22-04-17

ZUID-AFRIKA dag 5 (Toeristische Route)

Het viel iets beter mee vannacht: ik heb wel de trein van na 2 uur gehoord, maar die van na de vieren precies gemist.

Die van zes uur en een beetje was geen probleem, 'k ben dan al een tijdje wakker, want om zes uur stipt moesten de valiezen al buiten staan en worden we verwacht aan het ontbijt.

IMG_0659.JPG

IMG_0658.JPG

Na een verkwikkende douche - in het exemplaar binnen - staan we paraat. We hebben de faciliteiten om in open lucht te douchen, maar in je blootje buiten gaan staan, nat en in het pikkedonker... dat zie ik - in Malariagebied! - niet zo zitten... 't is bovendien nog bar frisjes en uiteindelijk ben ik ook al wel 62 jaar nietwaar!  

IMG_0660.JPG

Alles staat op tijd klaar en de fles met een klutske rode wijn van gisterenavond gaat ook mee naar het ontbijt. Kwestie van deze feestelijke dag gepast alcoholisch in te zetten.

Het wordt precies wel een wat bewolkte dag, maar we gaan toch veel in het busje zitten... vandaag doen we onder meer de Panoramaroute en staat er een rit van zowat 500 km op het programma.

20170408_054606.jpg

Stipt om 6 uur maak ik mijn opwachting in het restaurant en daar wacht een meervoudige verrassing: de tafel is gedekt, de vonkelwijn staat uitgeschonken en Martine heeft gisteren stoemelings een cadeautje gekocht... en als toemaatje komt het personeel een liedje zingen. Allemaal voor mij... voor mijn verjaardag!

Ik ben er puur niet goed van. De Louis heeft dat allemaal met Martine geregeld.

Van slag is mijn humeur een pak beter dan gisterenochtend... nu ja... ik heb vannacht ook een uurtje of twee meer geslapen!

wink

20170408_060217.jpg


 

20170408_061709.jpg

20170408_061439.jpg

Na een stevig ontbijt met pikante kippenlevertjes, bonen in tomatensaus, een sneetje spek, een broodje en nog wat versnaperingen zijn we er klaar voor...

Nog even de klutskes van de Vonkelwijn (én van de fles rode van gisteren) uitdrinken, mijn safarihoed opzetten en tegen 7.00u kruipen we in opperbeste stemming en zelfs licht euforisch in ons busje voor de start van een lange tocht! En ik zit rats vooraan, naast de schuifdeur!

laughing

Volgens het programma gaan we het volgende doen:

dag 5 programma.jpg

Maar ondertussen weten we dat die info uit het Blauwe Vogel foldertje soms niet echt betrouwbaar is.

Ik steek mijn licht op bij Louis en die legt uit dat we in een boog alle bezienswaardigheden gaan trachten te passeren. De eerste dag had hij beloofd dat we ook een paar "typische dorpjes" en "historische plaatsen" zouden aandoen, die we dan moesten overslaan wegens veel te laat geland in Johannesburg, maar dat zal waarschijnlijk niet lukken. Het programma zit nu al bomvol: eerst naar het noorden langs Hazyview, Graskop, God's Window, London(!), Berlin Falls (een waterval ontdekt door een Duitser, peins ik), Bourckes Luck en de Rondavels en dan terug naar beneden langs Ohrigstad, Lydenburg, Dullstroom, Belfast (wedden dat het plaatsje werd gesticht door Ieren) en dan nog 150 km snelweg... dezelfde van het komen... die met de tankstations... en dan afslaan en via Cullinan (van de grote diamant) naar de Zebra Country Lodge... en vandaag gaan we ergens in een echte stad lunchen naar het schijnt!

Tof!

20170408_071354.jpg

Eerst en vooral rijden we de verdomde spoorweg onderdoor en komen dan door de buurt met de properste auto's van heel Zuid-Afrika: de weg van het Krugerpark naar Numbi en Hazyview staat namelijk bekend als de carwash route... er zijn er in totaal een stuk of 80!

Nu moeten we ons daar niet te veel van voorstellen: hier is een carwash niet meer dan een plaats met een paar palen afgebakend naast de weg - al dan niet met een soort zeil als dak, waar je auto met de hand gewassen wordt met behulp van een paar emmers...

20170408_071504.jpg

Best bizar dat er zoveel zijn, want uiteindelijk maak je je auto volgens mij niet zo heel vuil in dat park... de meeste wegen zijn gewoon verhard... maar 't moet zijn dat ze toch genoeg klantjes hebben...

We schieten goed op want veel verkeer is er niet en deze keer is er onderweg al eens wat meer te zien dan velden en naftpompen.

20170408_071617.jpg

20170408_071743.jpg

20170408_071752.jpg

20170408_071843.jpg

Het weer is schitterend, maar eens voorbij Hazyview klimmen we de heuvels in en daar zitten we plots in de mist.

Redelijk dikke mist en onze eerste stop is "God's Window", een panoramapunt op het hoogveld, vanwaar we normaal een schitterend uitzicht hebben op het laagveld, maar die mist voorspelt niet veel goeds.

20170408_075702.jpg

Als we boven komen trekt de mist op... of zitten we gewoon boven de wolken(?) en op de parking schijnt het zonnetje voluit, maar... 

20170408_081028.jpg

20170408_081440.jpg

Maar aan de "window" zelf is niks van het landschap beneden ons te zien. We staan op de rand van de 600 meter diepe afgrond naar Blyde Canyon en het laagveld en het moet hier een geweldig fantastisch indrukwekkend ongelooflijk mooi landschap zijn volgens de boekskes, maar ons zicht bedraagt 10 meter... 't kan iets meer zijn, maar niet veel!

20170408_083526.jpg

20170408_082603.jpg

20170408_081841.jpg

We staan wat bedremmeld te loeren naar die vochtige - en redelijk frisse - wolkenbrij en nemen dan maar een foto van de groep en van ons eigen zelf.

20170408_081812.jpg

20170408_082548.jpg

Je kan ook even verder naar het "regenwoud", dat is een ander wegeltje in naar links en aangezien er verder toch niks te zien is besluiten we dat pad eens te nemen...

Het blijkt er inderdaad zo vochtig dat mijn voeten doornat zijn na 50 meter en mij broek, hemd, hoed en bril klam worden... ik trek snel een beestje - het enige dat we tegenkomen - en berg dan mijn camera veilig weg voor die ook aandampt.  

20170408_083310.jpg

Als we weer aan het busje komen waaien de wolkenslierten al tot over de Afrikaanse markt naast de parking... hopelijk is er op de volgende stop iets meer te zien.

IMG_0663.JPG

20170408_084115.jpg

Boven op het hoogveld komt de zon er echter weer door en als we een paar kilometer verder afslaan naar de eerste waterval, schijnt de zon weer uitbundig... mooi zo! 

20170408_084733.jpg

20170408_090915.jpg

20170408_085853.jpg

Onze volgende stop is aan de Berlin Falls, een paar kilometer verder. Je moet wel het obligate Afrikaanse shopping center voorbij geraken, maar dan is het uitzicht best mooi.

20170408_090024.jpg

20170408_090445.jpg

20170408_090741.jpg

20170408_085920.jpg

20170408_090532.jpg

Het riviertje stort 45 meter lager in een canyon en de waterval dankt zijn naam aan Duitse immigranten die hier ooit naar goud kwamen zoeken... een paar minuten verder ligt er nog een hogere waterval. Lisbon Falls (mijne kop af als die niet werd ontdekt door Portugese gouddelvers), stort 2 km verder vanaf een hoogte van 90 meter neer en is naar het schijnt nog indrukwekkender, maar daar is blijkbaar geen tijd voor.

In het programma voor vandaag staat letterlijk "We stoppen ook bij enkel watervallen onderweg", maar ondertussen weet ik hoeveel die info van de Blauwe Vogel in realiteit waard is.

frown

We zullen het vandaag met één waterval moeten doen... willen of niet, want uiteindelijk moeten we zien dat we wat tijd uitsparen vermoed ik, gezien de gids drie dagen geleden heeft beloofd om vandaag een paar plaatsjes te bezoeken die we toen we op de heenweg noodgedwongen misten.

20170408_090415.jpg

Ik neem nog een panoramafoto en dan is het tijd voor een volgende attractie.  

Ongeveer 25 kilometer verder naar het noorden wacht "Bourckes Luck" op ons: het samenvloeien van de Treurrivier en de Blyde rivier. Het water heeft zich dwars door het gesteente geboord en maakte ronde Potholes of bizarre gaten... een spectaculaire plek... naar 't schijnt!

IMG_0665.JPG

IMG_0664.JPG

IMG_0666.JPG

20170408_094409.jpg

20170408_094843.jpg

20170408_095032.jpg

20170408_094922.jpg

IMG_0667.JPG

IMG_0668.JPG

20170408_095244.jpg

20170408_095635.jpg

IMG_0670.JPG

IMG_0671.JPG

20170408_100512.jpg

20170408_100624.jpg

20170408_100815.jpg

We amuseren ons een half uurtje met over de rotsen te klimmen terwijl Martine liever op de paadjes blijft en we hadden in de verte al gezien dat er bavianen zaten, maar plots zie ik een koppel vlakbij op een brug die buiten gebruik is... het vrouwtje heeft duidelijk interesse in mij... vermoedelijk hoopt ze eten te vinden want daarnet waren ze gezamenlijk vakkundig een vuilnisbak aan het plunderen... ik weet niet goed of ik het op een lopen moet zetten, want de Louis heeft gezegd dat het wilde dieren zijn en blijven en best agressief uit de hoek kunnen komen en dat we er beter van weg blijven... maar de Ranger tijdens de wandel safari legde ons uit dat het best is om niet te gaan lopen als je aangevallen wordt, maar stokstijf te blijven staan... wilde beesten reageren vooral op bewegingen (zoals een stier op het zwaaien van de muleta) en gaan meestal eerst achter de vluchtende prooi aan... maar ik weet niet goed of bavianen ook onder die regeling vallen en als het mannetje ook een spurt inzet... sta ik klaar om de 100 meter te doen in een olympische tijd... maar dan blijkt dat zijn interesse toch niet mijn persoontje betreft.

embarassed

20170408_101056.jpg

20170408_101101.jpg

20170408_101133.jpg

Na dit... euhhh... schouwspel, besluit ik dat het welletjes is geweest en maak de afstand tussen het paar parende bavianen en mezelf zo groot mogelijk... 't is trouwens tijd om helemaal op te stappen!

IMG_0672.JPG

20170408_101205.jpg

Nog even door de shop wandelen, deze keer geen marktje met gammele tenten en kraampjes maar een georganiseerde toestand in een solide stenen gebouw. 

IMG_0673.JPG

IMG_0674.JPG

Het zal properder zijn... en droger als het regent, maar 't heeft minder charme... vind ik toch.

Op de weg richting volgende stop - de drie Rondavels - voelen we ons heel even in India... maar we geraken zonder aanrijdingen met welke soort runderen dan ook toch heelhuids op de bestemming. Het is dan ook maar 15 km verder.

20170408_104235.jpg

Louis neemt de kop en beent met fikse stap vanaf de parking naar de afgrond: Blyde River canyon is een schitterende en heel brede kloof, héél lang uitgesleten door de rivier die nu diep beneden ons - bijna zevenhonderd meter lager - kabbelt.

20170408_105839.jpg

De drie "rondavels" zijn een rotsformatie in de vorm van een rondavel, een typische ronde Afrikaanse hut met puntdakje... ik denk wel dat de hutten werden ontwikkeld naar voorbeeld van de heuvels, die zijn een paar miljoen jaar ouder dan de plaatselijke ronde bouwseltjes van de oorspronkelijke inwoners.

20170408_105951.jpg

IMG_0676.JPG

Er is deze keer geen mist maar het licht zit wat tegen. Ik trek een fotootje met elk toestel in de hoop dat er een goeie bij gaat zitten... maar in elk geval... in het echt is het alvast héél indrukwekkend! 

20170408_110027.jpg

20170408_110549.jpg

20170408_110534.jpg

20170408_110525.jpg

Zoals op elke toeristische "hotspot" is er hier ook een marktje... voorlopig nog met tenten!

IMG_0678.JPG

IMG_0680.JPG

IMG_0681.JPG

IMG_0682.JPG

Want ook hier geldt "de kracht van verandering"... en ook hier gaat dat duidelijk heel traag vooruit gaan! tongue-out 

20170408_111516.jpg

Er komt een "winkelcentrum" zoals bij Bourkes Luck en op het centrale gedeelte van de parking zijn ze aan het bouwen met man en macht... heuuu.. eigenlijk met vrouw en macht... want zoals de traditie het hier wil zijn de vrouwen in de meerderheid als het op werken aankomt... (ik zou nu de Louis, onze gids, kunnen citeren, maar dat soort meningen valt bij ons vermoedelijk onder de rubriek racisme!)

Het tempo ligt - net zoals van die Vlaamse kracht van verandering - niet echt hoog: het doet me zelfs wat denken aan de beroemde put van Aarschot uit Echo, héél lang geleden: er zit een hoop werkvolk te kijken naar twee dapperen die traagjes - met halve schuppen tegelijk - een kruiwagen vol laden met zand om dat dan rustig een paar meter verder uit te gaan kappen. Ik durf te wedden dat het vermaledijde kruispunt van Woluwelaan en Leuvensesteenweg in Sint-Stevens-Woluwe, waar ze al eeuwen aan bezig zijn bij ons, toch nog rapper gaat klaar zijn dan deze parking hier. 

Nu ja, alles hangt er volgens de Louis van af hoe dikwijls de baas komt kijken: zodra ze de pick-up van de werfleider zien afkomen, schieten ze massaal in actie, schuppen zich een bult en in het zweet en verzetten op een kwartier meer dan anders op een hele dag... tja... mmm doet me een beetje denken aan de goede oude tijd van de RTT... (vooral in de walen!)

cool

20170408_111516.jpg

20170408_112153.jpg

Na een laatste blik op het spectaculaire landschap draaien we naar het zuiden richting Ohrigstad, bollen langs heel rustige wegen en staan even verder stil voor wegenwerken... meer dan 10 minuten gebeurt er niks... tussendoor passeert een tegenligger maar wij mogen niet door!

20170408_112216.jpg

20170408_113756.jpg

Er staat wel eventjes een camion te manoeuvreren maar dan minuten lang niks meer. Die werken zijn precies van dezelfde soort als op dat marktje in aanbouw daarnet... of in de put van Woluwe!

wink

Ik neem dan maar eens een foto van het wachtende gezelschap achter mij. 

20170408_113820.jpg

De juffrouw met fluo hesje belt regelmatig naar... de andere kant(?) en plots is het aan ons.

We passeren vlotjes Lydenburg en bewonderen het landschap en bestuderen de plaatselijke transportmethodes... voor ons rijdt namelijk een hele tijd lang aan een gezapig gangetje een "bakkie zonder dakkie", met twee passagiers... de man zit alleen voorin en twee dames in de laadbak... "Jy moet jou plek ken in de lewe"...

Moet kunnen zeker?

Ik vraag me wel af wat ze doen als het begint te regenen... nat worden vermoed ik, zeiknat.

20170408_120109.jpg

20170408_125814.jpg

Om half twee staan we in Dullstroom en dat is blijkbaar een geliefde pleisterplaats om te lunchen: de hele baan ligt vol restaurants waar de specialiteit een soort pannenkoek met hartige vulling blijkt te wezen... en waar je zodra je uitstapt wordt belaagd door een cohort nootjesverkopers en waar een heel peloton parkeerwachters een schrale boterham tracht te verdienen aan de toeristen die met een eigen of huurauto op stap zijn.

Het verwerven én consumeren van die nootjes wordt door Louis ten stelligste afgeraden... de plaatselijke ambulante neringdoeners nemen het niet echt nauw met persoonlijke hygiëne en die nootjes zijn een aanslag op westerse darmen: met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid krijgen wij er de schijterij van!

(voetnoot: ik heb de schijterij uiteindelijk toch gekregen, een dag na thuiskomst: terwijl ik dit nu zit te vertellen, pendel ik al drie dagen tussen PC en WC... vermoedelijk de laatste dag in Kaapstad iets mottigs gegeten of anders was één van die Emirates- eetbakjes op het vliegtuig niet meer goed... Martine heeft het nog zo gezegd... geen vis, zeker géén vis kiezen in dergelijke culinair twijfelachtige situaties!)

We laten de nootjes braaf voor wat ze zijn en gaan op een terras - waar trouwens voor ons werd gereserveerd - pannenkoeken eten met boboti... een soort gemalen vlees in een sausje... een beetje een kruising tussen stoverij en bolognaise. Maar best lekker!

20170408_135048.jpg

20170408_133429.jpg

20170408_135110.jpg

20170408_135142.jpg

Met een ijskoud Windhoekje erbij is het een voedzame en lekkere lunch!

20170408_135921.jpg

20170408_141741.jpg

(ik heb - tegen mijn gewoonte in - mijn bord vergeten te trekken, maar Ludo naast mij liet een restje van zijn pancake liggen, weliswaar geen met boboti, maar iets met een paar soorten kaas) 

Na de lunch maken we ons nog even vrolijk over de zogezegde plaatselijke soort traditionele onderbroeken en ik ga aan de overkant een mooie moto bewonderen en dan zit de tijd er alweer op.

20170408_144211.jpg

20170408_143925.jpg

We hebben het stadje niet echt kunnen bezoeken, spijtig, want er is naar het schijnt wel wat te zien, het heeft onder andere het hoogst gelegen treinstation van Zuid-Afrika (de stad ligt meer dan 2000 meter hoog) en er zijn nog wel wat bezienswaardigheden, maar het busje wacht!

Het is vanaf hier doorrijden tot op de snelweg, want we moeten straks op tijd in de lodge zijn! Het beloofde bezoek aan de gemiste plaatsjes bij het komen, dat kunnen we dus definitief op onze buik schrijven... het programma van deze 4 dagen is zo strak door de Blauwe Vogel opgemaakt dat er geen ruimte is om iets in te halen... gemist is gemist... spijtig... maar elk nadeel heeft zijn voordeel: we moeten nu toch niet in een "interessante historische plaats" door de regen gaan kuieren.

Er hing al wat vocht in de lucht precies en in de buurt van Belfast begint het te miezeren... (de Ieren hebben een imago op gebied van mottig weer hoog te houden natuurlijk), maar eens op de snelweg is het miezeren gedaan... het regent nu... en hard!

20170408_155116.jpg

Jan, onze chauffeur, houdt ervan zijn diesel hoog in de toeren te houden... (maar dan kan ook aan het gebrek aan koppel van de wat versleten motor liggen), maar nu rijdt hij van de slag veel rustiger en daar is alle reden toe... ofwel zijn ze hier niet gewoon om in de nattigheid te bollen (wat ik moeilijk kan geloven) of zijn ze nonchalant en schatten ze de wegensituatie fout in... ofwel kunnen ze gewoon niet deftig met de auto rijden(?)

Feit is dat we op korte tijd toch wel een paar idioten zijn passeren die redelijk onaangepast rijgedrag vertonen en even later is het zo ver:


een paar honderd meter voor ons slipt er een auto tegen een vrachtwagen en moeten wij uitwijken om er ook niet op te rijden... achter ons zit gelukkig geen snellere auto en zo te zien is er precies enkel blikschade en het is ook echt niet veilig om te stoppen en te helpen... we bollen door om een paar kilometer verder alweer een accident tegen te komen...


 

Deze keer is het een vrachtwagen alleen zo te zien, die van de baan de gracht is in geschoven...

't is vandaag dus best een spannende rit en ik ben halvelings blij dat ik gans vooraan zit... misschien niet de beste plek bij een eigen botsing, maar je hebt wel een goed zicht op die van anderen.

Voorbij Middelburg rijden we vlot door het tolhuisje en klaart het bovendien op... we rijden weer door het vlakke land van de eerste dag... met hier en daar een krachtcentrale en voor de rest kalme rechte wegen en vooral eindeloze einders. 

20170408_162540.jpg

20170408_162613.jpg

We tanken onderweg nog even, waarbij de meeste dames snel een sanitaire stop plegen en het busje onder handen wordt genomen door een koppel enthousiaste ramenlappers/autowassers...

IMG_0684.JPG

IMG_0685.JPG

Even later heeft iedereen een lege blaas en de bus een volle tank en bovendien blinkende ramen en spiegels.

Voorbij Bronkhorstspruit (die mannen hebben ginder toch wel rare namen aan hun dorpen gegeven) gaan we van de snelweg af en bollen via Cullinan naar onze eindbestemming. 

Dat we hier zouden voorbijkomen... wie had dat ooit gedacht? Zijzelf blijkbaar toch al niet.

laughing   

20170408_171106.jpg

Het plaatsje Cullinan werd bekend omdat er in 1905 de - tot nu toe - grootste ruwe diamant ooit werd gevonden in de "Premier" mijn.

Het heeft de 3e grootste diamantmijn ter wereld, in de praktijk is dat een enorme put, vlak naast het stadje. We passeren er op nog geen 300 meter van, maar zoals met veel dingen die we op deze reis passeren, hebben we geen tijd om even te stoppen... maar we kunnen wel een kiekje nemen vanuit de bus... van de "townships" (sloppenwijken) die buiten het centrum liggen.

20170408_172416.jpg

20170408_172504.jpg

Onze Lodge voor vandaag ligt niet zo heel veel verder en om kwart voor zes komen we aan in de Zebra Country Lodge... een uitgestrekt domein waarin een verzameling stijlvolle huizen staan... deze keer geen tenten maar echte huizen met telkens twee kamers... of eigen eerder twee studio's, zal seffens blijken.

De stijl is mooi en het hoofdgebouw met receptie, bar en restaurant zien er schitterend uit en het geheel ligt in een grote tuin met watervalletjes en al.

We krijgen het traditionele welkomstdrankje terwijl de bagage naar onze kamer wordt gesleept door een verzameling dames.

20170408_174929.jpg

Tegen dat we aan de kamer zijn, is het eigenlijk al te donker om buitenfoto's van al dat fraais te nemen... maar de binnenkant is ook niet mis!

IMG_0689.JPG

IMG_0690.JPG

IMG_0687.JPG

IMG_0692.JPG

IMG_0691.JPG

Groot, met salon en frigo en airco en heel fris ogend, bijzonder proper en met een comfortabel bed.

We hebben zelfs een ligbad!

Ik neem me voor daar later - voor het slapengaan - lekker de dag uitgebreid in te beëindigen, maar eerst moet ik mij opfrissen in de douche en mijn deftige goed aandoen om seffens naar het diner te vertrekken.

We blijven maar één nachtje, niet genoeg om veel uit te pakken, maar mijn toegewijde echtgenote is zo verstandig om mooi en ordelijk alles klaar te leggen voor ondergetekende... anders heb ik toch weer iets aan mijn lijf dat niet bij mekaar past en dus op niks een trekt.  (zegt ze) 

20170408_181622.jpg

Om half acht gaan we aan tafel: 't is een combinatie van buffet en braai... in een stemmig kader!

Mijn foto's blijken nadien weeral niet al te fameus, maar het eten... dát is lekker... bijzonder lekker... en de sfeer is schitterend.  

DSC_0044.JPG

DSC_0045.JPG

DSC_0048.JPG

DSC_0049.JPG

Martine amuseert zich aan tafel en zit dan ook in goed gezelschap... drie broers en met voorsprong de drie jongsten van de hoop!

DSC_0052.JPG

Nog even poseren met de joviale kok en zijn lieftallige assistente én met mijn verjaardagscadeau!   

DSC_0047.JPG

en dan opscheppen!

DSC_0050.JPG

Bij het dessert volgt alweer een verrassing!

De kok heeft een gepersonaliseerde taart gebakken, speciaal voor mij... mooi... en groot genoeg... dus voor elk een stukje...  en lekker...  ongelooflijk lekker (de dames in het gezelschap die iets van taartenbakken kennen, beamen het ook volmondig)! 

20170408_204725.jpg

DSC_0055.JPG

DSC_0059.JPG

DSC_0060.JPG

't Is officieel: we zijn weliswaar nog maar aan de vierde avond toe... maar dit is de beste braai van de hele congé... ze gaan volgende week aan de kust héél straf uit hun pijp moeten komen, om dit te kloppen! 

smile   

Na de feestelijkheden blijven we in de bar nog wat plakken en bij nazicht thuis staan er op de twee foto's die ik nam toevallig enkel serieuze gezichten... ik weet niet meer waar het over ging op dat moment... maar mijn dag... die kon alvast niet meer stuk! 

DSC_0061.JPG

DSC_0062.JPG

Morgen mogen we uitslapen... het is bijna niet te geloven, maar we moeten maar tot in Pretoria en dat is niet ver van hier en dus vertrekken we pas om half negen!

Met die zalige gedachte in het kale achterhoofd, kruip ik om half elf in een heet ligbad... een activiteit waar wijselijk geen foto's van bestaan!

12:14 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (10) |  Facebook |

21-04-17

ZUID-AFRIKA dag 4 (Nkambeni Lodge)

Grmmbllll...  

Ik ben slecht, maar dan echt wreed slecht gehumeurd opgestaan... nu ja opgestaan? Ik heb eigenlijk zo goed als niet deftig geslapen... in shiften... veel korte onrustige shiften!

Die spoorweg waar we gisteren onder door reden, die ligt hier duidelijk vlakbij en dat zal ik geweten hebben!

Om twaalf uur heb ik vaag iets gehoord, maar dat was in mijn eerste slaap, maar om twee uur kwart ben ik, wakker geworden. Ik dacht eerst dat er een helikopter aan het landen was in de lodge, maar dan besefte ik dat het een trein was. Een kwartier lang denderde een - zo te horen zware en heel lange - trein voorbij... vlakbij! Ik heb het nadien op google earth opgezocht, die verdomde spoorlijn loop op nog geen 500 meter langs de lodge... en zo een tent is niet echt geluidsdicht! Hoe halen ze het in hun hoofd! Dedju toch.

En het bleef niet bij één trein: om kwart na 4 passeerde de volgende... en om half zes was er ander kabaal buiten: precies een paar dames die taterend valiezen kwamen ophalen met een auto met draaiende motor en die valiezen werden vrolijk in een laadbak gegooid, denk ik... en iets nadien passeerden al babbelend de eerste toeristen voor een wandelsafari en om 6u22 passeerde de volgende trein.

Toen ben ik opgestaan om een stukje te filmen! Slapen kwam er toch niet meer van.


Mijn enthousiasme over Nkambeni is vannacht dus zweer zwaar bekoeld. En over de Blauwe Vogel nog iets meer!

Dat er wijzigingen kunnen zijn in een programma, dat is normaal, er kan steeds iets onverwachts tussenkomen, maar dit is er over!

Volgens mij hebben ze ons versast naar hier omdat er in Shalati geen plaats was: er is de dag voor ons ook een groep vertrokken en gezien die twee dagen op hetzelfde zitten, konden wij daar vermoedelijk niet bij.

Het is dus geen geval van "Afrikaanse" overmacht, maar van bewuste overboeking en 't is bijgevolg heel spijtig dat we dat maar kort voor afreis op heel onopvallende wijze moesten te weten komen. Eerst die langer vlucht, dan een rit met als hoogtepunten de WC's van naftstations en nu een lodge waar je geen oog dicht doet!

In plaats van 60 km verder ergens in den bled te zitten, steken ze ons dus vlak bij de bewoonde wereld... met alle bijhorend lawaai. Ik ben absoluut niet uitgeslapen en bijgevolg gruwelijk kregelig als de vierde dag aanbreekt.

Het krediet dat de organisatie gisterenavond had verdiend met het diner, is alweer helemaal opgesoupeerd...en we zijn nog niet aan het ontbijt!

Het is gewoon niet te geloven, in hun folder zetten ze blijkbaar zo maar wat... als garnituur of wat?

Ter plaatse doen ze in elk geval meestal iets anders... tot nu toe.   

En morgen is het verdorie weer van dat, want blijkbaar zijn het treinen met ertsen die naar Maputo in Mozambique denderen... elke nacht... om de twee uur!        

Van Maputo gaat al dat erts dan naar China.

Dus... eigenlijk... dankzij de Chinezen en een haven in Mozambique, doe ik hier in Zuid-Afrika geen oog dicht. Maak dat nu mee!  

Om 6.38u ben ik gewassen en aangekleed en besluit om er toch het beste van te maken en dan maar op verkenning te trekken langs de draad.

Mocht ik niet goed wakker zijn geweest, kon ik eens aan de draad voelen... maar ik ben wakker... niet uitgeslapen, maar toch wakker... al een tijdje!

DSC_9977.JPG

 

DSC_9978.JPG

 

DSC_9979.JPG

DSC_9984.JPG

DSC_9987.JPG

DSC_9986.JPG

 

DSC_9983.JPG

DSC_9982.JPG

Achter het zwembad ligt een poel waar een familie nijlpaarden huist... die hebben alvast geen last van de treinen 's nachts want dan komen ze uit hun water om te gaan grazen en trekken daarvoor tot wel 20 km ver weg... (volgens de gids)... ze zouden wel gek zijn om in dat lawaai te blijven doorhummelen.

Het zwembad zelf ziet er redelijk uit... en als het weer straks wat meevalt gaan we hier zelfs wat kunnen zonnen... of slapen!

Om 6.52u neem ik een kijkje aan het ontbijt en zet mij gelijk neer voor een eerste hapje. Straks kom ik nog wel eens, met Martine, maar 'k ben hier nu toch!

 

DSC_9988.JPG

 

DSC_9989.JPG

Ik heb mij nu wel een ietsje negatief uitgelaten over Nkambeni, maar dat is wegens een slechte nacht... het ontbijt, daar valt niks kwaad van te zeggen!

DSC_9990.JPG

Om kwart na zeven stijgen de eerste groepen in de busjes om te vertrekken... naar waar, dat weet ik niet, maar één ding is zeker: bij het reizen in Zuid-Afrika beginnen de dagen vroeg... heel vroeg! (behalve dan de eerste dag als je landt met Blauwe Vogel en Emirates, maar daar heb ik geloof ik al een beetje over gezaagd!)

Het domein van de lodge is zowat een halve kilometer lang van aan het restaurant tot de ingang... een mooi ochtendwandelingetje!

DSC_9992.JPG

DSC_9993.JPG

DSC_9991.JPG

Onderweg kom ik de valiezenploeg tegen: het was vanochtend heel vroeg inderdaad een pick-up waar de bagage werd ingesmeten... ik had het - tussen twee treinen in - dus toch goed gehoord! Trouwens, mijn valiezen sleuren is in Afrika een vrouwenjob... de man, die zit achter het stuur en wacht tot alles is gestouwd.

DSC_9996.JPG

Even verder aan de poort doe ik een klapke met de dames van dienst... 't is van hen dat ik verneem welke treinen hier passeren en met welke frequentie... zij beweren dat ze het gewoon zijn en niet meer horen... jahaa, dat zeggen wij in Zaventem ook van de vliegtuigen... maar als je hier maar twee nachten bent, lijkt me dat iets te kort om het gewoon te worden!

DSC_9994.JPG

 

Buiten de omheining staan de jeeps in het gelid te wachten, maar vandaag gaan we dus op wandelsafari, straks om 10.00u

En dat doet me er aan denken dat ik eens moet gaan zien of Martine al wakker is.

Die slaapt met oordoppen en heeft dus geen last van lawaai... (en van mijn gesnurk) 

Ze is wakker en we gaan ontbijten... nog eens in mijn geval, maar nemen eerst een kiekje met een beestje!

DSC_0001.JPG

DSC_0002.JPG

Iets voor tienen verzamelen we dan als laatste groep voor de safari-te-voet.

We gaan met twee Rangers het park in trekken op zoek naar... hopelijk geen te wilde beesten!?  

DSC_0003.JPG

En even later is het zover: er komen twee zwaarbewapende kerels in een safarikostuum aangewandeld en we krijgen eerst en vooral grondig veiligheidsbriefing:

niet babbelen onderweg

geen afval achterlaten

niet roken

recht achter de gids blijven lopen

bij gevaar pal blijven staan... maar liefst niet in de vuurlinie van een Ranger

en nog wat andere reglementen

het is allemaal zeer verontrustend, maar ik vermoed dat er een groot showgedeelte bij is en dat we in praktijk weinig of geen beesten gaan zien! 

Als we door de poort stappen, laden de twee plechtstatig hun geweer... ze weten in elk geval de juiste sfeer te creëren!

DSC_0004.JPG

DSC_0006.JPG

En dan zijn we vertrokken... mooi in de voetstappen van de voorganger en al we een plas oversteken gaat er eentje kijken of alles veilig is en doet dan teken dat we mogen komen.

 

Na een paar minuten komen we boven de nijlpaardenpoel uit en dat zijn zowat de enige beesten die we die ochtend duidelijk gaan zien. ER is hier en daar nog wel wat geritsel van een antilope in de bosjes, maar we leren een heleboel bij over die nijlpaarden en over de planten en dieren en vooral over de kak van die laatsten en we houden halt op een grote rots waar sporen van heel oude bewoning zijn te vinden... de Bosjesmannen woonden en sliepen hier in de oertijd blijkbaar... en maalden er onder andere hun rookgerief

 

DSC_0008.JPG

 

Het wordt een rustige mooie wandeling... in indianenpas... en met veel "info-momenten"... tof!

DSC_0010.JPG

DSC_0013.JPG

DSC_0014.JPG

20170407_105351.jpg

DSC_0015.JPG

DSC_0016.JPG

DSC_0017.JPG

Als er nu een leeuw uit de bosjes springt... zijn we gezien... peins ik dan!

surprised

DSC_0019.JPG

DSC_0021.JPG

DSC_0023.JPG

DSC_0027.JPG

DSC_0028.JPG

In de praktijk zijn we nooit verder dan een paar honderd meter van de lodge af geweest maar het is toch wel een  heel leuke ervaring... ik had wel eens graag met één van hun geweren geschoten, maar ze geven zelf toe dat de enige schoten die ze lossen die van hun jaarlijks examen zijn: ze moeten ieder jaar een redelijk zware proef afleggen om hun brevet van Ranger te kunnen houden... een echt beest hebben ze geen van beiden al ooit in het vizier gehad... nu ja... 't was zo ook plezant en het weer viel ook mee!

cool

Dat belooft voor straks aan het zwembad!  

Als we ons na de noen installeren, overtrekt het een beetje, maar dat is best ook: de zon schijnt ongenadig hard.... als ze schijnt...

DSC_0030.JPG

 

Zon of geen zon... ik doe een dutje en recupereer een beetje de voorbije nachten.

DSC_0032.JPG

DSC_0035.JPG

 

DSC_0038.JPG

 

We doen ook een paar zwemmekes en luieren wat en trekken een foto met een neushoorn, géén echte maar een kartonnen, geen mens die het verschil gaat zien... denken wij!

wink

Bij valavond nemen we een kijkje bij de poel, in de hoop dat de nijlpaarden op de kant gaan klauteren om te grazen, maar de beesten vertikken het zolang er volk staat te kijken.   

20170407_180404_LLS.jpg

En voor we het weten is het alweer tijd om te dineren... en nadien zakken we door in de bar.

IMG_0655.JPG

IMG_0654.JPG

Ik neem me voor eens te proberen om flink door te zakken tot in de late uurtjes, kwestie van de eerste treinen te rateren en nadien misschien beter te slapen maar om half elf gaat de bar dicht... onherroepelijk.

 

20170407_223133.jpg

20170407_223111.jpg

20170407_223044.jpg

Als we tegen elven naar de tent wandelen merk ik dat een zaklamp best handig is... en ik, heb er eentje bij... in mijn handbagage... in de tent... handig... heel handig!

IMG_0657.JPG

Gelukkig staan er hier en daar lampen en vinden we de 125 weer en kruipen onder ons hemelbed... om bang af te liggen wachten wanneer de eerste trein naar Maputo gaat passeren!   

undecided

Morgen hoop ik beter uitgeslapen te zijn... 't is 8 april, ik word 62 en zou dat nieuwe jaar graag met een frisse kop beginnen... vooral... 't is begot wéér heel vroeg opstaan want om zeven uur vertrekken we al en ik wil toch op mijn verjaardag eerst uitgebreid en rustig ontbijten!   

13:33 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

20-04-17

ZUID-AFRIKA dag 3 (Krugerpark)

Om half vijf loopt de wekker af... maar ik ben vanzelf wakker geworden om 4u20. Om VIER uur TWINTIG, begot!

De laatste twee nachten hebben we dus hoop en al een uur of 6 geslapen, maar de adrenaline maakt dat ik klaar wakker en alert aan de dag begin!

Wel spijtig dat we niet meer "geniet" hebben van onze mooie kamer: je komt hier toe bij valavond, hebt voor het diner enkel de tijd om je op te frissen en de nacht is bijzonder kort. 't Is eigenlijk zonde dat ze je voor dat beetje in zo een prachtige kamer installeren. Maar we hebben er toch van genoten... heel eventjes!

ang

IMG_0610.JPG

De valiezen staan mooi op tijd voor de deur te wachten op de kruier en om 5 voor 5 zoeken we in het donker de weg doorheen de tuin naar de salon, waar de koffie klaar staat. Het is een koffiemachine, dus ik duw voor mezelf een warme choco met suiker uit de tapkraan, om de dag monter te starten (ik lust zo niet echt koffie)

IMG_0611.JPG

IMG_0612.JPG

Bij het downloaden van mijn foto's heb ik na terugkomst gemerkt dat de beeldkwaliteit niet echt schitterend is als ik dingen trek met de smartfoon zonder flash... maar dan is het eigenlijk te laat om daar iets aan te doen... met flash is 't resultaat iets beter...

Gelukkig is het buiten al klaar tegen dat we in het Krugerpark aankomen!

DSC_9854.JPG

We bestuderen tijdens de koffie - of warme choco - de salontafel en geraken gefascineerd door de bollen in de schaal naast Mandela. Dat lijkt ons nu nog eens een leuk cadeautje zie!

Later komen we te weten dat het een soort gedroogde vruchten zijn "Monkey appels" en zullen we er inderdaad een paar kopen als souvenir, maar de eerste ochtend houden we het gewoon bij kijken en koffie... of in mijn geval warme choco!

In het busje staan de breakfast-zakjes op de zetel klaar en we rijden in het donker Witrivier uit richting Kruger Park, waar we een dik half uur later in de file voor de poort staan van Numbi Gate. Het is ondertussen ochtend aan het worden maar de gate is nog dicht: het park gaat pas om 6 uur open! Maak dat nu mee, die beesten gaan nog niet wakker zijn, mijn gedacht!

We hadden eigenlijk feitelijk dus 10 minuten langer kunnen slapen! Of misschien heeft de Jan rapper gereden dan voorzien, nu ja, belangrijkste is dat we er zijn en volgens de Louis is er heel vroeg op de ochtend het meeste te zien. Op dus naar de wilde beestjes!

Ik verorber al wachtende een groot deel van mijn ontbijt en neem een (wazige) foto van de Louis die buiten op wacht staat  

IMG_0615.JPG

Stipt op tijd gaat het hek open en even verder staan de jeeps te wachten.

DSC_9856.JPG

IMG_0617.JPG

Elke jeep heeft 9 zitjes, we moeten ons dus opsplitsen in groepen van 8 en 10, om geen koppels te scheiden. Ik beland in de jeep van 10 en kruip vooraan naast de chauffeur, die even later een chauffeuse blijkt te zijn.

Achter mij zitten de 9 anderen wat te kleumen: het is nog bijzonder frisjes in dat Krugerpark en die jeeps zijn helemaal open... eigenlijk zit ik nog het beste vooraan, laag in de voorzetel én achter het windscherm... voor 't moment toch nog, denk ik bij mezelf!

DSC_9855.JPG

DSC_9858.JPG

Kwart na zes is iedereen klaar en start onze vrouwelijke driver. Ik heb haar vermoedelijk wat wantrouwig bekeken toen ze achter het stuur kroop, want ze verzekert me dadelijk dat ze "a very good driver" is.

Helemaal gerust ben ik er niet in... vooral haar toch wel speciale haartooi baart me lichtjes zorgen... volgens mij verbergt ze onder dat bijzonder hoge kapsel één of andere geheime bewapening... voor mochten we een close-encounter hebben met een al te opdringerige leeuw of zo!

wink

Het schakelen gaat echter vlot en ze rijdt rustig en beheerst op een soort grote baan het park in, een verharde weg die even verder over gaat in een onverharde baan, maar nog geen 5 minuten later ben ik alweer wat ongerust... de andere jeep - die van 8 - slaat plots een smal zanderig zijpaadje in, waar je duidelijk niet in mag en zij blijft de "grote baan" volgen...

IMG_0618.JPG

Ik vind het aan de ene kant positief dat zij zich wel aan de verkeersregels houdt... maar aan de andere kant... gaat ze alleen nog wel de weg vinden... en gaan wij dan wel genoeg beestjes zien?

IMG_0619.JPG

DSC_9861.JPG

We rijden een tijdje terwijl de zon op komt en het iets warmer wordt en om precies 6u37 zien we onze eerste beestjes: een kudde impala's.

Daarvan zijn er naar het schijnt héél veel, dus zo bijzonder is dat eigenlijk niet, maar voor ons zijn het de eerste beestjes van de reis... ze krijgen dus onze enthousiaste en uitbundige fotografische aandacht!

DSC_9864.JPG

IMG_0620.JPG

DSC_9866.JPG

Tien minuten later hebben we weer prijs... een paar zebra's komen heel dicht in het vizier...

DSC_9869.JPG

DSC_9870.JPG

IMG_0622.JPG

Er is voor ons ondertussen een andere jeep opgedoken, niet die met de andere helft van de groep en één van de zebra's wandelt rustig tussen de twee jeeps over de baan en komt heel dichtbij.

DSC_9871.JPG

Terwijl de camera's achter mij intensief de beestjes fotograferen, neem ik zo onopvallend mogelijk een paar kiekjes van het haar van onze chauffeuse... die pekzwarte hoge toren biologeert me al even neig als de hele kudde zebra's.

IMG_0623.JPG

Martine - en een aantal andere dames - verzekeren me later tijdens de lunch dat het zonder enige twijfel een soort pruik betreft, maar op dat moment ben ik nog vast overtuigd dat die harige stapel puur natuur is en geraak er maar niet aan uit hoe ze dat in hemelsnaam zo in vorm kan houden.

Maar de aandacht dient weer gericht op de natuur rondom ons... want 3 minuten later en 300 meter verder is er iets gaande... er staat plots een trosje jeeps... en op safari betekent zulks dat er "iets" te zien is! 

20170406_065619.jpg

20170406_065711.jpg

Op dergelijke momenten is het ieder voor zich... in de jungle geldt ook onder jeeps de wet van de sterkste... of de rapste... elke chauffeur tracht zijn voertuig zo dicht mogelijk bij het beest in kwestie te manoeuvreren en blokkeert - als het nodig is - daartoe vrolijk en onbekommerd de weg voor de anderen!

Dat heeft vermoedelijk te maken met de kans op grotere fooien: hoe meer wilde beesten van dichtbij gezien, hoe contenter de klanten en hoe vrijgeviger ze vermoedelijk zijn achteraf... maar bij ons is de fooi op voorhand vastgelegd én rond gehaald, dus in principe krijgt ze geen bal - of geen Rand - meer als ze zich uitslooft.

Wij wringen ons er tussen en ik zie nog net iets bewegen in het struikgewas, maar ben veel te laat om deftig te zien wat het is en zeker om een foto te nemen.

Dennis, op onze achterste rij, heeft een beter zicht op de omgeving dan ik hier beneden op mijn zeteltje en hij bezweert ons dat hij een jachtluipaard of cheetah heeft zien wegsluipen... tja... dát was mooi geweest op de foto... maar we hebben het net gemist.

Volgende keer meer geluk dan maar. Ik zet mij recht om beter de omgeving rond te speuren, maar dát mag niet: als een toezichter - of de parkpolitie of wie het ook moge zijn die dergelijke dingen controleert - ziet dat er iemand recht staat in een jeep krijgt de driver een fikse boete! Voorin moet je braaf blijven zitten, dus zitten we braaf en denken... 

"Ons moe nie huil nie ons moe nie treur nie... die dag in die Krugerpark is nog lank!"

20170406_070254.jpg

De zon schijnt ondertussen al flink en het wordt aanzienlijk comfortabeler, maar het volgende half uur zien we enkel een grote arend in een boomtop zitten. Of 't kan ook een buizerd of iets anders zijn geweest! Maar 't is wel een mooie grote vogel!

DSC_9872.JPG

Van groot gesproken: om half acht komt een voorlopig hoogtepunt op beestengebied in zicht. Een kudde olifanten staat vlak naast de baan als ontbijt een hoop struiken en takken te verorberen. 

DSC_9875.JPG

DSC_9880.JPG

DSC_9881.JPG

We bewonderen hen 5 minuten lang - op dwingende vraag van de driver - in een serene stilte en proberen niet te veel op te vallen (je weet nooit hoe zo een olifant zijn ochtendhumeur is) en laten hen dan verder ontbijten.

De eerste van de "big 5" is binnen! Yeah!

20170406_074110.jpg

Een kilometertje verder slaan we een paadje in naar een meer... maar daar is niks te zien... nu ja, water en groen, maar geen beestjes!

DSC_9883.JPG

DSC_9886.JPG

Heel in de verte steekt wel iets boven water, het zou een nijlpaard kunnen zijn, maar te ver om goed te onderscheiden.

De solitaire ouwe olifant langs de baan iets voorbij het meer, die kunnen we wel goed onderscheiden, maar het beest keert ons de rug toe en kuiert weg... 't was er ook maar eentje, als je net een hele kudde voor de lens hebt gehad is zo een eenzaat niet echt spectaculair meer!

Een mens went snel...

20170406_075616.jpg

IMG_0628.JPG

We spotten een andere kudde zebra's, links van de weg en plots zien we nr. 2 van de Big Five, zomaar midden op diezelfde weg!

20170406_081932.jpg

DSC_9896.JPG

De buffel wandelt statig over en als hij het struikgewas links in gaat, zien we dat daar een hele hoop van zijn vriendjes zitten.

DSC_9894.JPG

DSC_9889.JPG

20170406_082150.jpg

Mooi... de camera's klikken als bezeten en ik loer door mijn verrekijker... gek eigenlijk dat een bende uitheemse runderen een mens zo in vervoering kan brengen!

Na de buffels hebben we nog een paar "ontmoetingen":

met een andere jeep

20170406_083100.jpg

met een koppel uit de kluiten gewassen vogels waarvan ik de naam niet meer weet

Ondertussen kreeg ik van een Zuid-Afrika-kenner een mailtje met meer uitleg: 

De vogels waarvan je de naam niet meer kent is de Southern Ground Hornbill. Een met uitsterven bedreigde diersoort. Het zijn vleeseters, die niet kunnen vliegen. Koppels zijn voor het leven en de jongen blijven lang bij de ouders.

20170406_084818.jpg

met een paar jonge mannetjesantilopen die een robbertje uitvechten

20170406_082729 (2).jpg

en dan toch met een familie nijlpaarden: de volgende poel is wel bewoond! Op de kop van die nijlpaarden ligt op de koop toe een kolonie waterschildpadden te zonnen... dat hebben we nog nooit gezien... nu ja, in het park van Zaventem liggen die gewoon op het randje van de vijver... mmm... maar dat komt dan weer misschien omdat er in Zaventem geen nijlpaarden zijn?  

20170406_083722.jpg

en om negen uur kwart vind onze chauffeuse dat het tijd is voor een koffiepauze.

IMG_0630.JPG

We rijden Skukuza binnen, een uitgestrekt "restcamp", met hotel en tented lodges en restaurants en een golfbaan en zelfs een historisch treinstation... zoals later zal blijken. (https://www.sanparks.org/parks/kruger/camps/skukuza/)

Wij hebben echter geen idee dat al dat fraais aanwezig is... en ook geen tijd om bijvoorbeeld te gaan golfen.

cool

20170406_092131.jpg

We nestelen ons gewoon even op een bank aan de rivier, nemen een fotootje, doen een sanitaire stop, eten de laatste restjes van het ontbijt op en dan is het alweer tijd om weer op zoek te gaan naar beestjes.  

Om half elf hebben we nr 3 te pakken... nu ja, niet echt duidelijk in beeld, maar er liggen twee leeuwen in de struiken te dutten en zowat alle jeeps en auto's uit de verre omgeving geven bij dat nieuws plankgas en haasten zich naar de bewuste plek.

IMG_0631.JPG

DSC_9908.JPG

Iedereen krijgt om beurt een paar minuutjes om zijn foto te nemen... de leeuwinnen ('t zijn meisjes) trekken zich van al die drukte niks aan en blijven lekker liggen soezen.

DSC_9910.JPG

Op de foto zie je alleen een kop boven het gras steken in de schaduw van de struiken, maar als we stilstaan mag ik wel even rechtstaan van de madam achter het stuur en met mijn verrekijker zie ik ze op dat moment héél goed liggen... ik heb dat ding dan toch niet voor niks meegezeuld!

DSC_9913.JPG

De eerstvolgende kilometers valt er niet veel te trekken, ik neem enkel een kiekje van een formatie kopjes onderweg en even verder van de koppen van de acht in de andere jeep!

DSC_9913.JPG

DSC_9914.JPG

Om elf uur spotten we onze eerste giraffen... ze staan wel een eindje weg tussen de bomen, maar we hebben ze toch gezien.

DSC_9917.JPG

 

Even verder komen we een nieuwe kudde olifanten tegen en die zijn helemaal geen eindje weg! We rijden tot vlakbij en dan zetten we onze motor af.

DSC_9919.JPGZe staan redelijk dicht zelfs en als de stier van de familie ons in de mot krijgt, komt hij even kijken wat we nu precies van zin zijn. Wij zitten diep onder de indruk en gapen met een klein hartje naar het beest.

Ik loer naar ons madam naast mij, om te checken of het wel allemaal veilig is, maar zij doet teken dat er geen gevaar is... en houdt toch haar hand aan de starter om er rap van door te kunnen gaan.

DSC_9922.JPGDSC_9921.JPGDSC_9925.JPGDSC_9929.JPGDSC_9927.JPGNa tien minuten trekt de kudde verder en rijden wij stilletjes weg... om na een paar honderd meter uitgelaten tegen mekaar te beginnen vertellen hoe straf dit wel was... en missen zo bijna een giraf aan de linkerkant... maar het moet gezegd, die beesten zijn dan wel enorm groot maar bijster goed gecamoufleerd!  

DSC_9931.JPG

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

In een afzink even verder gooit onze driver plots alles dicht: ik had hem nog niet zien staan, maar aan de overkant staat een olifant op de weg en blijkbaar vertoont hij tekenen van "ambetantigheid"

Het is volgens haar absoluut niet raadzaam om verder te rijden, dus we kunnen enkel wachten tot hij goesting heeft om de baan vrij te maken.

Het DSC_9933.JPG     

          

We wachten dus een minuut of vijf, tot hij blijkbaar verdwenen is ginder boven, want plots komt een hele file de heuvel af... die stonden aan de andere kant te wachten tot hij baan ruimde.

DSC_9934.JPG

   

Midden tussen de file steekt als toemaatje plots alweer een andere olifant over... een iets jonger dier.

DSC_9935.JPGAls er iets is waar ze er blijkbaar genoeg van hebben in het Kruger Park, dan zijn het olifanten, leeuwen of luipaarden lopen er zo te zien niet dik gezaaid, maar olifanten kom je achter elke hoek of struik tegen!

DSC_9936.JPG

Iets voor twaalven hebben we een nieuwe ontmoeting... met de andere jeep en ik neem eens een fotootje van gids Louis... 't moeten niet altijd olifanten zijn!

cool

DSC_9937.JPG

 

De volgende beestjes voor de lens zijn een ooievaar op zijn nest, met drie jongskes

en een luipaardschildpad op wandel langs de baan

en nog eens een paar olifanten.

DSC_9938.JPG

DSC_9940.JPGDSC_9943.JPGWe passeren dan een droog beekje met veel zand en keien en een rivier met iets meer water én... een familie olifanten!

DSC_9944.JPGDSC_9946.JPGDSC_9949.JPG

Blijkbaar hebben we de voorbije drie uur in een cirkel gereden, want plots staan we opnieuw voor de poort van Skukuza, waar we om 1 uur een stop houden voor de lunch.

Het arrangement van de Blauwe Vogel voorziet enkel ontbijt en diner en ik had me voorgenomen om tijdens de middag weinig of niks te eten, kwestie van mijn gewicht toch wat onder controle te houden... maar het vlees is zwak... zeker als het tussen een hamburger zit!

20170406_134402.jpgen een mens moet drinken... zeker in warmere streken!

20170406_133108.jpg20170406_133113.jpgOm half drie stijgen we weer in voor de volgende rit en wissel ik van zitje met Martine! 

IMG_0632.JPG

 

DSC_9954.JPGNa de middag blijkt echter dat het beste van de dag door is: het volgende anderhalf uur rijden we in volle vaart van de ene plek naar de andere om weinig of geen beesten te zien??? volgens mij worden die "drivers" per kilometer betaald.

We karren van de ene poel naar de andere plas langs geasfalteerde banen en de enige "ontmoetingen" die we nog hebben zijn een andere schildpad, een kameleon, een termietenheuvel, een paar kudu's, wat antilopen en een waterbok of zoiets... én als apotheose... een jakhals! Die laatste maakt onze namiddag toch nog goed op beestjesgebied, want de andere jeep heeft die niet gezien!

De jakhals blijkt trouwens volgens mijn vriend en Zuid-Afrikakenner Philippe geen jakhals, maar een Black Spotted Hyena, zeer zeldzaam! 't Is maar dat u het weet!   

wink

DSC_9955.JPGDSC_9959.JPGDSC_9961.JPGDSC_9964.JPGDSC_9966.JPGDSC_9956.JPGDSC_9970.JPGAl komen we dan geen leeuwen of neushoorns tegen, het Kruger Park is een prachtig landschap, het weer is ideaal en ik geniet met volle teugen... en Martine doet een dutje... 't zijn al drie zware dagen en wreed korte nachten geweest!

DSC_9965.JPGDSC_9972.JPGDSC_9973.JPGDSC_9976.JPGDSC_9975.JPG

  

Rond vier uur vindt onze chauffeuse blijkbaar dat de "game drive" er op zit. Plots passeren we weer aan de Numbi gate en slaan even voor een spoorwegbrug rechts een baantje in. 

Volgens mijn Blauwe Vogel brochure slapen we normaal twee nachten in de Shalati Kruger Lodge, een klein tentenkamp met 14 ruime safaritenten, in het park, want (ik citeer):

"We logeren in super-gezellige lodges & guesthouse. Kleinschalig & familiaal geleid."                

Louis heeft ons vanmorgen of gisteren wel iets gezegd over een verandering, maar toen had ik geen idee waarover het ging... hoewel ik het naar het schijnt wel had moeten weten! Blijkbaar zat er bij de tickets die we verleden week ontvingen een blad met een nieuw reisprogramma waarin - een beetje stoemelings - Shalati was gewijzigd in Nkambeni.

Maar nergens anders werd verwittigd dat er een wijziging was doorgevoerd. Ik heb dat programma niet echt meer bekeken: ik had er al eentje, een mooie Blauwe Vogel-folder in kleur en wie gaat er nu denken dat ze "last-minute" van overnachtingsplaats gaan veranderen zonder dat apart en duidelijk te melden aan hun klantjes?

Nu ja, het zal wel meevallen zeker, elke lodge heeft zijn voor en nadelen vermoed ik.  

Op de hoek van het baantje staat echter een wegwijzer naar Nkambeni Lodge en daar gaan we dus naartoe.

Het is wel dicht bij de bewoonde wereld, die andere lag volgens Google Earth veel meer naar het noorden, midden in het park...

undecided

Om kwart na vier worden we gedropt aan de Lodge en die is op het eerste zicht niet echt kleinschalig: we zien een wegwijzer staan "tent 90 tot 160" Honderzestig!? Hier zit dus - als het vol zit - meer dan 300 man?

"Familiaal geleid"... ik weet niet hoe groot die familie Carlier is, daar in Sint Truiden, maar als ze dit familiaal vinden, dan zijn ze zelf met heel veel, peins ik!

Nu ja, het is nu zo, we staan (weeral) voor een voldongen feit... en "elk nadeel heb zijn voordeel": er is hier waarschijnlijk vanalles te doen en we gaan misschien meer ruimte hebben om te wandelen en zo dan in een klein dingetje.

Louis of de tweede jeep zijn nog nergens te bespeuren, maar onze sleutels liggen klaar, dus even later staan we na een wandelingetje van een goeie 400 meter voor tent nr 125.

IMG_0635.JPG

 

IMG_0636.JPG 

Het ziet er stemmig uit, met een terrasje met zicht op de afsluiting en één stoel... en er staat net een antilope te grazen aan de overkant van de draad, leuk! Maar we gaan precies wel om beurten moeten buiten zitten om naar de beestjes te kijken, maar dat zien we nog wel later!

IMG_0633.JPG

Binnen lijkt alles OK: een groot en goed bed, met muskietennet en voldoende opbergruimte en een grote badkamer met wc en lavabo en twee douches... één buiten en één binnen!

IMG_0641.JPGWe pakken een beetje uit gezien we hier twee nachten blijven en bewonderen dan de ondergaande zon en trekken tegen een uur of zes naar de bar voor een aperitiefje en nadien worden we verwacht in de boma voor een diner.

20170406_174921.jpg20170406_174621.jpgOnderweg komen we nog een beestje tegen... wel geen leeuw of zo en dat is maar best ook, want het is binnen de omheining!

20170406_174828.jpg

 

Uiteindelijk valt het in die Nkambeni Lodge allemaal wel mee: er is een groot zwembad met ligweide en stoelen en de bar is leuk om zitten, de (frisse) pinten en wijn redelijk goedkoop naar onze normen en voor een fles zeer deftige rode wijn aan tafel betaal je omgerekend zowat 10 euro!

IMG_0645.JPG

IMG_0646.JPGIMG_0652.JPG

IMG_0644.JPG

En we krijgen er nog een inheems dansje bovenop.       

Halfweg ons diner begint het wel te regenen, maar dat kan de pret niet bederven. Ik vergeet echter wel mijn eten te trekken!

Het eten en de wijn zijn zo bijzonder lekker dat daar geen tijd voor is, na een dag in zo een jeep is de honger groot en de goesting nog groter, ik maak beter kennis met mijn reis- en tafelgenoten én de sfeer is goed - afgezien van een klein akkefietje over de verdeling van de groepen morgenvroeg voor de wandelsafari... ik snap nog steeds niet goed waar er een probleem was, maar er zijn een aantal mensen die in de jeep van Louis zaten en daardoor een soort "voorkooprecht" hadden om morgen met de vroege te vertrekken en sommige anderen vinden dat maar niks, hoewel niemand anders zich daaraan stoort en er is dus wat verwarring en ik stel voor - gezien het mij worst zal wezen wanneer en in welke groep ik vertrek en Martine toch niet mee gaat - om dan met een latere groep te vertrekken als dat voor iedereen beter zou uitkomen, maar dat blijkt dan weer geen oplossing, omdat ik maar alleen ben en er een minimum én maximum aantal deelnemers is vereist... kortom allemaal heel ingewikkeld en vrij nutteloos als discussie, maar als puntje bij paaltje komt mag ik wel blijven liggen want 'k zit plots in de laatste groep, die van 10 uur.

Hoera, lekker lang uitslapen!

Het zal nodig zijn na de voorbije korte nachten.

13:07 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

19-04-17

ZUID-AFRIKA dag 1 en 2. (van héél lang zitten in vliegtuigen en busjes)

Op dinsdag 4 april is de roes van vreugde en voldoening al wat verneveld: mijn productie "Oscar" bij de Anjelier in Kampenhout bleek een groot succes en trok drie volle zalen, het publiek kwam en zag dat het goed was en mijn zoon vond het zelfs theater van hoog niveau! (op een paar details na). Het was een fijne ploeg om mee te werken en de sfeer was schitterend... zowel tijdens als na de voorstellingen. Ik was een trotse regisseur.

Zelfs de frieten na afloop smaakten beter dan gewone van het kot in Zaventem op de markt... enkel zo nog bijvoorbeeld een curryworstje erbij, dat had het zaakje compleet af gemaakt. wink (=inside joke)

Ik ben dus twee dagen later, op die vierde april, nog steeds een héél tevreden mens... en dan moet onze reis nog beginnen! 

Van de vestimentaire voorbereidingen en vooral van het "vullen der valiezen" hebben we ons gewoontegetrouw niet te veel aangetrokken, enkel braaf de instructies van de madam opgevolgd, gezegd welke spullen we zeker niet in de valies wilden meezeulen en wat we dan wel absoluut wel wensten mee te nemen en we maakten bovendien zelf helemaal alleen onze handbagage klaar.

We zullen - volgens onze eigen inschatting - dus sowieso veel te veel kleren bij hebben voor die twaalf dagen en slepen tevens een bonte verzameling prullen mee waarvan er - volgens Martine - een deel hoogstwaarschijnlijk absoluut overbodig gaan zijn... maar een mens kan toch niet naar Zuid-Afrika trekken zonder aangepaste safarihoed én mijn klak van Catalunya... en een smartfoon en twee fototoestellen en bijhorende reservebatterijen en de nodige oplaadkabeltjes én een overmaatse verrekijker in etui om de al dan niet wilde beesten goed van dichtbij te kunnen bewonderen en een zaklamp en een zelf samengestelde farde met documenten en twee (2) reisgidsen plus een Blauwe Vogelmap met de uitgeprinte e-tickets en onze paspoorten en een Leeuwenvlag van zowat een vierkante meter (zonder stok!) en een paar tijdschriften-voor-onderweg en drie Pallieterkes van de voorbije weken... omdat ik met dat toneel geen tijd heb gehad om ze thuis grondig te lezen én een speciale Zuid-Afrikaanse tussenstekker - geleend van Anneke en Theo, waarvoor dank én mijn leren etui met voor twee weken pilletjes tegen de cholesterol en de jicht en de bloedruk en nog wat aandoeningen en ook wat schrijfgerief en een redelijk beetje cash in euro (moest mijn maesto-applicatie niet werken want ik vertrouw die bank voor geen meter) en vier hardgekookte eitjes van de zoon zijn kippen voor een mogelijk eerste hongertje onderweg en nog wat spulletjes waarvan ik de naam ondertussen ben vergeten omdat ze uiteindelijk totaal niet gebezigd werden...

Kortom, we hebben alles bij wat nodig is... denken we op dat moment toch... en blijven op de koop toe ruim onder het maximum toegelaten gewicht, fijn, we kunnen bijgevolg ginder ongestoord cadeautjes kopen!    

We gaan dus iets voor de middag opgeruimd, blij en wel bepakt onze opwachting maken aan de bushalte op de hoek van de straat, hoeven nog geen 10 minuten te wachten op een exemplaar dat de juiste richting uit bolt en staan nog 5 minuten later op de luchthaven, vinden naadloos de rij van Emirates, hoewel er nog helemaal geen rij staat en geraken dus bijzonder vlot ingecheckt en gaan dan buiten nog wat van het lentezonnetje genieten.

IMG_0551.JPG

Tegen enen staat er al wel een forse rij bij de dames van Emirates aan te schuiven... 't was dus een strak plan om vroeg genoeg te komen! 

IMG_0550.JPG

We stevenen met fikse pas naar de grenscontrole en geraken met al onze bezittingen zonder piepen het land uit... zelfs mijn hardgekookte eitjes schuiven geruisloos door de scanner.

Bij Martine daarentegen gaan prompt de alarmbellen af: ze zeult een zware ronde metalen asbak met schroefdeksel mee die ze ooit cadeau kreeg bij een paar sloffen Marlborosmoor en dat ding zorgt bij elke vlucht die ze neemt standaard voor de nodige ophef bij het veiligheidspersoneel.

De tas wordt grondig doorzocht en de asbak met gepast wantrouwen gemonsterd en besnuffeld, maar ze mag er mee door... zoals altijd.

IMG_0555.JPG

Even later zitten we in de buurt van onze gate te wachten op vlucht EK184... de "departure" is voorzien voor 15.05u en we hebben dus nog even tijd om een pintje en een glas wijn te consumeren... en een kiekje te nemen van de vliegtuigen buiten.

We zitten blijkbaar in de hoek van het verre oosten: het is een komen en gaan van Chinezen en Thais en zo ongeveer precies rond 13.43u komt zowaar onze Boeing 777-300ER in zicht!

IMG_0552.JPG

20170404_134326.jpg

IMG_0553.JPG

Wij trachten ondertussen te ontdekken wie van de anderen ook in onze groep gaat zitten... geen makkelijke opdracht, want zo een vliegtuig kan iets meer dan 400 man stouwen, een beetje afhankelijk van hoeveel verschillende klassen er zijn en het merendeel van die gegadigden zitten op een kluit aan dezelfde gate te wachten op het startschot. In die bende soortgenoten-die-je-nog-niet-kent ontdekken is een wreed moeilijke opdracht. 

Het is dus een Boeing 777-300ER en volgens de opgezochte info (ik heb een klein beetje vliegangst en zoek vooraf altijd op of die verdomde dingen wel helemaal te vertrouwen zijn en of de maatschappij ook een beetje in orde is en zo) een héél veilig en zuinig toestel en Emirates heeft er tegenwoordig meer dan 130 van in gebruik... méér dan 130 begot! En dan hebben ze nog een hele hoop andere soorten waaronder een tros Airbussen A380! We gaan vandaag dus niet met het eerste het beste maatschappijtje in zee -  nu ja in de lucht! 

IMG_0554.JPG

Tegen half drie is het zover en drumt de massa zichzelf met man en macht én vooral met uit de kluiten gewassen stukken handbagage de slurf in en reppen mijn medereizigers zich naar hun zitje... wij laten de meesten voorgaan... het eerste stuk van de reis is 6 en een half uur zitten... en dat lijkt ons echt lang genoeg... ik heb geen zin vooraf al een half uur in het ding te zitten wachten tot iedereen aan boord is, want het inschepen van zo een bataljon neemt echt wel een half uurtje tijd in beslag!

Van uren en tijd gesproken: ik ben trouwens nog steeds een beetje lichtjes kregelig omdat we via Dubai vliegen, daar halfnacht straks 5 uur lang in transit moeten wachten op een aansluiting en alles bij mekaar dus bijna 22 uur onderweg gaan zijn: in plaats van de "Vlucht met British Airways vanuit Brussel via Londen Heathrow naar Johannesburg, zonder enige jetlag".

Geen Jetlag, mijn oor... eerst 5200 km en dan nog eens 6400 km vliegen... je gaat me niet wijsmaken dat bijna een hele dag en nacht in zo een "seat", zonder deftig te slapen, géén lichaamlijke sporen gaat nalaten... en dan spreek ik nog niet over mogelijke turbulentie onderweg (waar wij absoluut niet - ik herhaal NIET!!- van houden)   

F***ing Blauwe Vogel!

frown 

In onze originele folder - die we van die Blauwe Vogel mannen kregen - werd dat detail over Dubai gemakshalve niet vermeld en op de contactnamiddag ter plaatse werd er ook met geen woord gerept over het feit dat sommige groepen met een serieuze omweg naar Johannesburg dienden te vliegen.

Kwestie van vooraf geen al te ambetante vragen te moeten beantwoorden zeker(?)... en eens de toeristen weg zijn, tja... dan is het voor de toerist toch echt niet meer mogelijk om nog veel kritiek te spuien... dan ben je weg in groep en maak je er sowieso het beste van! 

We ontdekten namelijk pas ongeveer bij ontvangst van de e-tickets dat er iets ingrijpend was veranderd: toen de dag voor ontvangst van het reisdossier met definitieve(?) info en planning, een dame van het reisbureau belde om me te melden dat de vlucht van Dubai naar Zuid-Afrika een half uurtje vroeger zou vertrekken, wist ik eerst niet waar ze het over had, maar ze heeft me bezworen dat deze wijziging géén invloed heeft op het reisprogramma, 't is enkel een verandering van vlucht!

Ik betwijfel of dat laatste gaat kloppen, want volgens mij is zoiets onmogelijk, maar we zien wel als het zo ver is! 

Nu ja, als we instappen en ik mij installeer op seat 31D, is het ongenoegen alvast een beetje afgezwakt: ik zit wel aan geen venstertje, maar naast een middengang heb je ruimte om eens je benen te strekken en er zit een TV schermpje in de stoel met keuze uit meer dan 100 films en nieuwszenders en spelletjes en beelden van rompcamera's naar beneden en naar voren en we krijgen een gratis hoofdsetje... en voor, naast en achter ons zit de rest van onze Zuid-Afrika-groep... we gaan ons dus niet vervelen... hopen we! 

20170404_151201.jpg

Dat blijkt een vrij juiste inschatting: je hebt gewoonweg geen tijd om je te vervelen: na het opstijgen komt er een eerste drankje en ik kijk naar de nieuwste "Jason Bourne" met Matt Damon en Tommy Lee Jones en iets na vijven is mijn film net op tijd uit want dan serveren ze het "diner": Chicken curry met rijst en broccoli en pepertjes en vooraf een slaatje met feta en tomaat en een broodje en dan een puddinkje als dessert en met echt metalen bestek en als toemaatje nemen we ons elk een flesje rode wijn... allemaal inbegrepen! 

20170404_171511.jpg

20170404_171545.jpg

Mijn foto's - met de smartfoon - trekken op niet veel merk ik nadien, maar over het eten zijn we het eens, dit is zowat het beste vliegtuigvoer dat we ooit kregen voorgeschoteld!

20170404_174049.jpg

Nadien is het tijd voor een volgende film... en dan nog ééntje en tussendoor check ik eens waar we zitten: we vliegen in een boogje om het moslim-ambrasgebied van Turkije en Syrië maar het doet toch wat raar aan om plots Aleppo op de kaart te zien staan... al zitten we dan meer dan 10 km hoog, de oorlog met die islamitische gekken van IS komt ineens bijna tastbaar dichtbij! 

20170404_193141.jpg

20170404_193236.jpg

Maar we hebben geen tijd om ons veel zorgen te maken, want we krijgen nog een (lekker) hapje en een drankje en om kwart voor tien - kwart voor twaalf plaatselijke tijd - staan we aan de grond in Dubai

IMG_0556 (2).JPG

Waar iedereen zijn hebben en houden verzamelt en traditiegetrouw naar de uitgang drumt, vóór het toestel goed en wel stil staat.

Het is pikdonker buiten en zwoel en het stinkt naar kerosine. Ze steken ons in bussen om kilometers ver naar een of andere terminal (B?) te rijden, waar we door een controle moeten en dan met de lift naar beneden worden gedirigeerd en een soort metro dienen te nemen, om alweer naar een andere terminal (A) te sporen en daar dan te wachten op onze volgende vlucht.

Allemaal wat ingewikkeld en omslachtig, maar we hebben de tijd: we moeten hier bijna 5 uur door zien te komen, De Blauwe Vogel madam heeft enkele dagen voor vertrek wel aan de telefoon gezegd dat de vlucht iets of wat was vervroegd, maar het blijft een lange nacht... en een heel dure ook... zal even later blijken!

Het is dus een grote luchthaven... voorzien van alle mogelijke faciliteiten voor moslims... en heel proper...  

IMG_0557.JPG

Maar ook aan niet-moslims is gedacht: er zijn dag en nacht cafés open... mét bier en zo! 

We hebben weliswaar goed en genoeg gegeten op het vliegtuig, maar een drankje tijdens het nachtelijke wachten, dat moet kunnen.

De halve groep nestelt zich in bar-restaurant Cho Gao en we maken de toesnellende obers diets dat we niets willen om te eten maar wel een drankje wensen te consumeren, bij voorkeur een alcoholisch en dat we dat dan bij betaling bij voorkeur wensen te vereffenen met onze visakaart, gezien we geen Dirhams gaan omwisselen voor dat beetje dat we hier zijn.

Dat kan, dus de ober neemt de bestelling op, snelt weg en brengt ons even later een Perrier voor Martine en een Corona voor mij en na een half uurtje - op één been kan je niet staan, ook 's nachts niet! - nog een fruitsapje voor Martine en een verse Corona voor mij.

De rest van de groep kiest ook voor Corona of aanverwante biersoorten, want er heerst een soortement happy-hour regeling voor die biertjes: één kopen en 2e gratis... of zoiets.

Hoewel... gratis... alles is relatief, als ik de rekening vraag voor mijn drankjes (één perrier, één fruitsap en één betalende Corona) bedraagt mijn schuld 91 DHS (of AED) de juiste afkorting is ons niet helemaal duidelijk want ze gebruiken beide precies door mekaar, maar omgerekend naar euro is er geen twijfel mogelijk: 24,68€ VIERENTWINTIG euro en achtenzestig cent... voor 3 drankjes... en daar komt normaal nog een tip bovenop.

IMG_0558.JPG

Spotgoedkoop is anders... en dan nog tippen ook?

Ik gebaar van krommen haas en laat het lijntje waar je het bedrag van een tip kan invullen leeg... het wordt nu al het duurste rondje van de hele reis... hoop ik toch!

Het telefoontje van die madam van de Blauwe Vogel blijkt bij nader inzien een vrij nutteloze bezigheid te zijn geweest, want de gemelde vervroeging van het vertrekuur loopt uiteindelijk uit in een vertraging zodat het al even over half drie is (half vijf plaatselijke tijd) als we eindelijk weer opkrassen: lift en bus in en uit en een ander vliegtuig in, weer een Boeing 777-300ER (ze hebben er daar toch genoeg van) en weer met een schermpje en alles erop en eraan.

Terwijl normale mensen proberen een dutje te doen, begin ik aan mijn zoveelste film... een oorlogsgeval in 't Engels gesproken, maar deze keer zonder Engelse ondertitels. In het vorige toestel kon dat wel als optie worden aangevinkt, dus hier moet ik mij goed concentreren om te kunnen volgen en dat is echt niet eenvoudig met het lawaai van de motoren en de airco en het gesnurk en of gebibber van mijn medepassagiers. Het is namelijk berekoud in dit exemplaar: de airco staat veel te hard en mijn hoofd voelt na een tijdje ijzig aan. Wanneer verschillende passagiers daarover klagen tegen de hostessen, wordt er ontwijkend geantwoord in de zin van "it will be warmer soon", maar de rest van de nacht lig ik naar mijn scherm te kijken met een deken op mijn kale kop.

Tegen zes uur in de ochtend ga ik een plas doen en merk dat er achteraan een rij zetels leeg staat, aan het venster en daar is er precies minder "trek" van die verdomde airco.

Ik installeer mij aan het venster en zie in de opkomende zon dat we de Oostkust van het Afrikaanse continent passeren, als één van de hostessen mijn verhuis in de mot krijgt en mij even later komt sommeren op te krassen.

 

20170405_060345.jpg

Ik zit blijkbaar op een zetel voorbehouden voor de "crew" en moet weer naar mijn eigen plaats. Argumenteren dat het daar veel te veel trekt helpt geen zier... 'k moet en zal weer naar mijn 41G versassen, in het midden naast de gang en pal in de polaire luchtstroming.  

Als ik straks in Zuid-Afrika aankom met een snotvalling, dan zal het haar fout zijn!

yell

Het is ondertussen ook in het vliegtuig ochtend en dus klaar geworden.

20170405_083527.jpg

We krijgen de gebruikelijke drankjes en om 8u30 een stevig ontbijt... 

20170405_083505.jpg

Op het menu staat puree met spinazie en worstjes en bonen in tomatensaus en fruit en een broodje en we kijken dan naar een paar afleveringen van de Big Bang Theory, doen een spelletje tetris en tegen half elf zetten we de daling in naar Johannesburg.

Iets voor elf landen we, geraken zonder problemen doorheen de controle, worden de fiere eigenaars van een visumstempel in ons nieuwe paspoort en om half twaalf staan we aan de band voor onze valiezen... tezamen met de hele Emirates-crew.

IMG_0561.JPG

In de aankomsthal staat om 12.00u een stevige kerel in een soort safari-uitrusting met een bordje 'Blauwe Vogel" klaar. Louis De Preez - een prille zeventiger met een energieke uitstraling, een wat moeilijke manier van stappen en een voor ons grappig accent - zal deze volgende twaalf dagen onze reisleider en gids zijn.

Hij schouwt zijn troepen, telt de koppen, wijst waar we best geld af kunnen halen " niet te veel want de Rand is de laatste dagen in vrije val" en als iedereen van de nodige fondsen is voorzien en al zijn bagage heeft verzameld, sommeert hij ons hem te volgen en beent met fikse - wat hoekige stap - richting uitgang... en wij volgen... al dan niet met een karretje.

IMG_0562 (2).JPG

20170405_115548.jpg

We hebben gelijk met onze vluchtgegevens van de Blauwe Vogel een brief gekregen betreffende fooien: er zal bij aankomst van iedereen een bedrag worden gevorderd voor het betalen van de fooien van kruiers, gidsen, rangers, obers en andere dienstverleners onderweg, maar het dragen van de bagage op de luchthaven is daar precies alvast niet bij inbegrepen.  

Dik 150 meter verder komen we door een ander gebouwtje uit aan de parking voor de bussen en daar staan een aantal kruiers gretig te wachten... om fluks mijn valies van het bagagekarretje op de grond te zetten... en hopelijk ook om ze seffens in de bus te heffen(?)

Het begrip "kruier" krijgt in Zuid-Afrika blijkbaar een iets andere invulling en echt moe gaan ze zich niet maken aan ons, maar de fooi is hen van harte gegund!

smile  

IMG_0563.JPG

Het is dan nog even wachten op het busje dat iets na de middag komt voor gereden. Alle valiezen en tassen worden door de chauffeur, met behulp van de opnieuw verzamelde kruiers, in een aanhangwagentje gepropt en wijzelf zoeken een plaatsje in de bus.

Het is 12u20 als we de luchthaven uit rijden en aan onze lange tocht beginnen.

IMG_0567.JPG

Louis de gids stelt Jan de chauffeur voor, heet ons allen "baie welkom" en legt uit wat er zoal vandaag op het programma staat. 

We hebben een goeie 350km voor de boeg of meer dan vijf uur rijden, een paar sanitaire stops onderweg inbegrepen. 

We worden vanavond voor zessen verwacht in ons eerste Guesthouse, Stille Woning in Witrivier, waar het aperitief dan zal klaar staan. Tot zijn spijt is Louis dus genoodzaakt het voorziene programma drastisch in te korten. Dat ziet er normaal gezien zo uit: (ik citeer)

’s Ochtends aankomst in Johannesburg International Airport waar u wordt opgewacht
door uw Blauwe Vogel gids. We voorzien voldoende tijd voor het afhalen of het wisselen
van geld op de luchthaven.
We laten Johannesburg achter ons en trekken naar de provincie Mpumalanga. We
stoppen in een aantal typische dorpjes die u te voet kan verkennen en waar wat
tijd is voorzien om te shoppen. De gids laat u tevens kennis maken met een aantal
interessante historische plaatsen. In de loop van de middag bereiken we het rustige,
mooie dorp Witrivier.

Normaal komen de groepen vroeg in de morgen toe, maar bij ons is het al middag, dus we moeten wat door rijden! In de praktijk verkennen we dus géén typische dorpjes, valt er niks te shoppen en maken we zeker geen kennis met interessante historische plaatsen.

Eens buiten de luchthaven draait driver Jan een snelweg op en zet er flink vaart achter en we rijden tegen 100 km per uur over de N12 en later de N4 langsheen uitgestrekte velden... en andere velden... en nog velden...

IMG_0564.JPG

IMG_0565.JPG

IMG_0566.JPG

Louis vertelt ondertussen over de streek waar we door rijden en de streken waar we naartoe gaan en wat er allemaal gaat te zien zijn, maar ergens voel ik mij bekocht... dit is niet wat er in de brochure wordt voorgespiegeld en zeker niet wat ik had ik verwacht!

Nu ja, eigenlijk net wel wat ik had verwacht en gevreesd: nadat ze ons de tickets met de (nieuwe) vluchtgegevens via Dubai hadden gestuurd, was ik er zo goed als zeker van dat een inkorting van het programma nodig zou zijn om op tijd in die eerste overnachtingsplaats te geraken. De madam van Blauwe Vogel beweerde telefonisch weliswaar van niet, maar ieder logisch denkend mens snapte vooraf dat je met bijna vier uur minder tijd niet kan doen wat normaal voorzien is. Niet echt correct van de organisatie om zulks niet vooraf te melden. We leggen dat dan ook uit aan Louis en die kan ons enkel gelijk geven, maar kan er zelf niks aan doen... enkel het beste ervan maken.  

Dat begrijpen we. 

We berusten dus en na twee uur rijden hebben wij toch ook onze eerste stop: geen typisch dorpje maar een korte lunchpauze aan een benzinestation op de snelweg, waar we rap iets eten, even buiten op de bank van het zonnetje genieten, een kiekje nemen van onze bus...  en dan weer op weg naar White River!

IMG_0568.JPG

IMG_0569.JPG

IMG_0570.JPG

IMG_0571.JPG

En weer gaat de tocht langs velden en weiden... het wordt iets minder plat maar één zaak is nu al duidelijk: Zuid-Afrika is een groot land... een oneindig groot en leeg land... we komen geen dorp tegen, enkel soms in de verte een boerderij of een grote fabriek... maar de typische dorpjes liggen voorlopig goed verscholen, ergens ver achter de einder. 

IMG_0572.JPG

IMG_0574.JPG

IMG_0577.JPG

IMG_0578.JPG

IMG_0581.JPG

Het landschap wordt na enkele uren rijden toch iets meer gevarieerd, we rijden nu niet langer door eindeloze groene vlaktes maar langs en doorheen heuvels en ergens in de buurt van Schoemanskloof houden we om 16.00u een tweede - kortere - pitstop aan alweer een benzinestation.

Dan is het nog even doorbijten voor het laatste stuk van de lange dag: een klein uurtje verder passeren we in Nelspruit, waar we dwars doorheen de files van het werkverkeer sukkelen en nog een kwartier later rijden we White River of Witrivier binnen.

Om kwart na vijf worden we in Stille Woning ontvangen door een mooie jongedame die ons welkom heet, de kamersleutels verdeelt en een aperitiefje serveert...  

De dag zit er eindelijk op... gisteren iets voor de middag thuis vertrokken en na een bijna onafgebroken tocht (de nachtelijke uren wachten in Dubai tel ik ook mee als "reizen") van zowat dertig uur (en ik woon dan nog op 5 minuten van de luchthaven, de anderen zijn al langer onderweg) zijn we allemaal toe aan wat rust... een momentje van rust en van benen uitstrekken!

IMG_0582.JPG

IMG_0584.JPG

IMG_0583 (2).JPG

IMG_0585 (2).JPG

Na het welkomstdrankje is het hoog tijd voor verfrissing en trekken we naar de kamer... een bijzonder mooie kamer trouwens.

IMG_0586.JPG

IMG_0588.JPG

IMG_0590.JPG

IMG_0587.JPG

Ze is kraaknet, heel groot en comfortabel en met een hemelbed met perfecte matras, met ernaast een ruime badkamer met grote douche én als bonus hangt er aan de muur goed volk... meer moet dat niet zijn!

We frissen ons op, doen iets proper aan en terwijl Martine de pijama's zoekt voor straks ga ik op verkenning.

IMG_0589 (2).JPG

IMG_0591 (2).JPG

IMG_0592 (2).JPG

IMG_0595.JPG

IMG_0596.JPG

IMG_0594.JPG

Stille Woning ligt in een residentiele buurt en is omringd door een prachtige tuin met zwembad, met een schitterende eetzaal en salon... maar we worden tegen 19.00u verwacht in de boma voor de welkomstmaaltijd. Boma... die ken ik uit de tijd van de Kampioenen, maar deze boma blijkt een ronde omheinde binnenplaats met in het midden een vuur waar rond wordt gegeten.

IMG_0601.JPG

IMG_0593.JPG

De avond valt snel en tegen half zeven is het sowieso te donker om te zwemmen en wandelen we de 25 meter naar die boma voor een aperitiefje... iets heel strafs, aangeboden door het huis!

IMG_0599.JPG

IMG_0597 (2).JPG

IMG_0604.JPG

De rest van de groep druppelt ook de boma binnen en Louis stelt het programma van de volgende dag voor en dat is niet min: opstaan om 4.30u, de valiezen buitenzetten om kwart voor vijf! Even een tasje koffie nemen en om vijf uur vertrekken we naar het Krugerpark. Ontbijt krijgen we mee en eten we onderweg op in het busje of na aankomst in het park, waar we op stap gaan in de open safari-jeeps!

Het wordt dus een korte nacht, maar de avond is alvast heel geslaagd, een lekker diner rond het kampvuur, met een deftige fles wijn en eindelijk tijd om rustig beter kennis te maken met onze reisgenoten en als toemaatje een optreden van het personeel, dat voor ons "Shosholoza" zingt... het mooie Zuid-Afrikaans volksliedje dat we kennen van Helmut Lotti! 

wink

IMG_0606.JPG

IMG_0605 (2).JPG

De eerste - eigenlijk al de tweede - dag was lang en begon in mineur, maar hij zit er eindelijk op en de sfeer is nu opperbest.

We gaan rond een uur of tien - naar mijn normen heel vroeg! - naar de kamer, zetten de wekker en vallen rond elven als een blok in slaap!                    

 

00:16 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

29-03-17

Zuid-Afrika!

voorblad.jpg

We hebben - afgezien van wat gezeur over mijn "coiffuur" - de laatste tijd weeral niks verteld via dit medium, maar daar komt binnenkort (tijdelijk) verandering in.

We gaan namelijk op reis en traditiegetrouw zal er hier op mijn blog (na afloop) omstandig verslag worden uitgebracht van onze wedervaren "in den vreemde".

Deze keer geen trips met de motorhome, geen cruise met grote boten of geen strandvakantie in een warm land... maar we trekken op avontuur: 2 weken groepsreis naar Zuid-Afrika... met zowat alles er op en er aan... én met Blauwe Vogel uit Sint Truiden.

Het is de eerste keer dat we dat reisbureau inschakelen en we zijn nog wel niet weg, maar tot nu toe ziet het er goed uit... en vooral avontuurlijk, want ik heb precies de indruk dat niet alles gaat gaan zoals voorzien...

De enige datum die paste was vertrekken op 4 april... vroeger kon niet wegens toneel in Kampenhout en later ook niet wegens einde van de paasvakantie en geen verlof meer mogelijk voor Martine. De gekozen reis bleek toevallig de duurste van het seizoen, maar dat hebben we al wel meer voor... mensen in het onderwijs hebben véél verlof, maar meestal niet op de financieel voordeligste momenten!

wink

Bijkomend voordeel was dat we niet vliegen met British Airways, zoals bij het merendeel van hun reizen, maar uitzonderlijk met Emirates... maar dat is volgens de mannen van Blauwe Vogel een "top airline"! Tof.  

afreizen Blauwe Vogel overzicht.jpg

blauwe vogel info 2.jpg

De boeking gebeurde enkele maanden geleden en we kregen prompt een foldertje toegestuurd en op hun website stond ook al enige info... dus we wisten redelijk goed wat ons te wachten stond.  

blauwe vogel info 1.jpg

Op hun website vind je wel nergens een uurregeling van de vluchten met Emirates, maar ze maken uitbundig reclame over het feit dat je vroeg - rond 6.50u - in Johannesburg aankomt en op het einde van de reis laat - 20.50u - in Kaapstad vertrekt... toch met British Airways... en dat zou dan wel te vergelijken zijn met onze alternatieve vlucht zeker?

dag 1 programma.jpg

dag 13 programma.jpg

Het programma is volgens de folder in elk geval identiek.

We gaan ginder dus lange zware dagen tegemoet en voor en na telkens een lange nachtvlucht... maar blijkbaar zonder jetlag!   

Ondertussen kregen we de tickets toegestuurd en onze reis gaat precies nog spectaculairder zijn dan eerst verwacht.

We wisten van bij de boeking al dat we met Emirates via Dubai gingen vliegen, maar dat heeft wel enig effect op het vluchtverloop en daar waren we nog niet van op de hoogte en bij het reisbureau zelf was de (telefonische) communicatie ook nogal afhoudend... om niet te zeggen dat we enkel te weten kwamen dat er iets was veranderd, waarom dat niet in ons bijhorend programmablaadje was aangepast, daar kreeg ik geen zinnig antwoord op. Nu ja, erg is dat allemaal niet, als we maar daar geraken... en dan gaan we vermoedelijk wel doen... en hoe!

Inchecken op de middag in Brussel, opstijgen iets na 15.00u, landen in Dubai om 23.40u plaatselijke tijd  (2 uur verschil met ons) na 6 en een half uur vliegen, daar weer vertrekken om 4.05u plaatselijke tijd en, na deze keer 8.15 u vliegen, landen in Johannesburg om 10.15u plaatselijke tijd. Die 2 uur verschil maken we ondertussen weer voor de helft goed op die tweede vlucht... of zoiets.

Ik kan er ook een uur naast zitten, want in Zuid-Afrika loopt de klok één uur later dan hier denk ik, maar alles bijeen gaan we iets meer dan 22 uur onderweg zijn... als alles goed gaat... een beetje lang... maar wel in stijl!

Ik heb één en ander opgezocht bij Emirates hun website... eerst vanaf Zaventem met een 777 en - hopelijk - vanaf Dubai in een A380... daarvoor alleen wil je al wel eens een ommetje maken! 

En als we vlotjes onze valiezen vastkrijgen en snel door de grenscontrole geraken en niet te veel moeten aanschuiven aan de pin-automaat of het wisselkantoor, beginnen we ginder nog voor de noen aan onze tocht... liefst zonder files of zo, want eigenlijk gaan we op dat moment al meer dan drie uur vertraging hebben op het schema dat in mijn brochure staat.

Op de contactdag bij de Blauwe Vogel kregen we foto's te zien van onder andere ons vervoer... en het busje ziet er redelijk nieuw uit... en de chauffeur betrouwbaar... dat wordt dus gas geven peins ik, want het is toch wel 350 km bollen tot in ons eerste guesthouse en onder de baan zijn er stops voorzien "in verschillende typische dorpjes die we te voet kunnen verkennen en waar wat tijd voorzien is om te shoppen" en maken we ook kennis met een aantal historische plaatsen.

We hebben ook geen idee hoe de wegen er bij liggen tussen Johannesburg en Witrivier in de provincie Mpumalanga... hopelijk beter dan op onze vorige Afrikareis (toen pleegden we een safari in Kenia en Tanzania)

SV500192.JPG

daar waren het vooral stoffige baantjes, weliswaar met héél weinig tegenliggers

tongue-out

En de schaarse "normale" grote wegen, zoals Mombassa Road van de kust naar het binnenland, daarin zaten toen putten waar een halve auto kon in verdwijnen... en het duurde toen de eerste dag zeker een half uur voor ik door had dat ze in Kenia links rijden... het vreselijk drukke verkeer reed gewoon aan de kant waar het wegdek er het best bij lag en slalomde vrolijk toeterend rakelings langs mekaar heen. 

Maar wij waren 12 jaar jonger en vonden dat toen allemaal OK... misschien was het niet helemaal veilig, maar best avontuurlijk.

Aan avontuur zal het ons dus nu alvast ook niet ontbreken... en als toemaatje zien we in Dubai 's nachts misschien wel de Burj Khalifa staan... enfin , 't is te hopen want 4u en half 's nachts op een vermoedelijk overvol Arabisch vliegveld vast zitten... ik denk niet dat ik daar een oog ga dicht doen! En een mens wil dan wel wat van het uitzicht genieten!

laughing  

Kortom, we zien er naar uit!

De valiezen zijn dus nog niet gepakt, maar mijn bureau begint aardig vol te geraken met fotomateriaal, een verrekijker, zaklamp, reisbrochures en -documenten, paspoorten, pillendozen, zonnebril en nog een aantal onontbeerlijke items...

Nog 5 daagjes geduld en eerst even doorbijten in Kampenhout, want daar speelt de Anjelier dit weekend "Oscar" en is het vanavond generale repetitie... 

Voor wie het dus mocht interesseren: vanaf half mei vertel ik hier in het lang en breed hoe het allemaal is afgelopen ginder in Zuid-Afrika... maar eerst nu "OSCAR"!

 

affiche oscar.jpg

 

    

   

15:03 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-01-17

Na bijna 62 jaar zwaar in de steek gelaten door haar!

Ik ben zwaar teleurgesteld in haar! Dedju toch!

Jarenlang hadden we een fijne relatie, nooit zat er – om zo te zeggen - een haar in de boter. Nooit ondervond ik van harentwege ook maar enige wrevel of ongenoegen en nooit voelde ik mij door haar in de steek gelaten.

Bijna 62 jaar duurde onze innige lichamelijke band… eerst was er de periode “blond met krolletjes”, dan hield ik het jarenlang noodgedwongen kort en proper, maar later was er de totale vrijheid… lang, soms al wat vettig, gebonden of los, warrig of gestileerd… alles lukte naadloos met haar en niets wees op een plotse vroegtijdige relatiebreuk. Natuurlijk was er constante gedeeltelijke vernieuwing, maar dat is normaal, zo om de 3 tot 5 jaar, dus maakten we ons totaal geen zorgen over haar.

Ik was er gerust in… de densiteit bleef zeer hoog en ook op latere leeftijd bleef vergrijzing minimaal en heel plaatselijk. Kortom, ik heb haar steeds met heel veel respect en vriendschap bejegend… maar nu voel ik me dus koud gepakt, gruwelijk mismeesterd… gesjareld, bekocht, schaamtelijk en onterecht verlaten … en daar ben ik even niet goed van!

Zo een zes maanden geleden begon het… plaatselijk op één plekje… mijn kapper ontdekte het… een paar weken later ontstond er nog een plekje en dan nog ééntje…

IK WERD DUS DUIDELIJK KAAL!   KAAL!   BLOT BEGOT!  

Mijn haar blijft dus sindsdien systematisch uitvallen… met hele plukken tegelijk.

In lichte paniek repte ik mij na de zomervakantie naar een dermatoloog, die het zaakje grondig onderzocht, geruststellend meldde dat het wel allemaal zou goedkomen, een speciale shampoo voorschreef en (redelijk pijnlijke) inspuitingen (cortisone) plaatste op de blote plekjes… hier en daar groeiden er nadien wat nieuwe pluisjes, maar andere kale plekken ontstonden en werden gestadig groter.

Het zou - volgens de dokter – vermoedelijk van de stress komen… van waar die stress dan wel kan komen, daar heb ik een idee over, maar wil ik niet over uitweiden, dan moet ik weeral over de Zaventemse dorpspolitiek en aanverwante zever beginnen leuteren en daar heb ik nu absoluut geen zin in.

Het zou ook niet definitief zijn… dat kalen… mijn haartooi is als die kat… ze komt weer, dat heeft de dermatoloog mij ten stelligste bezworen… het kan misschien nog even duren en een passage in UZ Jette voor speciale behandeling is ondertussen aangewezen, maar het haar komt zeker weer… daar is ze absoluut van overtuigd.

Nu ja, we kunnen dus nu enkel afwachten… wat ze in Jette gaan doen, maar ondertussen geef ik de strijd om het (hoofd)zaakje te camoufleren op… er blijf momenteel niet genoeg over om de lege plekken te bedekken… dus alles gaat eraf… straks! Met dank aan de zoon zijn nieuwe Remington tondeuze.

Het zal verdomd fris zijn aan de schedel... en aan een pruik beginnen we niet.

Maar als u dus ergens een warme muts, leuke borsalino, feest- of bolhoed, panama, stetson, sombrero, klak, chabka of een ouwe berenmuts hebt liggen, die u toch niet meer draagt… u weet waarheen ermee… liefst wel een maatje zestig!

Ik heb altijd al een dikke kop gehad… met of zonder haar!

 20170125_145542.jpg

20170125_145344.jpg

20170125_145504.jpg

20170126_110958.jpg

12:06 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

07-12-16

SINT en PIET

De voorbije weken stonden het hier ten huize van ondergetekende nogal regelmatig in het teken van de Goedheilige Man én van zijn maatje Zwarte Piet... met de nadruk op "Zwarte"! wink

20161201_164204.jpg  20161206_093948.jpg

20161206_094914.jpg

20161207_084121.jpg

 

 

 

 

15:20 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-10-16

Masca, Teide... zelfs piramiden, met een Captur... en dat is géén cabrio!

Voor ons laatste weekend op Tenerife hebben we een auto gehuurd bij Nele, de onvolprezen hostess van Thomas Cook. Een cabrio... normaal een Peugeot 308 CC of "vergelijkbaar", kwestie van ons een beetje thuis te voelen in dat ding.

Zaterdagochtend tegen 9 uur wordt hij geleverd en ik zit net met Nele - die dan zitdag heeft in het hotel te babbelen over onze wedervaren op La Gomera als er een kerel in een kostuum van Viacar binnen wandelt. Hij vraagt of ik "mister Lemberts" ben en het lijkt me gelijkend genoeg om te bevestigen... buitenlanders hebben sowieso moeite om Lambrechts correct uit hun strot te knijpen... behalve Hollanders misschien... hoewel die geven ook graag een Angelsaksisch accent aan de zaakjes.  

Hoe dan ook, we stappen samen naar de parking op waar hij me trots een wit autootje aanwijst dat in de verste verte géén cabrio lijkt te wezen.

20160829_081920.jpg

Ik gaap wat verbluft naar het ding, een Renault "Captur" staat er op de achterkant en meld hem dat er een vergissing is. Hij checkt zijn paperassen en nee hoor, niks vergissing, ik heb wel degelijk een Captur gereserveerd. Aangezien Nele er toch zit, besluiten we om haar er bij te betrekken voor "neutrale" arbitrage en stappen dus weer naar de lobby. 

Nele zoekt haar documenten en ja hoor, categorie K op de folder en prijslijst van de firma is wel degelijk een Peugeot 308CC of Renault Mégane cabrio. De brave kerel duikelt echter een ander document op waar categorie K dus wel degelijk een Captur betreft. Nele heeft een "wrong list".

Zij legt hem uit dat dit de lijst is die ze deze zomer van de firma zelf ontving en dat het dus voor haar de enige valabele is. Ze bezweert me dat ik recht heb op de juiste auto en - als ik dat wil - moet de kerel dan maar een Peugeot gaan halen.

We houden beraad.

Als de auto dient omgewisseld, moet hij met deze eerst terug naar de firma, daar eentje zoeken van het correcte profiel, nieuwe documenten opmaken, hem laten poetsen en voltanken en terug naar hier komen... tja, dat gaat toch minstens een uur of langer duren. Ik bestudeer ondertussen het document en vraag om nog eens naar die Renault te gaan kijken. Het is een soort SUV, hij staat iets hoger op zijn poten... en we hebben airco en een achteruitrijcamera en ingebouwde GPS en alles er op en er aan. Ondertussen brandt de zon al ongenadig op mijn kop... het lijkt me plots een beter idee om in airco rond te bollen dan met het blote hoofd in de wind en de zon. Ik pols Martine en we gaan dus akkoord. Het wordt een Captur.

20160829_081952.jpg

Ik neem nog wel een kiekje van de deur en wijs hem op nog enkele kleine beschadigingen en dat die niet op het huurcontract staan vermeld, maar de Viacar-kerel verzekert me dat dit absoluut géén probleem geeft. Hij is al lang tevreden dat hij niet terug moet om van auto te wisselen. Sinds "Axel Opgelicht" op TV zijn we wat wantrouwig geworden in den vreemde, maar ik besluit deze jongeman het voordeel van de twijfel te geven.

Een half uurtje later zijn we ingeladen, zetten de airco aan, stellen de GPS in op Ten Bel en rijden voorzichtig de parking af.

Het is 21 jaar geleden dat we nog op Tenerife waren en we willen dus eerst eens gaan kijken wat er van ons toenmalige vakantieoord is overgebleven. We hebben zeker een keer of vijf in Ten Bel gelogeerd, in Primavera... en vonden dat toen altijd heel plezant... basic, maar plezant.

Onze GPS brengt ons probleemloos - in het Spaans - langs binnenwegeltjes tot aan de Costa del Silencio en we parkeren vlakbij het hoofdgebouw met zaal en de beroemde TEN BEL-toren.  

IMG_0465.JPG

Het weer is schitterend, maar de rest valt een beetje tegen.

IMG_0466.JPG

In de put - het ooit bruisende shopping centrum - zitten nog wel een paar cafeetjes en winkels, maar veel ambiance is er precies niet meer en het administratieve gebouw met de grote zaal staat te verkommeren.

IMG_0467.JPG

IMG_0469.JPG

IMG_0468.JPG

IMG_0470.JPG

We staan wat onwennig te kijken als er een paar koppels passeren, die in onvervalst Vlaams aan het roddelen zijn tegen mekaar. Ze bekijken ons nieuwsgierig, ik leg uit wat we komen doen en we geraken even aan de klap. Blijkt dat er hier nog veel Vlamingen zitten. De vakantiehuisjes zijn bijna allemaal verkocht en Primavera is bijvoorbeeld mooi opgeknapt, maar de gemeenschappelijke delen en het groen worden al lang niet meer onderhouden.

Het is een schande zegt één van de dames, het had nooit failliet mogen gaan, maar toen de verkoop wat minder werd en het onderhoud wat meer is de grote baas vertrokken - met het grote geld in zijn zakken - en de sukkels die hier hun zwart geld hadden geïnvesteerd, zaten met de gebakken peren. Ik beaam, maar ben niet helemaal zeker dat het zo is gegaan.   

IMG_0471.JPG

Het blijft wel een straf staaltje van ondernemerschap: een enorm vakantiecentrum uit de rotsgrond stampen op een plaats waar in de jaren 60 niks was, geen water, geen stroom, geen groen, enkel rotsen, een paar vissershuisjes met straatarme inboorlingen en zon... alle dagen zon.  

IMG_0483.JPG

IMG_0481.JPG

IMG_0482.JPG

IMG_0480.JPG

IMG_0479.JPG

Wat overblijft ligt er tegenwoordig een beetje triest bij... maar in Alborada, met zijn enorme zwembad naast de zee, daar is toch beweging.

We gaan een kijkje nemen in Primavera, onze vroegere stek... en dat valt wel goed mee.

IMG_0472.JPG

IMG_0477.JPG

IMG_0476.JPG

IMG_0474.JPG

IMG_0473.JPG

Het is nu een privé complex, maar de huisjes, tuinen en het zwembad zijn goed onderhouden en alles ligt er prachtig bij... maar redelijk verlaten... misschien slapen ze uit want was er gisteren een grote fiesta... dat zal dan wel niet in La Ballena geweest zijn, want die dancing is al lang dicht!

Na een half uur rondkuieren en gapen naar vergane glorie hebben we er genoeg van en rijden een paar kilometer verder naar Westhaven Bay... iets verder dan Maravilla.

Daar zit ook nog een Vlaamse eigenaar... hebben we op TV gezien in een programma van en met Heylen, geloof ik.

Maravilla  - in onze tijd het meer luxueuze deel van TEN BEL - bestaat trouwens ook nog, maar is door een stevig hek vakkundig afgesloten voor nieuwsgierigaards zoals wij.

20160827_103819.jpg

20160827_103829.jpg

Net als ik sta te fotograferen, gaat het hek open en rijdt er iemand buiten, maar ik durf toch niet binnen te glippen, voor hetzelfde geld geraken we er nooit meer uit en we hebben die auto nog nodig!

Ik parkeer mij even verder voor Weshaven Bay... het is bijna kwart voor elf, tijd voor een aperitiefje.

20160827_104019.jpg

20160827_110140.jpg

In mijn geval, een cola, want ik moet nog rijden en het max is zoals bij ons 0,5 promille... de dag is nog lang!

We kijken wat nostalgisch naar de kust en Las Galletas in de verte, hier hebben we met Jan uren gewandeld... dat kan je nu waarschijnlijk nog... maar de sfeer van toen is toch weg.

20160827_104537.jpg

Om elf uur is het tijd voor de volgende attractie, we trekken naar het noorden via Masca en gaan eerst een kijkje nemen in Los Gigantes.   

Eerst een stuk snelweg, waarbij we de drukte van Los Cristianos en Playa de las Americas bewust laten links liggen, dan een ommetje naar Chio - waar geen knijt te zien of te beleven is - en dan via Tamaimo de bochtige afdaling naar Acabtilados de los Gigantes.

20160827_123426.jpg

Anderhalf uur later staan we er en stappen uit aan de "mirador", vanwaar je een mooi uitzicht hebt op een bootje op het droge... en vooral op de beroemde rotsen in de verte... én op een zwembad net even lager op de helling. Het is nog te vroeg blijkbaar om te zwemmen of te luieren, maar ik kan met niet voorstellen dat je erg op je gemak kan liggen zonnen, als er de hele dag tientallen toeristen vlak boven je hoofd staan te gapen aan een reling.  

20160827_123038.jpg

  

IMG_0485.JPG

We moeten volgens onze Spaanse GPS dezelfde weg terug omhoog, deze keer tot een eind voorbij Tamaimo en in Santiago del Teide, waar ook de snelweg naar het noorden stopt, moeten we rechtsaf richting Masca. 

20160827_130029.jpg

20160827_130340.jpg

20160827_131622.jpg

Om kwart na één arriveren we in Masca en zijn daar duidelijk niet alleen... de schaarse plekken waar je kan - en mag? - parkeren staan bomvol... maar het uitzicht is wel grandioos... ik zet mij even ergens waar het vermoedelijk niet mag, neem een paar foto's en we besluiten door te rijden en aan het eerste het beste café langs de baan te stoppen!

20160827_131732.jpg

20160827_131645.jpg

20160827_131632.jpg

20160827_132627.jpg

20160827_135614.jpg

Dat eerste café is de Mirador de la Cruz de Hilda, we drinken bij Hilda een wijntje (en een spa bruis), genieten op het terras van het zonnetje en het uitzicht op het landschap en geraken aan de babbel met de buren: aan het tafeltje naast ons zitten alweer Vlamingen... de hoogdagen van TEN BEL mogen dan al lang voorbij zijn, de Vlamingen komen nog steeds massaal naar Tenerife op congé, zoveel is duidelijk, je moet hier echt goed opletten wat je zegt, want de kans dat de anderen verstaan wat je bazelt is héél groot... een pak groter dan bij ons aan de kust denk ik... nu ja... de meeste West Vlamingen verstaan sowieso enkel hun eigen volk... en een beetje Frans.

innocent sealed

Een kilometer of drie verder steken we de kam van het Teno-gebergte over en beginnen de afdaling naar Las Portelas en El Palmar om uit te komen in Buenavista del Norte.

Eens de berg over is het bewolkt en frisser geworden en het miezert zelfs een beetje. We drinken een koffietje ( en een alcoholvrij biertje) aan de Kiosk op de Plaza Remedios... eten onze meegebrachte boterhammen op en willen dan naar het uiterste noordwest puntje van het eiland: de Punta de Teno. De baan die naar daar loopt is volgens mijn reisgids spectaculair, want loopt langs en door een heel bijzondere rotsformatie... het pekzwarte lavagesteente loopt tot in de zee in puntige formaties en de weg slingert er gevaarlijk langs... dat moeten we zien.

Maar dat valt vies tegen: het gevaar op instortingen en losse rotsblokken is blijkbaar zo groot dat je niet verder dan de kustvlakte mag. waar het begint te stijgen is de boel afgesloten voor alle verkeer.

20160827_145533.jpg

Zelfs te voet mag je niet verder. Ik draai dan maar om en stap uit voor een fotootje...

20160827_145841.jpg

20160827_145555.jpg

20160827_150022.jpg

Terwijl we in de reisgids kijken waar we nu naartoe kunnen, komen er nog een aantal toeristen toe... het was hier een populaire en - volgens de boekjes - heel speciale weg... maar als het niet mag, dan mag het niet...

We zullen naar Garachico bollen, 12 km verderop... daar mag je wel binnen, ook als het regent!

Daar is er ook plaats om te parkeren, net genoeg plaats en zelfs motorhomes mogen hier staan.

20160827_152843.jpg

20160827_154943.jpg

20160827_155139.jpg

20160827_155441.jpg

20160827_155507.jpg

Het is een mooi, wat ingedommeld, stadje waar het massatoerisme nog niet geraakt is. Er is trouwens geen plaats om grote hotelcomplexen recht te trekken, het ligt wat geprangd tussen de zee en een hoge klif en er staat nog een antiek fort dat het stadje beschermde, want het was vroeger een heel belangrijke havenstad, tot in 1706 een grote vulkaanuitbarsting een deel van de baai onder de lava bedekte en de haven onbruikbaar werd... ze hebben er geen strand maar wel een andere attractie, de lava zorgde voor een soort natuurlijke zwembaden en die zijn populair bij de plaatselijke jeugd en de dagjesmensen.

20160827_153439.jpg

20160827_153100.jpg

20160827_153411.jpg

20160827_153630.jpg

20160827_153558.jpg

hier en daar heeft men de natuur wat geholpen en een stukje beton gegoten als trap of plateau... maar helemaal ongevaarlijk is het zwemmen hier toch niet peins ik... 

20160827_153802.jpg

We drinken iets op het terras van de zwembaden, met zicht op de oude vervallen haveninstallaties van heel lang geleden en dan is het hoog tijd om weer de zon op te zoeken.

IMG_0487.JPG

20160827_154003.jpg

Ik rij het stadje uit met de bedoeling braaf weer naar huis te bollen via de kortste en minst moeilijke weg. Dat is normaal de weg die vanaf Las Cruses naar boven slingert en via El Tanque over het gebergte loopt naar Santiago del Teide, waar de snelweg begint, maar mis compleet de afslag en dat ondanks mijn Spaanse Sonja (we noemen onze eigen GPS thuis al decennia lang "ons Sonja", omdat ik ooit een vrouwelijke collega had, die ook altijd alles beter wist... of dat toch zelf dacht).

Een paar kilometer verder, net als ik begin te beseffen dat we beter terugkeren, zie ik plots een wegwijzer staan naar El Tanque, linksaf een smal baantje in. .

Enthousiast en wat onbezonnen, draaien we onze Captur fluks de grote baan af en zitten dan plots op zowat het steilste stukje weg dat ik ooit gedaan heb. Met bijna 20 haarspeldbochten kruipt het baantje tegen de helling op en we stijgen op een kleine 2 kilometer tot een hoogte van bijna 500 meter. We komen maar één enkele tegenligger tegen en dat is maar best ook, je moet elke bocht zo breed mogelijk trachten te nemen, aan de binnenkant is het anders bijna een muur waar je op moet. Maar de Captur houdt stand en we geraken vlot boven... traag - in eerste versnelling - maar zeker.

20160827_165432.jpg

20160827_165444.jpg

20160827_165410.jpg

Martine is er niet helemaal gerust in, want hoewel we boven in La Tierra del Trigo op een iets minder bochtig en breder baantje uitkomen, rijden we plots de wolken in...

20160827_170116.jpg

20160827_170134.jpg

we rijden kilometers lang door de mist en gezien we buiten toch niet veel zien, trekt Martine dan maar eens een foto van mij... 

undecided

20160827_170140.jpg

Maar na mist komt zonneschijn... zeker op Tenerife: het noorden ligt heel dikwijls onder een dik wolkendek, aangevoerd door de passaatwinden, maar die wolken geraken meestal de bergen niet over, dus in het zuiden schijnt bijna altijd de zon. We passeren in de buurt van Erjos het hoogste punt van de weg en plots is het helder en weer heet. We nemen geen foto's meer maar rijden even verder de snelweg op, schakelen eindelijk nog eens naar vijfde en geven verkwistend gas. Een half uurtje later draai ik de parking van San Blas op... moe maar tevreden.

De tweede dag met onze Renault Captur staat de Teide op het programma. 

We programmeren Sonja richting Teide, via San Miguel en Vilaflor en staan om half elf al 1500 meter hoog aan de Pino Gordo. Dat is volgens de boekjes - én de inboorlingen - het grootste exemplaar van de Pinus Canariënsis, de plaatselijke soort pijnbomen.

De boom is 42 meter hoog en heeft aan de voet meer dan 9 meter omtrek.

Een serieus indrukwekkend boompje, dat je eigenlijk nooit deftig op de foto krijgt.

20160828_103908.jpg

20160828_103936.jpg

20160828_104132.jpg

20160828_104317.jpg

20160828_104304.jpg

20160828_104245.jpg

Er staan in de buurt nog een paar volwassen modellen van meer dan 30 meter, maar deze is wel de grootste. Na een kwartiertje pauze is onze voorraad bewondering-voor-dennen helemaal op... die van bewondering-voor-courreurs neemt echter toe: we komen tientallen gasten tegen die per fiets de berg op kruipen... het is hier een beetje de "Canariensische" versie van de Mont Ventoux, peins ik... de route vanaf e kust is iets langer, zo een 35 kilometer maar het hoogteverschil is vergelijkbaar: de pas onderweg ligt op bijna 2200 meter hoogte en dat gaat het weer wat bergaf naar de toegang tot de Cañadas op zowat 2050 meter. Al bij al een serieuze bergop. Om elf uur is het al bijster heet en ik weet eigenlijk niet of ik die fietsers nu moet bewonderen of beschouwen als idioten.

Wat de hitte betreft, 't is hier heet én droog en de brandweer patrouilleert dan ook uitbundig...

20160828_105516.jpg

Om tien na elf zijn we het hoogste punt van de weg over en dalen af richting krater: de Cañadas is een hoogvlakte op meer dan 2000 meter, die afgezoomd wordt door een grote kraterwand van een vulkaan die miljoenen jaren geleden instortte. Ze is 14 km lang en bijna 10 km breed en tegen de noordwand verheft de "nieuwe" vulkaankegel van de Teide.

Vijfhonderd meter voor je de oude krater binnenrijdt, kan je parkeren en van daar heb je een heel straf uitzicht op het landschap.

20160828_110802.jpg

20160828_111107.jpg

20160828_110737.jpg

20160828_110754.jpg

20160828_111101.jpg

20160828_111001.jpg

Ik geraak met moeite uitgekeken op de rotsen rondom maar als we nog ergens andere willen geraken, moeten we toch verder. In de krater neem ik eerst het baantje linksaf.

Dat gaat naar "beneden" en komt uit in Chio, waar we gisteren passeerden, maar ik wil niet naar beneden, enkel een paar kilometer doorheen de lava. De uitbarsting van de Pico Viejo in 1708 liet een enorm pikzwart lavaveld achter en de weg loopt daar dwars door.

We rijden eerst tot aan het informatiepaneel vanwaar je een goed zicht hebt op de Zwarte Berg... trekken de Caldera aan de andere kant ook eens... 

20160828_111832.jpg

20160828_111953.jpg

en rijden dan terug dwars door de zwarte rotsen

20160828_112008.jpg

Halfweg zie ik plots een plaatsje om te stoppen... en dat kan ik zomaar niet ongebruikt laten liggen!

20160828_112403.jpg

20160828_112429.jpg

20160828_112500.jpg

20160828_112518.jpg

Het is een wondere wereld, daarboven in die Cañadas, 21 jaar geleden stonden we hier ook (toen met onze Jan en in een rotversleten Suzuki Jeepje) en eigenlijk is er niks veranderd, behalve de soort auto... geologische evolutie is een zaak van miljoenen jaren, tenzij er nog eens een uitbarsting zou komen... maar dat is normaal niet voor vandaag of morgen. De boel wordt in een seismologisch instituut kamerbreed en dag en nacht in de gaten gehouden en de wetenschappers maken zich sterk dat ze minstens een paar maanden op voorhand met zekerheid gaan kunnen zien dat er een grote uitbarsting op komst is. Tijd genoeg dus om desnoods het halve - of hele - eiland te evacueren.

Wij evacueren onszelf uit de lava en rijden 2 km verder tot aan de "Schoen".

20160828_113525.jpg

20160828_113348.jpg

Je hebt hier veel rare rotsvormen en met een beetje fantasie kan je overal misschien wel iets in zien, maar deze rots is - vanuit de juiste hoek bekeken - toch wel duidelijk een schoen: de Zapato del Reina. 

20160828_113532.jpg

20160828_113546.jpg

20160828_113513.jpg

Het is dan blijkbaar nog de schoen van de koningin ook.

't is al gelijk als bij ons, die adelijken leven duidelijk ver boven de gewone mensjes en op véél te grote voet!

tongue-out

We wandelen terug naar de weg...  

20160828_113558.jpg

Vijf minuten en kilometer verder is het alweer tijd voor de volgende stop aan Los Azulejos... een bizar gesteente met veel solfer, vandaar de rare kleuren... en met een mooi panorama op de vlakte waar we net door reden.

20160828_114450.jpg

20160828_114526.jpg

20160828_114505.jpg

Op de voorgrond in het midden staan een paar Tajinastes, dat zijn tweejarige planten, endemisch voor Tenerife en La Palma, op elk eiland vind je een ondersoort van deze "Echium Wildpretii". Best zeldzaam dus.

De volgende stop is maar 600 meter verderop en daar komen we aan het toeristische hoogtepunt van de streek: los Roques de Garcia.

Hier strijken drommen toeristen neer, aangevoerd door hele horden touringcars, jeeps, minibusjes of zoals wij... huurwagens. Ik vind een plekje op de parking voor de Parador en we wandelen tot aan de beroemde rotsformaties.    

Het is pal op de middag en zelfs op meer dan 2000m hoogte toch heet... en droog!

De "bomberos" staan hier ook stand-by.  

20160828_124512.jpg 

20160828_115327.jpg

20160828_115359.jpg

20160828_115525.jpg

De bedoeling is eigenlijk, denk ik, dat je de rotsen - of toch minstens die ene smalle monoliet - in hetzelfde beeld krijgt als de Teide op de achtergrond... en daar slagen we redelijk in!

20160828_115713.jpg

20160828_115721.jpg

We klauteren een half uurtje rond tussen de stenen en nemen - zoals alle toeristen - veel foto's... veel ongeveer dezelfde foto's bovendien... maar dat kan de pret niet drukken... 't is digitaal... al trekt het op niks, 't kost niks! 

20160828_120107.jpg

20160828_120353.jpg

20160828_120234.jpg

20160828_120259.jpg

20160828_120557.jpg

Al dat poseren maakt een mens dorstig en in de self-service van de Parador schuiven we aan voor een (duur) blikje frisdrank en (nog duurder) flesje wijn. 

20160828_121400.jpg

Ik wil best ook eens in het bezoekerscentrum gaan kijken, maar dat is dicht en we trekken dus maar eens ons eigenzelf en daarna koopt mijn madam voor mij een T-shirt in het winkeltje... iedereen content dus als we even later weer vertrekken.

Nog geen drie kilometer verder stoppen we alweer... niet om de kale gele heuvel rechts van de weg op te klauteren of aan de andere kant naar het vertrekstation van de kabelbaan te gaan... nee, gewoon om een kijkje te nemen... en omdat er hier net een plaatsje is om te parkeren. De zijweg naar de kabelbaan staat wel bomvol... Ik voel echter geen behoefte in dat ding naar de top te zweven... we zitten hier boven 2300 meter, dus al hoog genoeg!

20160828_125222.jpg

20160828_125231.jpg

Het landschap is weeral anders dan daarnet en in de verte rechts liggen Las Roques, maar daar komen we van...

20160828_125919.jpg

20160828_125745.jpg

De weg loopt steeds verder naar het noordoosten en 5 km verder is er alweer een niet te missen stukje rare natuur: Las Minas de San Jose.

Het is een soort maanlandschap en het "zand" werd gevormd door de puimsteen die hier achterbleef na de eruptie van de Montaña Blanca. Het gesteente werd jarenlang ontgonnen tot het gebied in 1981 werd uitgeroepen tot Nationaal Park.

20160828_131639.jpg

20160828_130903.jpg

20160828_131547.jpg

20160828_131312.jpg

20160828_130720.jpg

Het is een golvende hoogvlakte van ongeveer 500m op 250m met fijn puimsteen en rotsen en hier en daar zelfs een plantje en je kan er onnozele kiekjes maken en aan de rand moet je opletten want het gaat 100 meter diep redelijk steil naar beneden.

20160828_130748.jpg

20160828_131255.jpg

20160828_131038.jpg

We schudden de puimsteen uit de schoenen en zetten weer de airco vollenbak!

Dit was de laatste halte in de oude krater, we zijn hem helemaal van zuidwest naar noordoost doorgestoken en kunnen nu even verder kiezen: ofwel dalen we af naar de vallei van Orotava, maar dan zitten we weer aan de noordkust waar het tien tegen één bewolkt is en moeten we daarna helemaal rond de Cañadas en hebben we dus zeker 100 km snelweg voor de boeg... ofwel volgen we de TF-24, op de kam van het gebergte en nemen na een kleine 20 km de afslag naar Güimar, daar zitten we aan "onze" kust, is het zeker zonnig en zijn we - eens beneden - maar een dikke 30 kilometer meer van het hotel af.

We besluiten het laatste te doen en houden rechts aan in El Portillo en volgen de weg boven op de bergrug... en stoppen tussendoor eens om achter ons nog een blik te werpen op de vulkaan.  

20160828_134619.jpg

Na 5 km kom je aan een zijweg die naar het Observatorium gaat... .

20160828_134659.jpg

Ik wéét dat de weg dood loopt en dat je in die gebouwen niet binnen mag wegens militair gebied, maar 't is maar een ommetje van een paar kilometer heen en terug... dus we bollen gezwind de toegangsweg tot de installaties op...

20160828_135312.jpg

20160828_135333.jpg

We rijden de baan af tot op het einde, waar een zwaar hek de doorgang verspert en er bordjes staan dat het verboden is binnen te komen en te parkeren en te fotograferen... soit, er mag hier zo goed als niks... terwijl we draaien komt er een andere auto - een Mini - aan, met twee kerels in... die draait ook en blijft dan staan.

Als ik weer optrek, volgt hij vanop afstand en als ik 200 meter verderop even stop voor een kiekje door de voorruit, vertraagt hij ook... het ziet er geen militair voertuig uit, maar ik vind het maar niks... geef dus gas en draai even later de grote weg op en zie de mini nergens meer... nu ja, 't was misschien een koppeltje dat een rustig plekje zocht voor... weet ik veel welke bezigheden.

Als we iets verder alweer stoppen aan een panoramaparking, is de Mini blijkbaar definitief uit zicht en kunnen we ons concentreren op de natuur. 

Niet naar het Noorden gaan blijkt een juiste zet: achter de kam naar het zuiden toe is de lucht blauw, 't is aan de andere kant is 't weer dik bewolkt boven de kust.

20160828_135948.jpg

20160828_135905.jpg

20160828_141535.jpg

We stoppen nog een paar keer heel even onderweg... en iets voorbij de Mirador de Chipeque verlaten we de Carr. de la Esperanza en draaien de weg in die afdaalt naar Güimar. 

20160828_143438.jpg

Er volgen 18 km draaien en keren en vooral dalen... we zakken van 1700m naar ongeveer 200m... 't is hopelijk al het beste stuk van de dag op gebied van dieselverbruik.

Ik het gaat op Tenerife meestal steil bergop en bergaf en ik heb absoluut geen idee hoeveel mazout dat ding gaat slurpen per 100km en heb trouwens ook nog steeds niet door hoe je op dat stomme instrumentenbord kan zien hoeveel kilometer je hebt afgelegd.

Renault heeft in een onbewaakt moment blijkbaar beslist dat de chauffeur niet dient lastiggevallen met dit soort details... je kan de gegevens vermoedelijk we ergens ophalen in de boordcomputer, maar ik wil niet te veel aan de knopjes prutsen... De GPS werkt en de achteruitcamera is een meerwaarde gebleken maar voor de rest...?

Gisteren had ik 's morgens per ongeluk de cruise control opgezet, kreeg dat verdomde systeem niet af en heb de motor even moeten afzetten om terug zelf gas te kunnen geven. 

Tjaaa... we zien wel... in elk geval, hij was vol toen ik hem kreeg en moet vol weer terug binnen morgenvroeg.

In Güimar vinden we een plaatsje vlakbij het Plaza de San Pedro, het plein voor de kerk.

20160828_154619.jpg

20160828_154433.jpg

20160828_154302.jpg

20160828_150325.jpg

Het is een slaperig pleintje met één café.

20160828_150346.jpg

20160828_150907.jpg

Het is gezellig zitten... met een plaatselijk biertje (met deze hitte kan ééntje geen kwaad, peins ik) en een paar pintxos... maar na een half uur zijn ons glas en de bordjes leeg en loopt het terras vol. De siësta is vermoedelijk voorbij en de buurtbewoners zakken af naar ons terras.

20160828_153436.jpg

Wij kruipen in de auto, zetten de airco aan en rijden 700 verder tot aan de Piramiden.

Geen enorme stenen wereldwonderen zoals in Gizeh, maar Güimar heeft zijn eigen "piramiden", met dank aan Thor Heyerdahl. Er lagen op de Canarische eilanden al een paar eeuwen stenen terrassen, iedereen dacht dat de plaatselijke boeren die dingen lang geleden hadden gestapeld bij de aanleg van hun velden, maar den Thor ontdekte in de jaren 90 dat die stenen "piramiden" een speciale astronomische positie hadden.

Geen hond weet echter hoe oud ze zijn en wie ze precies heeft opgericht... maar het zal de toeristische dienst worst wezen. Er is een hele site en museum rond opgericht en 't is één van de trekpleisters van de streek.

20160828_155319.jpg

20160828_155556.jpg

20160828_160215.jpg

20160828_160150.jpg

20160828_160128.jpg

Na dit korte etnografische tussenspel, rijden we op aangeven van ons "Sonya", vlekkeloos Güimar uit en nemen in plaats van de snelweg, de TF-28, de "bergweg" die op gemiddeld 500 meter hoogte langs de hellingen slingert... het gaat niet zo rap vooruit maar het is leuker om te rijden en het uitzicht is véél mooier!

In Cruz del Roque ("kruisen" hebben ze hier in overvloed) rijden we uiteindelijk toch naar de kust en de snelweg op en een tiental minuten later er alweer af... ik wil nog eens stoppen in El Médano, daar moet - volgens mijn reisgids - een enorm groot en vooral prachtig strand liggen.

Het vroegere vissersdorpje is tegenwoordig een wat uit de kluiten gewassen vakantieoord, met haventje en promenade en daar kunnen we ongetwijfeld nog een terrasje doen.

Dat valt echter mottig tegen: het blijkt een volgebouwd oord met dambordpatroon en zit barstensvol toeristen, die allemaal met de auto zijn gekomen. Ze staan overal tot op de hoeken en voetpaden en je vindt er dus geen, maar dan ook absoluut géén parkeerplaats. Ik rij tot aan de strandpromenade en draai dan om en zoek een weg doorheen al die stomme overbevolkte straten en geraak met de beste wil van Tenerife - en bij uitbreiding van de wereld - mijn Captur nergens kwijt. 

We passen noodgedwongen onze plannen aan... het is maar een kilometer of zes meer tot in los Abrigos, we zullen seffens in het hotel een terrasje doen, daar is 't rustiger en nog goedkoper ook en eens de auto geparkeerd kan ik mij in de gin-tonic smijten!

Het beroemde strand uit mijn reisgids komen we even later tegen: dat blijkt een eind buiten het centrum te liggen en ziet er inderdaad heel groot en zanderig uit... 

Maar het is ondertussen halfzes... eerder tijd voor aperitief dan voor strandplezier... en daarbij, de puimsteen is daarstraks met moeite uit mijn Teva's geschud, 'k heb geen goesting meer om er nu vandaag nog zand in te verzamelen.       

Ik wil doorrijden richting Los Abrigos en San Blas als een wegwijzer mijn aandacht trek: rechtsaf gaat er een baantje naar de Cueva del Santo Hermano Pedro.

We zitten hier op een zeldzaam vlak stukje Tenerife, want het vliegveld ligt hier net achter, het zal me benieuwen dat er hier een grot is... en dan nog van de heilige broeder Petrus.

De gin-tonic moet even wachten want hier moet ik eerst het fijne van weten.

20160828_173203.jpg

Vlak onder de startbaan van de luchthaven ligt er een kloofje en in de bijhorende grot blijkt een heiligdom en bedevaartsplaats te huizen... een heel rare plaats om een oord van gebed, rust en bezinning op te richten, denken wij dan, maar er is een waterdichte verklaring voor die hele toestand.

Petrus was afkomstig van Vilaflor maar op deze plaats kwam hij in zijn jonge jaren - voor hij heilig werd verklaard - zijn schapen hoeden en ik weet niet hoe en waarom hij broeder werd en nadien heilige, maar het was wel de eerste eilandbewoner die deze status verkreeg.

20160828_172431.jpg

20160828_172504.jpg

20160828_172623.jpg

20160828_172712.jpg

20160828_172743.jpg

Het heeft wel iets, het lijkt volgens mij op een kruising van een bedevaartplaats - zoals Banneux in het klein - en een museum van "volksdevotie" zoals in Kersbeek-Miskom... want binnen hangt het bomvol met... eigenlijk met vanalles en je kan er een kaars branden en buiten staat een altaar en kan je dus in openlucht de mis volgen...   

20160828_172812.jpg

Opdat de preek van de pastoor boven het geluid van de opstijgende Boeings zou uitkomen, hangen de luidsprekers aan de lichtmasten van de piste... een werkelijk rare plek. 

20160828_172953.jpg

En met deze ietwat religieuze afsluiter zitten onze twee dagen "Captur" er op, ik tank hem in Las Chafiras nog even vol en dat voor géén geld (het verbruik is uiteindelijk dik meegevallen en de prijs van de diesel valt op Tenerife heel goed mee), we halen onze spullen er uit en ik geef de sleutels af aan de receptie.

De dag nadien is het autootje weg tegen 9.00u... en mijn kredietkaart wordt nadien niet bijkomend geplunderd voor allerhande extra's

Dat is in Barcelona met Avis een paar jaar geleden wel anders geweest! frown

Ik krijg later ook geen factuur meer in de bus. Tof!

Twee dagen Tenerife-met-de-auto... plezant en meer moest dat niet zijn.

 

Ziezo... en daarmee zit het reisverhaal er helemaal op.

Bedankt voor uw aaaandacht!

laughing    

  

                                               

         

      

                 

19:01 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-10-16

TENERIFE

Aangezien we al een tijdje terug zijn uit congé en er een hoop foto's op mijn toestel stonden (waarvan er verbazingwekkend genoeg na terugkomst en visie op groot scherm een redelijk deel niet al te onscherp bleken) en we pas met de toneelrepetities in Kampenhout beginnen in november en er blijkbaar een aantal lezers mijn geschrijf over de Noordkaapcruise best amusant vonden en ik me bovendien ten stelligste heb voorgenomen de eerste decennia niet meer te zeveren over dorpspolitiek en aanverwante bezigheden (uit puur lijfsbehoud, want ik ben al meer dan drie jaar kwaad over bepaalde gedane zaken en werd er zelfs hoe langer hoe mistroostiger van... en nog chagrijnig en depressief op de koop toe) en het tegenwoordig geen weer meer is om veel in de hof te prutsen, wel... daarom hebben wij... nu ja, gelieve "ik" te lezen (=pluraris majestatis)... hebben wij besloten om alsnog wat te vertellen over onze veertiendaagse congé op Tenerife...

20160817_145329.jpg

en die startte op woensdag 17 augustus op Zaventem met een vliegtuig van Thomas Cook en met een héél klein beetje vertraging... hoop en al een dik kwartier...maar bovendien in een compleet verkeerde richting... pal naar het Noordoosten tot boven Antwerpen (de provincie) en dan een draai van 180°, zodat we na tien minuten terug boven Zaventem passeerden...

20160817_153108 bis.jpg

Het groene ovaaltje is de vroegere renbaan van Sterrebeek, aan de rode pijl wonen wij en aan de gele staat het huisje van onze Jan en zijn vriendin... vanuit de lucht is het maar een klein eindje weg, drie vingers dik, maar 't is op de grond binnendoor langs het Noskoemwegske iets meer dan 6 km... een half uurtje met de fiets of een uur en tien minuten... te voet.

En met het vliegtuig gaat het natuurlijk nog veel rapper... om precies 19.30u (18.30u plaatselijke tijd) zijn we meer dan 3000 km verder en passeren bijna recht boven ons hotel bij de landing op Tenerife Zuid (Sandos San Blas is het complex links, net onder de vleugel) ... we gaan ons hier thuis voelen, zo vlak bij een luchthaven, peins ik!

20160817_193026.jpg

Na een rit van 10 minuten staan we aan het Sandos San Blas Nature Resort... een vijfsterrenhotel... toch volgens henzelf.  Aan de kamer zal het alvast niet liggen als dat niet zo mocht wezen: die is ruim en proper en mooi en voorzien van een enorm dubbel bed en een sofa en bureau én een badkamer met inloopdouche, apart toilet en slippers naast het bed en badjassen aan een haakje en op de koop toe een bubbelbad met zicht op de TV!

20160817_203659.jpg

20160817_203713.jpg

20160817_203730.jpg

20160830_150313.jpg

We hebben geen zeezicht maar kijken uit op de tuin en een aantal van de 7 (zeven!) zwembaden... en op de Teide! Tof... de zee, die zie je overal... maar er is maar één Teide... denk ik dan!

20160819_080658.jpg

20160831_110142.jpg

20160831_110149.jpg

20160831_110233.jpg

Als je genoeg hebt van het uitzicht op landschap en landende vliegtuigen - terwijl je madam vakkundig de koffers heeft uitgepakt - kan je samen een aperitief gaan drinken in - of op het terras van - de "Tagoror Bar" of (met een makkelijker woord) Lobby Bar...

20160831_151928.jpg

20160831_124518.jpg

Ze serveren de "real stuff"... dus de goeie merken en geen namaak uit een officiële staatsstokerij zoals in Egypte... en meestal zijn de klutsen ook groot en straf genoeg!

Na een paar stevige Gin-Tonics voor hem en cava's voor haar, kan je dan gaan dineren in het grote buffetrestaurant met de onuitsprekelijke naam "Cueva de Atxoña".

De naam mag dan wat raar klinken... binnen is het dik in orde: heel rustig zitten en tafelen in relatief kleine zaaltjes (sommige zijn "adults only"), goed werkende airco, een vlotte service en zeer goede buffetten met uitgebreide keuze en "showcooking"... je steak of visje worden "a la minute" voor jou gebakken... zeer drinkbare wijn en - naast uitgebreide keuze van gebakjes en zo - alle dagen 4 soorten ijs!

Meer moet dat niet zijn.   

20160831_141804.jpg

20160831_141811.jpg

20160831_141820.jpg

20160831_141830.jpg

20160831_141837.jpg

20160831_141738.jpg

20160831_141745.jpg

De avond kan je weer afsluiten aan de lobbybar of voor het podium naast het zwembad waar elke avond professionele artiesten optreden en je een drankje kan halen aan een soort barkraam naast het podium... daar krijg je wel geen normaal glas vast... enkel van die mottige slappe plastiek bekertjes... "voor de veiligheid"!

Ik heb dus een paar dagen lang na het diner onze glazen van aan tafel mee buiten gesmokkeld en mijn cognacje of whisky moeten overgieten in een wijnglas, tot ik doorhad dat je binnen aan de toog van de Plaza bar ook 's avonds een deftig glas kreeg... veiligheid... mijn oor!

20160824_222554.jpg

Maar van het eten in de Cueva de dinges kunnen we absoluut geen kwaad woord zeggen...

Je kan trouwens ook gratis reserveren (één keer per week) in het restaurant La Proa, helemaal beneden aan het strand... nu ja, naast de ingang die uitgeeft op de baan tussen hotel en strand.

Gezellig zitten, met zicht op zee, een zeer polyglot menu - onder andere - zelfs in een soort Nederlands, een vlotte en goede bediening, véél bijschenken en mooi ogende borden en uiteindelijk ook best lekker, maar wel wat rare combinaties...

20160824_200725.jpg

20160824_200738.jpg

20160824_204159.jpg

20160824_204240.jpg

20160824_205555.jpg

20160824_210028.jpg

We zijn er zoals toegestaan twee keer gaan eten, op woensdag 26/08 en vrijdag 28/08, dus wel met maar één dagje tussen... ons programma was namelijk héél druk... uitstappen per shuttlebus en minibus en met een jeep en ferry en met een huurwagen... en te voet... maar daarover later meer!

20160826_212735.jpg

De Proa-menu is steeds hetzelfde, maar er is voor elke gang telkens keuze tussen een viertal dingen, dus de tweede keer neem je gewoon iets anders... newaar!

20160826_200220.jpg

20160826_201812.jpg

20160826_202925.jpg

20160826_202931.jpg

20160826_205115.jpg

20160818_212856.jpg

Als je dan helemaal "voldaan" bent en ongezien nog naar de lobby bar wenst te drentelen om een slaapmutsje te consumeren, dan kan dat via "de tunnel"... er loopt rechts naast de zwembaden onder de kamers een rare doorgang vanaf één niveau boven dat van het restaurant, tot helemaal tegen het hoofdgebouw... daar kan je dan de lift nemen... raar hotel hoor!

wink   

Maar genoeg over eten en drinken...

Het is precies 21 jaar geleden dat we nog in Tenerife waren, dus de herinneringen zijn vaag en de schaarse foto's dateren van het pre-digitale tijdperk en plakken ergens in een album thuis in de kast. We zijn dan ook stijf benieuwd wat de hostess ons allemaal te vertellen heeft, want naar goede gewoonte komt er een dame van het reisbureau zitting houden de ochtend na aankomst.

Ik had de dag voordien al even met Nele kennis gemaakt op het vliegveld, toen ik haar even iets wou vragen en door een franstalige landgenoot werd gesommeerd om achteraan de rij wachtenden aan te sluiten. Ik had eerlijk gezegd geen idee dat er een rij stond... eerder een kluitje drukdoenerige toeristen van blijkbaar Brussel-Franse afkomst dat een meter of vijf verder stond te gesticuleren tegen mekaar. Ik gebaarde van krommen haas, hetgeen de bxl-landgenoot nog meer ambetant maakte, Nele vertrok geen spier en ik deed ook feestelijk alsof ik hem niet begreep. Ze gaf me vriendelijk de gevraagde info en gaf me monkelend mee - met een blik op de ondertussen licht briesende Brusselaar dat het voor mij niet plezant was om mijn verlof zo te moeten beginnen. Toen ik tevreden naar de bus wandelde en de hele bende starende en mopperende ééntaligaards straal negeerde, was ik alvast van één ding overtuigd: Nele, de juffrouw van Thomas Cook, was van de goeie kant en kon vanaf nu niks meer mis doen deze congé! 

Onze briefing word dan ook een voor beide partijen vruchtbare operatie en resulteert in 2 trips, ééntje met een VIP-busje naar het Anaga-gebergte en La Laguna, de oude hoofdstad in het oosten van Tenerife én een Jeeptoer naar La Gomera... en daarbij ook nog een tweedaagse reservatie voor een huurauto bij een betrouwbare firma...

We bergen de vouchers op, tellen de overschot van ons geld en zeggen dag tegen Nele en beperken ons de rest van de eerste dag tot een toertje langs het strand.

20160818_152950.jpg

20160818_153312.jpg

20160818_153341.jpg

20160818_153426.jpg

20160818_153637.jpg

20160818_153321.jpg

20160818_153854.jpg

Eén feit is duidelijk: Tenerife is van vulkanische oorsprong.

Je kan vanaf het hotel - zoals meestal aan zee - twee richtingen uit... aan de ene kant kom je na 400 meter klauteren over pekzwarte rotsen en een passage langs een dito strand in het dorp Los Abrigos... en aan de andere kant kan je de promenade volgen langs de kust en passeer je San Miguel de Abona en kan je tot aan de jachthaven wandelen.

Er is ook een zandstrandje vlak voor ons hotel... 't is te zeggen... er ligt hier en daar een hoop zand op het strand, maar dat is dan ook alles wat er ligt... verder geen zonnekloppers, laat staan monokini's... en de cabine met strandbar(?) is ook potdicht... maar ze zijn wel in de weer met een Bobcat om het zaakje aantrekkelijker te maken... we leven dus op hoop!

 cool 

20160819_092826.jpg

20160819_162652.jpg

Naar het binnenland toe heb je het natuurreservaat San Blas en daarnaast een paar golfterreinen.

We trekken als eerste uitstap de ochtend nadien naar Los Abrigos en zijn vissershaventje!

20160819_094616.jpg

20160826_111611.jpg

20160819_094341.jpg

20160819_095432.jpg

20160819_095853.jpg

20160826_112440.jpg

20160826_112200.jpg

20160819_100413.jpg

20160826_112713.jpg

20160819_100255.jpg

 

20160826_112620.jpg

20160826_114148.jpg

20160826_114325.jpg

20160826_112842.jpg

je hebt er op een uurtje alles gezien: het stemmige haventje met een school visrestaurants, een paar stemmige straatjes, enkel rustige lanen die uitgeven op een rotonde, achterin ergens een één-klas-schooltje, waar ze in koor de les opdreunen... en een café!   

20160819_104851.jpg

Als je besluit om - ondanks de hitte - langs de grote baan weer terug te wandelen, dien je een forse omweg te maken, want het landschap wordt versierd met een forse en diepe kloof...

20160819_105728.jpg

20160819_105829.jpg

20160819_110117.jpg

Maar je hebt onderweg wel een prachtig zicht op de Cañadas en de Teide... en iets dichter bij het hotel krijg je ook al een voorproefje op de bizarre rotsen van het natuurreservaat.

20160819_110315.jpg

20160819_110926.jpg

Na een wandeling is het ten zeerste aangewezen de dorst te lessen...

20160819_130036.jpg

en kan je genieten van een modeshow van bad- en andere luchtige kledij, rond het zwembad.  

20160819_123335.jpg

Zoals gezegd kan je langs de kust twee kanten op.

De andere kant - naar rechts - stuurt je voorbij het strand de trappen op naast het Vincci Hotel waar het wandelpad begint dat over de rotsen slingert tot aan het haventje van San Miguel de Abona.

20160830_083834.jpg

20160830_102857.jpg

Het is een mooie wandeling, nogal bergop bergaf, maar met prachtige vergezichten en je passeert een paar grote hotels, waarvan hier en daar eentje in aanbouw... je kan wat uitrusten op een bankje... of gewoon wat zitten mijmeren en na anderhalve kilometer kom je aan "Aguamarina": een enorm hotel, een appartementencomplex en een promenade met winkeltjes en restaurants 

20160820_172944.jpg

20160820_172952.jpg

20160820_173005.jpg

20160820_174805.jpg

20160820_180106.jpg

20160820_175307.jpg

20160820_175436.jpg

20160820_180350.jpg

20160830_111629.jpg

20160830_111710.jpg

en even verder, waar de dijk en het wandelpad stoppen, ligt een soort paradijsje... "privé" vermoed ik.

20160830_103954.jpg

Langs het strand geraak je wel in de haven!

20160830_111118.jpg

20160830_104700.jpg

20160830_110716.jpg

20160830_105028.jpg

20160830_104859.jpg

Kleine boten, grote boten, zeilboten, motorboten, mooie boten, kapotte boten, duikboten... er is voor elk wat wils...

20160830_105547.jpg

Die laatste vaart - of duikt - trouwens tot mijn verbazing onder belgische vlag.

surprised

Nu ja, het jacht van ex-koning Bert vaart in Italië ook onder zo een vlag... maar dat komt omdat wij - de belastingbetalers afdokken voor dat ding... er zal hier vermoedelijk ook wel een goeie reden voor zijn zeker.  

20160830_105616.jpg

20160830_110132.jpg

Toch is het een raar zicht... een duikboot in de kleuren van K.V. Mechelen onder "belze drapoo" op Tenerife... tja... moet kunnen... ik blijf op een bankje kijken hoe het ding ondergaat... (van het bovenkomen was ik lijfelijk geen getuige, maar vermoedelijk is die operatie ook gelukt, anders had het ding de voorpagina van onze gazetten wel gehaald, peins ik)

20160830_110612.jpg

Je kan tot slot desgevallend nog een kijkje nemen in het havengebouw (met gratis én propere toiletten!) en dan is het nog een half uurtje wandelen door de hitte... terug naar San Blas... waar je alweer een frisse duik kan nemen of een gin-tonic... of allebei!

20160829_143816.jpg

20160829_165312.jpg

Als je aan het zwembad gaat liggen helemaal onderaan het hotel, vlak naast de straat, lig je lekker met zicht op zee... het is een "adult only" zone en het is er dus meestal héél rustig... behalve als ze toevallig het strand aan de overkant komen vernieuwen.

Er lagen al een paar bergen zand en er stond al een Bobcat klaar, maar midden in onze congé, heeft het hotel de onzalige gedachte om nog enkele tientallen tonnen zand aan te voeren en plat te rijden en als toemaatje de strook stenen tussen muur en straat op te breken...

20160819_162606.jpg

20160829_165352.jpg

20160829_165547.jpg

20160829_165143.jpg

20160830_083935.jpg

20160829_143729.jpg

20160829_143710.jpg

Het geeft wat stof en lawaai... maar als het af is, ziet het "landschap" er toch een pak mooier uit dan tevoren!

Van mooi landschap gesproken.

San Blas ligt in het gelijknamige natuurreservaat. Je kan een rondleiding boeken en krijgt dan eerst in één van de kelders een soort digitale audiovisuele evocatie van het ontstaan van het eiland en je kan een museumpje bezoeken en daarna trek je met een gids doorheen het reservaat zelf. Er is één Nederlandstalige groep per week, maar net de dag dat wij die hadden geboekt, lag hun hele computersysteem plat en werden alle bezoeken noodgedwongen "gecanceld". Er bleek geen mogelijkheid meer om in een andere groep te geraken, voor we naar huis vertrokken... ik kan dus geen verslag geven van de presentatie of het museum, dat heb ik gemist, maar ben wel alleen het reservaat ingetrokken, de voorlaatste dag... op de noen... zonder gids... enkel met een plannetje... en een (te) klein flesje water.

20160829_102329.jpg

20160829_102338.jpg

20160829_102354.jpg

Het domein ligt vlak boven het hotel, naast de TF65, de weg van het vliegveld naar Los Abrigos, en is ongeveer 1200m lang en op zijn breedste een goeie 300 meter. 't is een stenig stukje grond dat redelijk bergop loopt: het landschap loopt op van ongeveer 15 meter, vlak aan de ingang achter het hotel, tot 75 meter boven de zeespiegel op het meest noordelijke deel... met in het midden een kloof die bijna helemaal van Noord naar Zuid loopt... en die is vrij diep, die kloof... op sommige plaatsen maar enkele meters, maar aan de voet van het stuwdammetje is er toch wel bijna 30 meter hoogteverschil...   

Je komt onderweg zo goed als geen mens tegen... enkel een oude achtergelaten camion, droge struiken, keien en vliegtuigen, die passeren om de vijf minuten boven je hoofd. 

20160829_102712.jpg

 

20160829_102830.jpg

20160829_102809.jpg

Maar het is vooral het geërodeerde gesteente dat het zaakje bijzonder maakt. 

20160829_102912.jpg

20160829_103230.jpg

20160829_103314.jpg

20160829_103321.jpg

20160829_103346.jpg

Na een klein kwartiertje wandelen en puffen kom je halfweg de kloof - die steeds dieper wordt - een dam tegen en als je daar opklautert, sta je werkelijk in een prachtige soort oase... bijna een filmdecor, zo mooi...   

20160829_103514.jpg

20160829_103519.jpg

20160829_104041.jpg

20160829_104054.jpg

De bedoeling is dat je met de veerpont jezelf naar de overkant trekt en de begeleide groepen zullen er samen met hun gids wel in slagen, maar het ding is loodzwaar, de temperatuur loopt op tot boven de 30° en ik krijg met moeite beweging in het ding... na twee meter zweet ik mezelf al te pletter. Wijselijk besluit ik mijn dappere oversteekpoging te staken, trek mezelf terug naar de kant, leg het ding vast en klauter dan maar de helling op... en dat blijkt al een hele opgave!

Maar het uitzicht is wel mooi!

20160829_104419.jpg

20160829_104827.jpg

Als je boven langs de rand loopt kom je een paar honderd meter verder aan de trap die de groepen normaal na hun overtocht naar boven nemen... ik klauter dus naar beneden, anders mis ik dat stuk onder in de kloof!

20160829_104837.jpg

20160829_104919.jpg

20160829_104937.jpg

naar beneden gaat nog en het beetje schaduw is welkom, maar nadien weer naar boven is zwaar... het is nog iets warmer geworden en ik ben stijf content - en doorweekt - als ik weer boven besluit een selfie te trekken.

20160829_105410.jpg

20160829_105756.jpg

mijn water is ondertussen al lang op en de normale tijd van het aperitief is ook al door... hoog tijd dus om terug te wandelen naar het hotel... niet meer door de kloof, maar over het plateau...

20160829_110532.jpg

20160829_110541.jpg

20160829_110957.jpg

20160829_110811.jpg

20160829_110849.jpg

20160829_111117.jpg

20160829_111248.jpg

20160829_111746.jpg

20160829_111852.jpg

Ik slaag er moeiteloos om in nergens af of in te vallen en geraak bijgevolg heelhuids weer aan de uitgang van het reservaat... en aan de ingang van het hotel.

20160819_111548.jpg

20160819_111650.jpg

Een ingang waar je eigenlijk zonder problemen binnen geraakt... er is geen enkele controle aan die ingang zelf en de receptie ligt een paar galerijen verder... een ongewenste bezoeker kan vlot het domein betreden en in het hotel zelf geraken, zonder badge of sleutel of welke controle dan ook te moeten passeren.

Eigenlijk wel een beetje raar en niet echt veilig in deze tijden van terrorisme... maar blijkbaar zijn er hier op Tenerife gerust in dat die islamitische godsdienstwaanzinnigen nog niet tot op hun eiland geraakten!?

Ik geraak bezweet en wel - maar toch veilig - tot bij Martine en even later tot aan de Poolbar en trakteer mezelf op een Mojito... weliswaar in een onnozel plastiek potteke... maar de eerste smaakt fantastisch... en de volgenden ook!

20160830_191746.jpg

Nadien staat er Calamares op het menu... en wat tonijn en een stukje vis en een drets koude groenten

20160829_134658.jpg

en een stukje kipfilet... en een (kleine) brochette en van die inheemse aardappeltjes met mojo-saus en nog wat warme groente...

20160829_140017.jpg

Van de rest ben ik vergeten om het te trekken... maar de Gazpacho voor en de gebakjes na zijn daar altijd heerlijk en de ijskreem ook!  

Sandos San Blas... zonder overdrijven één van de hotels waar we al het beste hebben gegeten!

Even "recapituleren": je kan grof gemeten te voet drie richtingen uit... naar het Oosten (Los Abrigos), naar het Westen (San Miguel de Abona) en naar het Noorden (San Blas Reserva Ambiental).

In het Zuiden ligt de zee.

En je kan weliswaar een ommetje maken in het boven rechts naast ons gelegen complex "Oasis del Sur"... waar we dan ook eens een kijkje gaan nemen, maar waar ik geen kiekjes van heb, maar als je verder weg van het hotel wenst te geraken heb je best aangepast vervoer nodig.

En dat is voorhanden: in hotel Sandos San Blas kan je elke dag een shuttle nemen (op voorhand plaatsen boeken aan de receptie is verplicht) naar de meer dichtbevolkte wereld van Playa de las Americas. 

Om half tien moet je paraat staan met je voucher voor de bus... en best ook met goeie schoenen en genoeg geld en dies meer... drummen hoeft niet, want de bus zit maar half vol en na een klein half uurtje bollen, word je gedropt voor het hotel Vulcano op de Av. Antonio Domniguez.

We hebben zowat drie uur en half de tijd om te wandelen, te shoppen of ons onledig te houden met andere al dan niet nuttige bezigheden en trekken "op 't goed vallend uit" een straatje in richting dijk... ik heb een reisgids mét plannetje mee, maar we hebben niet echt een vast vooraf bepaald doel in gedachten en zullen wel zien waar we uitkomen.

Dat blijkt op een andere grote laan te zijn, de Avenida Las Americas, waar even verder het Hard Rock café ligt. Een pand waarvan de architect (of bouwheer of opdrachtgever) niet echt zwaar gebukt ging onder bescheidenheid.

20160821_100939.jpg

20160821_100713.jpg

We zijn zwaar benieuwd of het "cafeetje" er binnen even indrukwekkend bombastisch uit ziet, maar ze zijn op dit matinale uur nog druk aan het kuisen... 't is dus nog dicht... anders had ik nu kunnen pronken met zo een alom bekend T-shirt "Hard Rock Café - Tenerife" 

cool

Het valt ons trouwens op dat er bijzonder weinig volk rond loopt op de straat... blijkbaar is het nachtleven hier iets bruisender dan bij ons in het reservaat en slapen ze hier een forse deuk in de dag... zeker op een zondagochtend!

20160821_100755.jpg

We slaan een willekeurige paseo in en staan 200 meter verder plots aan het strand...

20160821_102643.jpg

wandelen over de promenade en besluiten na een klein half uur dat het dringend tijd is voor een aperitief!

20160821_105121.jpg

Ik neem een foto in tegenlicht en geraak aan de babbel et de mensen aan het tafeltje naast ons, want dat zijn ook Vlamingen... "waar men ook gaat langs exotische wegen, overal komt men Vlamingen tegen"... en Tenerife zit er vol van... overwinterende - in dit geval "overzomerende" - gepensioneerden, "expats" die een zaakje begonnen, rentenierende oudjes die het hier leuker, goedkoper en warmer vonden dan thuis of gewone vakantiegangers... je hoort op de terrassen hier meer Vlaams spreken dan in een gemiddeld Brussels café. 

Het is een plezant koppel die hier al jaren komen en de brave mens wil absoluut dat we samen eens op de foto staan... maar ik bezweer hem dat zoiets perfect lukt door middel van een selfie... en eigenlijk is dat nog waar ook... denk ik!?

20160821_105209.jpg

 Na een redelijk prijzige pint en dito sangria zeggen we dag aan de mensen en kuieren verder...

20160821_114040.jpg

en nemen onderweg een kijkje aan een zandkasteel... en een kiekje... dat laatste kost mij wel een "vrijwillige" bijdrage van 50cent, maar toegegeven, de man heeft zijn best gedaan!  

20160821_112650.jpg

20160821_112701.jpg

De hele toestand hier is relatief nieuw: in de jaren 50 was Los Cristianos een vissersdorp met een paar huizen en van Las Americas was gewoon nog geen sprake...een oud historisch centrum is hier dus gewoon niet... geen smalle steegjes, pittoreske huisjes of andere antieke bezienswaardigheden.

Maar als er één ding is waar ze hier geen gebrek aan hebben, dan is het shopping centra... heel het stadje blijkt gewoon één groot shopping centrum... boulevards vol hotels, shopping centra en tussenin hier en daar bar-restaurants, meer is er eigenlijk niet... en ze liggen er allemaal zeer chique... maar ook zeer rustig bij.

Blijkbaar is het in Los Cristianos op zondag markt... een héél grote markt... en is het daarom dat het hier zo kalm is.

20160821_115325.jpg

20160821_115347.jpg

20160821_120901.jpg

20160821_121049.jpg

20160821_121504.jpg

20160821_121513.jpg

20160821_121609.jpg

Mijn zoon, soms al zo onhandig als zijn teerbeminde vader, heeft bij de verbouwingen van zijn huis op een gegeven moment een forse brok muur los gekapt en toen die naar beneden donderde lag zijn GSM toevallig net onder de valroute... en dat ding bleek op de koop toe niet bestand tegen de impact van een brok baksteen en pleister. Hij drentelt sindsdien kommer- en smartfoonloos door het leven... hetgeen bij momenten grote ergernis genereert bij zijn moeder. Hij is tegenwoordig namelijk zo goed als onbereikbaar en we hebben dus het plan opgevat om hem een nieuwe te kopen... en waar kan je dat dus beter doen dan in het shopping-paradijs "par excellence", Playa de las Americas... en 't is hier dan nog taxfree ook!

We herinneren ons dus plots dat plan, duiken een overdekt centrum in en gaan prompt op zoek naar een smartfoonwinkel of iets van die soort.

20160821_122551.jpg

20160821_120640.jpg

20160821_122227.jpg

20160821_122518.jpg

20160821_122530.jpg

Maar dat valt vies tegen!

We struinen bijna een uur lang de ene "mall" na de andere af en komen allerhande winkels tegen, maar de schaarse shops waar ze elektronica verkopen zien er best mooi uit, maar echte smartfoons of gsm's zijn schaars en we hebben grote twijfels over de kwaliteit en vooral "echtheid" van de aangeboden waar.

We besluiten het aankoopplan "on hold" te zetten en op de luchthaven eentje op de kop te tikken!

(maar later zal blijken dat er daar absoluut geen telefoonwinkel voorhanden is, zodat we begin september met lege handen thuis komen... en mijn kroost gewoon verder wreed rustig en mobiel onbereikbaar door het leven kan huppelen)

We komen onderweg wel andere leuke dingen tegen... plezante stoelen bijvoorbeeld!

20160821_115658.jpg

Die niet te koop zijn!

We ontdekken ook waar het volk dat niet naar de markt is, zich op zondagochtend pleegt op te houden!

20160821_122851.jpg

20160821_122856.jpg

20160821_123015.jpg

20160821_123028.jpg

"gelijk het haar op de hond"... noemen ze zoiets, geloof ik!

Al zijn onze zwembaden niet zo blauw, we besluiten dat het bij ons toch lekkerder  en vooral rustiger liggen is!

20160821_123148.jpg

We wandelen weer naar de dijk en de zee blijkt ook veel rustiger dan dat zwembad... nu ja, je hebt golven en rotsen en dikke keien en je moet oppassen voor surfers en het zal wel veel kouder water zijn... uiteindelijk is 't handiger en meer comfortabel aan dat overvolle zwembad dan hier... maar toch...

We volgen de dijk helemaal rond het centrum... tot we aan het begin van onze Avenida Dominguez uitkomen en hebben nog een half uurtje tijd over, dus gaan op zoek naar een café of bar, passeren een paar mooie doch verlaten hoekjes en vleien ons neer op het terras van een pizzeria. 

20160821_124114.jpg

20160821_124147.jpg

20160821_125101.jpg

20160821_125259.jpg

20160821_131538.jpg

20160821_131520.jpg

De jongedame kan het niet echt bevatten dat we niet willen eten... het is 13.15u en in Tenerife gaat blijkbaar zowat iedereen dan aan tafel... maar wij blieven enkel een glas witte wijn.

De wijn is lekker, we staan op tijd aan de halte te wachten, de bus is stipt op tijd en tegen twee uur gaan wij aan tafel... bij ons... all inclusive!

wink

Dat hebben we dus ook gehad: met de bus naar Las Americas / Los Cristianos... een best leuke uitstap, aar meer dan een halve dag moet dat voor ons echt niet zijn!

De volgende trips gaan we wel iets langer en verder weg... en de eerste is naar Agana... een "VIP-tour" naar de oude hoofdstad en het gebergte op de oostelijke punt van Tenerife!

Onze eerste echte via Nele-van-Thomas-Cook georganiseerde trip is dus de "VIP-tour".

Op de voucher staat vertrek om 8.15u met de vraag liefst 10 minuutjes vroeger stand-by te zijn... we zitten dus vanaf 8 uur op de uitkijk en zien stipt op tijd een Range Rover van de firma Tamaran de parking oprijden, 't is geen volgens ons niet het juiste model, maar blijkt wel degelijk onze VIP minibus. 

20160823_081227.jpg

De chauffeur, een vriendelijk man met een beetje overgewicht en ademtekort kruipt steunend uit zijn Jeep, neemt onze voucher in ontvangst en we zijn weg... we pikken onderweg nog een koppel op en draaien dan de snelweg op en zetten koers naar het Westen... de andere richting uit. Ik zit vooraan, heb een redelijk goed richtingsgevoel en een reisgids met kaart bij de hand en pols dus voorzichtig naar de bestemming en de driver legt steunend uit dat we eerst naar een verzamelpunt gaan en daar de definitieve groepen per voertuig gaan vormen.

20160823_084938.jpg

20160823_085147.jpg

Dat verzamelpunt ligt op de parking van GRAN SUR, een groot shoppingcentrum vlakbij de snelweg ten noorden van Costa Adeje. Wij hebben geluk, nu ja, ik toch: de groepen worden verdeeld per taalrol en wij blijven in onze Range Rover. Ik vooraan naast de chauffeur, Martine helemaal achteraan naast een Vlaamse dame die alleen op stap is en op de bank in het midden wurmen zich 3 Nederlanders... een vriendelijke stevige man met twee nog iets meer uit de kluiten gewassen dames. Ze passen net op de bank en zitten bijgevolg muurvast. De dikste van de drie werpt begerige blikken naar mijn positie op de voorzetel, maar de chauffeur maakt mijn dag goed. De policy is om "families as much as possible together" te steken... maar als de alleenstaande dame liever bij Martine zit en ik het niet erg vind om alleen vooraan plaats te nemen, dan is het OK. Het is OK voor ons.

innocent

Stipt om negen uur rijden we weer de snelweg op: een verzameling van 5 minibusjes en de Range Rover en onze "driver" is duidelijk de chef van de kolonne: hij rijdt achteraan en zorgt dat de boel samenblijft. Er zijn twee Nederlandstalige voertuigen maar de Vlaamse gids is chauffeur van het andere busje en die van ons spreekt enkel Spaans en een beetje Engels. Veel uitleg krijgen we dus niet onderweg.

20160823_093122.jpg

Ze hebben nochtans radioverbinding, maar in de plaats van dat systeem te gebruiken om info te verstrekken aan de andere toeristen, zitten ze onder mekaar te tateren en onze chauffeur heeft daarbij continu het hoogste woord... om te bevestigen dat we nog volgen en te melden dat iedereen die of die camion goed voorbij is geraakt en dat er een snelle motard achterop komt en dat ze vooraan iets meer snelheid mogen maken of iets moeten inhouden en dies meer... hij dirigeert zijn troepen met ferme hand naar het oosten, maar wij vernemen geen knijt over al wat we onderweg tegenkomen... ik volg wel met de reisgids op de schoot en hou de geprangde Hollanders en de Vlaamse dames-achterbank op de hoogte van de situatie.

20160823_100418.jpg

Precies een uur later staan we in San Cristobal de la Laguna, de oude hoofdstad, waar we van onze gids op een parking wel een uitgebreide uitleg krijgen over de trip en waar we al gepasseerd zijn en waar we ons nu bevinden en wat we daar allemaal gaan doen... en daarna trekken we in groep de stad in.

IMG_0354.JPG

IMG_0357.JPG

IMG_0358.JPG

IMG_0359.JPG

Het is een mooi stadje, gesticht eind 15e eeuw en sinds 1999 door Unesco erkend als werelderfgoed. Het was in die tijd één van de eerste steden die zonder verdedigingsmuren werd aangelegd en had een heel bijzonder grondplan: de straten werden aangelegd in dambordpatroon en het werd door de Spaanse veroveraars in Midden- en Zuid Amerika als voorbeeld genomen voor verschillende andere nieuwe steden ginder achter.

Mij doet het wat denken aan Cabo Verde... niet zozeer het stadje zelf, maar de stijl van de huizen.

IMG_0362.JPG

Onze gids vertelt honderduit over de functie van de vensters en balkons en de torens in de kloosters en ik vergeet prompt het meeste... het enige wat ik me vaag herinner is dat de nonnen en andere dames de mogelijkheid hadden naar buiten te loeren naar de passanten zonder zelf gezien te worden.

IMG_0363.JPG

We bezoeken het Casa Alvarado Bracamonte, waar het toeristenbureau zit rond een mooie binnentuin en daar krijgen we bericht dat we nu een dik uur vrije tijd hebben om op eigen houtje nog een toertje te doen en tegen kwart voor één worden we terug verwacht op het Plaza Del Cristo.... daar is een markthal én een café met terras heb ik bij het toekomen gemerkt, dus dat komt wel goed!  

We bezoeken eerst even verder de kathedraal, waar duidelijk te merken is dat in vroeger tijden massaal zilver en andere rijkdommen door de Spanjolen uit de Nieuwe wereld werden weggesleept om er "thuis" hun kerken mee te verfraaien en waar ze nu toevallig ook net de grote luster aan het poetsen zijn...

IMG_0365.JPG

IMG_0366.JPG

IMG_0367.JPG

IMG_0368.JPG

IMG_0370.JPG

en wandelen dan rustig door de straatjes terug langs een andere gesloten kerk en nog een andere - afgebrande - kerk en een paar stemmige pleintjes en plantsoenen. Van één ding hadden die Spanjaarden wel genoeg in voorraad en dat zijn religieuze gebouwen... afgezien van de kathedraal staat het centrum ook nog vol kloosters, kerken, kapellen en soortgelijke toestanden.

IMG_0372.JPG

IMG_0371.JPG

IMG_0373.JPG

IMG_0376.JPG

IMG_0375.JPG

IMG_0377.JPG

een kwartiertje voor tijd staan we aan de overdekte markt...

IMG_0378.JPG

IMG_0379.JPG

IMG_0380.JPG

IMG_0381.JPG

en installeren ons op het terras van de enige bar, met zicht op het plein, waar seffens de groep normaal gaat verzamelen als alles goed gaat... maar eerst haal ik onszelf een pint en frisdrankje (bij gebrek aan wijn)

20160823_112639.jpg

We vertrekken mooi op tijd uit La Laguna en bollen resoluut richting Las Mercedes en dan de bergen in langs de enige weg naar het oostelijke massief van Anaga.

De eerste halte is boven op 950 meter hoogte aan de mirador van de "Ermita de la Cruz de Carmen".

20160823_121626.jpg

20160823_122030.jpg

20160823_122052.jpg

Een paar kilometer verder stoppen we weer even op de Pico del Inglés.

20160823_123928.jpg

20160823_123842.jpg

20160823_123805.jpg

20160823_123739.jpg

En na al die schitterende vergezichten is het tijd om af te zakken naar de kust en daar ergens een hapje te eten. Aan de "Cruce de Bailadero" nemen we een klein baantje naar beneden, duiken een tunnel in en volgen dan de weg richting Taganana... Het landschap is prachtig, maar we gaan seffens precies onder de wolken zitten... die kolken aan de noordkant van het gebergte tegen de flanken van de bergen aan en wij moeten daar seffens naar beneden... maar we zijn er nog niet!

20160823_130237.jpg

20160823_130334.jpg

20160823_130344.jpg

20160823_130852.jpg

20160823_130041.jpg

Het is een redelijk smalle baan met toch wel wat verkeer en onze chauffeur is onophoudelijk via de radio bezig met de verkeerssituatie voor, achter en naast ons door te geven aan die vijf voor ons. Je zou zo denken dat de mannen achter het stuur van die minibusjes ook wel zien dat er bochten zijn... of tegenliggers afkomen, maar die van ons is daar precies niet echt van overtuigd. Trouwens, ondanks al dat gekwebbel rijden we ons tussendoor al wel eens bijna vast omdat er tegenliggers  - duidelijk moedwilligaards!  - niet willen wachten voor de bocht tot onze kolonne door is. Kreunend en zuchtend doet hij dan zijn beklag tegen de micro en tegen mij... ik beaam volmondig... tegenliggers... ze moesten het verbieden... Madre Madonna Misericordia! undecided

20160823_130221.jpg

Tijd om te stoppen hebben we niet meer: de bazin van het restaurant in Benijo heeft viskes gebakken... of vlees of kip, al naargelang je besteld hebt vanmiddag in La Laguna, daar moest ieder zijn wensen overmaken aan de gids en die heeft ondertussen onze komst én keuze telefonisch overgemaakt.

20160823_132644.jpg

na een half uur draaien en keren waarbij we rakelings langs rotsen, muurtjes, vangrails en tegenop komende voertuigen scheerden, zijn we beneden aan de kust, stuiven door Taganana en langs Bajo El Roque, wurmen ons door de file in Benijo en staan 10 minuten later voor het restaurant El Fronton.

20160823_133144.jpg

We hebben geen idee of het eten goed gaat zijn, maar de ligging en het panorama zijn alvast 4 sterren waard.

 

20160823_135417.jpg

20160823_135319.jpg

20160823_135259.jpg

Het strand ligt 75 meter lager en je kan er via een paadje naartoe, maar ik heb geen zwembroek mee, 75 meter dalen én nadien klimmen lijkt me wat overdreven én bovendien is de tafel gedekt!

We schuiven dus mee aan!

20160823_135439.jpg

Sommigen "voor de vlees"... en ik "voor de vis"!

20160823_140416.jpg

Wij - de vis kiezers - krijgen een "wreed grellig" beest voorgeschoteld, met twee patatjes als garnituur, maar er staan potjes mojo-saus op tafel en kommen gemengde sla... en de wijn is wat scherp, maar - indien aangelengd met water - zeer drinkbaar. Kortom... een kwartier later heb ik goed gegeten!

20160823_133517.jpg

We nemen nog een laatste fotootje van het landschap en moeten dan alweer instijgen. Dezelfde weg terug naar boven door de tunnel en in El Bailadero linksaf en dan aan de zuidkant naar beneden tot in San Andrès.

20160823_150035.jpg

20160823_150053.jpg

20160823_150103.jpg

20160823_150932.jpg

20160823_151040.jpg

20160823_151548.jpg

20160823_151652.jpg

Ik tracht vanuit mijn raampje onderweg wat foto's te nemen van de stranden aan de noordkant en van de beklimming van het gebergte en de wolken boven en nadien van de afdaling naar de zuidkust... met wisselend succes....

IMG_0384.JPG

IMG_0385.JPG

We houden nog een korte fotostop en om kwart voor vier staan we aan het zandstrand van San Andrès, de Playa de las Teresitas.

In 1973 werd op bevel van Franco 270.000 ton zand uit de (toenmalige) Spaanse Sahara per schip overgebracht naar hier om een artificieel zandstrand aan te leggen van meer dan een kilometer lang. Twee pieren aan de zijkant en een lange golfbreker voor het strand, zorgen dat de boel niet wordt weggespoeld en een bos palm- en andere bomen, een promenade en bijhorende strandbarretjes maken het plaatje compleet.

Het is volgens de boekjes het mooiste strand van Tenerife... en dat zal dan wel zo zijn zeker.

Wij krijgen 10 minuutjes fotostop.

20160823_154634.jpg

20160823_154414.jpg

20160823_154444.jpg

20160823_154340.jpg

Het zicht op de boorschepen(?) voor de kust krijg je er als toemaatje bij.       

Na tien minuten zit onze strandtijd er op, douchen hoeft niet... hoewel dat zou welkom zijn... 

20160823_154534.jpg

We beginnen nu aan de voorlaatste etappe: de volgende stop is Candelaria, waar we - volgens de gids - wel tijd gaan krijgen om iets te drinken.

20160823_161206.jpg

Het is iets meer dan 25 kilometer bollen en eens de haven en het stadscentrum van Santa Cruz gepasseerd, zitten we op de snelweg en gaat het in vliegende vaart naar het zuidwesten.

Om half vijf draaien we het plein op voor de basiliek van Candelaria. Het is een bedevaartsoord voor pelgrims die hier de "Virgin de Candelaria", de patroonheilige van de Canarische eilanden, komen vereren. 

Wij krijgen een klein half uur vrije tijd om het plaatsje te bezoeken.

20160823_163838.jpg

20160823_164141.jpg

20160823_163656.jpg

We nemen een kijkje in de basiliek, staan even te gapen naar het schrijn van de Heilige Maagd en stappen dan buiten tot aan het zwarte strand, waar één dappere de keien trotseert...

20160823_163804.jpg

We nemen een paar kiekjes van de rij beelden van de negen Menceyes, de stamhoofden die het eiland bestuurden voor het werd veroverd door de Spanjaarden en houden dan nog net een kwartier over om een terrasje te doen.

20160823_163907.jpg

20160823_163553.jpg

Er zit niet zo heel veel volk op het terras van bar Dorada, maar we hebben toevallig de traagste "serveuze" van Zuid-Tenerife en omstreken getroffen. Het duurt een eeuwigheid voor ze de bestelling komt opnemen en Martine heeft haar wijntje nadien vrij snel, maar wat betreft mijn pint blijkt er ergens tussen terras en toog een misverstand geweest te zijn dat niet zomaar gelosbaar blijkt... kortom, ik wacht en wacht en vraag wat er scheelt en of het nog gaat in orde komen, maar het glas bier geraakt maar niet tot aan het tafeltje. Ondertussen zitten we qua uur van samenkomen aan de busjes al in de blessuretijd en net als ik denk van het dan maar af te trappen, serveert ze dan toch mijn cerveza.

Op dergelijke momenten is het best handig als je een glas in één teug kan binnenkappen... we zijn maar een paar minuten te laat op de afspraak!

Even later klimmen we het stadje uit, draaien de snelweg op en zetten er weer flink vaart achter: onze Range Rover jaagt de meute minibusjes voor zich uit en even voorbij de afslag naar de luchthaven draaien we de weg af naar San Blas en zit de trip er op.

Het is net geen half zes voorbij als we ons neerploffen op het terras van de bar en een gin-tonic en glas cava bestellen om wat te bekomen van onze VIP-tour.

 

Je kan met dezelfde maatschappij een Jeep-tour doen, naar o.a. La Gomera... en een paar dagen later ondernemen we ook die tocht... maar gezien we al voor achten worden opgehaald en het ontbijt pas begint vanaf zeven uur dertig, hebben we een "early breakfast" besteld, dat houdt gewoon in dat je al vroeger binnen mag... en dat nog niet alles voorhanden is, maar je kan toch al een stevig en uitgebreid ontbijt binnen stouwen... én in een zeer rustige sfeer!

20160825_072322.jpg

We staan weeral de gevraagde 10 minuten vroeger op appel, maar er is nog geen Jeep te zien, er staat op de parking wel een witte Landrover Defender, waar een kerel verwoed aan de ruiten staat te poetsen... ik kijk verwachtingsvol in zijn richting maar hij gebaart van krommenhaas en kuist voort en ik neem dan maar een fotootje, niet van Martine op de bank zoals vorige keer, maar van de cactussen naast de deur.

IMG_0392.JPG

'k Heb ooit ook zo een hele grote meegebracht naar huis, toen de RTT-bibliotheek definitief werd gesloten wilden ze dat mormel weggooien en ik had de onzalige "groene" gedachte hem te redden van de container en thuis een ereplaats en nieuw leven te geven. Hij was echter niet echt welkom door mijn madam, ze vond het een mottig en veel te groot ding. Hij werd dus na een tijdje verbannen naar het tweede verdiep en verkommerde daar... vooral omdat ik hem systematisch vergat te gieten... en zelfs cactussen (of zijn die dingen van een andere familie?) kunnen blijkbaar toch niet helemaal zonder vocht.

Deze staan er iets florissanter bij, hoewel, véél regenen doet het hier nu ook niet... één of andere tuinman moet die bakken regelmatig een klein beetje gieten, peins ik.   

 

Stipt op het afgesproken uur stopt de poetsende kerel even verder zijn vod weg, stapt in zijn jeep en rijdt de 10 meter dichterbij tot pal voor onze neus. Het is dus toch onze jeep. Hij - de chauffeur - is van dichtbij gezien niet echt piepjong meer, maar op het eerste zicht nog wel zeer vitaal... hij checkt de voucher en huppelt rond de jeep, trekt galant de deur open voor Martine en stelt zich dan voor.

We maken kennis en de opa - Albert of is 't Albertooo? - blijkt perfect Vlaams te spreken: hij heeft zijn hele leven in Vlaanderen gewoond en gewerkt en trok na zijn pensionering weer naar de "roots" en die lagen - en liggen nog altijd - hier in het dorpje Vilaflor op de flank van de Cañadas.

Hij verdient een centje bij als chauffeur bij het excursiebedrijf Tamaran en tatert honderduit terwijl we naar het hotel Vincci naast ons sjezen, waar nog een koppel moet opgehaald en dan gaat het weer naar het TAMARAN-verzamelpunt op de parking voorbij Playa de las Americas, zoals vorige trip.

Ik zit vooraan en heb daar al een beetje spijt van... hij raast met de jeep tegen een rotvaart doorheen de "urbanizacions" rond de Golf del Sur, we vliegen echt laag en eens op de snelweg geeft hij nog wat gas bij. Ik bedenk dat vooraan rechts de gevaarlijkste plaats is, maar dat zo een Landrover heel degelijk en stevig in mekaar zit... en met die troostende gedachte klem ik mij vast aan de deur en het dashbord en we staan even later in een recordtijd op de parking achter het magazijn.  

Daar worden weer de groepen per taalrol heringedeeld, wij blijven bij Albert(o), maar ik wordt naar de achterbank verwezen, naast Martine... er rijdt een koppel met 2 kinderen mee met ons en traditiegetrouw worden families zoveel mogelijk samen gezet. De vader kruipt dus vooraan en ik haal opgelucht adem... tot ik besef dat we langs de achterklep in dat ding moeten kruipen en er dus ook niet zomaar uit gaan geraken, gesteld dat we uit het decor vliegen...

IMG_0393.JPG

We geraken toch al heelhuids in de haven en iets na negenen schuiven we aan om de ferry naar La Gomera op te rijden... nu ja, de chauffeurs rijden de jeeps er op, wij moeten te voet inschepen!  

IMG_0394.JPG

20160825_092952.jpg

Half tien stipt varen we de haven uit...

20160825_093023.jpg

IMG_0395.JPG

De overtocht duurt iets minder dan een uur... tijd genoeg om wat te zonnen en nadien op verkenning te gaan... of gewoon wat naar de zee en de eilanden te zitten kijken...

20160825_095507.jpg

20160825_095413.jpg

20160825_100952.jpg

IMG_0397.JPG

IMG_0398.JPG

20160825_102333.jpg

10 minuten voor aankomst verzamelen we aan de trap, volgen braaf de gidsen en chauffeurs naar het ruim en kruipen weer in onze jeep... het canvasdak is nu open gelegd, als we ergens in vliegen kunnen we er toch al langs daar uit.

IMG_0399.JPG

20160825_105522.jpg

Om half elf meren we aan in San Sebastian en onze kolonne rijdt als één van de eersten de wal op... en zet koers naar het binnenland, waar we even later stoppen aan een panoramaparking om een gezamenlijke uitleg te krijgen van onze gids, die zit weeral in een andere jeep en ze hebben nu zelfs geen radioverbinding, maar als het moet kan Albert ook wel één en ander vertellen, vermoeden wij. 

20160825_104044.jpg

20160825_104611.jpg

20160825_104717.jpg

We gaan het binnenland in (er is gewoon geen baan langs de kust), de bergen op tot boven 1000 meter en dan afbuigen en afdalen naar Hermigua, waar we een kweekcentrum van Aloë Vera zullen bezoeken en een stop maken een bananenplantage en dan langs het kustdorp Agulo en daar terug de bergen in, rechts voorbij de Embalse de las Rosas (een stuwdam met bijhorend meertje) en langs kleine wegeltjes een natuurreservaat in om tegen een uur of één te gaan lunchen in Restaurant Roque Blanco en daarna rijden we zowat dwars door het cntrum van het eiland doorheen het Parque Nacional Garajonay, stoppen nog aan een oude krater de "Laguna Grande" en dalen dan weer af naar de haven...

een fijn plan... volgens mij... ik neem nog een kiekje van Martien voor onze Defender en we zijn weg... een half uur bochten en stijgen en dalen tot aan de Aloë Vera's.  

 

20160825_105309.jpg

IMG_0400.JPG

IMG_0401.JPG

IMG_0403.JPG

IMG_0402.JPG

IMG_0404.JPG

In de verte boven zee schijnt de zon, maar in de bergen is het redelijk dik bewolkt en hoe hoger we stijgen, hoe frisser het wordt.

Martine wurmt zich in haar pulleke maar ik hou vol in mijn T-shirt... 'k moet enkel oppassen dat mijn "Catalaanse" klak niet af waait... de kolonne houdt er een flink vaart in en de afgronden zijn diep... als ze hier weg waait, ben ik ze kwijt voor altijd... en in dit stukje Spanje hebben ze geen klakken van "Catalunya" in voorraad, peins ik. 

IMG_0406.JPG

IMG_0408.JPG

IMG_0409.JPG

IMG_0411.JPG

Onze Alberto geeft onderweg veel info... over alles en nog wat en houdt regelmatig zeer gevat en attent in... voor een fotootje of om iets aan te wijzen langs de kant. De snelheid zakt ondertussen wel een beetje als de weg smaller wordt in de afdaling naar de vallei van Las Cabezadas en Hermigua... maar het tempo blijft stevig en telkens we even stoppen, moet Albert flink gas geven om terug aan te pikken...

Ik verdenk hem er na een tijd van dat hij het expres doet: zien dat hij de laatste rijdt en tussendoor zo even wachten om dan plankgas door de bochten te kunnen scheuren...  een beproefde methode die we zelf plegen te gebruiken telkens als we in Egypte op Quad-tour trekken...

(Aan tafel zullen diezelfde middag mijn medereizigers mij bevestigen dat ze zo ongeveer dezelfde indruk hadden.)  

IMG_0416.JPG

Om half twaalf komen we van een heel smal wegeltje weer op de grote baan in de vallei en parkeren ons... we staan vlak boven de Aloë Vera plantage. Het volgende half uur worden we uitgebreid ingewijd over de weldoende kenmerken van deze wonderbaarlijke planten.

IMG_0418.JPG

IMG_0419.JPG

20160825_113347.jpg

IMG_0420.JPG

20160825_115755.jpg

terwijl we allemaal eens mogen proberen hoe lekker de blubber uit planten wel aanvoelt op je velletje en we nadien worden uitgenodigd om een piepklein glaasje van één of andere drank "op basis van" te proeven, komt buiten de zon er door en wordt het dadelijk warm... om niet te zeggen heet.

Ik kuier wat rond en bestudeer de omgeving, maar de aanplant ligt strategisch goed... toch voor de eigenaar: er is in geen velden of wegen een bodega of bar te bespeuren...       

20160825_115823.jpg

20160825_120738.jpg

20160825_115802.jpg

20160825_120729.jpg

Rond de middag zijn de meeste inkopen gedaan en zitten en staan we wat te wachten op het vertrek naar de volgende halte...

Die ligt nog geen kilometer verder, we duiken na 100 meter op de grote baan links een wegeltje in dat langs een hele verzameling bananenplantages loopt en stoppen even verder... 

IMG_0421.JPG

20160825_121844.jpg

De gids trekt met ons tot tussen de bananenbomen en geeft een heel deskundige uitleg over de soort en hoe ze worden gekweekt en geoogst en verwerkt en hoeveel er aan één boom groeien én... we weten nu het antwoord op de vraag "waarom zijn de bananen krom"!

cool

20160825_121831.jpg

20160825_122221.jpg

20160825_122745.jpg

Ik ben niet echt wild van die dingen... bananen behoren niet echt tot mijn lievelingsfruit, maar de uitleg is interessant en we reizen om te leren nietwaar!

Een kwartiertje later kruipen we - iets slimmer dan tevoren - weer langs achter in onze jeep en Alberto trapt hem vrolijk op zijn staart... we rijden langs het riviertje, dat een paar meter naast en onder ons vloeit, ontdekken dat er hier niet alleen bananen groeien maar dat naast het water het vol staat met papyrus en een paar honderd meter verder moeten even steil omlaag, door het water en dan steil omhoog om naast een dieper liggende plantage aan de andere oever verder naar zee te rijden... Alberto is in zijn element en terwijl wij napraten over papyrussen en platanas en dies meer, denkt hij dat we in de Boucles de Spa zitten.

IMG_0424.JPG

IMG_0425.JPG

Als we aan het strand - of wat daar hier moet voor door gaan - arriveren, is er van de achterliggende jeeps geen spoor meer te zien...  

Er zijn er wel twee voor ons en we verlaten de vallei en beginnen aan de beklimming van de berg richting Agulo, maar er volgt nog steeds niemand.      

IMG_0427.JPG

We stoppen even halfweg... geen jeeps meer te zien achter ons, maar je ziet wel mooi de Teide op Tenerife liggen... 60 km van hier!

20160825_124359.jpg

Alberto wordt toch wat ongerust en overlegt met de andere twee chauffeurs, er wordt gebeld voor meer info en we vernemen dat er een jeep in panne staat en dat wij alvast gaan door rijden naar het restaurant, want daar wachten ze seffens met het eten!

IMG_0431.JPG

IMG_0433.JPG

IMG_0435.JPG

IMG_0437.JPG

We rijden door een geweldig landschap, met schitterende vergezichten, genieten voluit en een half uur later staan we aan la Roque Blanco , een restaurant op een kam, 800 meter hoog en met fantastisch uitzicht op de vallei van Vallehermoso.

 

20160825_130906.jpg

IMG_0439.JPG

IMG_0438.JPG

Ik ben het al gezegd, maar de natuur is prachtig... en het eten ziet er ook niet slecht uit.

(De foto is wat "flou", maar de kip en aardappeltjes en groenteschotel waren lekker... echt lekker!)

20160825_132540.jpg

Terwijl wij aan tafel gaan is er nog steeds geen spoor van de andere jeeps, maar nu sijpelt er wel meer informatie binnen...

Blijkbaar was er geen panne, maar is er een ongeluk gebeurd, een redelijk zwaar!

20160825_140654.jpg

Na een klein half uur komt de rest aan, maar we mankeren dus één jeep, die met 8 Italianen. De sfeer aan tafel is zeer bedrukt, zeker nu we de details vernemen: de bewuste Defender reed twee plaatsen achter ons in de kolonne en vlak na vertrek aan de bananen is hij van de baan geraakt.

Bij het kruisen van het riviertje is de - jonge en nog onervaren - chauffeur bij het naar boven rijden op de slijkerige helling, de macht over het stuur kwijt geraakt, de Defender is van de weg geschoven en de talud in gedonderd... recht de bananenbomen in... op zijn dak, nu ja, het canvas dak was open, dus de mensen zijn vast geriemd in hun autozetel, op hun hoofd die bomen in gevallen. Er zijn twee zwaar gewonden en de rest heeft snij- en schaafwonden... de chauffeur heeft zo goed als niks, maar de mens vooraan rechts(!) is er erg aan toe en kregen ze niet zonder hulp uit het voertuig. De jeep net achter ons heeft het zien gebeuren en is gestopt, net zoals die er achter, maar wij waren net al uit het gezicht... Iedereen is ondertussen overgebracht naar een ziekenhuis en meer weten ze momenteel niet.

Wij zijn er allemaal stil van... onze lunch is al binnen, dus gaan we buiten een luchtje scheppen en napraten en de meningen zijn gelijklopend... we vonden zelf al dat die mannen wat te macho achter het stuur zitten, ze rijden goed en kennen de route vermoedelijk op hun duimpje, maar het gaat veel te hard en als er dan een minder ervaren kerel tussen zit die kost wat kost de rest wil volgen, dan loop je risico's... Quod erat demonstrandum  

20160825_135908.jpg

Maar de show must go on: even later worden we binnengeroepen: er staat een demonstratie van de fluittaal van La Gomera op het programma en accident of geen accident, het programma zal worden afgewerkt! Een dame vergast ons dus op het "Silbo Gomero"... de vroegere inwoners communiceerden van berg tot berg op deze manier en tegenwoordig wordt ze zelfs terug onderwezen in de plaatselijke school.  

20160825_141103.jpg

Wij snappen van dat gefluit geen fluit... maar 't is wel indrukwekkend en plezant.

20160825_141534.jpg

Waar ik trouwens ook niks van snap is van het verbod op het lezen van Humo op de WC... of dat kan ik verkeerd hebben geïnterpreteerd.

tongue-out

Na de lunch hebben we een serieuze achterstand op het tijdschema opgelopen. We gaan het programma onderweg afhaspelen zoals voorzien, maar dus straks weinig of geen vrije tijd meer hebben in de haven. Nu ja, erg is dat niet... als we maar heelhuids terug thuis - of in dit geval op de boot en later in het hotel - geraken.

De rit doorheen het natuurpark verloopt rustig en we kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat het tempo precies iets bezadigder is dan deze voormiddag... we rijden kilometers door een bosrijke streek en houden zoals gepland een stop op de Laguna Grande. 

20160825_151831.jpg

Ooit, héél lang geleden een krater, maar tegenwoordig al een paar miljoen jaren (kan ook meer of minder zijn, 't is bij benadering) een stoffige zandvlakte waar strikt genomen niet veel te zien is.

20160825_151753.jpg

Je kan er door het bos een wandeling van een 20-tal minuten maken tot op een panorama, waar eigenlijk ook niks te zien is... het uitzicht is met de jaren toegegroeid peins ik... je ziet vanuit het bos alleen andere bomen.

20160825_152158.jpg

20160825_152659.jpg

20160825_152843.jpg

Op een kwartier zijn we rond en staan dus ruim op tijd weer te kijken naar de zandvlakte... ik neem nog een foto van een boompje tijm en van een forse paardenbloem, die hier ook op stam groeit... die dingen groeien hier veel forser uit dan bij ons, maar dat zal aan de zuivere lucht liggen: blijkbaar is de luchtkwaliteit op La Gomera hier ongelooflijk goed, bij het beste van De Canarische Eilanden en omliggende werelddelen!

20160825_153737.jpg

Even later vertrekken we voor het laatste traject, de doorsteek van het natuurpark en daarna de afdaling naar de kust,

20160825_155636.jpg

maar we houden op 1100 meter hoogte nog wel een fotostop aan de Roque de Agando, een spectaculaire rotsformatie in een prachtig landschap... het doet wat denken aan Spielberg zijn berg uit "Close Encounters of the Third Kind"... het is een indrukwekkend mooie plek, maar met een dramatisch "randje": in 1984 woedde er een grote bosbrand in de streek en ongeveer op deze plek geraakten een groep brandweerlui ingesloten... er vielen 20 slachtoffers en een roestkleurige gedenkplaat staat naast de parking ter herinnering van het drama.

20160825_155855.jpg

20160825_160447.jpg

20160825_160441.jpg

20160825_160043.jpg

20160825_160113.jpg

We klauteren een kwartiertje rond, passen goed op, want er zijn vandaag al genoeg accidenten gebeurd en vatten dan de afdaling aan, terug naar San Cristobal, de haven en de veerboot.  

  20160825_162134.jpg

20160825_162157.jpg

20160825_162250.jpg

20160825_162148.jpg

Na een laatste korte stop voor een fotootje rijden we om half vijf de haven binnen... waar ik in de verte precies een bekend silhouet zie liggen.

20160825_163758.jpg

We hebben nog iets meer dan een half uurtje vrije tijd, door de vertraging vanmiddag is er dus geen mogelijkheid meer om het stadje te bezoeken, maar er is een bar vlak naast de haventoegang en het lukt nog wel om daar iets te drinken. 

20160825_170034.jpg

20160825_165827.jpg

20160825_170023.jpg

en weeral goed op tijd schepen we in en varen stipt de haven uit  

20160825_173537.jpg

20160825_173648.jpg

De driemaster kennen we niet, maar het cruiseschip, dat zijn we al eens tegengekomen: Deze zelfde Aida lag een maand geleden in Honnigsvag aan de Noordkaap en liep net de haven uit toen wij met de Koningsdam arriveerden... ik ben er absoluut zeker van... die gruwelijk lelijke schildering van een mond en ogen op zo een mooi wit schip, dat vergeet je niet zo direct!               

20160825_173714.jpg

De overtocht verloopt vlekkeloos, we zien wel geen dolfijnen of walvissen en 't is geen cruise, maar toch een leuke boottocht.

20160825_182135.jpg

Om twintig na zessen kruipen we weer in de Defender en rijden vanuit de haven weer rechtstreeks naar het hotel. Alberto babbelt iets minder dan vanmorgen en is precies iets kalmer ook, maar op de snelweg blijven we toch op het linkervak hard meevolgen met het andere verkeer. Ik verneem nog wel dat de firma het niet leuk vindt dat Land Rover is gestopt met de productie van "Defenders"... zijn baas heeft er nog een tiental kunnen bestellen, maar daarna is het gedaan met nieuwe aan te schaffen...

Tja... ze gaan moeten zorg dragen voor die dingen en er niet te veel in bananenplantages mee duiken, denk ik dan... in stilte!

Het is weeral iets voor zeven als we afgezet worden aan het hotel, net op tijd voor het eerste aperitief!

Ziezo!

Al onze uitstappen te voet, met shuttlebus of georganiseerd door Tamaran zitten er op... we hebben nog wel twee dagen een auto gehuurd, maar daar vertel ik over in een aparte blogpost.

Dit is al een heel lange post geworden... Fredje gaat anders veel te veel moeten scrollen bij het lezen van het vervolg.

cool

  

       

 

    

  

   

             

18:55 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

15-08-16

Noordkaap cruise: Stavanger en de oversteek naar huis

Vrijdag 29 juli is onze laatste dag in Noorwegen. Morgen zaterdag zitten we een hele dag op zee en zondagochtend meren we in alle vroegte aan in Amsterdam en zit het er op.

Het wordt tijd peins ik, want ons krediet bij de weergoden is op: het regent in Stavanger!

Het regent als we Stavanger binnenvaren.

IMG_0340.JPG

Het regent als we er naar de kaaien manoeuvreren

IMG_0344.JPG

IMG_0348.JPG

IMG_0349.JPG

en het regent als we aanleggen...

20160729_095800.jpg

Kortom, het belooft een natte dag te worden...

IMG_0342.JPG

IMG_0351.JPG

20160729_104846.jpg

Ik ga dus - met dank aan Camel - weeral doorweekt zijn tot op het bot.

Om 11.00u verzamelen we onze moed en regenjassen, wandelen de stad in, nemen een kijkje op de markt en dwalen dan door de straatjes van de wijk tussen Vagen - het stuk haven waar we liggen aangemeerd - en Ostre Havn, de oostelijke haven, waar het oliemuseum ligt.

20160729_111116.jpg

20160729_111427.jpg

20160729_112451.jpg

20160729_112636.jpg

20160729_114528.jpg

20160729_114549.jpg

20160729_114729.jpg

20160729_112833.jpg

20160729_112950.jpg

20160729_113142.jpg

20160729_113157.jpg

Het zwaar toeristische Ovre Holmegate, een soort Beenhouwersstraat, maar dan kleurrijker en zonder Oosteuropese racoleurs, is vermoedelijk een leuke plek om terrasjes te doen, maar ligt er nu ook wat verzopen bij...  

20160729_113351.jpg

Plots zien we ons schip liggen en even later staan we op de kade aan de overkant van de haven...

20160729_114300.jpg

20160729_114323.jpg

20160729_114328.jpg

Aan de rondvaartboot naar de Lysefjord, waar je de "Preekstoel" kan bewonderen, staat al een lange rij wachtenden, maar we besluiten dat we de voorbije dagen genoeg rotsen en watervallen hebben gezien, we gaan cadeautjes kopen... en komen prompt tot de vaststelling dat we geen portefeuille en dus ook geen geld of kredietkaarten mee hebben.  

20160729_114735.jpg

Terug naar het schip dus, fondsen gaan halen!

En onderweg even in de voetsporen stappen van een paar Nobelprijswinnaars... onder wie Al Gore.

20160729_114925.jpg

20160729_114822.jpg

Die mens leeft op grote voet! wink

Nog gauw een kiekje aan een souvenirwinkel, met als wachter naast de deur een... tja, wat dacht u?

Deze is precies weggelopen uit een boekje van Asterix.  

20160729_115240.jpg

Kwart voor één zitten we in het Grand Dutch Café op te drogen, met de traditionele witte wijn en een 33er Hoegaarden... en een pakske friet... met mayo en pindasaus! (wie dát heeft uitgevonden, is géén topper op culinair vlak, mijn gedacht)

20160729_124435_Richtone(HDR).jpg

20160729_124552.jpg

20160729_124338.jpg

Om half twee klaart het precies een beetje op, net als we de kade op lopen, stopt het met regenen!

20160729_132642.jpg

De lucht oogt nog wel dreigend, maar het blijft droog.

20160729_132958.jpg

We laten de toeristenbussen links liggen... (eigenlijk rechts staan) en stevenen weer af op de kraampjes op het plein voor de kathedraal.

20160729_133109.jpg

20160729_133414.jpg

De prijsberekening is hier ook weer op zijn minst vreemd te noemen, in één kraam is de wisselkoers x10... allee, soms toch... iets van 100 kronen kost omgerekend 10 euro... en als je prullen koopt van 200 kronen, wordt dat 25 euro. Ik vraag aan de kerel in het kraam waar dat verschil in berekening vandaan komt, maar hij kijkt me wat onnozel aan en legt uit dat hij de prijs niet bepaald, maar de baas... tja... en die heeft dan waarschijnlijk vroeger niet goed opgelet in de les wiskunde of zo.

We vinden onze gading in een ander kraampje, waar ze ons iets minder opvallend trachten te veel euro's afhandig te maken... en waar we voor de zoon en zijn lief een paar dikke sloffen  - van echte Merinowol? - kopen, om geen koude voeten te hebben tegen dat ze deze winter in hun eigen huisje zitten.   

20160729_134843.jpg

Wij zijn tevreden en de brave mens in zijn kraam ook en met een zak vol sloffen wandelen we weg langs een park met vijver en een wat verlaten boulevard.

20160729_135017.jpg

20160729_135155.jpg

20160729_135511.jpg

Ik bestudeer mijn stadsplannetje en geraak moeiteloos in Gamle Stavanger, het oude stadsdeel waar de grootste verzameling houten huizen in Noord-Europa te vinden is.

Een 200-tal mooie, meestal witte, huizen liggen tegen de helling aan de haven pittoresk te wezen. De buitenkant is beschermd maar ze zijn binnenin allemaal gemoderniseerd en zeer populair en 't is er dus vrij duur om te wonen... maar heel stemmig... en de horden gapende en fotograferende toeristen, die moet je er maar bij nemen.

20160729_135727.jpg

20160729_135846.jpg

20160729_140033.jpg

20160729_140735.jpg

 Wij liggen aan de kade, vlak naast deze wijk... en dat merk je.

20160729_140106.jpg

20160729_141908.jpg

20160729_141822.jpg

Middenin de wijk ligt - tussen de houten huisjes - een groot stenen complex, met een fabriekje waar ze ooit vis in conservendoosjes staken... nu museum... en een winkeltje...

Waar ze "life" vreemde, originele, grappige en mooie glazen kunstwerkjes vervaardigen.

En we het Nederlandse koppel treffen, waar we de eerste dag mee aan de ontbijttafel zaten en we de dag nadien in Eidfjord ook op wandel tegenkwamen...

en waar Martine een glazen ring koopt... een hele mooie... en voor geen geld.

undecided  

20160729_140953.jpg

20160729_140645.jpg

20160729_141805.jpg

20160729_141420.jpg

20160729_141105.jpg

20160729_141235.jpg

20160729_141455.jpg

20160729_141248.jpg

Bepakt, geringd en tevreden zakken we af naar de kade en zitten een half uurtje later van achter een glas wijn en van bovenuit te bestuderen waar we daarnet gelopen hebben. 

20160729_145835.jpg

20160729_131015.jpg

20160729_145903.jpg

Iets na half zes varen we af en dat willen we van buiten op het dek volgen, maar het is terug aan het miezeren.

20160729_173843.jpg

20160729_173947.jpg

20160729_180020.jpg

20160729_180141.jpg

Eigenlijk hebben we vandaag nog geluk gehad... het is na de middag droog gebleven... een beetje grauw en donker, maar redelijk droog. Niet direct buitenzwembadweer, maar best te doen om te wandelen...  

Hoewel het in de late namiddag weer open trekt, blijven we braaf liggen luieren en lezen aan Lido Pool en leg ik mij een uurtje in het bubbelbad... en maak daar zowaar kennis met een BN (Beroemde Nederlander)

Een vriendelijk meisje van in de twintig heeft in mijn bubbelbad een babbel met een iets jongere aanbidder en uit het gesprek maak ik op dat ze een zangeres moet zijn.

Ik ben nu niet nieuwsgierig, maar 'k weet graag alles, dus vraag op de vrouw af wat ze precies doet voor de kost en wie ze is en verneem dat ze harp speelt en vier jaar geleden de Voice of Holland heeft gewonnen... en sindsdien inderdaad een beetje een bekende Nederlander is.

De jongeling is duidelijk fervent bewonderaar en grote fan van haar en kan er dus met zijn verstand niet bij dat ik Iris Kroes niet ken, maar ik leg uit dat wij weliswaar ongeveer dezelfde taal spreken, maar dat Vlamingen en Nederlanders voor de rest op cultureel vlak niet echt communicerende vaten zijn.

Wij kennen Marco Borsato en Hans Teeuwen en zij Urbanus en Philippe Geubels en daar houdt het zowat op. Hij snapt het iets beter nu... denk ik toch... en we hebben alle drie een lange fijne babbel, waarbij Iris een heel tof meisje blijkt met een gezonde zin voor realiteit en humor en ik beloof dat ik naar haar optreden zal komen kijken in de World Stage en zo verloopt de middag sneller dan gewild... 

Ik kan vanaf nu dus kamerbreed stoefen tegen de bevolking dat ik samen met Iris Kroes - in bikini en zwembroek - bijna een uur in een hete jacuzzi heb gezeten... een bijzonder aangename activiteit, als u het mij vraagt, maar waar we wijselijk - maar ook wel een beetje spijtig - géén foto's van hebben!

Voor de - op harpgebied - ongeletterde cultuurbarbaren onder u, dit is een kiekje van mijn bubbelbadvriendin.

iris kroes.jpg

Voor de rest verloopt de middag kalmpjes en sereen.  

20160729_183533.jpg

20160729_183613.jpg

20160729_174232.jpg

Die avond is het weer "gala"... we hebben een reservatie tegen half negen... dat is nog heel lang, dus eerst een stukje kreeft op het dek verorberen, dan ons zondags kostuum aan en een eerste aperitief in de Billboard en vervolgens een flardje concert beluisteren in de Lincoln Stage Center, een tweede aperitief in de Ocean Bar en dan aan tafel...

20160729_193533.jpg

20160729_200440.jpg

20160729_200708.jpg

20160729_203256.jpg

20160729_210513.jpg

met onder andere "Escargots a la Bourguignonne" en "Surf and Turf"... en daarmee bedoelen ze: filet mignon, kreeftenstaart, kruiden- en knoflookboter, porcini-basmatirijst en gesauteerde groenten...

20160729_202646.jpg

Ik heb het geloof ik al een paar keer gezegd, maar je eet echt niet slecht op zo een cruise... ik ga verdikt zijn... man, wat ga ik verdikt zijn!

De zon gaat mooi kleurrijk onder als we van tafel komen... misschien wordt het morgen wel weer zonnig.

20160729_214612.jpg

20160729_223910.jpg

Na het optreden en de babbel en de dagelijkse dotatie whisky gaan we slapen... onder het waakzame oog van een soort handdoekbonobo.

20160730_012711.jpg

En mijn film geraakt weeral niet uitgekeken!

20160730_102018.jpg

De laatste dag op zee is het weer inderdaad helemaal omgeslagen: bij het ontbijt schittert de zee al uitbundig en de hele verder dag baden we in de zon!

20160730_110644.jpg

Terwijl ze binnen weer winkeltje spelen, begeef ik me aan de Seaview Pool voor de noen aan de Mojito en het bubbelbad en dat is maar goed ook... want om 14.00u uur is het buiten uit met de pret.

Eén of andere grapjas in uniform spant plots een net over het buitenzwembad, gedaan dus met zwemmen... en een uur later laten ze het water weglopen en nog een uurtje later komen een paar matrozen-mechaniekers iets onduidelijk prutsen aan het bad en in de vooravond strijkt dan een heel peloton werklieden neer en wordt het hele dek grondig ontsmet en gepoetst... de nieuwe klantjes van morgen gaan proper kunnen liggen...

maar wij konden wel van na de lunch niet meer buiten zwemmen!

20160730_105050.jpg

20160730_105114.jpg

20160730_110731.jpg

20160730_134751.jpg

20160730_140908.jpg

20160730_151031.jpg

20160730_165947.jpg

20160730_190838.jpg

20160730_190909.jpg

20160730_190920.jpg

20160730_191215.jpg

Terwijl die mannen duchtig in het rond schrobben, gaan wij dan maar valiezen inpakken.

20160730_180546.jpg

Het is te zeggen, Martine pakt de valiezen en ik loop niet in de weg maar overloop eens op TV onze reisweg en zorg wel dat mijn handbagage en de papieren en zo in orde zijn en de kluis leeg en de theezakjes - die ik scheefsloeg aan de tafel - weggeborgen worden...

innocent

en dan is het weeral tijd voor het aperitief in de Ocean bar

20160730_192446.jpg

Ik probeer eens een "Mediterranean Martini"... het schaduwstreepje staat net iets te laag!

20160730_192605.jpg

en dan maken we onze opwachting bij Tamarind.

Onze nieuwe vriendinnen hadden een reservatie lopen en wij niet, maar wij hadden wel goesting en zij konden het geregeld krijgen dat we bij hen mogen aanschuiven en dus zitten we om acht uur samen aan tafel voor een eens te meer absoluut zalig diner.... het laatste aan boord.

Daarvoor alleen zou ik al terug willen op cruise gaan met de Koningsdam... Tamarind! 

20160730_203721.jpg

Na het schitterende "laatste avondmaal", gaan we even langs de kamer en je merkt overal dat de reis op zijn einde loopt... voor middernacht moet alle bagage gelabeld buiten op de gang staan.

Vannacht wordt de drukste nacht voor het personeel: tegen de ochtend moeten alle bagage namelijk verzameld worden (pakweg minstens 3000 stuks) en naar de buik van het schip getransporteerd en gestapeld per uur van vertrek, klaar voor ontscheping.

Vanaf 07.00u gaan morgen de eersten van boord.

20160730_221514.jpg

20160730_221852.jpg

Als onze valiezen klaar staan, trekken we voor de laatste keer naar de B.B. King en nemen daar een fotootje van de vriendin en haar gelegenheidsdansleraar en die zijn vrouw. Een koppel heel vriendelijke Catalanen die we al bezig hadden gezien en blijkbaar een dansschool of zoiets hebben bij hen thuis.

20160730_224339.jpg

20160731_002838.jpg

Ik neem nog een kiekje van mijn favoriet restaurantje... in het pikdonker... de middernachtzon ligt ondertussen heel ver achter ons en Amsterdam nadert.

Zondagochtend ben ik vroeg wakker, we gaan ontbijten en pikken dan de handbagage en mijn ondertussen redelijk droge jas op en als ik zie dat ze in de suite aan de overkant van onze gang klaar zijn met poetsen en de deur open staat voor controle... neem ik mijn kans waar en glip even binnen om een paar fotootjes te nemen van dat "kajuitje". 

Het is in principe strikt verboden, maar wat niet weet, niet deert. (daarom dat ik het hier allemaal in vertrouwen vertel... op internet!) tongue-out

20160731_083357.jpg

20160731_083403.jpg

20160731_083411.jpg

20160731_083418.jpg

20160731_083427.jpg

20160731_083432.jpg

Het is een "Neptune Suite with Verandah" en die hun "veranda" is bijna even groot als onze hele binnenhut.

Het kost wel iets meer dan onze bescheiden accommodatie, maar je krijgt er wel ontiegelijk veel ruimte en vooral luxe voor in de plaats.

Mmmm... een volgende keer een paar duizenden (per man) meer bij mekaar sparen misschien?

In elk geval, wij zaten ook best gezellig en hebben een prachtige reis achter de rug.

En het vervolg van "Gardians of the Galaxy", zal ik thuis wel verder zien. Hopelijk hebben ze die in de bib.

Wij hebben vooraf aangegeven dat we niet gehaast waren, ik heb elk uur een trein.

Dus we mogen pas ontschepen vanaf 09.30u en kijken dan maar wat vanuit de hoogte neer op het ontschepen van de anderen, meer "gepresseerden" en bestuderen het voltanken van het schip en tellen de vrachtwagens die in de file staan om eten en drinken komen lossen voor de nieuwe lichting straks en doen een klapke met Pol en Christine en stipt op tijd roepen ze ons nummertje af en nemen we afscheid van de Koningsdam. 

20160731_085621.jpg

 

 

20160731_085614.jpg

20160731_090006.jpg

20160731_093030.jpg

20160731_094101.jpg

20160731_094121.jpg

20160731_094211.jpg

De hele ontschepingsprocedure verloopt vlekkeloos, we vinden onze bagage heel vlot terug in de aankomsthal op de kade en staan vijf minuten later buiten... Wandelen samen met de nieuwe vrienden naar het station en staan ruim drie uur later in het Noord en nog een uurtje later in Zaventem.

Het zit er op... en het was leuk... heel bijzonder en héél leuk... en ik ben 3 kilo en half bijgekomen. 

Ondertussen zijn we twee weken verder en die kilo's zijn er weer af... niet in het minst omdat ik gisteren een hele dag in de hof van de Jan heb gewerkt.

Maar overmorgen vertrekken we voor twee weken naar Tenerife, niet op een boot maar in een 5-sterren all-inclusive Nature Resort... waarvan de commentaren op het eten lovend zijn en er naar het schijnt ook weeral deftige whisky op de kaart staat... in september gaan ze er dus weer bij zijn peins ik... die kilo's...

Tot dan! 

cool  

P.S. ze hadden hem in de Zaventemse bib en verleden week heb ik hem helemaal uitgekeken... rare film hoor, die "Gardians of the Galaxy".  

 

 

   

 

 

14:53 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |