25-04-17

ZUID-AFRIKA dag 7 (Tsitsikamma)

Ik weet niet wat me gisteren bezielde, maar ik heb beloofd om mee een strandwandeling te gaan maken om naar de dolfijnen te kijken... die zijn naar het schijnt wreed vroeg bezig, dus wij verzamelen ook al om 7.00u 's ochtends op de binnenkoer, om met een groepje dapperen te vertrekken. Martine niet, die is slimmer en blijft liggen.

Die denkt: "je zal dan alweer eens zo een magnifieke kamer hebben... en dan zou je voor dag en dauw buiten lopen rond te hossen... nee baie dankie... mij niet gezien!" En gelijk heeft ze... maar toch drentel ik in alle vroegte al mee met de meer uitgeslapenen van de groep.

20170410_070247.jpg

Onze Singa Lodge ligt maar 300 meter van het strand... ver stappen is het dus niet.

20170410_071103.jpg

De ochtendstond is vooral frisjes... er staat een strakke bries, laar de zon doet moeite om door de wolken te breken... Het gaat hopelijk een mooie dag worden, want vandaag is het niet echt veel bus-zitten, maar staat er een wandeling op het programma... straks, in het Tsitsikamma-park.

20170410_071113.jpg

20170410_071730.jpg

20170410_072805.jpg

20170410_071406.jpg

We staan wat uit te waaien en een frisse neus te halen en speuren naar dolfijnen, walvissen of zeehonden... maar 't zijn elk gewone honden die hier door hun baasje worden uitgelaten... 

Als de zon dan plots voluit door de wolken breekt, wordt het heel mooi...

20170410_071958.jpg

IMG_0762.JPG

IMG_0763.JPG

20170410_073037.jpg

20170410_073120.jpg

IMG_0765.JPG

Het is zalig wandelen langs dat brede strand en na drie kwartier ben ik helemaal uitgewaaid, okselfris en wreed hongerig en dus klaar om de dag te beginnen met een stevig ontbijt!

Ik trek eerst nog een paar bakkies-zonder-dakkie: Zuid-Afrikanen hebben echt iets met pick-ups, je komt ze tegen in alle soorten, maten en modellen.

IMG_0766.JPG

De wandelgroep is wat uiteengevallen en om tien voor acht maak ik mijn opwachting aan de versterkte gate van ons complex... alle "deftige" huizen in de betere wijken van Zuid-Afrika worden beschermd en bewaakt als een ware vesting: prikkeldraad, afsluitingen onder stroom, hoge muren, stevige hekken en poorten en camera's, het is hier zowat overal standaard aanwezig... en dat heeft een wat dubbel effect: beetje beangstigend maar 't geeft toch een veilig gevoel.

IMG_0767.JPG

Ik neem binnen een paar fotootjes van de mooie tuin en pik Martine op en concentreer me dan op het ontbijt 

IMG_0768.JPG

IMG_0773.JPG

IMG_0770.JPG

IMG_0769.JPG

IMG_0771.JPG

IMG_0772.JPG

We zijn bij de eersten, afgezien van de gids en chauffeur.

Het ontbijt is - net als het diner gisterenavond - van een iets bescheidener allooi dan we de laatste dagen gewoon zijn, maar we gaan toch niet verhongeren peins ik. 

 

IMG_0775.JPG

Wel een vreemd sapje... een onbestemde wat rare kleur met een niet thuis te brengen smaak...

IMG_0774.JPG

voor vertrek check ik nog even het sanitair op onze kamer en neem een foto van zowat de mooiste wc-deur waarachter ik ooit heb gezeten... en we zijn op dat gebied toch al wel vreemde en ongewone dingen tegengekomen op onze reizen!   

IMG_0778.JPG

IMG_0779.JPG

20170410_090253.jpg

Terwijl ik mijn tijd verdoe met het fotograferen van raar gevormde wc-deuren en dito zwembaden... past mijn madam om onze handbagage... de valiezen, die zijn door een troep dames al naar het busje gerold... (of in ons geval sinds vandaag "gedragen") 

 

20170410_090312.jpg

Om kwart na negen geeft Louis het startsein en 10 minuten later staan we in Port Elisabeth op het plateau van "Donkin Reserve".

20170410_092450.jpg

Een grote vlakte boven de haven waar een vuurtoren staat en zich een monument en een mosaïekvloer en een piramide en aantal kunstwerken bevinden en waar we een half uurtje worden losgelaten en onze zin mogen doen en dus overal opkruipen waar op te kruipen valt.

20170410_092541.jpg

20170410_092718.jpg

20170410_093027.jpg

20170410_092937.jpg

20170410_093158.jpg

20170410_093245.jpg

20170410_093425.jpg

20170410_093805.jpg

20170410_093907.jpg

20170410_093827.jpg

20170410_094213.jpg

20170410_094257.jpg

tegen tienen zijn we uitgespeeld en kruipen braaf weer in de bus!

IMG_0780.JPG

Langs Cape Road rijden we vlot de stad uit tot op de N2 en wenden daar de steven resoluut naar het westen... een uur lang bewonderen we het landschap en rond elven draaien we plots in de buurt van Jeffreysbaai de snelweg af en zetten koers naar een enorme "shopping mall. De dames krijgen hier een half uurtje de tijd om te winkelen en de heren om te trachten de schade te beperken en na gedane inkopen kan er dan misschien gezamenlijk nog een koffie of pintje af.

Als we de parking oprijden zie ik plots in een poort naast het gebouw een Marauder staan, dáár moet ik seffens absoluut een paar foto's van hebben. De bus rijdt nog een paar 100 meter verder tot voor de ingang om ons af te zetten en ik rep mij spoorslags naar de plaats waar ik het monster zag, maar ondertussen is hij blijkbaar vertrokken.

Aarrggh... Het is godgeklaagd, want deze was duidelijk een burgerversie, een spierwitte... en veel van die dingen rijden er zo niet rond, ze worden gebouwd door de Zuid-Afrikaans firma Paramount Group en de meesten zijn in gebruik bij het Zuid-Afrikaanse leger en de strijdmachten van Jordanië en Azerbeidzjan.

Mocht u niet weten waar ik het over heb, het is een soort uit de kluiten gewassen gepantserde auto waartegen een Amerikaanse Humvee een watje lijkt.

Top Gear wijdde er ooit een reportage aan:



   

Het was waarschijnlijk de enige kans van de congé om hem in levende lijve te bewonderen... tja... pech!

Ik heb geluk op een andere vlak: het is een groot complex met véél winkeltjes, maar mijn lieftallige eega vindt zo direct niets dat ze absoluut ontbeert... ze functioneert op winkelgebied niet zo vlotjes onder tijdsdruk en een half uurtje laat niet toe rustig en beheerst haar ding te doen... ik kan er enkel maar het beste van hopen en neem dan maar een paar fotootjes van de gangen... waar het verbazend koel en vooral rustig is.

IMG_0781.JPG

IMG_0789.JPG

IMG_0782.JPG

IMG_0787.JPG

IMG_0788.JPG

IMG_0784.JPG

Ze hebben hier volgens mij echt wel alles... van biltong (gedroogde reepjes vlees in zakjes) tot 4x4 pick-ups.

IMG_0783.JPG

IMG_0790.JPG

Maar géén Marauders!

Ik haal voor haar een meeneemkoffie - omdat onze tijd er rapper opzit dan gedacht - en stipt op tijd komt het busje voorgereden en zijn we weer weg!

Het volgende item op Louis zijn programma betreft geen externe bezoeken aan dorpen of malls... maar intern amusement: hij heeft een cd-tje mee met Afrikaanse liedjes, deelt teksten uit en het volgende half uur kwelen we uit volle borst mee met "my Sarie Marais" en vooral met "In Afrika" van Blackie Swart... zo vals als een kat...maar we zingen toch mee!


En zo is het middag voor we het goed beseffen... we rijden de hoge brug van de Stormsrivier over en draaien vier kilometer verder het gelijknamige dorpje in waar we gaan lunchen in een rock&roll restaurantje. Normaal was het ergens anders voorzien, maar Marleen is hier al geweest en heeft dit etablissement onderweg met aandrang aanbevolen... en het blijkt een zeer goede keuze... je stapt zo de jaren 50 en 60 binnen!

IMG_0793.JPG

IMG_0796.JPG

We vinden in onze groep spijtig genoeg niemand die aan het juiste profiel beantwoordt, maar dat kan de pret niet temperen...

IMG_0795.JPG

IMG_0797.JPG

IMG_0798.JPG

IMG_0803.JPG

IMG_0802.JPG

20170410_131353.jpg

20170410_131416.jpg

IMG_0799.JPG

even poseren... cool

20170410_130651.jpg

20170410_130613.jpg

Als we een doos pruiken ontdekken, loopt het helemaal uit de hand

20170410_130933.jpg

20170410_131021.jpg

20170410_130758.jpg

Maar na een kwartiertje worden we zachtjes aangemaand om toch maar eens iets te eten te bestellen... zelfs de menu is een attractie op zichzelf!

20170410_132157.jpg20170410_132219.jpg20170410_132231.jpg20170410_132143.jpg

Er staan héél veel leuke benamingen op maar we zijn niet altijd helemaal zeker welke vlaggen welke ladingen dekken. Martine kiest een "Seven Year Itch" (dat blijkt gewoon Spaghetti Bolognese) en ik kies een "Rib Burger"... en dat blijkt gewoon een hamburger... en voor de drank bestel ik mij in het kotje er naast (van dezelfde eigenaar!) nog maar eens een plank proevertjes... ie op de luchthaven smaakten en dat is bij deze eigenlijk hetzelfde.

20170410_132452.jpg

20170410_132515.jpg

20170410_131723.jpg

20170410_132106.jpg

De frieten mochten iets vrijgeviger uitgestrooid worden... maar het smaakt allemaal en we staan er dus flink op om seffens de middagwandeling aan te vatten: we gaan langs de kust een eindje wandelen tot aan de monding van de Stormsrivier... niet echt ver, maar naar het schijnt wel over een mooi en een beetje speciaal pad.

IMG_0805.JPG

IMG_0806.JPG

Als alles op is zijn we vertrokken.

We rijden eerst terug naar de grote weg, draaien een paar kilometer verder naar zee af en komen dan helemaal terug naar de kust gereden doorheen het Nationale Park tot aan de monding van de rivier. Onderweg passeren we de parking van de "sleurhutten" (cfr gids Louis)

20170410_141939.jpg

20170410_142031.jpg

Het is een prachtige plek... tot kort stond hier een groot restaurant maar dat is onlangs helemaal afgebrand... de horeca huist noodgedwongen in een tent op de rotsen... een strand is er hier niet, maar de rotspartijen zijn spectaculair.

DSC_0116.JPG

DSC_0115.JPG

Terwijl ik al die natuurpracht tracht voor de lens te krijgen, verschijnt er voor mijn voeten een Kaapse Klipdas die komt polsen of er wat te vreten valt... bij nadere bestudering van de omgeving merken we dat het vol zit van die beestjes... we zijn ze al tegengekomen en toen heeft de gids uitgelegd dat het geen soort knaagdieren betreft maar een restantje van de familie van de "Procaviidae" en eigenlijk betrekkelijk nauw verwant is aan de slurfdieren... zoals de olifant... deze ziet er in elk geval minder gevaarlijk uit!

DSC_0110.JPG

DSC_0112.JPG

We worden gebriefd door Louis en hebben anderhalf uur vrije tijd hier om de wandeling naar de monding en de hangbruggen te doen.

DSC_0118.JPG

DSC_0117.JPG

Je kan hier in de buurt allerlei soorten sport doen: kajakken, klimmen, paardrijden, "canopy" tours doen, maar wij houden het op wandelen... de hangbruggen liggen - of hangen - in vogelvlucht 600 mter hier vandaan, maar het paadje loopt langs de bergwand en we steken vrolijk een strandje over, passeren aan een grot met waterval en beginnen dan aan de eerste klim.

DSC_0119.JPG

DSC_0120.JPG

DSC_0122.JPG

DSC_0121.JPG

DSC_0123.JPG

DSC_0124.JPG

DSC_0125.JPG

DSC_0128.JPG

DSC_0131.JPG

DSC_0130.JPG

Na 20 minuutjes stevig doorstappen en klimmen en dalen - maar vooral klimmen - op het plankier tegen de bergwand, zien we de bruggen beneden ons liggen...

DSC_0132.JPG

DSC_0133.JPG

DSC_0134.JPG

DSC_0135.JPG

Iets meer dan 100 trappen later en lager staan we aan de langste brug, de originele werd gebouwd in 1969, maar geraakte zwaar beschadigd door brand en storm en werd helemaal vernieuwd in 2006 en toen werden er nog een paar anderen bijgelegd, zodat je nu in een lus weer naar boven kan en niet krek dezelfde weg straks op moet als bij het afdalen... voor meer "technische details" over de bruggen verwijs ik naar de fotootjes, anders heb ik die plakkaten voor niks liggen trekken.  

DSC_0136.JPG

DSC_0137.JPG

DSC_0141.JPG

We jumpen niet - want dat is prohibited - maar bewonderen de Stormsrivier... 't is bijna niet te geloven dat het hier bijwijlen heel zwaar kan stormen, het riviertje ziet er vandaag kalm uit... 

DSC_0139.JPG

Maar de Indische oceaan is wel vrij woelig, de goven beuken op de rotsen en het is niet aangeraden - en eigenlijk ferm verboden - om hier in zee te zwemmen.

DSC_0142.JPG

DSC_0143.JPG

Martine is al aan de terugtocht begonnen, maar wij blijven met een groepje wat op het strand zitten genieten en doen een klap met een Vlaamse familie... er zitten hier werkelijk overal landgenoten... overal waar je komt en stopt hoor je Vlaams praten... en dan vertrek ik ook weer naar de overkant en steek de twee kortere bruggen over.

DSC_0144.JPG

DSC_0145.JPG

DSC_0148.JPG

DSC_0147.JPG

DSC_0151.JPG

Na een heel steile klim geraak ik bij mijn madam, laat mij eens trekken en 10 minuten later passeren we weer de grot met waterval en staan even later weer aan het strandje... waar een paar kajakvaarders met veel moeite en met behulp van wat ondersteuning vanaf de wel trachten te landen op een soort botenhelling...

DSC_0152.JPG

DSC_0153.JPG

Wij installeren ons nog even in het zonnetje op het terras van het afgebrande restaurant en genieten van het schouwspel...

DSC_0154.JPG

ik neem nadien nog een fotootje van de rotsen... waar ik niet op uitgekeken geraak... en van de "R-brothers"... onze drie jongsten van het gezelschap wiens achternaam ik privacygewijs liever niet publiceer.  

DSC_0157.JPG

DSC_0160 (2).JPG

 

DSC_0162.JPG

Nog een laatste keer dag zeggen aan de klipdassen en we rijden weer naar de grote baan, draaien terug richting Stormsrivier en steken de brug weer over om 8 km verder linksaf de Lodge op te draaien... we zijn er en 't is nog geen kwart voor vijf! Wat een luxe!

DSC_0164.JPG       DSC_0165.JPG

We krijgen zoals overal een drankje en de sleutel van een kamer terwijl noeste medewerksters de bagage naar de juiste plek slepen en kunnen ons dan gaan opfrissen.

DSC_0167.JPG

Die kamer mag er anders zijn... we sliepen al in tenten en in kamers in een afgesloten complex of in aparte huisjes met telkens twee kamers, maar hier hebben we gewoon een blokhut voor ons alleen... en dan nog ééntje van respectabele afmetingen... 

DSC_0175.JPG

DSC_0176.JPG

Buiten hebben we een groot terras met twee (2!) mooie zetels en een picknicktafel met bank en een bbq... en binnen is er ruimte voor een heel kroostrijk gezin: een dubbel bed en nog een enkel in een wat aparte hoek en boven nog plaats voor twee volwassenen of een grotere hoop kinderen en beneden een grote salontafel en een ruime kast en veel zetels en een TV en frigo en veel opbergruimte naast het bed en een ruime badkamer met douche en in de hoek een bubbelbad... hoera, een bubbelbad... ik neem me voor daar seffens direct in te duiken!

DSC_0169.JPG

DSC_0173.JPG

DSC_0172.JPG

DSC_0180.JPG

DSC_0177.JPG

 

DSC_0170.JPG

We pulken zoals elke dag enkel de hoogstnodige spullen uit de valies, leggen propere kleren klaar en terwijl mijn madam alvast het bubbelbad uittest, doe ik een toertje doorheen het domein.

DSC_0182.JPG

DSC_0185.JPG

DSC_0184.JPG

Het is een stemmige bedoening, die Tsitsikamma Lodge... heel sfeervol en rustgevend en er is zelfs een redelijk groot zwembad... maar daar mag ik vermoedelijk zonder zwembroek niet in... en ik heb het al gezegd van die natte in de valies en zo... dus keer ik weer naar onze hut en jacuzzi, net op tijd om ook een uitgebreide bubbelbeurt te ondergaan.

DSC_0186.JPG

Nu ja, het moet gezegd: die vergelijkbare(?) dingen in de sauna's van Boetfort en Grimbergen en Londerzeel en zo zijn véél beter en die in San Blas op Tenerife had ook beduidend meer asem: het maakt hier wel een hels lawaai maar broebelt eigenlijk niet echt al te uitbundig... er staat wel een knop aan om de toestand bij te regelen maar daar krijg ik  - zelfs met bruut geweld - géén beweging in...

Zachtjes kabbelend geniet ik echter toch een heel tijdje van mijn bad... en dan is het hoog tijd om iets deftigs aan te trekken en ons op te maken voor het aperitief! Weeral!  

DSC_0187.JPG

Om te beginnen een glaasje wijn... en een (double) gin & tonic en even zalig zitten nagenieten van een mooie dag en de inrichting bewonderen en ondertussen ontdekken dat we ver de enigen zijn die uitgebreid een aperitiefje komen nemen. De anderen hebben ongelijk... 't is een goeie service, mooi zitten en nu dus wel lekker rustig!

DSC_0189.JPG

DSC_0190.JPG

IMG_0808.JPG

DSC_0191.JPG

de anderen - Ludo en Jeanine arriveren met een redelijke voorsprong op het peloton - druppelen traag binnen en om iets voor half acht gaan we aan tafel.

IMG_0811.JPG

IMG_0812.JPG

Ik zet mij aan het hoofd van een tafel, begin met een bord soep en verdiep mij dan zo in het diner dat ik totaal vergeet van mijn eten te trekken... maar één ding kan ik bevestigen: het buffet was weeral overdadig en lekker... héél lekker. 

We blijven nog even napraten in de salons maar gaan toch - voor onze huisnormen - vrij vroeg slapen... morgen staat er weer een drukke dag op het programma... valiezen buiten en ontbijt om kwart na zeven en om acht uur stipt vertrekken... want ze verwachten ons tegen negen uur in Plettenbergbaai!                

  

  

15:19 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-04-17

ZUID-AFRIKA dag 6 (van Pretoria naar Port Elisabeth)

Zalig geslapen vannacht: geen treinen, geen pick-ups met valiezen, geen taterende vroeg vertrekkende toeristen... absolute stilte en rust... nachtrust!

We lagen er een endje voor middernacht in en zijn om 7 uur klaarwakker en besluiten prompt om een wandeling door het domein te doen. Wij zitten in de mountain lodges, maar er zijn ook "bush" en "stable" exemplaren... hoewel, die laatste wil ik liever vermijden... aan de naam te horen zouden daar wel eens paarden kunnen huizen.

Eerst en vooral gaan we eens het park rond onze gebouwen verkennen...

DSC_0064.JPG

DSC_0066.JPG

DSC_0065.JPG

DSC_0072.JPG

DSC_0073.JPG

Ik ben trouwens niet de eerste wakker, er lopen al tuinmannen rond...

DSC_0063.JPG

Na een paar minuten stappen we vrolijk het pad af naar de bush lodge en passeren een safari-jeep... hier kan je dus ook "game-driven", dus... zitten er misschien toch wel beesten?

20170409_081403.jpg

De bush lodge ziet er redelijk hetzelfde uit als de onze, misschien met een iets groter zwembad

DSC_0071.JPG

DSC_0070.JPG

en met meer beestjes... echte! 

Als ik een paadje tussen de struiken door wandel, sta ik plots voor een paar zebra's... het heet hier natuurlijk Zebra Country Lodge... maar 't is toch even schrikken.

DSC_0069.JPG

Ik neem een foto en ga dan rustig weer de struiken door... zebra's zijn een soort paarden en tien tegen één ben ik daar ook algerisch voor! Misschien niet, maar 'k wil het risico niet lopen!

Terug dan maar naar de "Mountains", waar het zwembad inderdaad kleiner oogt... niet dat we zin hebben om een plons te doen... dan moet mijn zwembroek nat in de valies en daar heeft Martine het niet zo voor!

DSC_0076.JPG

Een watervalletje klatert in een hoek, maar voor de rest is alles nog in diepe ochtendrust verzonken.

DSC_0077.JPG

DSC_0075.JPG

Ik ga Martine halen, nog even poseren met mijn nieuwe T-shirt van gisteren en tegen kwart voor acht staat het ontbijt klaar.

DSC_0074.JPG

DSC_0079.JPG

DSC_0080.JPG

DSC_0081.JPG

Mijn favoriete chef-kok, dikke vriend voor één dag en bovendien exquise taartenbakker (iedereen vond de verjaardagstaart bijzonder lekker, maar dat heb ik al gezegd peins ik) staat al paraat en we ontbijten voor één keer rustig, aan een mooi gedekte tafel én in volle daglicht.

DSC_0082.JPG

Zoals afgesproken kruipen we om half negen in het busje voor de relatief korte rit naar Pretoria, bewonderen nog even deze schitterende locatie en rijden dan een kilometer ver... want onze eerste stop is al op het domein zelf.

20170409_081703.jpg

Daar ligt namelijk aan de toegangsweg een oud origineel dorpje - waarvan ik de naam op mijn foto niet meer kan lezen - dat door een groepje Zuid-Afrikaanse jonge witmensen helemaal wordt herschilderd... in het wit én in de vroegere blijkbaar felle kleuren... mooi!

20170409_083826.jpg

20170409_083848.jpg

20170409_083932.jpg

20170409_084009.jpg

20170409_084040.jpg

20170409_084139.jpg

20170409_084157.jpg

20170409_084315.jpg

20170409_084243.jpg

20170409_084342.jpg

De Louis en de Jan bekijken het allemaal vanachter de zijlijn en na een kwartiertje is de fotostop ten einde...

Ik trek nog net even een laatste foto van een oldtimer die toevallig passeert: een Datsun 120Y van 1974 begot... 'k heb zelf nog een coupe gehad van dat model... een Cherry XFII uit zowat diezelfde periode... maar die was na zes jaar compleet weg geroest... op een paar bluskes na ziet deze er dan eigenlijk nog heel goed uit!

Mijn Datsun was toen - zoals later door de garagist verontschuldigend werd beweerd - een "misse" levering: het ding was initieel eigenlijk bestemd voor de Afrikaanse markt, maar werd door die onnozele Japanezen per abuus op een boot richting Noord-Europa gereden. Aangezien het bij ons een titselke meer regent en kouder is dan in gemiddeld Afrika en ze hier al wel eens kwistig zout durven strooien en zo, waren de normen wat betreft antiroest-behandeling toen iets strikter voor onze, dan voor de zwarte markt... de Afrikaanse bedoel ik, niet die van aan het kanaal in Molenbeek. Maar... door dat beschermende bad was de mijne bij het ineen steken helemaal niet gepasseerd... ondanks een Dinitrol-behandeling roestte mijn Cherry XFII onder mijn gat weg op zes jaar tijd... toen zaten er al gaten in de deuren en brak uiteindelijk de ophanging achteraan gewoon door de vleugel en hing mijn wiel scheef... ik stond net in een file op de Hoogstraat, bijna aan de lichten in Zaventem, waar nu de Aldi staat, maar toen een mooie staminee was, Hotel de la Ferme... ik klauterde verbouwereerd uit mijn Cherry en de mens die achter mij reed stapte ook uit zijn auto om mij te melden dat er zo te zien een wiel was gelost... precies of ik dat niet wist... mijn hele auto hing scheef begot...

Maar we wijken af... Hoe kwam ik daar nu op... ah ja, Datsuns! (trouwens, sindsdien nooit meer gekocht!)    

20170409_083714.jpg

20170409_084552.jpg

Datsuns op of af... onze bus is een Volkswagen... wijlie weg!

25 minuten later staan we in Pretoria op de Meintjieskop aan de "Union Building"

20170409_093635.jpg

We krijgen hier 45 minuutjes om de omgeving te bezichtigen...

IMG_0696.JPG

IMG_0693.JPG

IMG_0694.JPG

enkel de omgeving, want in het gebouw zelf, waar de regering zetelt, mogen geen toeristen binnen... andere gewone stervelingen ook niet trouwens... peins ik.

Zelfs Mandela niet... die staat buiten... in het park... met zijn rug naar de regering... zou dat doelbewust zijn? wink

20170409_093801.jpg

Wij doen dus wat elke zichzelf respecterende toerist hier vermoedelijk pleegt te doen: een foto nemen met de Nelson... niet makkelijk hoor, want hij is 9 meter hoog en zijn armen hebben een spanwijdte van 8 meter... en de zon zit pal verkeerd 's ochtends!

20170409_093852.jpg

20170409_094150.jpg

20170409_094034.jpg

20170409_094312.jpg

20170409_094754.jpg

Het is wel een mooi beeld en een mooi plantsoen...en goed onderhouden!

20170409_094847.jpg

Als we weer boven aan het beeld van Mandela komen, merk ik dat ze achter zijn gat het water uit een bekken zijn aan 't pompen... mensen die werken... ik kan er sinds mijn pensioen met plezier uren staan op kijken... maar hier wordt dat maar matig geapprecieerd.

innocent

20170409_095239.jpg

20170409_095208.jpg

Eerst trachten ze me te negeren maar dan loeren ze wat ongemakkelijk en als ik een foto neem worden ze precies wat ambetant. Ik klim dan maar weer de trappen op en richt mijn aandacht op een oud stuk geschut...

20170409_095610.jpg

Waar ik eens een selfie mee neem... zomaar... en ook om geen andere mensen ambetant te maken. 

20170409_095635.jpg

en dan trek ik een bakkie met een dakkie...

20170409_095451.jpg

en een dakkie zonder bakkie

20170409_095441.jpg

en de achterkant van een monument voor de gesneuvelden...

20170409_100015.jpg

en tot slot mijn eigen eega, die in het zonnetje zit te babbelen

20170409_100045.jpg

En dan is het tijd voor de volgende attractie: Church Squaire... het hart van het "oude" Pretoria en bovendien een mooi plein met plantsoen en standbeeld van Paul Kruger.

Onderweg merken we wel dat er redelijk wat affiches hangen... er is hier de voorbije dagen ferm geprotesteerd tegen - en voor - het beleid van Zuma en de volgende dagen verwachten ze ook betogingen... maar vandaag is alles rustig. Het plein en omgeving zijn wel hermetisch afgesloten voor het verkeer, maar met een omwegje geraken we er toch en parkeren in Church Street, vlakbij. 

IMG_0702.JPG

IMG_0703.JPG

IMG_0704.JPG

Zo een politieke strubbelingen hebben eigenlijk ook een toeristisch voordeel: het is lekker rustig op en rond het plein, geen auto's of ander verkeer... we kunnen midden op straat lopen!

IMG_0705.JPG

Louis legt minutieus uit waar welke gebouwen staan en waar ze voor dienen... en ik neem foto's van de jongens die duiven voederen en kleinere jongetjes die zich ook amuseren en van de duiven zelf die massaal het gazon en het park vol schijten.

wink

IMG_0707.JPG

IMG_0711.JPG

en van een schoenwinkel... gespecialiseerd in zomersandalen.

IMG_0709.JPG

en van de groep... die zo te zien ook niet echt aandachtig aan het luisteren is

IMG_0710.JPG

en 'k laat mij trekken met Paul Kruger, die het Krugerpark oprichtte... 'k heb dat ter plaatse niet verteld, maar voor wie het interesseert, dankzij mijn vriend Michel B. (veel slimmer dan ik) weet ik nu het juiste verhaal: (ik citeer) Die Kruger zijn vrouw was overleden en hij had dus een kind (baby) en een aap. Die aap bleek een goeie babysit. Toen hij eens terugkwam van de jacht zag hij overal bloed en vond hij zijn kind niet meer. Hij zag de aap met mijn muil vol bloed, en dacht dat het 't bloed was van zijn kind en hij schoot die aap dood. Maar 't was bloed van een ander beest. Zijn baby was ongedeerd. Die aap had die baby dus verdedigd tegen dat roofdier. Om het goed te maken heeft hij dus dat park 'opgericht'

Voila, dat weten we nu ook weer!

 IMG_0714.JPG

Afrikaans es echt nie moeilijk te verstaan nie!

wink

die wijst naar het oude gemeentehuis... wedden?

20170409_104503.jpg

IMG_0716.JPG

We steken het hele plein over en in de schaduw van een gebouw op de hoek zit een massa mensen stilletjes op de grond te luisteren naar iemand die in een micro iets staat uit te leggen... dat intrigeert mij geweldig en we gaan dichterbij een kijkje nemen en als ik ook een kiekje neem, krijgen we heel vijandige blikken toegeworpen... we trekken ons strategisch terug en steken ons licht op bij Louis en blijkt dat het een openluchtmis is van één of andere protestantse kerk.

IMG_0717.JPG

Ze hebben massa's kerkgemeenschappen in Zuid-Afrika en allemaal met een beetje verschillend geloof, protestanten, gereformeerden, anglicanen, evangelische kerken, calvinisten en nog wat gelijkaardige soorten en inheemse Afrikaanse godsdiensten en daarbij zitten er nog Hindoes, Joden, Moslims en sommigen belijden een mix van vanalles.  Kortom er is voor elk wat wils.

Dit blijkt een dienst te zijn van één of andere Christelijk-protestantse strekking en richt zich tot de allerarmsten en daklozen uit de buurt... na de dienst krijgen ze allemaal iets te eten en te drinken en de missen worden bijgevolg massaal bijgewoond... op dergelijke manier zieltjes winnen... heel bedroevend... maar ook confronterend: wij klagen al eens over een trein 's nachts en die mensen zitten verdorie uren te luisteren naar een predikant, in de hoop daarna iets tussen de kiezen te krijgen... we zijn er even stil van... maar dan komt de toerist weer boven en gaat het leven voort.

Wat je niet kan aanvaarden, moet je veranderen... maar wat je niet kan veranderen... dat moet je aanvaarden!

We steken weer het plein over, bestuderen wie er volgens de affiches weg moet of mag blijven...

IMG_0718.JPG

IMG_0715.JPG

We bewonderen op de hoek een prachtig cafe in art nouveau stijl... waar nog wel een relikwie van de apartheid valt te bespeuren... enfin, we hopen toch dat het een relikwie is... of willen ze gewoon zeggen dat zatlappen er niet in komen of dat het een privéclub is... of zoiets?

IMG_0720.JPG

IMG_0721.JPG

en dan is het weer tijd voor het busje... en dat komt niet zo... dat staat er al... buiten beeld... ik trek liever de jongelui die een job combineren van (officieuze) verkeersagent, parkeerwachter en carwash... polyvalente en ondernemende (jonge) lieden die hard werken en dubbele jobs draaien om ergens te geraken... 't is alvast een eerlijker en eerzamer manier van brood verdienen, dan de politieke soort cumul bij ons door in een paar intercommunales en commissies en raden en andere bestuursorganen tegelijk te zitten makkelijke poen te scheppen .

Die laatste bezigheden zijn vermoedelijk wel iets lucratiever dan auto's wassen en bewaken in Church Street... maar we wijken weeral af! (wat is dat toch vandaag met mij... mijn gedachten dartelen continu buiten de lijntjes... de lente??) 

IMG_0723.JPG

Op naar het Voortrekkersmonument! We zagen het van bij Mandela in het park al in de verte staan en doen onderweg nog een korte stadstoer en om 11.15u bollen we de tolpoort voorbij...

IMG_0724.JPG

IMG_0725.JPG

Voor meer details verwijs ik graag naar internet... daar staat alle info... anders wijken we weer te ver af!

wink

Ik ga mij enkel beperken tot te zeggen dat het een imposant gebouw is, zowel vanbuiten als vanbinnen en dat je een machtig uitzicht hebt van boven op de balustrade... de moeite van het bezoeken waard...

IMG_0727.JPG

IMG_0729.JPG

IMG_0730.JPG

IMG_0731.JPG

20170409_112805.jpg

20170409_112728.jpg

20170409_112852.jpg

20170409_113040.jpg

20170409_113136.jpg

20170409_113907.jpg

IMG_0735.JPG

IMG_0732.JPG

IMG_0733.JPG

IMG_0734.JPG

IMG_0736.JPG

IMG_0737.JPG

20170409_114834.jpg

Ik kan er maar één ding over besluiten... straffe gasten die "Voortrekkers"... weliswaar waren het eigenlijk gewoon een soort veroveraars, die de inboorlingen hun land kwamen afpakken, zoals de Spanjaarden ooit in Midden- en Zuid-Amerika deden, de cowboys met de indianen in Noord-Amerika flikten en de Franstaligen in de Vlaamse Rand proberen en Brussel met Zaventem zijn vliegveld zou willen doen, maar toch... straffe gasten... héél straffe gasten!

(wat betreft dat vliegveld van Zaventem: straks - we zijn vandaag als ik dit schrijf zondag 23 april - om 15.00u is er een wandeling aan het station... u komt toch ook?)

We hebben er zowaar dorst van gekregen, van al die heroïsche heldhaftigheid.

20170409_121001.jpg

En dan zit onze tijd hier er al op... seffens nemen we het vliegtuig naar het zuiden voor het tweede deel van de reis, maar eerst moeten we nog even opzij voor een politiecontrole... ik heb niet goed begrepen wat ze controleren, maar 't is in orde... we geraken op tijd op "OR Tambo International Airport" 

IMG_0740.JPG

IMG_0741.JPG

Het inschepen gaat vlot want alles is op voorhand geregeld door de Blauwe Vogel... nu ja, geregeld... 't was te denken dat daar ook wel iets zou zijn dat er niet op trekt: ze hebben thuis in Sint Truiden vooraf stomweg geen rekening gehouden met de bestaande koppels, maar gewoon op alfabetische volgorde de zitjes voor de hele groep geboekt... iedereen zit wel dicht bij - maar door - mekaar... dankzij wat puzzel- en omwisselwerk slagen de meesten er toch in bij hun eigen echtgenoot te geraken straks.

We geraken alweer moeiteloos doorheen controles en scanners en zoeken een zitje in een bar om de 2 uur vrije tijd te doden en ik ontdek dat ze hier van de luchthaven zelf een brouwerij in bedrijf hebben... denk ik toch: Airport Craft Brewers... die brouwen 7 producten: één cider en 6 verschillende biertjes en voor 50 Rand kan je een proefplank proberen... 3 euro en een klets... voor dat geld kun je zoiets niet laten staan!

IMG_0742.JPG

IMG_0744.JPG

IMG_0743.JPG

Ik besnuffel, ruik, kijk, nip, proef, wik, weeg, drink en geniet... en besluit dat het lekker is!

Het één al meer dan het andere maar toch... al veel slechter bier gedronken dat dit (Hollandse pils bijvoorbeeld)  

20170409_140419.jpg

20170409_143013.jpg

Alles uit!

smile

een geluk dat ik mijn zitje aan het venster heb omgeruild met Tony voor ééntje aan het gangpad... ik zat anders niet naast mijn eigen maar naast zijn madam en vooral... het is heel handig... want 'k ben twee keer naar de wc gemoeten tussen Johannesburg en Port Elisabeth!

We landen op een heel rustige luchthaven: we zijn het enige vliegtuig op de tarmac en mogen gewoon vanaf de trap naar het gebouw wandelen. Dat kom je niet veel meer tegen.

20170409_172133.jpg

20170409_172305.jpg

 

IMG_0745.JPG

We rijden het vliegveld af, passeren op een mooie boulevard aan het water en staan 10 minuutjes later in Summerstrand, de wijk waarin onze Singa Lodge ligt.

IMG_0746.JPG

IMG_0747.JPG

IMG_0748.JPG

IMG_0749.JPG

IMG_0750.JPG

IMG_0753.JPG

De troepen worden verzameld, we krijgen een sapje, de zwarte dames zeulen onze bagage naar de kamer en de sleutels worden verdeeld... alles loopt weeral op wieltjes... behalve onze valies... als we in de kamer toekomen blijkt dat één van de wielen is afgebroken... ze komen het onderdeel braaf brengen, maar vanaf nu wordt het wel heffen en sleuren... 

IMG_0813.JPG

Tja.. misschien is er al een doef tegen gegeven op het vliegveld en de laatste dagen waren zwaar voor onze bagage... ik meld het aan Louis en die maakt zich direct op om van zijn oren te gaan maken en zal het gaan regelen dat de lodge de kosten met vergoeden, maar 't is een 35-jaar oude valies en wie weet trekken ze het niet van het schamele loon van het personeelslid af, dat de toevallige pech had met onze valies te moeten sleuren... we vragen hem het zo te laten... nu hebben we een reden om thuis eens een nieuwe te kopen... na 35 jaar mag dat al wel eens.

De kamer is in elk geval ook zonder dat wiel een succes: ongelooflijk mooi... ik geraak er niet op uitgekeken, echt waar... vooral de douche, een halve maan die de scheiding vormt tussen bad- en slaapkamer is spectaculair... 

IMG_0756.JPG

DSC_0085.JPG

DSC_0083.JPG

DSC_0086.JPG

DSC_0087.JPG

DSC_0088.JPG

Zo een mooie kamer hebben we nog niet gehad... maar toch ontbreekt er nog één detail... há... gevonden!

DSC_0093.JPG

Terwijl ik het bed "verfraai", legt Martine alles klaar voor straks en dan is het hoog tijd voor een aperitiefje.

DSC_0089.JPG

IMG_0751.JPG

Voor het zwembad is het wat te laat en te fris, de lodge ligt ook wat ongelukkig in de schaduw van een appartementsblok, maar de bar is dik OK

IMG_0752.JPG

Twee dubbele gin-tonics en een fors glas heel goeie witte wijn later, moeten we naar binnen, aanschuiven voor het diner... we bewonderen eerst de inrichting van de salons en zijn net getuige van een hagedis die zijn avondmaal voor onze neus vangt en binnenspeelt.

DSC_0094.JPG

DSC_0095.JPG

DSC_0096.JPG

DSC_0097.JPG

DSC_0101.JPG

Het kader is subliem en de sfeer uitermate gezellig...

DSC_0108.JPG

DSC_0109.JPG

Het diner zelf valt een klein beetje tegen... geen buffet maar een slaatje en keuze uit twee hoofdgerechten... 't is niet slecht, maar ik heb al veel betere paella gegeten en de pasta van Martine stelt ook niet veel voor.

 

DSC_0107.JPG

DSC_0106.JPG

DSC_0104.JPG

Maar 't is plezant zitten en de wijn is bijzonder lekker en de sfeer goed en we blijven nog wat napraten buiten en keren dan door de sprookjesachtige tuin naar onze mooie kamer terug... dé mooiste kamer... tja... je kan niet alles tegelijk willen nietwaar.

DSC_0091.JPG

DSC_0092.JPG

 

Het is enkel binnen wat opletten geblazen... voor je het beseft geef je hier een (gratis) striptease weg straks bij het naar bed gaan... want die luikjes laten toch wel wat beeld door...

DSC_0102.JPG

nu ja, erg is dat niet... 't is een sjagrijn die op zo iets zeurt!

wink      

En met die geruststellende gedachte kleden we ons uit, douchen heel grondig en gaan naar bed... slapen!  

      

11:21 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

22-04-17

ZUID-AFRIKA dag 5 (Toeristische Route)

Het viel iets beter mee vannacht: ik heb wel de trein van na 2 uur gehoord, maar die van na de vieren precies gemist.

Die van zes uur en een beetje was geen probleem, 'k ben dan al een tijdje wakker, want om zes uur stipt moesten de valiezen al buiten staan en worden we verwacht aan het ontbijt.

IMG_0659.JPG

IMG_0658.JPG

Na een verkwikkende douche - in het exemplaar binnen - staan we paraat. We hebben de faciliteiten om in open lucht te douchen, maar in je blootje buiten gaan staan, nat en in het pikkedonker... dat zie ik - in Malariagebied! - niet zo zitten... 't is bovendien nog bar frisjes en uiteindelijk ben ik ook al wel 62 jaar nietwaar!  

IMG_0660.JPG

Alles staat op tijd klaar en de fles met een klutske rode wijn van gisterenavond gaat ook mee naar het ontbijt. Kwestie van deze feestelijke dag gepast alcoholisch in te zetten.

Het wordt precies wel een wat bewolkte dag, maar we gaan toch veel in het busje zitten... vandaag doen we onder meer de Panoramaroute en staat er een rit van zowat 500 km op het programma.

20170408_054606.jpg

Stipt om 6 uur maak ik mijn opwachting in het restaurant en daar wacht een meervoudige verrassing: de tafel is gedekt, de vonkelwijn staat uitgeschonken en Martine heeft gisteren stoemelings een cadeautje gekocht... en als toemaatje komt het personeel een liedje zingen. Allemaal voor mij... voor mijn verjaardag!

Ik ben er puur niet goed van. De Louis heeft dat allemaal met Martine geregeld.

Van slag is mijn humeur een pak beter dan gisterenochtend... nu ja... ik heb vannacht ook een uurtje of twee meer geslapen!

wink

20170408_060217.jpg


 

20170408_061709.jpg

20170408_061439.jpg

Na een stevig ontbijt met pikante kippenlevertjes, bonen in tomatensaus, een sneetje spek, een broodje en nog wat versnaperingen zijn we er klaar voor...

Nog even de klutskes van de Vonkelwijn (én van de fles rode van gisteren) uitdrinken, mijn safarihoed opzetten en tegen 7.00u kruipen we in opperbeste stemming en zelfs licht euforisch in ons busje voor de start van een lange tocht! En ik zit rats vooraan, naast de schuifdeur!

laughing

Volgens het programma gaan we het volgende doen:

dag 5 programma.jpg

Maar ondertussen weten we dat die info uit het Blauwe Vogel foldertje soms niet echt betrouwbaar is.

Ik steek mijn licht op bij Louis en die legt uit dat we in een boog alle bezienswaardigheden gaan trachten te passeren. De eerste dag had hij beloofd dat we ook een paar "typische dorpjes" en "historische plaatsen" zouden aandoen, die we dan moesten overslaan wegens veel te laat geland in Johannesburg, maar dat zal waarschijnlijk niet lukken. Het programma zit nu al bomvol: eerst naar het noorden langs Hazyview, Graskop, God's Window, London(!), Berlin Falls (een waterval ontdekt door een Duitser, peins ik), Bourckes Luck en de Rondavels en dan terug naar beneden langs Ohrigstad, Lydenburg, Dullstroom, Belfast (wedden dat het plaatsje werd gesticht door Ieren) en dan nog 150 km snelweg... dezelfde van het komen... die met de tankstations... en dan afslaan en via Cullinan (van de grote diamant) naar de Zebra Country Lodge... en vandaag gaan we ergens in een echte stad lunchen naar het schijnt!

Tof!

20170408_071354.jpg

Eerst en vooral rijden we de verdomde spoorweg onderdoor en komen dan door de buurt met de properste auto's van heel Zuid-Afrika: de weg van het Krugerpark naar Numbi en Hazyview staat namelijk bekend als de carwash route... er zijn er in totaal een stuk of 80!

Nu moeten we ons daar niet te veel van voorstellen: hier is een carwash niet meer dan een plaats met een paar palen afgebakend naast de weg - al dan niet met een soort zeil als dak, waar je auto met de hand gewassen wordt met behulp van een paar emmers...

20170408_071504.jpg

Best bizar dat er zoveel zijn, want uiteindelijk maak je je auto volgens mij niet zo heel vuil in dat park... de meeste wegen zijn gewoon verhard... maar 't moet zijn dat ze toch genoeg klantjes hebben...

We schieten goed op want veel verkeer is er niet en deze keer is er onderweg al eens wat meer te zien dan velden en naftpompen.

20170408_071617.jpg

20170408_071743.jpg

20170408_071752.jpg

20170408_071843.jpg

Het weer is schitterend, maar eens voorbij Hazyview klimmen we de heuvels in en daar zitten we plots in de mist.

Redelijk dikke mist en onze eerste stop is "God's Window", een panoramapunt op het hoogveld, vanwaar we normaal een schitterend uitzicht hebben op het laagveld, maar die mist voorspelt niet veel goeds.

20170408_075702.jpg

Als we boven komen trekt de mist op... of zitten we gewoon boven de wolken(?) en op de parking schijnt het zonnetje voluit, maar... 

20170408_081028.jpg

20170408_081440.jpg

Maar aan de "window" zelf is niks van het landschap beneden ons te zien. We staan op de rand van de 600 meter diepe afgrond naar Blyde Canyon en het laagveld en het moet hier een geweldig fantastisch indrukwekkend ongelooflijk mooi landschap zijn volgens de boekskes, maar ons zicht bedraagt 10 meter... 't kan iets meer zijn, maar niet veel!

20170408_083526.jpg

20170408_082603.jpg

20170408_081841.jpg

We staan wat bedremmeld te loeren naar die vochtige - en redelijk frisse - wolkenbrij en nemen dan maar een foto van de groep en van ons eigen zelf.

20170408_081812.jpg

20170408_082548.jpg

Je kan ook even verder naar het "regenwoud", dat is een ander wegeltje in naar links en aangezien er verder toch niks te zien is besluiten we dat pad eens te nemen...

Het blijkt er inderdaad zo vochtig dat mijn voeten doornat zijn na 50 meter en mij broek, hemd, hoed en bril klam worden... ik trek snel een beestje - het enige dat we tegenkomen - en berg dan mijn camera veilig weg voor die ook aandampt.  

20170408_083310.jpg

Als we weer aan het busje komen waaien de wolkenslierten al tot over de Afrikaanse markt naast de parking... hopelijk is er op de volgende stop iets meer te zien.

IMG_0663.JPG

20170408_084115.jpg

Boven op het hoogveld komt de zon er echter weer door en als we een paar kilometer verder afslaan naar de eerste waterval, schijnt de zon weer uitbundig... mooi zo! 

20170408_084733.jpg

20170408_090915.jpg

20170408_085853.jpg

Onze volgende stop is aan de Berlin Falls, een paar kilometer verder. Je moet wel het obligate Afrikaanse shopping center voorbij geraken, maar dan is het uitzicht best mooi.

20170408_090024.jpg

20170408_090445.jpg

20170408_090741.jpg

20170408_085920.jpg

20170408_090532.jpg

Het riviertje stort 45 meter lager in een canyon en de waterval dankt zijn naam aan Duitse immigranten die hier ooit naar goud kwamen zoeken... een paar minuten verder ligt er nog een hogere waterval. Lisbon Falls (mijne kop af als die niet werd ontdekt door Portugese gouddelvers), stort 2 km verder vanaf een hoogte van 90 meter neer en is naar het schijnt nog indrukwekkender, maar daar is blijkbaar geen tijd voor.

In het programma voor vandaag staat letterlijk "We stoppen ook bij enkel watervallen onderweg", maar ondertussen weet ik hoeveel die info van de Blauwe Vogel in realiteit waard is.

frown

We zullen het vandaag met één waterval moeten doen... willen of niet, want uiteindelijk moeten we zien dat we wat tijd uitsparen vermoed ik, gezien de gids drie dagen geleden heeft beloofd om vandaag een paar plaatsjes te bezoeken die we toen we op de heenweg noodgedwongen misten.

20170408_090415.jpg

Ik neem nog een panoramafoto en dan is het tijd voor een volgende attractie.  

Ongeveer 25 kilometer verder naar het noorden wacht "Bourckes Luck" op ons: het samenvloeien van de Treurrivier en de Blyde rivier. Het water heeft zich dwars door het gesteente geboord en maakte ronde Potholes of bizarre gaten... een spectaculaire plek... naar 't schijnt!

IMG_0665.JPG

IMG_0664.JPG

IMG_0666.JPG

20170408_094409.jpg

20170408_094843.jpg

20170408_095032.jpg

20170408_094922.jpg

IMG_0667.JPG

IMG_0668.JPG

20170408_095244.jpg

20170408_095635.jpg

IMG_0670.JPG

IMG_0671.JPG

20170408_100512.jpg

20170408_100624.jpg

20170408_100815.jpg

We amuseren ons een half uurtje met over de rotsen te klimmen terwijl Martine liever op de paadjes blijft en we hadden in de verte al gezien dat er bavianen zaten, maar plots zie ik een koppel vlakbij op een brug die buiten gebruik is... het vrouwtje heeft duidelijk interesse in mij... vermoedelijk hoopt ze eten te vinden want daarnet waren ze gezamenlijk vakkundig een vuilnisbak aan het plunderen... ik weet niet goed of ik het op een lopen moet zetten, want de Louis heeft gezegd dat het wilde dieren zijn en blijven en best agressief uit de hoek kunnen komen en dat we er beter van weg blijven... maar de Ranger tijdens de wandel safari legde ons uit dat het best is om niet te gaan lopen als je aangevallen wordt, maar stokstijf te blijven staan... wilde beesten reageren vooral op bewegingen (zoals een stier op het zwaaien van de muleta) en gaan meestal eerst achter de vluchtende prooi aan... maar ik weet niet goed of bavianen ook onder die regeling vallen en als het mannetje ook een spurt inzet... sta ik klaar om de 100 meter te doen in een olympische tijd... maar dan blijkt dat zijn interesse toch niet mijn persoontje betreft.

embarassed

20170408_101056.jpg

20170408_101101.jpg

20170408_101133.jpg

Na dit... euhhh... schouwspel, besluit ik dat het welletjes is geweest en maak de afstand tussen het paar parende bavianen en mezelf zo groot mogelijk... 't is trouwens tijd om helemaal op te stappen!

IMG_0672.JPG

20170408_101205.jpg

Nog even door de shop wandelen, deze keer geen marktje met gammele tenten en kraampjes maar een georganiseerde toestand in een solide stenen gebouw. 

IMG_0673.JPG

IMG_0674.JPG

Het zal properder zijn... en droger als het regent, maar 't heeft minder charme... vind ik toch.

Op de weg richting volgende stop - de drie Rondavels - voelen we ons heel even in India... maar we geraken zonder aanrijdingen met welke soort runderen dan ook toch heelhuids op de bestemming. Het is dan ook maar 15 km verder.

20170408_104235.jpg

Louis neemt de kop en beent met fikse stap vanaf de parking naar de afgrond: Blyde River canyon is een schitterende en heel brede kloof, héél lang uitgesleten door de rivier die nu diep beneden ons - bijna zevenhonderd meter lager - kabbelt.

20170408_105839.jpg

De drie "rondavels" zijn een rotsformatie in de vorm van een rondavel, een typische ronde Afrikaanse hut met puntdakje... ik denk wel dat de hutten werden ontwikkeld naar voorbeeld van de heuvels, die zijn een paar miljoen jaar ouder dan de plaatselijke ronde bouwseltjes van de oorspronkelijke inwoners.

20170408_105951.jpg

IMG_0676.JPG

Er is deze keer geen mist maar het licht zit wat tegen. Ik trek een fotootje met elk toestel in de hoop dat er een goeie bij gaat zitten... maar in elk geval... in het echt is het alvast héél indrukwekkend! 

20170408_110027.jpg

20170408_110549.jpg

20170408_110534.jpg

20170408_110525.jpg

Zoals op elke toeristische "hotspot" is er hier ook een marktje... voorlopig nog met tenten!

IMG_0678.JPG

IMG_0680.JPG

IMG_0681.JPG

IMG_0682.JPG

Want ook hier geldt "de kracht van verandering"... en ook hier gaat dat duidelijk heel traag vooruit gaan! tongue-out 

20170408_111516.jpg

Er komt een "winkelcentrum" zoals bij Bourkes Luck en op het centrale gedeelte van de parking zijn ze aan het bouwen met man en macht... heuuu.. eigenlijk met vrouw en macht... want zoals de traditie het hier wil zijn de vrouwen in de meerderheid als het op werken aankomt... (ik zou nu de Louis, onze gids, kunnen citeren, maar dat soort meningen valt bij ons vermoedelijk onder de rubriek racisme!)

Het tempo ligt - net zoals van die Vlaamse kracht van verandering - niet echt hoog: het doet me zelfs wat denken aan de beroemde put van Aarschot uit Echo, héél lang geleden: er zit een hoop werkvolk te kijken naar twee dapperen die traagjes - met halve schuppen tegelijk - een kruiwagen vol laden met zand om dat dan rustig een paar meter verder uit te gaan kappen. Ik durf te wedden dat het vermaledijde kruispunt van Woluwelaan en Leuvensesteenweg in Sint-Stevens-Woluwe, waar ze al eeuwen aan bezig zijn bij ons, toch nog rapper gaat klaar zijn dan deze parking hier. 

Nu ja, alles hangt er volgens de Louis van af hoe dikwijls de baas komt kijken: zodra ze de pick-up van de werfleider zien afkomen, schieten ze massaal in actie, schuppen zich een bult en in het zweet en verzetten op een kwartier meer dan anders op een hele dag... tja... mmm doet me een beetje denken aan de goede oude tijd van de RTT... (vooral in de walen!)

cool

20170408_111516.jpg

20170408_112153.jpg

Na een laatste blik op het spectaculaire landschap draaien we naar het zuiden richting Ohrigstad, bollen langs heel rustige wegen en staan even verder stil voor wegenwerken... meer dan 10 minuten gebeurt er niks... tussendoor passeert een tegenligger maar wij mogen niet door!

20170408_112216.jpg

20170408_113756.jpg

Er staat wel eventjes een camion te manoeuvreren maar dan minuten lang niks meer. Die werken zijn precies van dezelfde soort als op dat marktje in aanbouw daarnet... of in de put van Woluwe!

wink

Ik neem dan maar eens een foto van het wachtende gezelschap achter mij. 

20170408_113820.jpg

De juffrouw met fluo hesje belt regelmatig naar... de andere kant(?) en plots is het aan ons.

We passeren vlotjes Lydenburg en bewonderen het landschap en bestuderen de plaatselijke transportmethodes... voor ons rijdt namelijk een hele tijd lang aan een gezapig gangetje een "bakkie zonder dakkie", met twee passagiers... de man zit alleen voorin en twee dames in de laadbak... "Jy moet jou plek ken in de lewe"...

Moet kunnen zeker?

Ik vraag me wel af wat ze doen als het begint te regenen... nat worden vermoed ik, zeiknat.

20170408_120109.jpg

20170408_125814.jpg

Om half twee staan we in Dullstroom en dat is blijkbaar een geliefde pleisterplaats om te lunchen: de hele baan ligt vol restaurants waar de specialiteit een soort pannenkoek met hartige vulling blijkt te wezen... en waar je zodra je uitstapt wordt belaagd door een cohort nootjesverkopers en waar een heel peloton parkeerwachters een schrale boterham tracht te verdienen aan de toeristen die met een eigen of huurauto op stap zijn.

Het verwerven én consumeren van die nootjes wordt door Louis ten stelligste afgeraden... de plaatselijke ambulante neringdoeners nemen het niet echt nauw met persoonlijke hygiëne en die nootjes zijn een aanslag op westerse darmen: met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid krijgen wij er de schijterij van!

(voetnoot: ik heb de schijterij uiteindelijk toch gekregen, een dag na thuiskomst: terwijl ik dit nu zit te vertellen, pendel ik al drie dagen tussen PC en WC... vermoedelijk de laatste dag in Kaapstad iets mottigs gegeten of anders was één van die Emirates- eetbakjes op het vliegtuig niet meer goed... Martine heeft het nog zo gezegd... geen vis, zeker géén vis kiezen in dergelijke culinair twijfelachtige situaties!)

We laten de nootjes braaf voor wat ze zijn en gaan op een terras - waar trouwens voor ons werd gereserveerd - pannenkoeken eten met boboti... een soort gemalen vlees in een sausje... een beetje een kruising tussen stoverij en bolognaise. Maar best lekker!

20170408_135048.jpg

20170408_133429.jpg

20170408_135110.jpg

20170408_135142.jpg

Met een ijskoud Windhoekje erbij is het een voedzame en lekkere lunch!

20170408_135921.jpg

20170408_141741.jpg

(ik heb - tegen mijn gewoonte in - mijn bord vergeten te trekken, maar Ludo naast mij liet een restje van zijn pancake liggen, weliswaar geen met boboti, maar iets met een paar soorten kaas) 

Na de lunch maken we ons nog even vrolijk over de zogezegde plaatselijke soort traditionele onderbroeken en ik ga aan de overkant een mooie moto bewonderen en dan zit de tijd er alweer op.

20170408_144211.jpg

20170408_143925.jpg

We hebben het stadje niet echt kunnen bezoeken, spijtig, want er is naar het schijnt wel wat te zien, het heeft onder andere het hoogst gelegen treinstation van Zuid-Afrika (de stad ligt meer dan 2000 meter hoog) en er zijn nog wel wat bezienswaardigheden, maar het busje wacht!

Het is vanaf hier doorrijden tot op de snelweg, want we moeten straks op tijd in de lodge zijn! Het beloofde bezoek aan de gemiste plaatsjes bij het komen, dat kunnen we dus definitief op onze buik schrijven... het programma van deze 4 dagen is zo strak door de Blauwe Vogel opgemaakt dat er geen ruimte is om iets in te halen... gemist is gemist... spijtig... maar elk nadeel heeft zijn voordeel: we moeten nu toch niet in een "interessante historische plaats" door de regen gaan kuieren.

Er hing al wat vocht in de lucht precies en in de buurt van Belfast begint het te miezeren... (de Ieren hebben een imago op gebied van mottig weer hoog te houden natuurlijk), maar eens op de snelweg is het miezeren gedaan... het regent nu... en hard!

20170408_155116.jpg

Jan, onze chauffeur, houdt ervan zijn diesel hoog in de toeren te houden... (maar dan kan ook aan het gebrek aan koppel van de wat versleten motor liggen), maar nu rijdt hij van de slag veel rustiger en daar is alle reden toe... ofwel zijn ze hier niet gewoon om in de nattigheid te bollen (wat ik moeilijk kan geloven) of zijn ze nonchalant en schatten ze de wegensituatie fout in... ofwel kunnen ze gewoon niet deftig met de auto rijden(?)

Feit is dat we op korte tijd toch wel een paar idioten zijn passeren die redelijk onaangepast rijgedrag vertonen en even later is het zo ver:


een paar honderd meter voor ons slipt er een auto tegen een vrachtwagen en moeten wij uitwijken om er ook niet op te rijden... achter ons zit gelukkig geen snellere auto en zo te zien is er precies enkel blikschade en het is ook echt niet veilig om te stoppen en te helpen... we bollen door om een paar kilometer verder alweer een accident tegen te komen...


 

Deze keer is het een vrachtwagen alleen zo te zien, die van de baan de gracht is in geschoven...

't is vandaag dus best een spannende rit en ik ben halvelings blij dat ik gans vooraan zit... misschien niet de beste plek bij een eigen botsing, maar je hebt wel een goed zicht op die van anderen.

Voorbij Middelburg rijden we vlot door het tolhuisje en klaart het bovendien op... we rijden weer door het vlakke land van de eerste dag... met hier en daar een krachtcentrale en voor de rest kalme rechte wegen en vooral eindeloze einders. 

20170408_162540.jpg

20170408_162613.jpg

We tanken onderweg nog even, waarbij de meeste dames snel een sanitaire stop plegen en het busje onder handen wordt genomen door een koppel enthousiaste ramenlappers/autowassers...

IMG_0684.JPG

IMG_0685.JPG

Even later heeft iedereen een lege blaas en de bus een volle tank en bovendien blinkende ramen en spiegels.

Voorbij Bronkhorstspruit (die mannen hebben ginder toch wel rare namen aan hun dorpen gegeven) gaan we van de snelweg af en bollen via Cullinan naar onze eindbestemming. 

Dat we hier zouden voorbijkomen... wie had dat ooit gedacht? Zijzelf blijkbaar toch al niet.

laughing   

20170408_171106.jpg

Het plaatsje Cullinan werd bekend omdat er in 1905 de - tot nu toe - grootste ruwe diamant ooit werd gevonden in de "Premier" mijn.

Het heeft de 3e grootste diamantmijn ter wereld, in de praktijk is dat een enorme put, vlak naast het stadje. We passeren er op nog geen 300 meter van, maar zoals met veel dingen die we op deze reis passeren, hebben we geen tijd om even te stoppen... maar we kunnen wel een kiekje nemen vanuit de bus... van de "townships" (sloppenwijken) die buiten het centrum liggen.

20170408_172416.jpg

20170408_172504.jpg

Onze Lodge voor vandaag ligt niet zo heel veel verder en om kwart voor zes komen we aan in de Zebra Country Lodge... een uitgestrekt domein waarin een verzameling stijlvolle huizen staan... deze keer geen tenten maar echte huizen met telkens twee kamers... of eigen eerder twee studio's, zal seffens blijken.

De stijl is mooi en het hoofdgebouw met receptie, bar en restaurant zien er schitterend uit en het geheel ligt in een grote tuin met watervalletjes en al.

We krijgen het traditionele welkomstdrankje terwijl de bagage naar onze kamer wordt gesleept door een verzameling dames.

20170408_174929.jpg

Tegen dat we aan de kamer zijn, is het eigenlijk al te donker om buitenfoto's van al dat fraais te nemen... maar de binnenkant is ook niet mis!

IMG_0689.JPG

IMG_0690.JPG

IMG_0687.JPG

IMG_0692.JPG

IMG_0691.JPG

Groot, met salon en frigo en airco en heel fris ogend, bijzonder proper en met een comfortabel bed.

We hebben zelfs een ligbad!

Ik neem me voor daar later - voor het slapengaan - lekker de dag uitgebreid in te beëindigen, maar eerst moet ik mij opfrissen in de douche en mijn deftige goed aandoen om seffens naar het diner te vertrekken.

We blijven maar één nachtje, niet genoeg om veel uit te pakken, maar mijn toegewijde echtgenote is zo verstandig om mooi en ordelijk alles klaar te leggen voor ondergetekende... anders heb ik toch weer iets aan mijn lijf dat niet bij mekaar past en dus op niks een trekt.  (zegt ze) 

20170408_181622.jpg

Om half acht gaan we aan tafel: 't is een combinatie van buffet en braai... in een stemmig kader!

Mijn foto's blijken nadien weeral niet al te fameus, maar het eten... dát is lekker... bijzonder lekker... en de sfeer is schitterend.  

DSC_0044.JPG

DSC_0045.JPG

DSC_0048.JPG

DSC_0049.JPG

Martine amuseert zich aan tafel en zit dan ook in goed gezelschap... drie broers en met voorsprong de drie jongsten van de hoop!

DSC_0052.JPG

Nog even poseren met de joviale kok en zijn lieftallige assistente én met mijn verjaardagscadeau!   

DSC_0047.JPG

en dan opscheppen!

DSC_0050.JPG

Bij het dessert volgt alweer een verrassing!

De kok heeft een gepersonaliseerde taart gebakken, speciaal voor mij... mooi... en groot genoeg... dus voor elk een stukje...  en lekker...  ongelooflijk lekker (de dames in het gezelschap die iets van taartenbakken kennen, beamen het ook volmondig)! 

20170408_204725.jpg

DSC_0055.JPG

DSC_0059.JPG

DSC_0060.JPG

't Is officieel: we zijn weliswaar nog maar aan de vierde avond toe... maar dit is de beste braai van de hele congé... ze gaan volgende week aan de kust héél straf uit hun pijp moeten komen, om dit te kloppen! 

smile   

Na de feestelijkheden blijven we in de bar nog wat plakken en bij nazicht thuis staan er op de twee foto's die ik nam toevallig enkel serieuze gezichten... ik weet niet meer waar het over ging op dat moment... maar mijn dag... die kon alvast niet meer stuk! 

DSC_0061.JPG

DSC_0062.JPG

Morgen mogen we uitslapen... het is bijna niet te geloven, maar we moeten maar tot in Pretoria en dat is niet ver van hier en dus vertrekken we pas om half negen!

Met die zalige gedachte in het kale achterhoofd, kruip ik om half elf in een heet ligbad... een activiteit waar wijselijk geen foto's van bestaan!

12:14 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

21-04-17

ZUID-AFRIKA dag 4 (Nkambeni Lodge)

Grmmbllll...  

Ik ben slecht, maar dan echt wreed slecht gehumeurd opgestaan... nu ja opgestaan? Ik heb eigenlijk zo goed als niet deftig geslapen... in shiften... veel korte onrustige shiften!

Die spoorweg waar we gisteren onder door reden, die ligt hier duidelijk vlakbij en dat zal ik geweten hebben!

Om twaalf uur heb ik vaag iets gehoord, maar dat was in mijn eerste slaap, maar om twee uur kwart ben ik, wakker geworden. Ik dacht eerst dat er een helikopter aan het landen was in de lodge, maar dan besefte ik dat het een trein was. Een kwartier lang denderde een - zo te horen zware en heel lange - trein voorbij... vlakbij! Ik heb het nadien op google earth opgezocht, die verdomde spoorlijn loop op nog geen 500 meter langs de lodge... en zo een tent is niet echt geluidsdicht! Hoe halen ze het in hun hoofd! Dedju toch.

En het bleef niet bij één trein: om kwart na 4 passeerde de volgende... en om half zes was er ander kabaal buiten: precies een paar dames die taterend valiezen kwamen ophalen met een auto met draaiende motor en die valiezen werden vrolijk in een laadbak gegooid, denk ik... en iets nadien passeerden al babbelend de eerste toeristen voor een wandelsafari en om 6u22 passeerde de volgende trein.

Toen ben ik opgestaan om een stukje te filmen! Slapen kwam er toch niet meer van.


Mijn enthousiasme over Nkambeni is vannacht dus zweer zwaar bekoeld. En over de Blauwe Vogel nog iets meer!

Dat er wijzigingen kunnen zijn in een programma, dat is normaal, er kan steeds iets onverwachts tussenkomen, maar dit is er over!

Volgens mij hebben ze ons versast naar hier omdat er in Shalati geen plaats was: er is de dag voor ons ook een groep vertrokken en gezien die twee dagen op hetzelfde zitten, konden wij daar vermoedelijk niet bij.

Het is dus geen geval van "Afrikaanse" overmacht, maar van bewuste overboeking en 't is bijgevolg heel spijtig dat we dat maar kort voor afreis op heel onopvallende wijze moesten te weten komen. Eerst die langer vlucht, dan een rit met als hoogtepunten de WC's van naftstations en nu een lodge waar je geen oog dicht doet!

In plaats van 60 km verder ergens in den bled te zitten, steken ze ons dus vlak bij de bewoonde wereld... met alle bijhorend lawaai. Ik ben absoluut niet uitgeslapen en bijgevolg gruwelijk kregelig als de vierde dag aanbreekt.

Het krediet dat de organisatie gisterenavond had verdiend met het diner, is alweer helemaal opgesoupeerd...en we zijn nog niet aan het ontbijt!

Het is gewoon niet te geloven, in hun folder zetten ze blijkbaar zo maar wat... als garnituur of wat?

Ter plaatse doen ze in elk geval meestal iets anders... tot nu toe.   

En morgen is het verdorie weer van dat, want blijkbaar zijn het treinen met ertsen die naar Maputo in Mozambique denderen... elke nacht... om de twee uur!        

Van Maputo gaat al dat erts dan naar China.

Dus... eigenlijk... dankzij de Chinezen en een haven in Mozambique, doe ik hier in Zuid-Afrika geen oog dicht. Maak dat nu mee!  

Om 6.38u ben ik gewassen en aangekleed en besluit om er toch het beste van te maken en dan maar op verkenning te trekken langs de draad.

Mocht ik niet goed wakker zijn geweest, kon ik eens aan de draad voelen... maar ik ben wakker... niet uitgeslapen, maar toch wakker... al een tijdje!

DSC_9977.JPG

 

DSC_9978.JPG

 

DSC_9979.JPG

DSC_9984.JPG

DSC_9987.JPG

DSC_9986.JPG

 

DSC_9983.JPG

DSC_9982.JPG

Achter het zwembad ligt een poel waar een familie nijlpaarden huist... die hebben alvast geen last van de treinen 's nachts want dan komen ze uit hun water om te gaan grazen en trekken daarvoor tot wel 20 km ver weg... (volgens de gids)... ze zouden wel gek zijn om in dat lawaai te blijven doorhummelen.

Het zwembad zelf ziet er redelijk uit... en als het weer straks wat meevalt gaan we hier zelfs wat kunnen zonnen... of slapen!

Om 6.52u neem ik een kijkje aan het ontbijt en zet mij gelijk neer voor een eerste hapje. Straks kom ik nog wel eens, met Martine, maar 'k ben hier nu toch!

 

DSC_9988.JPG

 

DSC_9989.JPG

Ik heb mij nu wel een ietsje negatief uitgelaten over Nkambeni, maar dat is wegens een slechte nacht... het ontbijt, daar valt niks kwaad van te zeggen!

DSC_9990.JPG

Om kwart na zeven stijgen de eerste groepen in de busjes om te vertrekken... naar waar, dat weet ik niet, maar één ding is zeker: bij het reizen in Zuid-Afrika beginnen de dagen vroeg... heel vroeg! (behalve dan de eerste dag als je landt met Blauwe Vogel en Emirates, maar daar heb ik geloof ik al een beetje over gezaagd!)

Het domein van de lodge is zowat een halve kilometer lang van aan het restaurant tot de ingang... een mooi ochtendwandelingetje!

DSC_9992.JPG

DSC_9993.JPG

DSC_9991.JPG

Onderweg kom ik de valiezenploeg tegen: het was vanochtend heel vroeg inderdaad een pick-up waar de bagage werd ingesmeten... ik had het - tussen twee treinen in - dus toch goed gehoord! Trouwens, mijn valiezen sleuren is in Afrika een vrouwenjob... de man, die zit achter het stuur en wacht tot alles is gestouwd.

DSC_9996.JPG

Even verder aan de poort doe ik een klapke met de dames van dienst... 't is van hen dat ik verneem welke treinen hier passeren en met welke frequentie... zij beweren dat ze het gewoon zijn en niet meer horen... jahaa, dat zeggen wij in Zaventem ook van de vliegtuigen... maar als je hier maar twee nachten bent, lijkt me dat iets te kort om het gewoon te worden!

DSC_9994.JPG

 

Buiten de omheining staan de jeeps in het gelid te wachten, maar vandaag gaan we dus op wandelsafari, straks om 10.00u

En dat doet me er aan denken dat ik eens moet gaan zien of Martine al wakker is.

Die slaapt met oordoppen en heeft dus geen last van lawaai... (en van mijn gesnurk) 

Ze is wakker en we gaan ontbijten... nog eens in mijn geval, maar nemen eerst een kiekje met een beestje!

DSC_0001.JPG

DSC_0002.JPG

Iets voor tienen verzamelen we dan als laatste groep voor de safari-te-voet.

We gaan met twee Rangers het park in trekken op zoek naar... hopelijk geen te wilde beesten!?  

DSC_0003.JPG

En even later is het zover: er komen twee zwaarbewapende kerels in een safarikostuum aangewandeld en we krijgen eerst en vooral grondig veiligheidsbriefing:

niet babbelen onderweg

geen afval achterlaten

niet roken

recht achter de gids blijven lopen

bij gevaar pal blijven staan... maar liefst niet in de vuurlinie van een Ranger

en nog wat andere reglementen

het is allemaal zeer verontrustend, maar ik vermoed dat er een groot showgedeelte bij is en dat we in praktijk weinig of geen beesten gaan zien! 

Als we door de poort stappen, laden de twee plechtstatig hun geweer... ze weten in elk geval de juiste sfeer te creëren!

DSC_0004.JPG

DSC_0006.JPG

En dan zijn we vertrokken... mooi in de voetstappen van de voorganger en al we een plas oversteken gaat er eentje kijken of alles veilig is en doet dan teken dat we mogen komen.

 

Na een paar minuten komen we boven de nijlpaardenpoel uit en dat zijn zowat de enige beesten die we die ochtend duidelijk gaan zien. ER is hier en daar nog wel wat geritsel van een antilope in de bosjes, maar we leren een heleboel bij over die nijlpaarden en over de planten en dieren en vooral over de kak van die laatsten en we houden halt op een grote rots waar sporen van heel oude bewoning zijn te vinden... de Bosjesmannen woonden en sliepen hier in de oertijd blijkbaar... en maalden er onder andere hun rookgerief

 

DSC_0008.JPG

 

Het wordt een rustige mooie wandeling... in indianenpas... en met veel "info-momenten"... tof!

DSC_0010.JPG

DSC_0013.JPG

DSC_0014.JPG

20170407_105351.jpg

DSC_0015.JPG

DSC_0016.JPG

DSC_0017.JPG

Als er nu een leeuw uit de bosjes springt... zijn we gezien... peins ik dan!

surprised

DSC_0019.JPG

DSC_0021.JPG

DSC_0023.JPG

DSC_0027.JPG

DSC_0028.JPG

In de praktijk zijn we nooit verder dan een paar honderd meter van de lodge af geweest maar het is toch wel een  heel leuke ervaring... ik had wel eens graag met één van hun geweren geschoten, maar ze geven zelf toe dat de enige schoten die ze lossen die van hun jaarlijks examen zijn: ze moeten ieder jaar een redelijk zware proef afleggen om hun brevet van Ranger te kunnen houden... een echt beest hebben ze geen van beiden al ooit in het vizier gehad... nu ja... 't was zo ook plezant en het weer viel ook mee!

cool

Dat belooft voor straks aan het zwembad!  

Als we ons na de noen installeren, overtrekt het een beetje, maar dat is best ook: de zon schijnt ongenadig hard.... als ze schijnt...

DSC_0030.JPG

 

Zon of geen zon... ik doe een dutje en recupereer een beetje de voorbije nachten.

DSC_0032.JPG

DSC_0035.JPG

 

DSC_0038.JPG

 

We doen ook een paar zwemmekes en luieren wat en trekken een foto met een neushoorn, géén echte maar een kartonnen, geen mens die het verschil gaat zien... denken wij!

wink

Bij valavond nemen we een kijkje bij de poel, in de hoop dat de nijlpaarden op de kant gaan klauteren om te grazen, maar de beesten vertikken het zolang er volk staat te kijken.   

20170407_180404_LLS.jpg

En voor we het weten is het alweer tijd om te dineren... en nadien zakken we door in de bar.

IMG_0655.JPG

IMG_0654.JPG

Ik neem me voor eens te proberen om flink door te zakken tot in de late uurtjes, kwestie van de eerste treinen te rateren en nadien misschien beter te slapen maar om half elf gaat de bar dicht... onherroepelijk.

 

20170407_223133.jpg

20170407_223111.jpg

20170407_223044.jpg

Als we tegen elven naar de tent wandelen merk ik dat een zaklamp best handig is... en ik, heb er eentje bij... in mijn handbagage... in de tent... handig... heel handig!

IMG_0657.JPG

Gelukkig staan er hier en daar lampen en vinden we de 125 weer en kruipen onder ons hemelbed... om bang af te liggen wachten wanneer de eerste trein naar Maputo gaat passeren!   

undecided

Morgen hoop ik beter uitgeslapen te zijn... 't is 8 april, ik word 62 en zou dat nieuwe jaar graag met een frisse kop beginnen... vooral... 't is begot wéér heel vroeg opstaan want om zeven uur vertrekken we al en ik wil toch op mijn verjaardag eerst uitgebreid en rustig ontbijten!   

13:33 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-04-17

ZUID-AFRIKA dag 3 (Krugerpark)

Om half vijf loopt de wekker af... maar ik ben vanzelf wakker geworden om 4u20. Om VIER uur TWINTIG, begot!

De laatste twee nachten hebben we dus hoop en al een uur of 6 geslapen, maar de adrenaline maakt dat ik klaar wakker en alert aan de dag begin!

Wel spijtig dat we niet meer "geniet" hebben van onze mooie kamer: je komt hier toe bij valavond, hebt voor het diner enkel de tijd om je op te frissen en de nacht is bijzonder kort. 't Is eigenlijk zonde dat ze je voor dat beetje in zo een prachtige kamer installeren. Maar we hebben er toch van genoten... heel eventjes!

ang

IMG_0610.JPG

De valiezen staan mooi op tijd voor de deur te wachten op de kruier en om 5 voor 5 zoeken we in het donker de weg doorheen de tuin naar de salon, waar de koffie klaar staat. Het is een koffiemachine, dus ik duw voor mezelf een warme choco met suiker uit de tapkraan, om de dag monter te starten (ik lust zo niet echt koffie)

IMG_0611.JPG

IMG_0612.JPG

Bij het downloaden van mijn foto's heb ik na terugkomst gemerkt dat de beeldkwaliteit niet echt schitterend is als ik dingen trek met de smartfoon zonder flash... maar dan is het eigenlijk te laat om daar iets aan te doen... met flash is 't resultaat iets beter...

Gelukkig is het buiten al klaar tegen dat we in het Krugerpark aankomen!

DSC_9854.JPG

We bestuderen tijdens de koffie - of warme choco - de salontafel en geraken gefascineerd door de bollen in de schaal naast Mandela. Dat lijkt ons nu nog eens een leuk cadeautje zie!

Later komen we te weten dat het een soort gedroogde vruchten zijn "Monkey appels" en zullen we er inderdaad een paar kopen als souvenir, maar de eerste ochtend houden we het gewoon bij kijken en koffie... of in mijn geval warme choco!

In het busje staan de breakfast-zakjes op de zetel klaar en we rijden in het donker Witrivier uit richting Kruger Park, waar we een dik half uur later in de file voor de poort staan van Numbi Gate. Het is ondertussen ochtend aan het worden maar de gate is nog dicht: het park gaat pas om 6 uur open! Maak dat nu mee, die beesten gaan nog niet wakker zijn, mijn gedacht!

We hadden eigenlijk feitelijk dus 10 minuten langer kunnen slapen! Of misschien heeft de Jan rapper gereden dan voorzien, nu ja, belangrijkste is dat we er zijn en volgens de Louis is er heel vroeg op de ochtend het meeste te zien. Op dus naar de wilde beestjes!

Ik verorber al wachtende een groot deel van mijn ontbijt en neem een (wazige) foto van de Louis die buiten op wacht staat  

IMG_0615.JPG

Stipt op tijd gaat het hek open en even verder staan de jeeps te wachten.

DSC_9856.JPG

IMG_0617.JPG

Elke jeep heeft 9 zitjes, we moeten ons dus opsplitsen in groepen van 8 en 10, om geen koppels te scheiden. Ik beland in de jeep van 10 en kruip vooraan naast de chauffeur, die even later een chauffeuse blijkt te zijn.

Achter mij zitten de 9 anderen wat te kleumen: het is nog bijzonder frisjes in dat Krugerpark en die jeeps zijn helemaal open... eigenlijk zit ik nog het beste vooraan, laag in de voorzetel én achter het windscherm... voor 't moment toch nog, denk ik bij mezelf!

DSC_9855.JPG

DSC_9858.JPG

Kwart na zes is iedereen klaar en start onze vrouwelijke driver. Ik heb haar vermoedelijk wat wantrouwig bekeken toen ze achter het stuur kroop, want ze verzekert me dadelijk dat ze "a very good driver" is.

Helemaal gerust ben ik er niet in... vooral haar toch wel speciale haartooi baart me lichtjes zorgen... volgens mij verbergt ze onder dat bijzonder hoge kapsel één of andere geheime bewapening... voor mochten we een close-encounter hebben met een al te opdringerige leeuw of zo!

wink

Het schakelen gaat echter vlot en ze rijdt rustig en beheerst op een soort grote baan het park in, een verharde weg die even verder over gaat in een onverharde baan, maar nog geen 5 minuten later ben ik alweer wat ongerust... de andere jeep - die van 8 - slaat plots een smal zanderig zijpaadje in, waar je duidelijk niet in mag en zij blijft de "grote baan" volgen...

IMG_0618.JPG

Ik vind het aan de ene kant positief dat zij zich wel aan de verkeersregels houdt... maar aan de andere kant... gaat ze alleen nog wel de weg vinden... en gaan wij dan wel genoeg beestjes zien?

IMG_0619.JPG

DSC_9861.JPG

We rijden een tijdje terwijl de zon op komt en het iets warmer wordt en om precies 6u37 zien we onze eerste beestjes: een kudde impala's.

Daarvan zijn er naar het schijnt héél veel, dus zo bijzonder is dat eigenlijk niet, maar voor ons zijn het de eerste beestjes van de reis... ze krijgen dus onze enthousiaste en uitbundige fotografische aandacht!

DSC_9864.JPG

IMG_0620.JPG

DSC_9866.JPG

Tien minuten later hebben we weer prijs... een paar zebra's komen heel dicht in het vizier...

DSC_9869.JPG

DSC_9870.JPG

IMG_0622.JPG

Er is voor ons ondertussen een andere jeep opgedoken, niet die met de andere helft van de groep en één van de zebra's wandelt rustig tussen de twee jeeps over de baan en komt heel dichtbij.

DSC_9871.JPG

Terwijl de camera's achter mij intensief de beestjes fotograferen, neem ik zo onopvallend mogelijk een paar kiekjes van het haar van onze chauffeuse... die pekzwarte hoge toren biologeert me al even neig als de hele kudde zebra's.

IMG_0623.JPG

Martine - en een aantal andere dames - verzekeren me later tijdens de lunch dat het zonder enige twijfel een soort pruik betreft, maar op dat moment ben ik nog vast overtuigd dat die harige stapel puur natuur is en geraak er maar niet aan uit hoe ze dat in hemelsnaam zo in vorm kan houden.

Maar de aandacht dient weer gericht op de natuur rondom ons... want 3 minuten later en 300 meter verder is er iets gaande... er staat plots een trosje jeeps... en op safari betekent zulks dat er "iets" te zien is! 

20170406_065619.jpg

20170406_065711.jpg

Op dergelijke momenten is het ieder voor zich... in de jungle geldt ook onder jeeps de wet van de sterkste... of de rapste... elke chauffeur tracht zijn voertuig zo dicht mogelijk bij het beest in kwestie te manoeuvreren en blokkeert - als het nodig is - daartoe vrolijk en onbekommerd de weg voor de anderen!

Dat heeft vermoedelijk te maken met de kans op grotere fooien: hoe meer wilde beesten van dichtbij gezien, hoe contenter de klanten en hoe vrijgeviger ze vermoedelijk zijn achteraf... maar bij ons is de fooi op voorhand vastgelegd én rond gehaald, dus in principe krijgt ze geen bal - of geen Rand - meer als ze zich uitslooft.

Wij wringen ons er tussen en ik zie nog net iets bewegen in het struikgewas, maar ben veel te laat om deftig te zien wat het is en zeker om een foto te nemen.

Dennis, op onze achterste rij, heeft een beter zicht op de omgeving dan ik hier beneden op mijn zeteltje en hij bezweert ons dat hij een jachtluipaard of cheetah heeft zien wegsluipen... tja... dát was mooi geweest op de foto... maar we hebben het net gemist.

Volgende keer meer geluk dan maar. Ik zet mij recht om beter de omgeving rond te speuren, maar dát mag niet: als een toezichter - of de parkpolitie of wie het ook moge zijn die dergelijke dingen controleert - ziet dat er iemand recht staat in een jeep krijgt de driver een fikse boete! Voorin moet je braaf blijven zitten, dus zitten we braaf en denken... 

"Ons moe nie huil nie ons moe nie treur nie... die dag in die Krugerpark is nog lank!"

20170406_070254.jpg

De zon schijnt ondertussen al flink en het wordt aanzienlijk comfortabeler, maar het volgende half uur zien we enkel een grote arend in een boomtop zitten. Of 't kan ook een buizerd of iets anders zijn geweest! Maar 't is wel een mooie grote vogel!

DSC_9872.JPG

Van groot gesproken: om half acht komt een voorlopig hoogtepunt op beestengebied in zicht. Een kudde olifanten staat vlak naast de baan als ontbijt een hoop struiken en takken te verorberen. 

DSC_9875.JPG

DSC_9880.JPG

DSC_9881.JPG

We bewonderen hen 5 minuten lang - op dwingende vraag van de driver - in een serene stilte en proberen niet te veel op te vallen (je weet nooit hoe zo een olifant zijn ochtendhumeur is) en laten hen dan verder ontbijten.

De eerste van de "big 5" is binnen! Yeah!

20170406_074110.jpg

Een kilometertje verder slaan we een paadje in naar een meer... maar daar is niks te zien... nu ja, water en groen, maar geen beestjes!

DSC_9883.JPG

DSC_9886.JPG

Heel in de verte steekt wel iets boven water, het zou een nijlpaard kunnen zijn, maar te ver om goed te onderscheiden.

De solitaire ouwe olifant langs de baan iets voorbij het meer, die kunnen we wel goed onderscheiden, maar het beest keert ons de rug toe en kuiert weg... 't was er ook maar eentje, als je net een hele kudde voor de lens hebt gehad is zo een eenzaat niet echt spectaculair meer!

Een mens went snel...

20170406_075616.jpg

IMG_0628.JPG

We spotten een andere kudde zebra's, links van de weg en plots zien we nr. 2 van de Big Five, zomaar midden op diezelfde weg!

20170406_081932.jpg

DSC_9896.JPG

De buffel wandelt statig over en als hij het struikgewas links in gaat, zien we dat daar een hele hoop van zijn vriendjes zitten.

DSC_9894.JPG

DSC_9889.JPG

20170406_082150.jpg

Mooi... de camera's klikken als bezeten en ik loer door mijn verrekijker... gek eigenlijk dat een bende uitheemse runderen een mens zo in vervoering kan brengen!

Na de buffels hebben we nog een paar "ontmoetingen":

met een andere jeep

20170406_083100.jpg

met een koppel uit de kluiten gewassen vogels waarvan ik de naam niet meer weet

Ondertussen kreeg ik van een Zuid-Afrika-kenner een mailtje met meer uitleg: 

De vogels waarvan je de naam niet meer kent is de Southern Ground Hornbill. Een met uitsterven bedreigde diersoort. Het zijn vleeseters, die niet kunnen vliegen. Koppels zijn voor het leven en de jongen blijven lang bij de ouders.

20170406_084818.jpg

met een paar jonge mannetjesantilopen die een robbertje uitvechten

20170406_082729 (2).jpg

en dan toch met een familie nijlpaarden: de volgende poel is wel bewoond! Op de kop van die nijlpaarden ligt op de koop toe een kolonie waterschildpadden te zonnen... dat hebben we nog nooit gezien... nu ja, in het park van Zaventem liggen die gewoon op het randje van de vijver... mmm... maar dat komt dan weer misschien omdat er in Zaventem geen nijlpaarden zijn?  

20170406_083722.jpg

en om negen uur kwart vind onze chauffeuse dat het tijd is voor een koffiepauze.

IMG_0630.JPG

We rijden Skukuza binnen, een uitgestrekt "restcamp", met hotel en tented lodges en restaurants en een golfbaan en zelfs een historisch treinstation... zoals later zal blijken. (https://www.sanparks.org/parks/kruger/camps/skukuza/)

Wij hebben echter geen idee dat al dat fraais aanwezig is... en ook geen tijd om bijvoorbeeld te gaan golfen.

cool

20170406_092131.jpg

We nestelen ons gewoon even op een bank aan de rivier, nemen een fotootje, doen een sanitaire stop, eten de laatste restjes van het ontbijt op en dan is het alweer tijd om weer op zoek te gaan naar beestjes.  

Om half elf hebben we nr 3 te pakken... nu ja, niet echt duidelijk in beeld, maar er liggen twee leeuwen in de struiken te dutten en zowat alle jeeps en auto's uit de verre omgeving geven bij dat nieuws plankgas en haasten zich naar de bewuste plek.

IMG_0631.JPG

DSC_9908.JPG

Iedereen krijgt om beurt een paar minuutjes om zijn foto te nemen... de leeuwinnen ('t zijn meisjes) trekken zich van al die drukte niks aan en blijven lekker liggen soezen.

DSC_9910.JPG

Op de foto zie je alleen een kop boven het gras steken in de schaduw van de struiken, maar als we stilstaan mag ik wel even rechtstaan van de madam achter het stuur en met mijn verrekijker zie ik ze op dat moment héél goed liggen... ik heb dat ding dan toch niet voor niks meegezeuld!

DSC_9913.JPG

De eerstvolgende kilometers valt er niet veel te trekken, ik neem enkel een kiekje van een formatie kopjes onderweg en even verder van de koppen van de acht in de andere jeep!

DSC_9913.JPG

DSC_9914.JPG

Om elf uur spotten we onze eerste giraffen... ze staan wel een eindje weg tussen de bomen, maar we hebben ze toch gezien.

DSC_9917.JPG

 

Even verder komen we een nieuwe kudde olifanten tegen en die zijn helemaal geen eindje weg! We rijden tot vlakbij en dan zetten we onze motor af.

DSC_9919.JPGZe staan redelijk dicht zelfs en als de stier van de familie ons in de mot krijgt, komt hij even kijken wat we nu precies van zin zijn. Wij zitten diep onder de indruk en gapen met een klein hartje naar het beest.

Ik loer naar ons madam naast mij, om te checken of het wel allemaal veilig is, maar zij doet teken dat er geen gevaar is... en houdt toch haar hand aan de starter om er rap van door te kunnen gaan.

DSC_9922.JPGDSC_9921.JPGDSC_9925.JPGDSC_9929.JPGDSC_9927.JPGNa tien minuten trekt de kudde verder en rijden wij stilletjes weg... om na een paar honderd meter uitgelaten tegen mekaar te beginnen vertellen hoe straf dit wel was... en missen zo bijna een giraf aan de linkerkant... maar het moet gezegd, die beesten zijn dan wel enorm groot maar bijster goed gecamoufleerd!  

DSC_9931.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In een afzink even verder gooit onze driver plots alles dicht: ik had hem nog niet zien staan, maar aan de overkant staat een olifant op de weg en blijkbaar vertoont hij tekenen van "ambetantigheid"

Het is volgens haar absoluut niet raadzaam om verder te rijden, dus we kunnen enkel wachten tot hij goesting heeft om de baan vrij te maken.

Het DSC_9933.JPG     

          

We wachten dus een minuut of vijf, tot hij blijkbaar verdwenen is ginder boven, want plots komt een hele file de heuvel af... die stonden aan de andere kant te wachten tot hij baan ruimde.

DSC_9934.JPG

   

Midden tussen de file steekt als toemaatje plots alweer een andere olifant over... een iets jonger dier.

DSC_9935.JPGAls er iets is waar ze er blijkbaar genoeg van hebben in het Kruger Park, dan zijn het olifanten, leeuwen of luipaarden lopen er zo te zien niet dik gezaaid, maar olifanten kom je achter elke hoek of struik tegen!

DSC_9936.JPG

Iets voor twaalven hebben we een nieuwe ontmoeting... met de andere jeep en ik neem eens een fotootje van gids Louis... 't moeten niet altijd olifanten zijn!

cool

DSC_9937.JPG

 

De volgende beestjes voor de lens zijn een ooievaar op zijn nest, met drie jongskes

en een luipaardschildpad op wandel langs de baan

en nog eens een paar olifanten.

DSC_9938.JPG

DSC_9940.JPGDSC_9943.JPGWe passeren dan een droog beekje met veel zand en keien en een rivier met iets meer water én... een familie olifanten!

DSC_9944.JPGDSC_9946.JPGDSC_9949.JPG

Blijkbaar hebben we de voorbije drie uur in een cirkel gereden, want plots staan we opnieuw voor de poort van Skukuza, waar we om 1 uur een stop houden voor de lunch.

Het arrangement van de Blauwe Vogel voorziet enkel ontbijt en diner en ik had me voorgenomen om tijdens de middag weinig of niks te eten, kwestie van mijn gewicht toch wat onder controle te houden... maar het vlees is zwak... zeker als het tussen een hamburger zit!

20170406_134402.jpgen een mens moet drinken... zeker in warmere streken!

20170406_133108.jpg20170406_133113.jpgOm half drie stijgen we weer in voor de volgende rit en wissel ik van zitje met Martine! 

IMG_0632.JPG

 

DSC_9954.JPGNa de middag blijkt echter dat het beste van de dag door is: het volgende anderhalf uur rijden we in volle vaart van de ene plek naar de andere om weinig of geen beesten te zien??? volgens mij worden die "drivers" per kilometer betaald.

We karren van de ene poel naar de andere plas langs geasfalteerde banen en de enige "ontmoetingen" die we nog hebben zijn een andere schildpad, een kameleon, een termietenheuvel, een paar kudu's, wat antilopen en een waterbok of zoiets... én als apotheose... een jakhals! Die laatste maakt onze namiddag toch nog goed op beestjesgebied, want de andere jeep heeft die niet gezien!

De jakhals blijkt trouwens volgens mijn vriend en Zuid-Afrikakenner Philippe geen jakhals, maar een Black Spotted Hyena, zeer zeldzaam! 't Is maar dat u het weet!   

wink

DSC_9955.JPGDSC_9959.JPGDSC_9961.JPGDSC_9964.JPGDSC_9966.JPGDSC_9956.JPGDSC_9970.JPGAl komen we dan geen leeuwen of neushoorns tegen, het Kruger Park is een prachtig landschap, het weer is ideaal en ik geniet met volle teugen... en Martine doet een dutje... 't zijn al drie zware dagen en wreed korte nachten geweest!

DSC_9965.JPGDSC_9972.JPGDSC_9973.JPGDSC_9976.JPGDSC_9975.JPG

  

Rond vier uur vindt onze chauffeuse blijkbaar dat de "game drive" er op zit. Plots passeren we weer aan de Numbi gate en slaan even voor een spoorwegbrug rechts een baantje in. 

Volgens mijn Blauwe Vogel brochure slapen we normaal twee nachten in de Shalati Kruger Lodge, een klein tentenkamp met 14 ruime safaritenten, in het park, want (ik citeer):

"We logeren in super-gezellige lodges & guesthouse. Kleinschalig & familiaal geleid."                

Louis heeft ons vanmorgen of gisteren wel iets gezegd over een verandering, maar toen had ik geen idee waarover het ging... hoewel ik het naar het schijnt wel had moeten weten! Blijkbaar zat er bij de tickets die we verleden week ontvingen een blad met een nieuw reisprogramma waarin - een beetje stoemelings - Shalati was gewijzigd in Nkambeni.

Maar nergens anders werd verwittigd dat er een wijziging was doorgevoerd. Ik heb dat programma niet echt meer bekeken: ik had er al eentje, een mooie Blauwe Vogel-folder in kleur en wie gaat er nu denken dat ze "last-minute" van overnachtingsplaats gaan veranderen zonder dat apart en duidelijk te melden aan hun klantjes?

Nu ja, het zal wel meevallen zeker, elke lodge heeft zijn voor en nadelen vermoed ik.  

Op de hoek van het baantje staat echter een wegwijzer naar Nkambeni Lodge en daar gaan we dus naartoe.

Het is wel dicht bij de bewoonde wereld, die andere lag volgens Google Earth veel meer naar het noorden, midden in het park...

undecided

Om kwart na vier worden we gedropt aan de Lodge en die is op het eerste zicht niet echt kleinschalig: we zien een wegwijzer staan "tent 90 tot 160" Honderzestig!? Hier zit dus - als het vol zit - meer dan 300 man?

"Familiaal geleid"... ik weet niet hoe groot die familie Carlier is, daar in Sint Truiden, maar als ze dit familiaal vinden, dan zijn ze zelf met heel veel, peins ik!

Nu ja, het is nu zo, we staan (weeral) voor een voldongen feit... en "elk nadeel heb zijn voordeel": er is hier waarschijnlijk vanalles te doen en we gaan misschien meer ruimte hebben om te wandelen en zo dan in een klein dingetje.

Louis of de tweede jeep zijn nog nergens te bespeuren, maar onze sleutels liggen klaar, dus even later staan we na een wandelingetje van een goeie 400 meter voor tent nr 125.

IMG_0635.JPG

 

IMG_0636.JPG 

Het ziet er stemmig uit, met een terrasje met zicht op de afsluiting en één stoel... en er staat net een antilope te grazen aan de overkant van de draad, leuk! Maar we gaan precies wel om beurten moeten buiten zitten om naar de beestjes te kijken, maar dat zien we nog wel later!

IMG_0633.JPG

Binnen lijkt alles OK: een groot en goed bed, met muskietennet en voldoende opbergruimte en een grote badkamer met wc en lavabo en twee douches... één buiten en één binnen!

IMG_0641.JPGWe pakken een beetje uit gezien we hier twee nachten blijven en bewonderen dan de ondergaande zon en trekken tegen een uur of zes naar de bar voor een aperitiefje en nadien worden we verwacht in de boma voor een diner.

20170406_174921.jpg20170406_174621.jpgOnderweg komen we nog een beestje tegen... wel geen leeuw of zo en dat is maar best ook, want het is binnen de omheining!

20170406_174828.jpg

 

Uiteindelijk valt het in die Nkambeni Lodge allemaal wel mee: er is een groot zwembad met ligweide en stoelen en de bar is leuk om zitten, de (frisse) pinten en wijn redelijk goedkoop naar onze normen en voor een fles zeer deftige rode wijn aan tafel betaal je omgerekend zowat 10 euro!

IMG_0645.JPG

IMG_0646.JPGIMG_0652.JPG

IMG_0644.JPG

En we krijgen er nog een inheems dansje bovenop.       

Halfweg ons diner begint het wel te regenen, maar dat kan de pret niet bederven. Ik vergeet echter wel mijn eten te trekken!

Het eten en de wijn zijn zo bijzonder lekker dat daar geen tijd voor is, na een dag in zo een jeep is de honger groot en de goesting nog groter, ik maak beter kennis met mijn reis- en tafelgenoten én de sfeer is goed - afgezien van een klein akkefietje over de verdeling van de groepen morgenvroeg voor de wandelsafari... ik snap nog steeds niet goed waar er een probleem was, maar er zijn een aantal mensen die in de jeep van Louis zaten en daardoor een soort "voorkooprecht" hadden om morgen met de vroege te vertrekken en sommige anderen vinden dat maar niks, hoewel niemand anders zich daaraan stoort en er is dus wat verwarring en ik stel voor - gezien het mij worst zal wezen wanneer en in welke groep ik vertrek en Martine toch niet mee gaat - om dan met een latere groep te vertrekken als dat voor iedereen beter zou uitkomen, maar dat blijkt dan weer geen oplossing, omdat ik maar alleen ben en er een minimum én maximum aantal deelnemers is vereist... kortom allemaal heel ingewikkeld en vrij nutteloos als discussie, maar als puntje bij paaltje komt mag ik wel blijven liggen want 'k zit plots in de laatste groep, die van 10 uur.

Hoera, lekker lang uitslapen!

Het zal nodig zijn na de voorbije korte nachten.

13:07 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-04-17

ZUID-AFRIKA dag 1 en 2. (van héél lang zitten in vliegtuigen en busjes)

Op dinsdag 4 april is de roes van vreugde en voldoening al wat verneveld: mijn productie "Oscar" bij de Anjelier in Kampenhout bleek een groot succes en trok drie volle zalen, het publiek kwam en zag dat het goed was en mijn zoon vond het zelfs theater van hoog niveau! (op een paar details na). Het was een fijne ploeg om mee te werken en de sfeer was schitterend... zowel tijdens als na de voorstellingen. Ik was een trotse regisseur.

Zelfs de frieten na afloop smaakten beter dan gewone van het kot in Zaventem op de markt... enkel zo nog bijvoorbeeld een curryworstje erbij, dat had het zaakje compleet af gemaakt. wink (=inside joke)

Ik ben dus twee dagen later, op die vierde april, nog steeds een héél tevreden mens... en dan moet onze reis nog beginnen! 

Van de vestimentaire voorbereidingen en vooral van het "vullen der valiezen" hebben we ons gewoontegetrouw niet te veel aangetrokken, enkel braaf de instructies van de madam opgevolgd, gezegd welke spullen we zeker niet in de valies wilden meezeulen en wat we dan wel absoluut wel wensten mee te nemen en we maakten bovendien zelf helemaal alleen onze handbagage klaar.

We zullen - volgens onze eigen inschatting - dus sowieso veel te veel kleren bij hebben voor die twaalf dagen en slepen tevens een bonte verzameling prullen mee waarvan er - volgens Martine - een deel hoogstwaarschijnlijk absoluut overbodig gaan zijn... maar een mens kan toch niet naar Zuid-Afrika trekken zonder aangepaste safarihoed én mijn klak van Catalunya... en een smartfoon en twee fototoestellen en bijhorende reservebatterijen en de nodige oplaadkabeltjes én een overmaatse verrekijker in etui om de al dan niet wilde beesten goed van dichtbij te kunnen bewonderen en een zaklamp en een zelf samengestelde farde met documenten en twee (2) reisgidsen plus een Blauwe Vogelmap met de uitgeprinte e-tickets en onze paspoorten en een Leeuwenvlag van zowat een vierkante meter (zonder stok!) en een paar tijdschriften-voor-onderweg en drie Pallieterkes van de voorbije weken... omdat ik met dat toneel geen tijd heb gehad om ze thuis grondig te lezen én een speciale Zuid-Afrikaanse tussenstekker - geleend van Anneke en Theo, waarvoor dank én mijn leren etui met voor twee weken pilletjes tegen de cholesterol en de jicht en de bloedruk en nog wat aandoeningen en ook wat schrijfgerief en een redelijk beetje cash in euro (moest mijn maesto-applicatie niet werken want ik vertrouw die bank voor geen meter) en vier hardgekookte eitjes van de zoon zijn kippen voor een mogelijk eerste hongertje onderweg en nog wat spulletjes waarvan ik de naam ondertussen ben vergeten omdat ze uiteindelijk totaal niet gebezigd werden...

Kortom, we hebben alles bij wat nodig is... denken we op dat moment toch... en blijven op de koop toe ruim onder het maximum toegelaten gewicht, fijn, we kunnen bijgevolg ginder ongestoord cadeautjes kopen!    

We gaan dus iets voor de middag opgeruimd, blij en wel bepakt onze opwachting maken aan de bushalte op de hoek van de straat, hoeven nog geen 10 minuten te wachten op een exemplaar dat de juiste richting uit bolt en staan nog 5 minuten later op de luchthaven, vinden naadloos de rij van Emirates, hoewel er nog helemaal geen rij staat en geraken dus bijzonder vlot ingecheckt en gaan dan buiten nog wat van het lentezonnetje genieten.

IMG_0551.JPG

Tegen enen staat er al wel een forse rij bij de dames van Emirates aan te schuiven... 't was dus een strak plan om vroeg genoeg te komen! 

IMG_0550.JPG

We stevenen met fikse pas naar de grenscontrole en geraken met al onze bezittingen zonder piepen het land uit... zelfs mijn hardgekookte eitjes schuiven geruisloos door de scanner.

Bij Martine daarentegen gaan prompt de alarmbellen af: ze zeult een zware ronde metalen asbak met schroefdeksel mee die ze ooit cadeau kreeg bij een paar sloffen Marlborosmoor en dat ding zorgt bij elke vlucht die ze neemt standaard voor de nodige ophef bij het veiligheidspersoneel.

De tas wordt grondig doorzocht en de asbak met gepast wantrouwen gemonsterd en besnuffeld, maar ze mag er mee door... zoals altijd.

IMG_0555.JPG

Even later zitten we in de buurt van onze gate te wachten op vlucht EK184... de "departure" is voorzien voor 15.05u en we hebben dus nog even tijd om een pintje en een glas wijn te consumeren... en een kiekje te nemen van de vliegtuigen buiten.

We zitten blijkbaar in de hoek van het verre oosten: het is een komen en gaan van Chinezen en Thais en zo ongeveer precies rond 13.43u komt zowaar onze Boeing 777-300ER in zicht!

IMG_0552.JPG

20170404_134326.jpg

IMG_0553.JPG

Wij trachten ondertussen te ontdekken wie van de anderen ook in onze groep gaat zitten... geen makkelijke opdracht, want zo een vliegtuig kan iets meer dan 400 man stouwen, een beetje afhankelijk van hoeveel verschillende klassen er zijn en het merendeel van die gegadigden zitten op een kluit aan dezelfde gate te wachten op het startschot. In die bende soortgenoten-die-je-nog-niet-kent ontdekken is een wreed moeilijke opdracht. 

Het is dus een Boeing 777-300ER en volgens de opgezochte info (ik heb een klein beetje vliegangst en zoek vooraf altijd op of die verdomde dingen wel helemaal te vertrouwen zijn en of de maatschappij ook een beetje in orde is en zo) een héél veilig en zuinig toestel en Emirates heeft er tegenwoordig meer dan 130 van in gebruik... méér dan 130 begot! En dan hebben ze nog een hele hoop andere soorten waaronder een tros Airbussen A380! We gaan vandaag dus niet met het eerste het beste maatschappijtje in zee -  nu ja in de lucht! 

IMG_0554.JPG

Tegen half drie is het zover en drumt de massa zichzelf met man en macht én vooral met uit de kluiten gewassen stukken handbagage de slurf in en reppen mijn medereizigers zich naar hun zitje... wij laten de meesten voorgaan... het eerste stuk van de reis is 6 en een half uur zitten... en dat lijkt ons echt lang genoeg... ik heb geen zin vooraf al een half uur in het ding te zitten wachten tot iedereen aan boord is, want het inschepen van zo een bataljon neemt echt wel een half uurtje tijd in beslag!

Van uren en tijd gesproken: ik ben trouwens nog steeds een beetje lichtjes kregelig omdat we via Dubai vliegen, daar halfnacht straks 5 uur lang in transit moeten wachten op een aansluiting en alles bij mekaar dus bijna 22 uur onderweg gaan zijn: in plaats van de "Vlucht met British Airways vanuit Brussel via Londen Heathrow naar Johannesburg, zonder enige jetlag".

Geen Jetlag, mijn oor... eerst 5200 km en dan nog eens 6400 km vliegen... je gaat me niet wijsmaken dat bijna een hele dag en nacht in zo een "seat", zonder deftig te slapen, géén lichaamlijke sporen gaat nalaten... en dan spreek ik nog niet over mogelijke turbulentie onderweg (waar wij absoluut niet - ik herhaal NIET!!- van houden)   

F***ing Blauwe Vogel!

frown 

In onze originele folder - die we van die Blauwe Vogel mannen kregen - werd dat detail over Dubai gemakshalve niet vermeld en op de contactnamiddag ter plaatse werd er ook met geen woord gerept over het feit dat sommige groepen met een serieuze omweg naar Johannesburg dienden te vliegen.

Kwestie van vooraf geen al te ambetante vragen te moeten beantwoorden zeker(?)... en eens de toeristen weg zijn, tja... dan is het voor de toerist toch echt niet meer mogelijk om nog veel kritiek te spuien... dan ben je weg in groep en maak je er sowieso het beste van! 

We ontdekten namelijk pas ongeveer bij ontvangst van de e-tickets dat er iets ingrijpend was veranderd: toen de dag voor ontvangst van het reisdossier met definitieve(?) info en planning, een dame van het reisbureau belde om me te melden dat de vlucht van Dubai naar Zuid-Afrika een half uurtje vroeger zou vertrekken, wist ik eerst niet waar ze het over had, maar ze heeft me bezworen dat deze wijziging géén invloed heeft op het reisprogramma, 't is enkel een verandering van vlucht!

Ik betwijfel of dat laatste gaat kloppen, want volgens mij is zoiets onmogelijk, maar we zien wel als het zo ver is! 

Nu ja, als we instappen en ik mij installeer op seat 31D, is het ongenoegen alvast een beetje afgezwakt: ik zit wel aan geen venstertje, maar naast een middengang heb je ruimte om eens je benen te strekken en er zit een TV schermpje in de stoel met keuze uit meer dan 100 films en nieuwszenders en spelletjes en beelden van rompcamera's naar beneden en naar voren en we krijgen een gratis hoofdsetje... en voor, naast en achter ons zit de rest van onze Zuid-Afrika-groep... we gaan ons dus niet vervelen... hopen we! 

20170404_151201.jpg

Dat blijkt een vrij juiste inschatting: je hebt gewoonweg geen tijd om je te vervelen: na het opstijgen komt er een eerste drankje en ik kijk naar de nieuwste "Jason Bourne" met Matt Damon en Tommy Lee Jones en iets na vijven is mijn film net op tijd uit want dan serveren ze het "diner": Chicken curry met rijst en broccoli en pepertjes en vooraf een slaatje met feta en tomaat en een broodje en dan een puddinkje als dessert en met echt metalen bestek en als toemaatje nemen we ons elk een flesje rode wijn... allemaal inbegrepen! 

20170404_171511.jpg

20170404_171545.jpg

Mijn foto's - met de smartfoon - trekken op niet veel merk ik nadien, maar over het eten zijn we het eens, dit is zowat het beste vliegtuigvoer dat we ooit kregen voorgeschoteld!

20170404_174049.jpg

Nadien is het tijd voor een volgende film... en dan nog ééntje en tussendoor check ik eens waar we zitten: we vliegen in een boogje om het moslim-ambrasgebied van Turkije en Syrië maar het doet toch wat raar aan om plots Aleppo op de kaart te zien staan... al zitten we dan meer dan 10 km hoog, de oorlog met die islamitische gekken van IS komt ineens bijna tastbaar dichtbij! 

20170404_193141.jpg

20170404_193236.jpg

Maar we hebben geen tijd om ons veel zorgen te maken, want we krijgen nog een (lekker) hapje en een drankje en om kwart voor tien - kwart voor twaalf plaatselijke tijd - staan we aan de grond in Dubai

IMG_0556 (2).JPG

Waar iedereen zijn hebben en houden verzamelt en traditiegetrouw naar de uitgang drumt, vóór het toestel goed en wel stil staat.

Het is pikdonker buiten en zwoel en het stinkt naar kerosine. Ze steken ons in bussen om kilometers ver naar een of andere terminal (B?) te rijden, waar we door een controle moeten en dan met de lift naar beneden worden gedirigeerd en een soort metro dienen te nemen, om alweer naar een andere terminal (A) te sporen en daar dan te wachten op onze volgende vlucht.

Allemaal wat ingewikkeld en omslachtig, maar we hebben de tijd: we moeten hier bijna 5 uur door zien te komen, De Blauwe Vogel madam heeft enkele dagen voor vertrek wel aan de telefoon gezegd dat de vlucht iets of wat was vervroegd, maar het blijft een lange nacht... en een heel dure ook... zal even later blijken!

Het is dus een grote luchthaven... voorzien van alle mogelijke faciliteiten voor moslims... en heel proper...  

IMG_0557.JPG

Maar ook aan niet-moslims is gedacht: er zijn dag en nacht cafés open... mét bier en zo! 

We hebben weliswaar goed en genoeg gegeten op het vliegtuig, maar een drankje tijdens het nachtelijke wachten, dat moet kunnen.

De halve groep nestelt zich in bar-restaurant Cho Gao en we maken de toesnellende obers diets dat we niets willen om te eten maar wel een drankje wensen te consumeren, bij voorkeur een alcoholisch en dat we dat dan bij betaling bij voorkeur wensen te vereffenen met onze visakaart, gezien we geen Dirhams gaan omwisselen voor dat beetje dat we hier zijn.

Dat kan, dus de ober neemt de bestelling op, snelt weg en brengt ons even later een Perrier voor Martine en een Corona voor mij en na een half uurtje - op één been kan je niet staan, ook 's nachts niet! - nog een fruitsapje voor Martine en een verse Corona voor mij.

De rest van de groep kiest ook voor Corona of aanverwante biersoorten, want er heerst een soortement happy-hour regeling voor die biertjes: één kopen en 2e gratis... of zoiets.

Hoewel... gratis... alles is relatief, als ik de rekening vraag voor mijn drankjes (één perrier, één fruitsap en één betalende Corona) bedraagt mijn schuld 91 DHS (of AED) de juiste afkorting is ons niet helemaal duidelijk want ze gebruiken beide precies door mekaar, maar omgerekend naar euro is er geen twijfel mogelijk: 24,68€ VIERENTWINTIG euro en achtenzestig cent... voor 3 drankjes... en daar komt normaal nog een tip bovenop.

IMG_0558.JPG

Spotgoedkoop is anders... en dan nog tippen ook?

Ik gebaar van krommen haas en laat het lijntje waar je het bedrag van een tip kan invullen leeg... het wordt nu al het duurste rondje van de hele reis... hoop ik toch!

Het telefoontje van die madam van de Blauwe Vogel blijkt bij nader inzien een vrij nutteloze bezigheid te zijn geweest, want de gemelde vervroeging van het vertrekuur loopt uiteindelijk uit in een vertraging zodat het al even over half drie is (half vijf plaatselijke tijd) als we eindelijk weer opkrassen: lift en bus in en uit en een ander vliegtuig in, weer een Boeing 777-300ER (ze hebben er daar toch genoeg van) en weer met een schermpje en alles erop en eraan.

Terwijl normale mensen proberen een dutje te doen, begin ik aan mijn zoveelste film... een oorlogsgeval in 't Engels gesproken, maar deze keer zonder Engelse ondertitels. In het vorige toestel kon dat wel als optie worden aangevinkt, dus hier moet ik mij goed concentreren om te kunnen volgen en dat is echt niet eenvoudig met het lawaai van de motoren en de airco en het gesnurk en of gebibber van mijn medepassagiers. Het is namelijk berekoud in dit exemplaar: de airco staat veel te hard en mijn hoofd voelt na een tijdje ijzig aan. Wanneer verschillende passagiers daarover klagen tegen de hostessen, wordt er ontwijkend geantwoord in de zin van "it will be warmer soon", maar de rest van de nacht lig ik naar mijn scherm te kijken met een deken op mijn kale kop.

Tegen zes uur in de ochtend ga ik een plas doen en merk dat er achteraan een rij zetels leeg staat, aan het venster en daar is er precies minder "trek" van die verdomde airco.

Ik installeer mij aan het venster en zie in de opkomende zon dat we de Oostkust van het Afrikaanse continent passeren, als één van de hostessen mijn verhuis in de mot krijgt en mij even later komt sommeren op te krassen.

 

20170405_060345.jpg

Ik zit blijkbaar op een zetel voorbehouden voor de "crew" en moet weer naar mijn eigen plaats. Argumenteren dat het daar veel te veel trekt helpt geen zier... 'k moet en zal weer naar mijn 41G versassen, in het midden naast de gang en pal in de polaire luchtstroming.  

Als ik straks in Zuid-Afrika aankom met een snotvalling, dan zal het haar fout zijn!

yell

Het is ondertussen ook in het vliegtuig ochtend en dus klaar geworden.

20170405_083527.jpg

We krijgen de gebruikelijke drankjes en om 8u30 een stevig ontbijt... 

20170405_083505.jpg

Op het menu staat puree met spinazie en worstjes en bonen in tomatensaus en fruit en een broodje en we kijken dan naar een paar afleveringen van de Big Bang Theory, doen een spelletje tetris en tegen half elf zetten we de daling in naar Johannesburg.

Iets voor elf landen we, geraken zonder problemen doorheen de controle, worden de fiere eigenaars van een visumstempel in ons nieuwe paspoort en om half twaalf staan we aan de band voor onze valiezen... tezamen met de hele Emirates-crew.

IMG_0561.JPG

In de aankomsthal staat om 12.00u een stevige kerel in een soort safari-uitrusting met een bordje 'Blauwe Vogel" klaar. Louis De Preez - een prille zeventiger met een energieke uitstraling, een wat moeilijke manier van stappen en een voor ons grappig accent - zal deze volgende twaalf dagen onze reisleider en gids zijn.

Hij schouwt zijn troepen, telt de koppen, wijst waar we best geld af kunnen halen " niet te veel want de Rand is de laatste dagen in vrije val" en als iedereen van de nodige fondsen is voorzien en al zijn bagage heeft verzameld, sommeert hij ons hem te volgen en beent met fikse - wat hoekige stap - richting uitgang... en wij volgen... al dan niet met een karretje.

IMG_0562 (2).JPG

20170405_115548.jpg

We hebben gelijk met onze vluchtgegevens van de Blauwe Vogel een brief gekregen betreffende fooien: er zal bij aankomst van iedereen een bedrag worden gevorderd voor het betalen van de fooien van kruiers, gidsen, rangers, obers en andere dienstverleners onderweg, maar het dragen van de bagage op de luchthaven is daar precies alvast niet bij inbegrepen.  

Dik 150 meter verder komen we door een ander gebouwtje uit aan de parking voor de bussen en daar staan een aantal kruiers gretig te wachten... om fluks mijn valies van het bagagekarretje op de grond te zetten... en hopelijk ook om ze seffens in de bus te heffen(?)

Het begrip "kruier" krijgt in Zuid-Afrika blijkbaar een iets andere invulling en echt moe gaan ze zich niet maken aan ons, maar de fooi is hen van harte gegund!

smile  

IMG_0563.JPG

Het is dan nog even wachten op het busje dat iets na de middag komt voor gereden. Alle valiezen en tassen worden door de chauffeur, met behulp van de opnieuw verzamelde kruiers, in een aanhangwagentje gepropt en wijzelf zoeken een plaatsje in de bus.

Het is 12u20 als we de luchthaven uit rijden en aan onze lange tocht beginnen.

IMG_0567.JPG

Louis de gids stelt Jan de chauffeur voor, heet ons allen "baie welkom" en legt uit wat er zoal vandaag op het programma staat. 

We hebben een goeie 350km voor de boeg of meer dan vijf uur rijden, een paar sanitaire stops onderweg inbegrepen. 

We worden vanavond voor zessen verwacht in ons eerste Guesthouse, Stille Woning in Witrivier, waar het aperitief dan zal klaar staan. Tot zijn spijt is Louis dus genoodzaakt het voorziene programma drastisch in te korten. Dat ziet er normaal gezien zo uit: (ik citeer)

’s Ochtends aankomst in Johannesburg International Airport waar u wordt opgewacht
door uw Blauwe Vogel gids. We voorzien voldoende tijd voor het afhalen of het wisselen
van geld op de luchthaven.
We laten Johannesburg achter ons en trekken naar de provincie Mpumalanga. We
stoppen in een aantal typische dorpjes die u te voet kan verkennen en waar wat
tijd is voorzien om te shoppen. De gids laat u tevens kennis maken met een aantal
interessante historische plaatsen. In de loop van de middag bereiken we het rustige,
mooie dorp Witrivier.

Normaal komen de groepen vroeg in de morgen toe, maar bij ons is het al middag, dus we moeten wat door rijden! In de praktijk verkennen we dus géén typische dorpjes, valt er niks te shoppen en maken we zeker geen kennis met interessante historische plaatsen.

Eens buiten de luchthaven draait driver Jan een snelweg op en zet er flink vaart achter en we rijden tegen 100 km per uur over de N12 en later de N4 langsheen uitgestrekte velden... en andere velden... en nog velden...

IMG_0564.JPG

IMG_0565.JPG

IMG_0566.JPG

Louis vertelt ondertussen over de streek waar we door rijden en de streken waar we naartoe gaan en wat er allemaal gaat te zien zijn, maar ergens voel ik mij bekocht... dit is niet wat er in de brochure wordt voorgespiegeld en zeker niet wat ik had ik verwacht!

Nu ja, eigenlijk net wel wat ik had verwacht en gevreesd: nadat ze ons de tickets met de (nieuwe) vluchtgegevens via Dubai hadden gestuurd, was ik er zo goed als zeker van dat een inkorting van het programma nodig zou zijn om op tijd in die eerste overnachtingsplaats te geraken. De madam van Blauwe Vogel beweerde telefonisch weliswaar van niet, maar ieder logisch denkend mens snapte vooraf dat je met bijna vier uur minder tijd niet kan doen wat normaal voorzien is. Niet echt correct van de organisatie om zulks niet vooraf te melden. We leggen dat dan ook uit aan Louis en die kan ons enkel gelijk geven, maar kan er zelf niks aan doen... enkel het beste ervan maken.  

Dat begrijpen we. 

We berusten dus en na twee uur rijden hebben wij toch ook onze eerste stop: geen typisch dorpje maar een korte lunchpauze aan een benzinestation op de snelweg, waar we rap iets eten, even buiten op de bank van het zonnetje genieten, een kiekje nemen van onze bus...  en dan weer op weg naar White River!

IMG_0568.JPG

IMG_0569.JPG

IMG_0570.JPG

IMG_0571.JPG

En weer gaat de tocht langs velden en weiden... het wordt iets minder plat maar één zaak is nu al duidelijk: Zuid-Afrika is een groot land... een oneindig groot en leeg land... we komen geen dorp tegen, enkel soms in de verte een boerderij of een grote fabriek... maar de typische dorpjes liggen voorlopig goed verscholen, ergens ver achter de einder. 

IMG_0572.JPG

IMG_0574.JPG

IMG_0577.JPG

IMG_0578.JPG

IMG_0581.JPG

Het landschap wordt na enkele uren rijden toch iets meer gevarieerd, we rijden nu niet langer door eindeloze groene vlaktes maar langs en doorheen heuvels en ergens in de buurt van Schoemanskloof houden we om 16.00u een tweede - kortere - pitstop aan alweer een benzinestation.

Dan is het nog even doorbijten voor het laatste stuk van de lange dag: een klein uurtje verder passeren we in Nelspruit, waar we dwars doorheen de files van het werkverkeer sukkelen en nog een kwartier later rijden we White River of Witrivier binnen.

Om kwart na vijf worden we in Stille Woning ontvangen door een mooie jongedame die ons welkom heet, de kamersleutels verdeelt en een aperitiefje serveert...  

De dag zit er eindelijk op... gisteren iets voor de middag thuis vertrokken en na een bijna onafgebroken tocht (de nachtelijke uren wachten in Dubai tel ik ook mee als "reizen") van zowat dertig uur (en ik woon dan nog op 5 minuten van de luchthaven, de anderen zijn al langer onderweg) zijn we allemaal toe aan wat rust... een momentje van rust en van benen uitstrekken!

IMG_0582.JPG

IMG_0584.JPG

IMG_0583 (2).JPG

IMG_0585 (2).JPG

Na het welkomstdrankje is het hoog tijd voor verfrissing en trekken we naar de kamer... een bijzonder mooie kamer trouwens.

IMG_0586.JPG

IMG_0588.JPG

IMG_0590.JPG

IMG_0587.JPG

Ze is kraaknet, heel groot en comfortabel en met een hemelbed met perfecte matras, met ernaast een ruime badkamer met grote douche én als bonus hangt er aan de muur goed volk... meer moet dat niet zijn!

We frissen ons op, doen iets proper aan en terwijl Martine de pijama's zoekt voor straks ga ik op verkenning.

IMG_0589 (2).JPG

IMG_0591 (2).JPG

IMG_0592 (2).JPG

IMG_0595.JPG

IMG_0596.JPG

IMG_0594.JPG

Stille Woning ligt in een residentiele buurt en is omringd door een prachtige tuin met zwembad, met een schitterende eetzaal en salon... maar we worden tegen 19.00u verwacht in de boma voor de welkomstmaaltijd. Boma... die ken ik uit de tijd van de Kampioenen, maar deze boma blijkt een ronde omheinde binnenplaats met in het midden een vuur waar rond wordt gegeten.

IMG_0601.JPG

IMG_0593.JPG

De avond valt snel en tegen half zeven is het sowieso te donker om te zwemmen en wandelen we de 25 meter naar die boma voor een aperitiefje... iets heel strafs, aangeboden door het huis!

IMG_0599.JPG

IMG_0597 (2).JPG

IMG_0604.JPG

De rest van de groep druppelt ook de boma binnen en Louis stelt het programma van de volgende dag voor en dat is niet min: opstaan om 4.30u, de valiezen buitenzetten om kwart voor vijf! Even een tasje koffie nemen en om vijf uur vertrekken we naar het Krugerpark. Ontbijt krijgen we mee en eten we onderweg op in het busje of na aankomst in het park, waar we op stap gaan in de open safari-jeeps!

Het wordt dus een korte nacht, maar de avond is alvast heel geslaagd, een lekker diner rond het kampvuur, met een deftige fles wijn en eindelijk tijd om rustig beter kennis te maken met onze reisgenoten en als toemaatje een optreden van het personeel, dat voor ons "Shosholoza" zingt... het mooie Zuid-Afrikaans volksliedje dat we kennen van Helmut Lotti! 

wink

IMG_0606.JPG

IMG_0605 (2).JPG

De eerste - eigenlijk al de tweede - dag was lang en begon in mineur, maar hij zit er eindelijk op en de sfeer is nu opperbest.

We gaan rond een uur of tien - naar mijn normen heel vroeg! - naar de kamer, zetten de wekker en vallen rond elven als een blok in slaap!                    

 

00:16 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

29-03-17

Zuid-Afrika!

voorblad.jpg

We hebben - afgezien van wat gezeur over mijn "coiffuur" - de laatste tijd weeral niks verteld via dit medium, maar daar komt binnenkort (tijdelijk) verandering in.

We gaan namelijk op reis en traditiegetrouw zal er hier op mijn blog (na afloop) omstandig verslag worden uitgebracht van onze wedervaren "in den vreemde".

Deze keer geen trips met de motorhome, geen cruise met grote boten of geen strandvakantie in een warm land... maar we trekken op avontuur: 2 weken groepsreis naar Zuid-Afrika... met zowat alles er op en er aan... én met Blauwe Vogel uit Sint Truiden.

Het is de eerste keer dat we dat reisbureau inschakelen en we zijn nog wel niet weg, maar tot nu toe ziet het er goed uit... en vooral avontuurlijk, want ik heb precies de indruk dat niet alles gaat gaan zoals voorzien...

De enige datum die paste was vertrekken op 4 april... vroeger kon niet wegens toneel in Kampenhout en later ook niet wegens einde van de paasvakantie en geen verlof meer mogelijk voor Martine. De gekozen reis bleek toevallig de duurste van het seizoen, maar dat hebben we al wel meer voor... mensen in het onderwijs hebben véél verlof, maar meestal niet op de financieel voordeligste momenten!

wink

Bijkomend voordeel was dat we niet vliegen met British Airways, zoals bij het merendeel van hun reizen, maar uitzonderlijk met Emirates... maar dat is volgens de mannen van Blauwe Vogel een "top airline"! Tof.  

afreizen Blauwe Vogel overzicht.jpg

blauwe vogel info 2.jpg

De boeking gebeurde enkele maanden geleden en we kregen prompt een foldertje toegestuurd en op hun website stond ook al enige info... dus we wisten redelijk goed wat ons te wachten stond.  

blauwe vogel info 1.jpg

Op hun website vind je wel nergens een uurregeling van de vluchten met Emirates, maar ze maken uitbundig reclame over het feit dat je vroeg - rond 6.50u - in Johannesburg aankomt en op het einde van de reis laat - 20.50u - in Kaapstad vertrekt... toch met British Airways... en dat zou dan wel te vergelijken zijn met onze alternatieve vlucht zeker?

dag 1 programma.jpg

dag 13 programma.jpg

Het programma is volgens de folder in elk geval identiek.

We gaan ginder dus lange zware dagen tegemoet en voor en na telkens een lange nachtvlucht... maar blijkbaar zonder jetlag!   

Ondertussen kregen we de tickets toegestuurd en onze reis gaat precies nog spectaculairder zijn dan eerst verwacht.

We wisten van bij de boeking al dat we met Emirates via Dubai gingen vliegen, maar dat heeft wel enig effect op het vluchtverloop en daar waren we nog niet van op de hoogte en bij het reisbureau zelf was de (telefonische) communicatie ook nogal afhoudend... om niet te zeggen dat we enkel te weten kwamen dat er iets was veranderd, waarom dat niet in ons bijhorend programmablaadje was aangepast, daar kreeg ik geen zinnig antwoord op. Nu ja, erg is dat allemaal niet, als we maar daar geraken... en dan gaan we vermoedelijk wel doen... en hoe!

Inchecken op de middag in Brussel, opstijgen iets na 15.00u, landen in Dubai om 23.40u plaatselijke tijd  (2 uur verschil met ons) na 6 en een half uur vliegen, daar weer vertrekken om 4.05u plaatselijke tijd en, na deze keer 8.15 u vliegen, landen in Johannesburg om 10.15u plaatselijke tijd. Die 2 uur verschil maken we ondertussen weer voor de helft goed op die tweede vlucht... of zoiets.

Ik kan er ook een uur naast zitten, want in Zuid-Afrika loopt de klok één uur later dan hier denk ik, maar alles bijeen gaan we iets meer dan 22 uur onderweg zijn... als alles goed gaat... een beetje lang... maar wel in stijl!

Ik heb één en ander opgezocht bij Emirates hun website... eerst vanaf Zaventem met een 777 en - hopelijk - vanaf Dubai in een A380... daarvoor alleen wil je al wel eens een ommetje maken! 

En als we vlotjes onze valiezen vastkrijgen en snel door de grenscontrole geraken en niet te veel moeten aanschuiven aan de pin-automaat of het wisselkantoor, beginnen we ginder nog voor de noen aan onze tocht... liefst zonder files of zo, want eigenlijk gaan we op dat moment al meer dan drie uur vertraging hebben op het schema dat in mijn brochure staat.

Op de contactdag bij de Blauwe Vogel kregen we foto's te zien van onder andere ons vervoer... en het busje ziet er redelijk nieuw uit... en de chauffeur betrouwbaar... dat wordt dus gas geven peins ik, want het is toch wel 350 km bollen tot in ons eerste guesthouse en onder de baan zijn er stops voorzien "in verschillende typische dorpjes die we te voet kunnen verkennen en waar wat tijd voorzien is om te shoppen" en maken we ook kennis met een aantal historische plaatsen.

We hebben ook geen idee hoe de wegen er bij liggen tussen Johannesburg en Witrivier in de provincie Mpumalanga... hopelijk beter dan op onze vorige Afrikareis (toen pleegden we een safari in Kenia en Tanzania)

SV500192.JPG

daar waren het vooral stoffige baantjes, weliswaar met héél weinig tegenliggers

tongue-out

En de schaarse "normale" grote wegen, zoals Mombassa Road van de kust naar het binnenland, daarin zaten toen putten waar een halve auto kon in verdwijnen... en het duurde toen de eerste dag zeker een half uur voor ik door had dat ze in Kenia links rijden... het vreselijk drukke verkeer reed gewoon aan de kant waar het wegdek er het best bij lag en slalomde vrolijk toeterend rakelings langs mekaar heen. 

Maar wij waren 12 jaar jonger en vonden dat toen allemaal OK... misschien was het niet helemaal veilig, maar best avontuurlijk.

Aan avontuur zal het ons dus nu alvast ook niet ontbreken... en als toemaatje zien we in Dubai 's nachts misschien wel de Burj Khalifa staan... enfin , 't is te hopen want 4u en half 's nachts op een vermoedelijk overvol Arabisch vliegveld vast zitten... ik denk niet dat ik daar een oog ga dicht doen! En een mens wil dan wel wat van het uitzicht genieten!

laughing  

Kortom, we zien er naar uit!

De valiezen zijn dus nog niet gepakt, maar mijn bureau begint aardig vol te geraken met fotomateriaal, een verrekijker, zaklamp, reisbrochures en -documenten, paspoorten, pillendozen, zonnebril en nog een aantal onontbeerlijke items...

Nog 5 daagjes geduld en eerst even doorbijten in Kampenhout, want daar speelt de Anjelier dit weekend "Oscar" en is het vanavond generale repetitie... 

Voor wie het dus mocht interesseren: vanaf half mei vertel ik hier in het lang en breed hoe het allemaal is afgelopen ginder in Zuid-Afrika... maar eerst nu "OSCAR"!

 

affiche oscar.jpg

 

    

   

15:03 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-01-17

Na bijna 62 jaar zwaar in de steek gelaten door haar!

Ik ben zwaar teleurgesteld in haar! Dedju toch!

Jarenlang hadden we een fijne relatie, nooit zat er – om zo te zeggen - een haar in de boter. Nooit ondervond ik van harentwege ook maar enige wrevel of ongenoegen en nooit voelde ik mij door haar in de steek gelaten.

Bijna 62 jaar duurde onze innige lichamelijke band… eerst was er de periode “blond met krolletjes”, dan hield ik het jarenlang noodgedwongen kort en proper, maar later was er de totale vrijheid… lang, soms al wat vettig, gebonden of los, warrig of gestileerd… alles lukte naadloos met haar en niets wees op een plotse vroegtijdige relatiebreuk. Natuurlijk was er constante gedeeltelijke vernieuwing, maar dat is normaal, zo om de 3 tot 5 jaar, dus maakten we ons totaal geen zorgen over haar.

Ik was er gerust in… de densiteit bleef zeer hoog en ook op latere leeftijd bleef vergrijzing minimaal en heel plaatselijk. Kortom, ik heb haar steeds met heel veel respect en vriendschap bejegend… maar nu voel ik me dus koud gepakt, gruwelijk mismeesterd… gesjareld, bekocht, schaamtelijk en onterecht verlaten … en daar ben ik even niet goed van!

Zo een zes maanden geleden begon het… plaatselijk op één plekje… mijn kapper ontdekte het… een paar weken later ontstond er nog een plekje en dan nog ééntje…

IK WERD DUS DUIDELIJK KAAL!   KAAL!   BLOT BEGOT!  

Mijn haar blijft dus sindsdien systematisch uitvallen… met hele plukken tegelijk.

In lichte paniek repte ik mij na de zomervakantie naar een dermatoloog, die het zaakje grondig onderzocht, geruststellend meldde dat het wel allemaal zou goedkomen, een speciale shampoo voorschreef en (redelijk pijnlijke) inspuitingen (cortisone) plaatste op de blote plekjes… hier en daar groeiden er nadien wat nieuwe pluisjes, maar andere kale plekken ontstonden en werden gestadig groter.

Het zou - volgens de dokter – vermoedelijk van de stress komen… van waar die stress dan wel kan komen, daar heb ik een idee over, maar wil ik niet over uitweiden, dan moet ik weeral over de Zaventemse dorpspolitiek en aanverwante zever beginnen leuteren en daar heb ik nu absoluut geen zin in.

Het zou ook niet definitief zijn… dat kalen… mijn haartooi is als die kat… ze komt weer, dat heeft de dermatoloog mij ten stelligste bezworen… het kan misschien nog even duren en een passage in UZ Jette voor speciale behandeling is ondertussen aangewezen, maar het haar komt zeker weer… daar is ze absoluut van overtuigd.

Nu ja, we kunnen dus nu enkel afwachten… wat ze in Jette gaan doen, maar ondertussen geef ik de strijd om het (hoofd)zaakje te camoufleren op… er blijf momenteel niet genoeg over om de lege plekken te bedekken… dus alles gaat eraf… straks! Met dank aan de zoon zijn nieuwe Remington tondeuze.

Het zal verdomd fris zijn aan de schedel... en aan een pruik beginnen we niet.

Maar als u dus ergens een warme muts, leuke borsalino, feest- of bolhoed, panama, stetson, sombrero, klak, chabka of een ouwe berenmuts hebt liggen, die u toch niet meer draagt… u weet waarheen ermee… liefst wel een maatje zestig!

Ik heb altijd al een dikke kop gehad… met of zonder haar!

 20170125_145542.jpg

20170125_145344.jpg

20170125_145504.jpg

20170126_110958.jpg

12:06 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-12-16

SINT en PIET

De voorbije weken stonden het hier ten huize van ondergetekende nogal regelmatig in het teken van de Goedheilige Man én van zijn maatje Zwarte Piet... met de nadruk op "Zwarte"! wink

20161201_164204.jpg  20161206_093948.jpg

20161206_094914.jpg

20161207_084121.jpg

 

 

 

 

15:20 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-10-16

Masca, Teide... zelfs piramiden, met een Captur... en dat is géén cabrio!

Voor ons laatste weekend op Tenerife hebben we een auto gehuurd bij Nele, de onvolprezen hostess van Thomas Cook. Een cabrio... normaal een Peugeot 308 CC of "vergelijkbaar", kwestie van ons een beetje thuis te voelen in dat ding.

Zaterdagochtend tegen 9 uur wordt hij geleverd en ik zit net met Nele - die dan zitdag heeft in het hotel te babbelen over onze wedervaren op La Gomera als er een kerel in een kostuum van Viacar binnen wandelt. Hij vraagt of ik "mister Lemberts" ben en het lijkt me gelijkend genoeg om te bevestigen... buitenlanders hebben sowieso moeite om Lambrechts correct uit hun strot te knijpen... behalve Hollanders misschien... hoewel die geven ook graag een Angelsaksisch accent aan de zaakjes.  

Hoe dan ook, we stappen samen naar de parking op waar hij me trots een wit autootje aanwijst dat in de verste verte géén cabrio lijkt te wezen.

20160829_081920.jpg

Ik gaap wat verbluft naar het ding, een Renault "Captur" staat er op de achterkant en meld hem dat er een vergissing is. Hij checkt zijn paperassen en nee hoor, niks vergissing, ik heb wel degelijk een Captur gereserveerd. Aangezien Nele er toch zit, besluiten we om haar er bij te betrekken voor "neutrale" arbitrage en stappen dus weer naar de lobby. 

Nele zoekt haar documenten en ja hoor, categorie K op de folder en prijslijst van de firma is wel degelijk een Peugeot 308CC of Renault Mégane cabrio. De brave kerel duikelt echter een ander document op waar categorie K dus wel degelijk een Captur betreft. Nele heeft een "wrong list".

Zij legt hem uit dat dit de lijst is die ze deze zomer van de firma zelf ontving en dat het dus voor haar de enige valabele is. Ze bezweert me dat ik recht heb op de juiste auto en - als ik dat wil - moet de kerel dan maar een Peugeot gaan halen.

We houden beraad.

Als de auto dient omgewisseld, moet hij met deze eerst terug naar de firma, daar eentje zoeken van het correcte profiel, nieuwe documenten opmaken, hem laten poetsen en voltanken en terug naar hier komen... tja, dat gaat toch minstens een uur of langer duren. Ik bestudeer ondertussen het document en vraag om nog eens naar die Renault te gaan kijken. Het is een soort SUV, hij staat iets hoger op zijn poten... en we hebben airco en een achteruitrijcamera en ingebouwde GPS en alles er op en er aan. Ondertussen brandt de zon al ongenadig op mijn kop... het lijkt me plots een beter idee om in airco rond te bollen dan met het blote hoofd in de wind en de zon. Ik pols Martine en we gaan dus akkoord. Het wordt een Captur.

20160829_081952.jpg

Ik neem nog wel een kiekje van de deur en wijs hem op nog enkele kleine beschadigingen en dat die niet op het huurcontract staan vermeld, maar de Viacar-kerel verzekert me dat dit absoluut géén probleem geeft. Hij is al lang tevreden dat hij niet terug moet om van auto te wisselen. Sinds "Axel Opgelicht" op TV zijn we wat wantrouwig geworden in den vreemde, maar ik besluit deze jongeman het voordeel van de twijfel te geven.

Een half uurtje later zijn we ingeladen, zetten de airco aan, stellen de GPS in op Ten Bel en rijden voorzichtig de parking af.

Het is 21 jaar geleden dat we nog op Tenerife waren en we willen dus eerst eens gaan kijken wat er van ons toenmalige vakantieoord is overgebleven. We hebben zeker een keer of vijf in Ten Bel gelogeerd, in Primavera... en vonden dat toen altijd heel plezant... basic, maar plezant.

Onze GPS brengt ons probleemloos - in het Spaans - langs binnenwegeltjes tot aan de Costa del Silencio en we parkeren vlakbij het hoofdgebouw met zaal en de beroemde TEN BEL-toren.  

IMG_0465.JPG

Het weer is schitterend, maar de rest valt een beetje tegen.

IMG_0466.JPG

In de put - het ooit bruisende shopping centrum - zitten nog wel een paar cafeetjes en winkels, maar veel ambiance is er precies niet meer en het administratieve gebouw met de grote zaal staat te verkommeren.

IMG_0467.JPG

IMG_0469.JPG

IMG_0468.JPG

IMG_0470.JPG

We staan wat onwennig te kijken als er een paar koppels passeren, die in onvervalst Vlaams aan het roddelen zijn tegen mekaar. Ze bekijken ons nieuwsgierig, ik leg uit wat we komen doen en we geraken even aan de klap. Blijkt dat er hier nog veel Vlamingen zitten. De vakantiehuisjes zijn bijna allemaal verkocht en Primavera is bijvoorbeeld mooi opgeknapt, maar de gemeenschappelijke delen en het groen worden al lang niet meer onderhouden.

Het is een schande zegt één van de dames, het had nooit failliet mogen gaan, maar toen de verkoop wat minder werd en het onderhoud wat meer is de grote baas vertrokken - met het grote geld in zijn zakken - en de sukkels die hier hun zwart geld hadden geïnvesteerd, zaten met de gebakken peren. Ik beaam, maar ben niet helemaal zeker dat het zo is gegaan.   

IMG_0471.JPG

Het blijft wel een straf staaltje van ondernemerschap: een enorm vakantiecentrum uit de rotsgrond stampen op een plaats waar in de jaren 60 niks was, geen water, geen stroom, geen groen, enkel rotsen, een paar vissershuisjes met straatarme inboorlingen en zon... alle dagen zon.  

IMG_0483.JPG

IMG_0481.JPG

IMG_0482.JPG

IMG_0480.JPG

IMG_0479.JPG

Wat overblijft ligt er tegenwoordig een beetje triest bij... maar in Alborada, met zijn enorme zwembad naast de zee, daar is toch beweging.

We gaan een kijkje nemen in Primavera, onze vroegere stek... en dat valt wel goed mee.

IMG_0472.JPG

IMG_0477.JPG

IMG_0476.JPG

IMG_0474.JPG

IMG_0473.JPG

Het is nu een privé complex, maar de huisjes, tuinen en het zwembad zijn goed onderhouden en alles ligt er prachtig bij... maar redelijk verlaten... misschien slapen ze uit want was er gisteren een grote fiesta... dat zal dan wel niet in La Ballena geweest zijn, want die dancing is al lang dicht!

Na een half uur rondkuieren en gapen naar vergane glorie hebben we er genoeg van en rijden een paar kilometer verder naar Westhaven Bay... iets verder dan Maravilla.

Daar zit ook nog een Vlaamse eigenaar... hebben we op TV gezien in een programma van en met Heylen, geloof ik.

Maravilla  - in onze tijd het meer luxueuze deel van TEN BEL - bestaat trouwens ook nog, maar is door een stevig hek vakkundig afgesloten voor nieuwsgierigaards zoals wij.

20160827_103819.jpg

20160827_103829.jpg

Net als ik sta te fotograferen, gaat het hek open en rijdt er iemand buiten, maar ik durf toch niet binnen te glippen, voor hetzelfde geld geraken we er nooit meer uit en we hebben die auto nog nodig!

Ik parkeer mij even verder voor Weshaven Bay... het is bijna kwart voor elf, tijd voor een aperitiefje.

20160827_104019.jpg

20160827_110140.jpg

In mijn geval, een cola, want ik moet nog rijden en het max is zoals bij ons 0,5 promille... de dag is nog lang!

We kijken wat nostalgisch naar de kust en Las Galletas in de verte, hier hebben we met Jan uren gewandeld... dat kan je nu waarschijnlijk nog... maar de sfeer van toen is toch weg.

20160827_104537.jpg

Om elf uur is het tijd voor de volgende attractie, we trekken naar het noorden via Masca en gaan eerst een kijkje nemen in Los Gigantes.   

Eerst een stuk snelweg, waarbij we de drukte van Los Cristianos en Playa de las Americas bewust laten links liggen, dan een ommetje naar Chio - waar geen knijt te zien of te beleven is - en dan via Tamaimo de bochtige afdaling naar Acabtilados de los Gigantes.

20160827_123426.jpg

Anderhalf uur later staan we er en stappen uit aan de "mirador", vanwaar je een mooi uitzicht hebt op een bootje op het droge... en vooral op de beroemde rotsen in de verte... én op een zwembad net even lager op de helling. Het is nog te vroeg blijkbaar om te zwemmen of te luieren, maar ik kan met niet voorstellen dat je erg op je gemak kan liggen zonnen, als er de hele dag tientallen toeristen vlak boven je hoofd staan te gapen aan een reling.  

20160827_123038.jpg

  

IMG_0485.JPG

We moeten volgens onze Spaanse GPS dezelfde weg terug omhoog, deze keer tot een eind voorbij Tamaimo en in Santiago del Teide, waar ook de snelweg naar het noorden stopt, moeten we rechtsaf richting Masca. 

20160827_130029.jpg

20160827_130340.jpg

20160827_131622.jpg

Om kwart na één arriveren we in Masca en zijn daar duidelijk niet alleen... de schaarse plekken waar je kan - en mag? - parkeren staan bomvol... maar het uitzicht is wel grandioos... ik zet mij even ergens waar het vermoedelijk niet mag, neem een paar foto's en we besluiten door te rijden en aan het eerste het beste café langs de baan te stoppen!

20160827_131732.jpg

20160827_131645.jpg

20160827_131632.jpg

20160827_132627.jpg

20160827_135614.jpg

Dat eerste café is de Mirador de la Cruz de Hilda, we drinken bij Hilda een wijntje (en een spa bruis), genieten op het terras van het zonnetje en het uitzicht op het landschap en geraken aan de babbel met de buren: aan het tafeltje naast ons zitten alweer Vlamingen... de hoogdagen van TEN BEL mogen dan al lang voorbij zijn, de Vlamingen komen nog steeds massaal naar Tenerife op congé, zoveel is duidelijk, je moet hier echt goed opletten wat je zegt, want de kans dat de anderen verstaan wat je bazelt is héél groot... een pak groter dan bij ons aan de kust denk ik... nu ja... de meeste West Vlamingen verstaan sowieso enkel hun eigen volk... en een beetje Frans.

innocent sealed

Een kilometer of drie verder steken we de kam van het Teno-gebergte over en beginnen de afdaling naar Las Portelas en El Palmar om uit te komen in Buenavista del Norte.

Eens de berg over is het bewolkt en frisser geworden en het miezert zelfs een beetje. We drinken een koffietje ( en een alcoholvrij biertje) aan de Kiosk op de Plaza Remedios... eten onze meegebrachte boterhammen op en willen dan naar het uiterste noordwest puntje van het eiland: de Punta de Teno. De baan die naar daar loopt is volgens mijn reisgids spectaculair, want loopt langs en door een heel bijzondere rotsformatie... het pekzwarte lavagesteente loopt tot in de zee in puntige formaties en de weg slingert er gevaarlijk langs... dat moeten we zien.

Maar dat valt vies tegen: het gevaar op instortingen en losse rotsblokken is blijkbaar zo groot dat je niet verder dan de kustvlakte mag. waar het begint te stijgen is de boel afgesloten voor alle verkeer.

20160827_145533.jpg

Zelfs te voet mag je niet verder. Ik draai dan maar om en stap uit voor een fotootje...

20160827_145841.jpg

20160827_145555.jpg

20160827_150022.jpg

Terwijl we in de reisgids kijken waar we nu naartoe kunnen, komen er nog een aantal toeristen toe... het was hier een populaire en - volgens de boekjes - heel speciale weg... maar als het niet mag, dan mag het niet...

We zullen naar Garachico bollen, 12 km verderop... daar mag je wel binnen, ook als het regent!

Daar is er ook plaats om te parkeren, net genoeg plaats en zelfs motorhomes mogen hier staan.

20160827_152843.jpg

20160827_154943.jpg

20160827_155139.jpg

20160827_155441.jpg

20160827_155507.jpg

Het is een mooi, wat ingedommeld, stadje waar het massatoerisme nog niet geraakt is. Er is trouwens geen plaats om grote hotelcomplexen recht te trekken, het ligt wat geprangd tussen de zee en een hoge klif en er staat nog een antiek fort dat het stadje beschermde, want het was vroeger een heel belangrijke havenstad, tot in 1706 een grote vulkaanuitbarsting een deel van de baai onder de lava bedekte en de haven onbruikbaar werd... ze hebben er geen strand maar wel een andere attractie, de lava zorgde voor een soort natuurlijke zwembaden en die zijn populair bij de plaatselijke jeugd en de dagjesmensen.

20160827_153439.jpg

20160827_153100.jpg

20160827_153411.jpg

20160827_153630.jpg

20160827_153558.jpg

hier en daar heeft men de natuur wat geholpen en een stukje beton gegoten als trap of plateau... maar helemaal ongevaarlijk is het zwemmen hier toch niet peins ik... 

20160827_153802.jpg

We drinken iets op het terras van de zwembaden, met zicht op de oude vervallen haveninstallaties van heel lang geleden en dan is het hoog tijd om weer de zon op te zoeken.

IMG_0487.JPG

20160827_154003.jpg

Ik rij het stadje uit met de bedoeling braaf weer naar huis te bollen via de kortste en minst moeilijke weg. Dat is normaal de weg die vanaf Las Cruses naar boven slingert en via El Tanque over het gebergte loopt naar Santiago del Teide, waar de snelweg begint, maar mis compleet de afslag en dat ondanks mijn Spaanse Sonja (we noemen onze eigen GPS thuis al decennia lang "ons Sonja", omdat ik ooit een vrouwelijke collega had, die ook altijd alles beter wist... of dat toch zelf dacht).

Een paar kilometer verder, net als ik begin te beseffen dat we beter terugkeren, zie ik plots een wegwijzer staan naar El Tanque, linksaf een smal baantje in. .

Enthousiast en wat onbezonnen, draaien we onze Captur fluks de grote baan af en zitten dan plots op zowat het steilste stukje weg dat ik ooit gedaan heb. Met bijna 20 haarspeldbochten kruipt het baantje tegen de helling op en we stijgen op een kleine 2 kilometer tot een hoogte van bijna 500 meter. We komen maar één enkele tegenligger tegen en dat is maar best ook, je moet elke bocht zo breed mogelijk trachten te nemen, aan de binnenkant is het anders bijna een muur waar je op moet. Maar de Captur houdt stand en we geraken vlot boven... traag - in eerste versnelling - maar zeker.

20160827_165432.jpg

20160827_165444.jpg

20160827_165410.jpg

Martine is er niet helemaal gerust in, want hoewel we boven in La Tierra del Trigo op een iets minder bochtig en breder baantje uitkomen, rijden we plots de wolken in...

20160827_170116.jpg

20160827_170134.jpg

we rijden kilometers lang door de mist en gezien we buiten toch niet veel zien, trekt Martine dan maar eens een foto van mij... 

undecided

20160827_170140.jpg

Maar na mist komt zonneschijn... zeker op Tenerife: het noorden ligt heel dikwijls onder een dik wolkendek, aangevoerd door de passaatwinden, maar die wolken geraken meestal de bergen niet over, dus in het zuiden schijnt bijna altijd de zon. We passeren in de buurt van Erjos het hoogste punt van de weg en plots is het helder en weer heet. We nemen geen foto's meer maar rijden even verder de snelweg op, schakelen eindelijk nog eens naar vijfde en geven verkwistend gas. Een half uurtje later draai ik de parking van San Blas op... moe maar tevreden.

De tweede dag met onze Renault Captur staat de Teide op het programma. 

We programmeren Sonja richting Teide, via San Miguel en Vilaflor en staan om half elf al 1500 meter hoog aan de Pino Gordo. Dat is volgens de boekjes - én de inboorlingen - het grootste exemplaar van de Pinus Canariënsis, de plaatselijke soort pijnbomen.

De boom is 42 meter hoog en heeft aan de voet meer dan 9 meter omtrek.

Een serieus indrukwekkend boompje, dat je eigenlijk nooit deftig op de foto krijgt.

20160828_103908.jpg

20160828_103936.jpg

20160828_104132.jpg

20160828_104317.jpg

20160828_104304.jpg

20160828_104245.jpg

Er staan in de buurt nog een paar volwassen modellen van meer dan 30 meter, maar deze is wel de grootste. Na een kwartiertje pauze is onze voorraad bewondering-voor-dennen helemaal op... die van bewondering-voor-courreurs neemt echter toe: we komen tientallen gasten tegen die per fiets de berg op kruipen... het is hier een beetje de "Canariensische" versie van de Mont Ventoux, peins ik... de route vanaf e kust is iets langer, zo een 35 kilometer maar het hoogteverschil is vergelijkbaar: de pas onderweg ligt op bijna 2200 meter hoogte en dat gaat het weer wat bergaf naar de toegang tot de Cañadas op zowat 2050 meter. Al bij al een serieuze bergop. Om elf uur is het al bijster heet en ik weet eigenlijk niet of ik die fietsers nu moet bewonderen of beschouwen als idioten.

Wat de hitte betreft, 't is hier heet én droog en de brandweer patrouilleert dan ook uitbundig...

20160828_105516.jpg

Om tien na elf zijn we het hoogste punt van de weg over en dalen af richting krater: de Cañadas is een hoogvlakte op meer dan 2000 meter, die afgezoomd wordt door een grote kraterwand van een vulkaan die miljoenen jaren geleden instortte. Ze is 14 km lang en bijna 10 km breed en tegen de noordwand verheft de "nieuwe" vulkaankegel van de Teide.

Vijfhonderd meter voor je de oude krater binnenrijdt, kan je parkeren en van daar heb je een heel straf uitzicht op het landschap.

20160828_110802.jpg

20160828_111107.jpg

20160828_110737.jpg

20160828_110754.jpg

20160828_111101.jpg

20160828_111001.jpg

Ik geraak met moeite uitgekeken op de rotsen rondom maar als we nog ergens andere willen geraken, moeten we toch verder. In de krater neem ik eerst het baantje linksaf.

Dat gaat naar "beneden" en komt uit in Chio, waar we gisteren passeerden, maar ik wil niet naar beneden, enkel een paar kilometer doorheen de lava. De uitbarsting van de Pico Viejo in 1708 liet een enorm pikzwart lavaveld achter en de weg loopt daar dwars door.

We rijden eerst tot aan het informatiepaneel vanwaar je een goed zicht hebt op de Zwarte Berg... trekken de Caldera aan de andere kant ook eens... 

20160828_111832.jpg

20160828_111953.jpg

en rijden dan terug dwars door de zwarte rotsen

20160828_112008.jpg

Halfweg zie ik plots een plaatsje om te stoppen... en dat kan ik zomaar niet ongebruikt laten liggen!

20160828_112403.jpg

20160828_112429.jpg

20160828_112500.jpg

20160828_112518.jpg

Het is een wondere wereld, daarboven in die Cañadas, 21 jaar geleden stonden we hier ook (toen met onze Jan en in een rotversleten Suzuki Jeepje) en eigenlijk is er niks veranderd, behalve de soort auto... geologische evolutie is een zaak van miljoenen jaren, tenzij er nog eens een uitbarsting zou komen... maar dat is normaal niet voor vandaag of morgen. De boel wordt in een seismologisch instituut kamerbreed en dag en nacht in de gaten gehouden en de wetenschappers maken zich sterk dat ze minstens een paar maanden op voorhand met zekerheid gaan kunnen zien dat er een grote uitbarsting op komst is. Tijd genoeg dus om desnoods het halve - of hele - eiland te evacueren.

Wij evacueren onszelf uit de lava en rijden 2 km verder tot aan de "Schoen".

20160828_113525.jpg

20160828_113348.jpg

Je hebt hier veel rare rotsvormen en met een beetje fantasie kan je overal misschien wel iets in zien, maar deze rots is - vanuit de juiste hoek bekeken - toch wel duidelijk een schoen: de Zapato del Reina. 

20160828_113532.jpg

20160828_113546.jpg

20160828_113513.jpg

Het is dan blijkbaar nog de schoen van de koningin ook.

't is al gelijk als bij ons, die adelijken leven duidelijk ver boven de gewone mensjes en op véél te grote voet!

tongue-out

We wandelen terug naar de weg...  

20160828_113558.jpg

Vijf minuten en kilometer verder is het alweer tijd voor de volgende stop aan Los Azulejos... een bizar gesteente met veel solfer, vandaar de rare kleuren... en met een mooi panorama op de vlakte waar we net door reden.

20160828_114450.jpg

20160828_114526.jpg

20160828_114505.jpg

Op de voorgrond in het midden staan een paar Tajinastes, dat zijn tweejarige planten, endemisch voor Tenerife en La Palma, op elk eiland vind je een ondersoort van deze "Echium Wildpretii". Best zeldzaam dus.

De volgende stop is maar 600 meter verderop en daar komen we aan het toeristische hoogtepunt van de streek: los Roques de Garcia.

Hier strijken drommen toeristen neer, aangevoerd door hele horden touringcars, jeeps, minibusjes of zoals wij... huurwagens. Ik vind een plekje op de parking voor de Parador en we wandelen tot aan de beroemde rotsformaties.    

Het is pal op de middag en zelfs op meer dan 2000m hoogte toch heet... en droog!

De "bomberos" staan hier ook stand-by.  

20160828_124512.jpg 

20160828_115327.jpg

20160828_115359.jpg

20160828_115525.jpg

De bedoeling is eigenlijk, denk ik, dat je de rotsen - of toch minstens die ene smalle monoliet - in hetzelfde beeld krijgt als de Teide op de achtergrond... en daar slagen we redelijk in!

20160828_115713.jpg

20160828_115721.jpg

We klauteren een half uurtje rond tussen de stenen en nemen - zoals alle toeristen - veel foto's... veel ongeveer dezelfde foto's bovendien... maar dat kan de pret niet drukken... 't is digitaal... al trekt het op niks, 't kost niks! 

20160828_120107.jpg

20160828_120353.jpg

20160828_120234.jpg

20160828_120259.jpg

20160828_120557.jpg

Al dat poseren maakt een mens dorstig en in de self-service van de Parador schuiven we aan voor een (duur) blikje frisdrank en (nog duurder) flesje wijn. 

20160828_121400.jpg

Ik wil best ook eens in het bezoekerscentrum gaan kijken, maar dat is dicht en we trekken dus maar eens ons eigenzelf en daarna koopt mijn madam voor mij een T-shirt in het winkeltje... iedereen content dus als we even later weer vertrekken.

Nog geen drie kilometer verder stoppen we alweer... niet om de kale gele heuvel rechts van de weg op te klauteren of aan de andere kant naar het vertrekstation van de kabelbaan te gaan... nee, gewoon om een kijkje te nemen... en omdat er hier net een plaatsje is om te parkeren. De zijweg naar de kabelbaan staat wel bomvol... Ik voel echter geen behoefte in dat ding naar de top te zweven... we zitten hier boven 2300 meter, dus al hoog genoeg!

20160828_125222.jpg

20160828_125231.jpg

Het landschap is weeral anders dan daarnet en in de verte rechts liggen Las Roques, maar daar komen we van...

20160828_125919.jpg

20160828_125745.jpg

De weg loopt steeds verder naar het noordoosten en 5 km verder is er alweer een niet te missen stukje rare natuur: Las Minas de San Jose.

Het is een soort maanlandschap en het "zand" werd gevormd door de puimsteen die hier achterbleef na de eruptie van de Montaña Blanca. Het gesteente werd jarenlang ontgonnen tot het gebied in 1981 werd uitgeroepen tot Nationaal Park.

20160828_131639.jpg

20160828_130903.jpg

20160828_131547.jpg

20160828_131312.jpg

20160828_130720.jpg

Het is een golvende hoogvlakte van ongeveer 500m op 250m met fijn puimsteen en rotsen en hier en daar zelfs een plantje en je kan er onnozele kiekjes maken en aan de rand moet je opletten want het gaat 100 meter diep redelijk steil naar beneden.

20160828_130748.jpg

20160828_131255.jpg

20160828_131038.jpg

We schudden de puimsteen uit de schoenen en zetten weer de airco vollenbak!

Dit was de laatste halte in de oude krater, we zijn hem helemaal van zuidwest naar noordoost doorgestoken en kunnen nu even verder kiezen: ofwel dalen we af naar de vallei van Orotava, maar dan zitten we weer aan de noordkust waar het tien tegen één bewolkt is en moeten we daarna helemaal rond de Cañadas en hebben we dus zeker 100 km snelweg voor de boeg... ofwel volgen we de TF-24, op de kam van het gebergte en nemen na een kleine 20 km de afslag naar Güimar, daar zitten we aan "onze" kust, is het zeker zonnig en zijn we - eens beneden - maar een dikke 30 kilometer meer van het hotel af.

We besluiten het laatste te doen en houden rechts aan in El Portillo en volgen de weg boven op de bergrug... en stoppen tussendoor eens om achter ons nog een blik te werpen op de vulkaan.  

20160828_134619.jpg

Na 5 km kom je aan een zijweg die naar het Observatorium gaat... .

20160828_134659.jpg

Ik wéét dat de weg dood loopt en dat je in die gebouwen niet binnen mag wegens militair gebied, maar 't is maar een ommetje van een paar kilometer heen en terug... dus we bollen gezwind de toegangsweg tot de installaties op...

20160828_135312.jpg

20160828_135333.jpg

We rijden de baan af tot op het einde, waar een zwaar hek de doorgang verspert en er bordjes staan dat het verboden is binnen te komen en te parkeren en te fotograferen... soit, er mag hier zo goed als niks... terwijl we draaien komt er een andere auto - een Mini - aan, met twee kerels in... die draait ook en blijft dan staan.

Als ik weer optrek, volgt hij vanop afstand en als ik 200 meter verderop even stop voor een kiekje door de voorruit, vertraagt hij ook... het ziet er geen militair voertuig uit, maar ik vind het maar niks... geef dus gas en draai even later de grote weg op en zie de mini nergens meer... nu ja, 't was misschien een koppeltje dat een rustig plekje zocht voor... weet ik veel welke bezigheden.

Als we iets verder alweer stoppen aan een panoramaparking, is de Mini blijkbaar definitief uit zicht en kunnen we ons concentreren op de natuur. 

Niet naar het Noorden gaan blijkt een juiste zet: achter de kam naar het zuiden toe is de lucht blauw, 't is aan de andere kant is 't weer dik bewolkt boven de kust.

20160828_135948.jpg

20160828_135905.jpg

20160828_141535.jpg

We stoppen nog een paar keer heel even onderweg... en iets voorbij de Mirador de Chipeque verlaten we de Carr. de la Esperanza en draaien de weg in die afdaalt naar Güimar. 

20160828_143438.jpg

Er volgen 18 km draaien en keren en vooral dalen... we zakken van 1700m naar ongeveer 200m... 't is hopelijk al het beste stuk van de dag op gebied van dieselverbruik.

Ik het gaat op Tenerife meestal steil bergop en bergaf en ik heb absoluut geen idee hoeveel mazout dat ding gaat slurpen per 100km en heb trouwens ook nog steeds niet door hoe je op dat stomme instrumentenbord kan zien hoeveel kilometer je hebt afgelegd.

Renault heeft in een onbewaakt moment blijkbaar beslist dat de chauffeur niet dient lastiggevallen met dit soort details... je kan de gegevens vermoedelijk we ergens ophalen in de boordcomputer, maar ik wil niet te veel aan de knopjes prutsen... De GPS werkt en de achteruitcamera is een meerwaarde gebleken maar voor de rest...?

Gisteren had ik 's morgens per ongeluk de cruise control opgezet, kreeg dat verdomde systeem niet af en heb de motor even moeten afzetten om terug zelf gas te kunnen geven. 

Tjaaa... we zien wel... in elk geval, hij was vol toen ik hem kreeg en moet vol weer terug binnen morgenvroeg.

In Güimar vinden we een plaatsje vlakbij het Plaza de San Pedro, het plein voor de kerk.

20160828_154619.jpg

20160828_154433.jpg

20160828_154302.jpg

20160828_150325.jpg

Het is een slaperig pleintje met één café.

20160828_150346.jpg

20160828_150907.jpg

Het is gezellig zitten... met een plaatselijk biertje (met deze hitte kan ééntje geen kwaad, peins ik) en een paar pintxos... maar na een half uur zijn ons glas en de bordjes leeg en loopt het terras vol. De siësta is vermoedelijk voorbij en de buurtbewoners zakken af naar ons terras.

20160828_153436.jpg

Wij kruipen in de auto, zetten de airco aan en rijden 700 verder tot aan de Piramiden.

Geen enorme stenen wereldwonderen zoals in Gizeh, maar Güimar heeft zijn eigen "piramiden", met dank aan Thor Heyerdahl. Er lagen op de Canarische eilanden al een paar eeuwen stenen terrassen, iedereen dacht dat de plaatselijke boeren die dingen lang geleden hadden gestapeld bij de aanleg van hun velden, maar den Thor ontdekte in de jaren 90 dat die stenen "piramiden" een speciale astronomische positie hadden.

Geen hond weet echter hoe oud ze zijn en wie ze precies heeft opgericht... maar het zal de toeristische dienst worst wezen. Er is een hele site en museum rond opgericht en 't is één van de trekpleisters van de streek.

20160828_155319.jpg

20160828_155556.jpg

20160828_160215.jpg

20160828_160150.jpg

20160828_160128.jpg

Na dit korte etnografische tussenspel, rijden we op aangeven van ons "Sonya", vlekkeloos Güimar uit en nemen in plaats van de snelweg, de TF-28, de "bergweg" die op gemiddeld 500 meter hoogte langs de hellingen slingert... het gaat niet zo rap vooruit maar het is leuker om te rijden en het uitzicht is véél mooier!

In Cruz del Roque ("kruisen" hebben ze hier in overvloed) rijden we uiteindelijk toch naar de kust en de snelweg op en een tiental minuten later er alweer af... ik wil nog eens stoppen in El Médano, daar moet - volgens mijn reisgids - een enorm groot en vooral prachtig strand liggen.

Het vroegere vissersdorpje is tegenwoordig een wat uit de kluiten gewassen vakantieoord, met haventje en promenade en daar kunnen we ongetwijfeld nog een terrasje doen.

Dat valt echter mottig tegen: het blijkt een volgebouwd oord met dambordpatroon en zit barstensvol toeristen, die allemaal met de auto zijn gekomen. Ze staan overal tot op de hoeken en voetpaden en je vindt er dus geen, maar dan ook absoluut géén parkeerplaats. Ik rij tot aan de strandpromenade en draai dan om en zoek een weg doorheen al die stomme overbevolkte straten en geraak met de beste wil van Tenerife - en bij uitbreiding van de wereld - mijn Captur nergens kwijt. 

We passen noodgedwongen onze plannen aan... het is maar een kilometer of zes meer tot in los Abrigos, we zullen seffens in het hotel een terrasje doen, daar is 't rustiger en nog goedkoper ook en eens de auto geparkeerd kan ik mij in de gin-tonic smijten!

Het beroemde strand uit mijn reisgids komen we even later tegen: dat blijkt een eind buiten het centrum te liggen en ziet er inderdaad heel groot en zanderig uit... 

Maar het is ondertussen halfzes... eerder tijd voor aperitief dan voor strandplezier... en daarbij, de puimsteen is daarstraks met moeite uit mijn Teva's geschud, 'k heb geen goesting meer om er nu vandaag nog zand in te verzamelen.       

Ik wil doorrijden richting Los Abrigos en San Blas als een wegwijzer mijn aandacht trek: rechtsaf gaat er een baantje naar de Cueva del Santo Hermano Pedro.

We zitten hier op een zeldzaam vlak stukje Tenerife, want het vliegveld ligt hier net achter, het zal me benieuwen dat er hier een grot is... en dan nog van de heilige broeder Petrus.

De gin-tonic moet even wachten want hier moet ik eerst het fijne van weten.

20160828_173203.jpg

Vlak onder de startbaan van de luchthaven ligt er een kloofje en in de bijhorende grot blijkt een heiligdom en bedevaartsplaats te huizen... een heel rare plaats om een oord van gebed, rust en bezinning op te richten, denken wij dan, maar er is een waterdichte verklaring voor die hele toestand.

Petrus was afkomstig van Vilaflor maar op deze plaats kwam hij in zijn jonge jaren - voor hij heilig werd verklaard - zijn schapen hoeden en ik weet niet hoe en waarom hij broeder werd en nadien heilige, maar het was wel de eerste eilandbewoner die deze status verkreeg.

20160828_172431.jpg

20160828_172504.jpg

20160828_172623.jpg

20160828_172712.jpg

20160828_172743.jpg

Het heeft wel iets, het lijkt volgens mij op een kruising van een bedevaartplaats - zoals Banneux in het klein - en een museum van "volksdevotie" zoals in Kersbeek-Miskom... want binnen hangt het bomvol met... eigenlijk met vanalles en je kan er een kaars branden en buiten staat een altaar en kan je dus in openlucht de mis volgen...   

20160828_172812.jpg

Opdat de preek van de pastoor boven het geluid van de opstijgende Boeings zou uitkomen, hangen de luidsprekers aan de lichtmasten van de piste... een werkelijk rare plek. 

20160828_172953.jpg

En met deze ietwat religieuze afsluiter zitten onze twee dagen "Captur" er op, ik tank hem in Las Chafiras nog even vol en dat voor géén geld (het verbruik is uiteindelijk dik meegevallen en de prijs van de diesel valt op Tenerife heel goed mee), we halen onze spullen er uit en ik geef de sleutels af aan de receptie.

De dag nadien is het autootje weg tegen 9.00u... en mijn kredietkaart wordt nadien niet bijkomend geplunderd voor allerhande extra's

Dat is in Barcelona met Avis een paar jaar geleden wel anders geweest! frown

Ik krijg later ook geen factuur meer in de bus. Tof!

Twee dagen Tenerife-met-de-auto... plezant en meer moest dat niet zijn.

 

Ziezo... en daarmee zit het reisverhaal er helemaal op.

Bedankt voor uw aaaandacht!

laughing    

  

                                               

         

      

                 

19:01 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |