30-07-17

Senegal dag 1: vertrek (hier) en aankomst (daar) en een beetje van tussenin :-)

Misschien doet u - toevallige passant/lezer of vaste volger - het niet... maar voor diegenen die het zich wel mochten afvragen: ik vertel steeds mijn verhaal over onze reizen naar al dan niet uitheemse oorden in "uitgesteld relaas" en post ter plaatse absoluut géén bijdragen op mijn Facebook of op deze blog... en dat alles heeft enkel en alleen te maken met het zeer volwassen kostenplaatje dat daar anders aan vast hangt.

Blijkbaar hebben mijn vroegere (Belgacom/Proximus) collega's, toen ik op pensioen ging, en dus helemaal zelf mijn telefoon- en internetrekening diende te bekostigen, mij een vrij onnozel soort abonnement aangesmeerd én dito smartfoon. Telkens ik in pakweg Afrika of ergens anders ver weg durf het verdomde ding te gebruiken om te surfen of zelfs maar even te bellen of sms'en, heb ik prijs.

Ik ontvang prompt - al na een paar minuten - boodschappen vanwege mijn teerbeminde oud-collega's om me veiligheidshalve te melden dat ondergetekende "dear Proximus customer" zijn monthly limit for surfing abroad heeft reached, dat mijn internet connection therefore be cut off en dat het zaakje me alvast de ronde som gaat kosten van 50€ (met Pasen in Zuid-Afrika na een kwartier) of 60€: nu onlangs in Senegal na 5 minuten, waarbij ik zelfs nog geen megabitje had gesurft... enkel de boel even aangezet, zie uitleg hieronder!

Ik heb ter plaatse in ons hotel mijn meer jeugdige medereizigers uitgebreid mijn smartfoon laten nakijken, maar aan de instellingen scheelt volgens hen niks, die stonden allemaal juist! Ik zou normaal geen verbinding kunnen maken met betalende mobiele hotspots of 3 of 4 G toestanden. In principe stond het ding op "uitsluitend wifi gebruiken", indien voorhanden natuurlijk.

We hadden - enkel in de buurt van de receptie - gratis wifi, maar daar zaten we vlakbij, bij die receptie, dus normaal zou het moeten gelukt zijn op dat internet te geraken zonder stoemelings mogelijke bijhorende exorbitante rekeningen op te bouwen... maar nee hoor, 't was weeral van dat: ik kreeg sowieso na een paar minuten twee berichten vlak na mekaar om mij te verwittigen dat de kosten hoog opliepen. Ik heb het ding dus gauw weer op vliegtuigstand geschakeld en zo laten staan tot we thuis waren!

Vandaar dus mijn twee weken lange afwezigheid alhier en de noodzaak pas na terugkeer verslag te geven van onze buitengaatse avonturen!

Proximus is echter wel zo vriendelijk(!) een mens te verwittigen dat hij over de schreef aan het gaan is. Waarvoor dank... denk ik toch.

In hun boodschap staat op het einde ook vermeld dat je voor more information kan call free naar 0032 475 15 6030... dat hebben we thuis - een weekje nadien dus - gedaan, maar op dat nummer krijg ik tot mijn stomme verbazing enkel een bandje te horen dat je de keuze laat om in te haken (!?) of een ander nummer te ontvangen waar je wel kan naar bellen... raar en niet echt handig volgens mij... en als je daar dan vervolgens naar belt - 0800 22 800 - krijg je, na enkele tientallen voorkeuzes te hebben gemaakt, een vriendelijke kerel aan de lijn, die je probleem braaf aanhoort en je vervolgens vlakaf zegt dat hij niet kan nakijken wat er precies scheelt, dat je best dient te wachten tot je de volgende factuur krijgt en die dan desgevallend kan contesteren en dat je ook beter eens met je toestel naar de shop gaat om die instellingen te laten nakijken.

Nu moet u - toevallige surfer of aandachtige lezer - weten dat ik dus onlangs, een paar weken voor we vertrokken, naar hun shop in Vilvoorde ben gewéést, om mijn abonnement te laten checken, omdat mijn internetverbinding thuis ook al niet echt stabiel was... en dat de jongeling van dienst daar toen heeft gemeld dat ze ter plaatse niks konden doen aan mijn "probleem", maar dat ik best eens contact kon opnemen met de klantendienst op - hou u vast, 't is godgeklaagd! - het nummer 0800 22 800!

EN NU GIJ!

ZUCHT! Zo blijven we dus bezig... 't is weliswaar een bedrijf dat zich onledig houdt met communicatie, maar dat wil daarom nog niet zeggen dat ze je eeuwig en zes dagen dienen heen en weer te laten bellen en bollen om die communicatie tot een goed einde te brengen!

Het heeft één voordeel: zowat half het centrum van Vilvoorde ligt open... door werken of door het verkeers- en parkeervrij maken van straten, vermoedelijk om de steeds schaarser wordende klantjes van de steeds schaarser wordende winkeliers te pesten, denk ik persoonlijk... ze hebben daar U-place echt niet nodig om de middenstand naar de kloten te laten gaan, er staan in de Leuvensestraat en omgeving meer uitstalramen leeg, dan dat er nog winkels open zijn.

Maar zoals gezegd, het heeft een voordeel: ik ga tegenwoordig zoveel mogelijk met de fiets naar mijn geboortestad... da's 8 km op en 8 km terug... met een paar hellinkjes onderweg in Diegem-Lo en zo... 't is dus goed voor de lijn en conditie, maar je moet duidelijk wel beschikken over een rustig karakter, een zekere graad van volharding én een zeer optimistische ingesteldheid, als je bij die mannen van Proximus een probleempje wil opgelost krijgen.

Soms zou een mens nog met weemoed beginnen terugdenken aan mijn beginjaren... in de tijd van de RTT... dan liep alles ook niet echt vlotjes... maar je wist tenminste vooraf dat het traag en moeizaam zou gaan... 't waren de mannen van den telefoon, die kenden hun job wel maar er was geen concurrentie en er liep voor relatief weinig werk heel veel personeel rond... en allemaal vast benoemd!

In sommige streken van bijvoorbeeld Oost-Vlaanderen werkte er in iedere familie wel iemand voor de RTT, de PTT of een andere parastataal, met dank aan de ministers uit diezelfde regio die hun dankbare kiesvee massaal aan een vaste job hielpen. RTT was volgens de anderen (vermoedelijk gewoon jaloerse lieden die geen ambtenarenjobke konden versieren) synoniem voor "Rap Tegen den Toog" of die TT stond gewoon voor Tentje zetten en Tukje doen... dat hoorde zo!

wink

Nu is de boel gedigitaliseerd en gaat alles oneindig veel "rapper"... 't is een soort vooruitgang: je wordt nu dankzij het glasvezelnetwerk tegen de snelheid van het licht van de ene naar de andere contractuele(!) pipo gestuurd... als je er al geraakt, na alle voorkeuzes: voor Nederlands, druk 1... voor internet, druk 2... voor een vraag over uw factuur, druk 3... voor problemen met uw verbinding, druk 7... wenst u een medewerker aan de lijn te krijgen, druk 9... voor "uw kas op te vreten", druk elvendertig

Ondertussen hebben ze verleden vrijdag - nu ik ze toch aan de lijn had - er toch al van geprofiteerd telefonisch mijn abonnement aan te passen: ik mag nu ongelimiteerd downloaden (mijn netflix-films gaan tot het einde van de maand scherp zijn!) Dat kon dan weeral wel direct en heel vlotjes worden veranderd!

Het gaat me maandelijks wel iets meer kosten, maar hoeveel, dát kon die brave contractuele mens aan de andere kant van mijn - nu duurdere - lijn wel niet zeggen... want ik krijg korting als oud-personeelslid van de boite! Hoeveel korting, dat is dan weer niet duidelijk... dat gaan we pas weten na ontvangst van onze volgende factuur... die we dan waarschijnlijk eerst en vooral zullen moeten contesteren, wegens die 60€ van Senegal! 

cry

Oeps, we wijken af... op deze manier gaat het een lang reisverhaal worden... trouwens, ooit gaat het allemaal in orde komen... ik voel het aan mijn water... of aan mijn gin-tonic... maar daarover later meer... over gin tonic!

 

Nu eerst het vertrek van de reis, op die zonnige zomerochtend van 13 juli!

De vlucht is volgens onze reisdocumenten voorzien voor 11u, dus om iets voor achten staan we zwaar geladen aan de bushalte achter de hoek te wachten op een exemplaar dat richting Zaventem-luchthaven bolt... drie haltes verder.

Zwaar geladen dus, want we mogen veel bagage meenemen... héél veel... bijzonder veel!

Het stond al op de voucher vermeld, maar ik dacht dat het een drukfout was en ben het dus speciaal lijfelijk gaan navragen in het Zaventemse reisbureau van Neckermann. Ja hoor, we mogen elk twee valiezen meezeulen van telkens 23 kg + handbagage! Elk twee stuks!

Dat is in totaal 92 kilogram... tweeënnegentig! Zegge en schrijven 46 kilogram per kop. Ik wil me niet uitspreken over de kleerkast van mijn lieftallige eega, maar ik denk gewoon niet dat ik 46 kg aan zomerkleren heb... als ik er de winterfrak en mijn motorpakken bij tel, dan kom ik er misschien... maar het is in Senegal gemiddeld tussen 25 en 35 graden in de zomer... en anders trouwens ook niet veel minder.

Eén jeans, een paar shorts en afritsbare broeken, een stapeltje zomerhemdjes en T-shirts en nog wat min of meer hopelijk nuttige spullen... meer neem ikzelf niet mee... denk ik toch, want Martine heeft mijn valies gemaakt. De zwaarste stukken zitten dan nog in mijn handbagage: de "grote" camera met tas en een paar dikke leesboeken uit de bib.

We kunnen dus wel een paar kilootjes aan spullen mee nemen om ginder "kado" te doen. Al mijn vroegere "Belgacom" T-shirts gaan we bijvoorbeeld uitdelen. Op dat moment weet ik nog niet welke telefoonperikelen ik ginder en nadien ga hebben, maar er we zijn van alles vanaf geraakt en er lopen sinds onze doortocht aldaar een heleboel kerels rond in La Somone die vrolijk publiciteit maken voor allerhande vroegere diensten en projecten van Belgacom... in het zwart en/of alle kleurtinten van blauw en vooral in maat XXL! 

cool     

Ik heb ook een heel pak kleine zeepjes mee! In Kampenhout verleden winter verzameld in functie van mijn laatste theaterproductie "Oscar" bij de Anjelier en ook nog een honderdtal stylo's en zo... volgens Afrikakenners hebben ze ginderachter nood aan dat soort gerief. We hebben dus drie valiezen mee... eigenlijk nog eentje te weinig, maar meer kregen we echt niet vol!      

Om iets na achten staan we op de luchthaven, checken in tussen een hele boel zwarte medemensen die duidelijk allemaal tot de laatste gram profiteren van de maximaal toegelaten tonnagebovengrens. Het is gewoon niet te geloven wat er van hier uit via een gewone lijnvlucht allemaal verscheept wordt naar Zwart Afrika.

We staan er wat verbouwereerd op te kijken maar de rij schuift eigenlijk redelijk goed op en na een half uurtje is 't aan ons, we geraken onze valiezen vlot kwijt en krijgen onze instapkaart en staan dan even later nog iets meer verbouwereerd te loeren naar die kaartjes: Martine zit op 31A en ik op 42G. Dat is zelfs niet in hetzelfde "compartiment", zij zit links aan een venstertje en ik in het volgende gedeelte achteraan rechts in het middenstuk. We checken onze andere papiertjes en na grondige lezing valt mijn euro: ik heb verdorie vooraf verzuimd om een "seatreservatie" in te leiden tijdens de online check-in! Het staat nochtans op pag 17 (coupon 12 van 23) van de reisdocumenten.

We hebben géén online check-in gedaan... en dat blijkt tegenwoordig de enige manier om vooraf te zorgen dat je zeker samen zit.  

'k ben daar faliekant tegen... tegen dat online gedoe! Omdat ik vermoed dat we zo het werk van de hostessen gaan afpakken en die meiskes op termijn overbodig gaan worden... en hun opzeg gaan krijgen.... want volgens mij zijn die niet vast benoemd! 

We zitten echter nu wel met de gebakken peren... en dan nog zeker twaalf meter van mekaar ook en met een vliegtuigkeukentje tussen!

Nu ja, het zal wat eenzaam worden, 6 uur lang daarboven en ik maak me vooral zorgen welke onverlaat straks misschien Martine haar overschot gaat kunnen opeten... als ze iets niet lust... tommetoch!

En je zal zien dat ze mij vlak naast een vriendelijke dame gaan zetten... eentje met een kamerbrede glimlach en een nog veel uitgebreidere onderkant... aan de volumes in de rij daarnet te zien is de kans op zulke buur groter dan dat het een hele smalle gaat zijn.

't is met een verzwaard gemoed dat we door het venster naar het vliegtuig van SN zitten te kijken.

20170713_095724.jpg

Normaal gaan we ter plaatse ontbijten of minstens iets drinken in afwachting van het boarden, maar we hebben deze keer broodjes mee met overschotjes uit de frigo en de eetlust is trouwens niet helemaal wat het zijn moet!

We blijven dus braaf wachten, lezen de krant en geraken tussendoor probleemloos door alle controles, met broodjes en al en niemand vraagt tot nu toe naar mijn gele vaccinatiekaart!

Die was verlopen, maar is sinds verleden jaar plots goed voor altijd... een chance dat een mens dat ding op de vroegere vervaldatum niet direct heeft weggesmeten!

We zijn dus blij, opgeruimd en ingeënt en maken er het beste van: de reis is nu begonnen en dat is sowieso plezant.... straks zien we wel waar en hoe we terecht komen.

En ik stuur een fotootje naar FB... nu het nog kan!

20170713_100359.jpg

Om half elf begint het boarden, we passeren de hostess aan de deur, die checkt onze kaartjes, vraagt of we een koppel zijn en als we dat beamen, beloofd ze ons dat ze zal zien of we niet kunnen wisselen... wij bedanken haar alvast hartelijk, Martine kruipt ergens op rij 31 tegen een raampje en ik schuifel dus helemaal door naar achteren en vind mijn seat 42G nog leeg, bestudeer prompt het audiovisueel gedoe in de zetel voor mij, zie dat het goed is en klaar zelfs nog meer op als blijkt dat er naast mij een zwarte jongedame neerstrijkt van heel modeste afmetingen.

20170713_105431.jpg

De vlucht zit bomvol... en het plaatsjes zoeken en zitten verloopt niet echt naar wens. We zijn duidelijk niet de enigen die geen online zitje kozen en al die soortgenoten zitten dus ook familiaal verspreid. Er staat bijgevolg een massa volk te dremmelen en rond te kijken, maar ik stouw mijn koffertje boven mijn hoofd, installeer me en kijk rustig met ingetogen leedvermaak naar de min of meer gecontroleerde chaos.

Na een paar minuten komt één van de airhostessen checken hoe het zit, ik beaam dat ik goed zit, maar ze bevestigt dat we een plaatsje naast mekaar gaan krijgen: Martine is ondertussen haar zit al kwijtgeraakt om een familie samen te kunnen zetten... er dienen nog wat andere wissels te gebeuren maar 't komt in orde... zegt de hostess.

Tussen al dat geschuif en gefoefel met valiezen komen er nu nog twee andere hostessen rond die navraag doen naar een paar mensen met een onuitsprekelijke naam. Het klinkt Afrikaans maar geen van de aanwezigen geeft thuis... er zitten er nochtans veel tussen die aan een Afrikaans profiel beantwoorden, maar de twee gezochten blijken onvindbaar.

Ik zie in de verte mijn madam verwachtingsvol staan kijken... iedereen geraakt uiteindelijk min of meer aan een stoel, maar zij blijft staan.

Plots dien ik ook te verhuizen want ze hebben een andere gegadigde gevonden voor de 42G. Het vliegtuig zit wel vol, maar zelfs als je iederéén zou verhuizen moet er normaal toch nog plaats genoeg zijn... dat is echter niet het geval.

Hoe de hostessen ook hun best doen, ze slagen er niet in voor ons twee zetels naast mekaar te versieren. De bijzonder ijverige en héél vriendelijke dame die onze zaak al een tijdje behartigt, legt me uit dat er twee passagiers niet zijn opgedaagd en dat er trouwens nog een incidentje was, zodat er normaal zitjes over zijn, maar de enige plek waar ze ons kan samen zetten is op één van de achterste rijen, voorbehouden voor de bemanning.

Ze gaat bij haar collega's polsen of die bezwaar hebben, dat blijkt niet het geval, dus even later zitten we op zitjes "CREW" te blinken... naast mekaar!

20170713_113051.jpg

Als we vertrekken hebben we iets meer dan een half uur vertraging... dat valt best mee en 't is zeker onze fout niet: we hebben ondertussen al een hele babbel gedaan met de behulpzame hostess, vertellen dat we van Zaventem zelf zijn en dat mijn madam nog ooit bij Sabena heeft gewerkt en ik er ook lang geleden examens deed en we krijgen iets meer zicht op de situatie!

Ze hebben wat probleempjes gehad vóór de start van het boarden met een onwillige uitgewezen zwarte medemens die niet echt wenste rustig te blijven, de begeleiders hebben hem dan maar discreet van boord gehaald en hij zal later met een andere vlucht vertrekken en nadien hebben ze de bagage van twee niet opgedaagde passagiers moeten zoeken en uit het ruim halen... tja... kan gebeuren.

Ik denk dan (met mijn slecht karakter) dat het misschien weer twee onnozele rode of groene politiekers waren, die wilden protesteren tegen de gedwongen repatriëring en verzaakten aan hun vlucht toen het onderwerp van hun geplande ambras al van boord bleek gebracht... maar zoals gezegd, dat zijn loze bedenksels, volledig toe te schrijven aan mijn ongebreidelde fantasie.

20170713_134354.jpg

De vlucht zelf verloopt heel rustig... om kwart voor twee krijgen we ons diner... we kunnen kiezen uit vis of vlees en opteren voor - lekkere! - vis. We hopen dat hij verser is dan de exemplaren die ze ons opsolferden bij Emirates, op de terugvlucht vanuit Zuid-Afrika met Pasen.... toen was de halve groep een week ziek van die rommel.

Deze keer... geen centje pijn! We zullen in Senegal vermoedelijk nog wel beroep moeten doen op Imodium of Enterol... maar SN serveert alvast een puik diner!    

20170713_140118.jpg

Terwijl dik 12 km lager de Costa del Sol voorbij schuift laten we het ons smaken en tussen mijn vis met puree en het dessertpasteitje in, vliegen we de Straat van Gibraltar over...  

20170713_141049.jpg

Het is op de foto niet echt duidelijk en er hangt een serieus wolkendek net tussen beide continenten, maar rechts net boven die wolkenlijn ligt Gibraltar, de punt die je vaag ziet in het midden (op de hoek van de wolken) is Tarifa en links ligt Noord Afrika.   

20170713_140221.jpg

We eten verder braaf alles op, hoog boven Noord-Afrika... Martine smost per abuus wel haar halve glas rode wijn over haar - gelukkig al lege - etensbakjes, krijgt prompt een vers vol glas aangeboden en verder kijk ik naar een film of twee, doe een spelletje en voor we het beseffen zetten we de daling in naar Dakar.

De formaliteiten aan de douane daar blijken zeer formeel maar gaan bijzonder vlot: ze bestuderen mijn paspoort alsof het een spannend avonturenverhaaltje is, nemen mijn vingerafdrukken én een digitale foto... zetten een visumstempel en een klein half uurtje later staan we met onze bagage buiten in de hitte te puffen, waar een vertegenwoordiger van Thomas Cook ons opwacht met een naambordje en ons op de parking naar een Toyota SUV loodst.

We zijn de enige klantjes voor la Somone - hotel Decameron Royal Baobab en krijgen dus een soort privé-vervoer!

De valiezen worden achterin gestouwd en we zijn weg... met een vaartje de luchthaven uit en de snelweg op... buiten is het hier nu nog maar pas 4 uur - ze lopen 2 uur voor op ons - en de temperatuur ligt een stukje boven de 30 graden, maar wij zitten in de airco!

20170713_181649.jpg

Onderweg kijken we de ogen uit: de eerste tien minuten rijden we over een soort stadsautosnelweg... het verkeer is niet echt druk maar langs de kant varieert dat nogal... we passeren desolate stukjes grond en dicht bevolkte stroken en maken kennis met de verschillende soorten openbaar vervoer.

20170713_181817.jpg

20170713_181900.jpg

20170713_182014.jpg

20170713_181940.jpg

Je hebt zwart/gele taxi's en veelkleurige en vooral heel oude Renault camionetten, bij de eerste soort vermoed ik dat de airco meestal niet echt goed meer gaat werken, maar bij die laatsten is het zeker, die hebben natuurlijke airco: er zitten achteraan zo te zien gewoon geen ramen in! 

Later zullen we nog veel meer soorten minibussen, gewone bussen, taxi brousse en ander gerij tegenkomen... maar na een kilometer of tien staan we plots aan een péage. De snelweg tussen Dakar en de nieuwe internationale luchthaven Blaise Diagne werd aangelegd met behulp van Fransen en Frans kapitaal en ze hebben blijkbaar gelijk hun betaalsysteem mee geïmporteerd. Het nieuwe vliegveld is al enkele jaren af, maar nog niet operationeel... ze spreken al een paar jaar over openen, maar er zijn nog een paar dingetjes die moeten opgelost en afgewerkt worden... maar tegen 6 december 2017 is de plechtige en officiële ingebruikname voorzien... als alles goed gaat en in orde komt...  hopelijk geloven ze in Sinterklaas!

Onze gids babbelt ondertussen onophoudelijk... toen hij ons onder mekaar bezig hoorde, dacht hij dat we Engelstalig waren, maar zijn Engels is soms nogal ingewikkeld en moeizaam verstaanbaar, we bezweren hem dat we ook frans spreken en daar staat zijn verstand van stil. We praten dus Nederlands en Frans én Engels... parbleu... als ik er nonchalant aan toevoeg dat we ons desnoods ook in het Duits kunnen behelpen en een klein mondje Spaans babbelen... is het even helemaal stil. 

De chauffeur ondertussen weet soms niet goed welk rijvak te nemen... op de snelweg zelf vormt dat geen echt probleem, iedereen doet daar maar wat... men steekt rechts voorbij, slingert van links naar rechts over verschillende rijstroken, beschouwt witte lijnen - als die er al wezen - als een soort onbenullige en vooral overbodige versiering en snijdt zonder verwittigen of aanleiding vrolijk het andere verkeer al toeterend de pas af... de claxon is hier een zeer belangrijk onderdeel dat drukker wordt gebruikt dan remmen en richtingsaanwijzers... maar aan de smalle toegangetjes naar de slagbomen van de péage ben ik er toch even niet helemaal gerust in. 

wink

20170713_182655.jpg

We slagen er echter naadloos in alle hindernissen te omzeilen, houden een redelijk hoog tempo aan en iets voor vijven, zowat 60 km en drie tolpoorten verder, moeten we de snelweg af...

Het is niet dat we er al zijn, maar hier stopt hij voorlopig, de snelweg... ergens midden in "den Bled".

In de buurt van Sindia komen we op een gewone weg terecht. Sindia ligt hemelsbreed een kilometer of negen van ons hotel af, maar er zit een groot natuurgebied tussen, een rivier die uitloopt in een langwerpige lagune en vlak naast het Royal Baobab uitmondt op het strand. We moeten dus een ommetje maken van een kilometer of twintig en rijden even verder Sindia binnen via de N1.

20170713_185816.jpg

Het eerste stadje op onze route wordt omringd door uitgestrekte plantages van mangobomen en bijgevolg tracht dus zowat de halve bevolking mango's te slijten aan de passanten... 

20170713_185822.jpg

20170713_185937.jpg

Wij zitten straks voor twee volle weken in all-inclusive en laten het initiatief over aan de chauffeur en gids, maar die blieven ook geen mango's... tot groot ongenoegen van de toestromende dames.  

20170713_190124.jpg

Het valt wel direct op: de ambulante handel van fruit is een taak exclusief voorbehouden aan de plaatselijke dames... de heren houden zich bezig met... nu ja... vermoedelijk met iets anders, maar vooralsnog is me  dat niet helemaal duidelijk.  

20170713_190632.jpg

We maken ook kennis met een andere soort vervoersvorm: oude Mercedes busjes doen ook dienst als openbaar vervoer... De felgekleurde renault-oldtimers type GOËLETTE van daarstraks dateren vermoedelijk uit de vroege jaren 80 en heten Car Rapides. Ze verzorgen vooral stedelijke trajecten in en rond Dakar.

De dorpen en steden verder weg gelegen op het platteland worden echter vooral aangedaan door die Mercedes exemplaren en heten "Ndiaga Ndiaye"... maar ik ben er nog niet zeker van of er veel onderscheid op zit, afgezien van de kleur dan, want die - meestal witte of toch wit geweest - Mercedes busjes T2, types 406 en 407 en dies meer rijden ook met honderden (duizenden?) rond in Dakar. (zullen we later op uitstap merken)

Volgens mij is in elk geval een aanzienlijk deel van de Duitse productie, nadat ze in Europa niet meer door de technische controle geraakten, naar hier verscheept en leven die dingen nu eeuwigdurend voort als Taxi Brousse of Car Rapide!

Het verkeer op de "gewone" weg is vrij druk op een donderdag in de avondspits... we zitten volgens onze gids nu dus op de N1, de belangrijkste verkeersader tussen Dakar en het binnenland. Deze weg loopt tot Mbour ongeveer langs de kust en buigt dan af naar het oosten, geeft 100 kilometer verder aansluiting op de Trans Gambia highway en loopt zelf verder naar het Senegalese binnenland tot in Tambacounda en daarna verder naar Mali tot helemaal in Bamako, duizend kilometer verderop. Al het vrachtvervoer van Dakar naar het binnenland, Gambia en Mali loopt dus hierlangs en er zijn zelfs camions die tot in Ouagadougou bollen in Burkina Fasso.

Ik durf niet te schatten hoe lang die mannen onderweg zijn en in welke staat de voertuigen en mensen zich bevinden... maar één ding is zeker: ze rijden hier "op het scherp van de snee"... dat wil zeggen dat de chauffeurs (vooral van busjes en vrachtwagens) regelmatig gaatjes zoeken die er eigenlijk niet zijn en dat er soms niet echt veel plaats is tussen de voor- achter- én tegenliggers! 

SLIK!

tongue-out 

20170713_191120.jpg

Wij zien er onderweg regelmatig oude minibussen in panne staan en op de snelweg daarstraks hing er zelfs eentje scheef in de kant omdat zijn voorwiel was afgebroken... de hele inhoud... mensen, geiten, schapen en een berg bagage wachtte gelaten op... tja... op wat eigenlijk? Alleszins niet op de VAB pechdienst.

Zelf geraken we zonder dat er wielen of andere onderdelen afvallen heelhuids in La Somone en stoppen stipt om half zes plaatselijke tijd (half acht voor ons gevoel) voor de streng bewaakte parking van het hotel. De valiezen moeten open en worden gecontroleerd vooraleer het hek opengaat, maar we hebben geen verboden spullen bij... enkel veel te veel kleren... mijn gedacht (maar we plannen dus er een heel boel hier te laten!)

20170713_193241.jpg

De ontvangst aan de receptie is redelijk professioneel maar koeltjes, hoewel het zweet mij van mijn rug loopt: vanuit de frisse auto de stomend vochtige hitte in, het is even wennen, zelfs al worden je valiezen voor jou uitgeladen en meegezeuld tot aan de balie.

Ik stop onze babbelgrage gids een biljet euro's in de handen en hij vertrekt vrolijk zwaaiend.

We vullen de klassieke soort steekkaarten in, overhandigen onze voucher, krijgen een rood all-inclusive bandje om en een kamersleutel (ééntje maar) en worden prompt 28 euro lichter gemaakt. De kluis in de kamer is betalend, kostprijs 2 euro per dag, en dient vooraf vereffend!

Ik vraag om het op de rekening te zetten, dat lijkt me handiger, gezien we vermoedelijk toch nog wel wat uitgaven zullen doen en dan alles de laatste dag tegelijk kunnen afhandelen met mijn visakaart, maar aan dat soort wilde fantasietjes doen ze hier niet... direct betalen en liefst cash!      

Ik tel dus een biljet van 50 euro neer... maar wisselgeld blijkt niet in voldoende mate voorhanden en dus moeten we het bedrag zien te passen maar onze stock munten zit veilig en ver weggeborgen in de handbagage.

Ik schraap uit zak en portefeuille kleinere coupures en muntjes bij mekaar om de rekening te vereffenen.

De kruier heeft geluk: 'k heb nog los een stukje van 2 euro op zak als hij onze valiezen afzet in kamer 19-32... de TV opzet, uitlegt hoe de airco werkt en ons een prettig verblijf toewenst.

IMG_0927.JPG

IMG_0928.JPG

Het is een mooie ruime kamer, met een groot en goed bed én een ligzetel, we hebben veel kastruimte, een kluis (!), een lange tafel om aan te zitten en indien gewenst veel rommel op uit te stallen, een aparte wc en een grote badkamer met aparte douche in halve maanvorm... het ziet er allemaal proper en leuk en gerieflijk uit én de airco werkt perfect... maar vooral het uitzicht is schitterend.

We opteerden voor een kamer "pied dans l'eau": ze ligt dus op het strand en we hebben bijgevolg ons eigen terras aan het strand en eigen ligstoel en parasol 5 meter verderop.

20170714_085629.jpg

20170713_200601.jpg

20170713_200638.jpg

Het strand zelf bestaat uit fijn zand en strekt zich een halve kilometer ver uit. Wij zitten bijna aan de zuidelijke rand... twee huisjes verwijderd van het "kalme" zwembad en een gezellige bar... waar op dit uur bijna geen mens zit.

20170713_203612.jpg

We drinken een gin tonic - de eerste van een lange reeks - aan die poolbar, pakken dan een beetje valiezen uit, bestuderen het papier met de uurregeling van bars en restaurants en andere info en wandelen tegen etenstijd naar het restaurant, helemaal aan de andere kant van het domein... 350 meter ver door een prachtige tuin. 

Die avond heb ik geen fototoestel meer mee: we gaan nog genoeg de kans hebben om al die dingen te vereeuwigen. We blijven, na veelvuldige passages aan een uitgebreid buffet, nog even kijken naar een show, drinken nog een glaasje aan de bar naast de receptie en gaan dan vroeg naar bed... Nu ja... 't is iets na elf uur, maar voor ons duurde de dag twee uur langer en voelt het aan als was het een eind na middernacht!

Morgen zullen we alvast eens na het ontbijt kort op verkenning gaan want tegen 09.45u worden we verwacht in de lounge aan de receptie, dan komt Moussa, de vertegenwoordiger van Thomas Cook, een woordje uitleg geven!

Voor ik naar bed ga is er toch nog één ding dat ik ontdek: op die TV staan weliswaar een paar Franstalige posten, maar niks om van wakker te liggen... de airco zoemt zacht, de golven ruisen tegen de rotsen, buiten op de achtergrond en wij, wij vallen als een blok in slaap!  

19:54 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

08-07-17

ZUID-AFRIKA epiloog

We zijn alweer een paar maanden verder en de  volgende vakantie staat voor de deur, maar als afsluiter van onze Zuid-Afrikareis wou ik nog even meegeven dat wij een zéér uitgebreide mail zonden naar De Blauwe Vogel, kwestie van een antwoord te krijgen op enkele - mijn inziens - redelijk terecht en pertinente vragen.

Ik pleeg soms al wel eens veel woorden nodig te hebben om iets uit te leggen en dat was nu ook het geval...

Ik citeer:

 

Geachte,

 

Begin april (vertrek 4/4) hebben wij met uw organisatie de 14 daagse groepsreis naar Zuid-Afrika ondernomen, een heel mooie reis trouwens, maar niet echt helemaal zoals ons vooraf werd voorgespiegeld of beloofd.

We waren na terugkeer moe maar best enthousiast… en aan de andere kant toch ook een beetje ontevreden over de uitvoering en vooral de info (of het gebrek aan info) vooraf.

 

Ik heb het hele reisverhaal na terugkeer op mijn blog verteld en naar aanleiding daarvan kreeg ik van een goede vriendin de raad contact met u op te nemen.

Een vriendin, oorspronkelijk afkomstig uit Sint Truiden, die al jaren een vaste – en tevreden - klant blijkt te zijn van uw firma en ons trouwens had aangeraden voor deze reis De Blauwe Vogel  te kiezen.

Zij was zelf “onder de indruk” van onze wedervaren en verzekert ons dat de aanpassingen, wijzigingen en andere ongemakken die wij ondervonden, niet typerend zijn voor uw manier van werken.

Maar ze vond tevens ook wel dat we dienden te reageren.

Bij deze doen we dat dus, met een maandje vertraging en na lang beraad.

 

Ik wens er vooreerst de nadruk op te leggen dat de reis uiteindelijk goed meeviel.

Het werd een vermoeiende maar prachtige tocht door een fantastisch land, met een zeer goede en vriendelijke gids, prachtige bezoeken en safari’s en (meestal) schitterende locaties om te overnachten.

 

Maar we blijven een beetje met een wrang gevoel zitten op het vlak van die voorafgaande communicatie en (op voorhand ingeplande) inperking van het programma ter plaatse.

Daarom had ik graag een paar aspecten aangehaald waarover we met vragen blijven zitten en dus graag een antwoord zouden ontvangen.

 

We vlogen met vertrek op 4 april uitzonderlijk “met top airline Emirates” en dat had duidelijk gevolgen, maar niet zo “top”!

Emirates vliegt blijkbaar steeds via Dubai en daar moet je dan steeds minder of meer uren wachten, dat wisten wij absoluut niet vooraf en in uw brochure werd daar nergens uitgebreide informatie over gegeven.

Deze vermeldt op pagina 4 voor de eerste dag: Vlucht met British Airways vanuit Brussel via Londen Heathrow naar Johannesburg, zonder enige jetlag.   

Op de website maakt u daarenboven publiciteit over het feit dat die vlucht de eerste dag vroeg aankomt en de laatste dag laat vertrekt.

 

blauwe vogel info 1.jpg

Allemaal heel handig en fantastisch en zo, maar…

Toen we onze tickets ontvingen – iets meer dan een week voor vertrek – bleek dat we via Dubai vlogen, daar 5 (vijf!) uur op een aansluiting dienden te wachten en pas om 10:50u zouden landen in Johannesburg!

Onze reis begon dus ter plaatse niet echt vroeg, maar we waren dan al wel bijna 23 uur onderweg… zonder jetlag, dat klopt, maar met uren vertraging op het voorziene schema.

 

Als een “normale” vlucht drie uur vertraging oploopt, heb je als passagier tegenwoordig wettelijk recht op een serieuze compensatie die in vergelijkbaar geval zou kunnen oplopen tot 600€.

Ik vraag me dus af of hier ook geen compensatie zou passend zijn en zo ja, hoe groot die dan wel mag wezen: hier is er geen sprake van vertraging van de vlucht door onvoorziene omstandigheden, maar is de vertraging gewoon te wijten aan een vooraf geplande structurele wijziging in het reisprogramma, dat doodgemoederd drie uur wordt ingekort, zomaar.

Het lijkt me eigenlijk nog erger dan een vertraging wegens te druk, slecht weer of andere factoren, vooral omdat de communicatie vooraf quasi nihil of in het beste geval redelijk misleidend is!   

 

Eén van uw medewerkers belde mij – toevallig net de dag vóór ik de tickets met de post zou ontvangen - om te melden dat de vlucht vanuit Dubai een half uurtje vroeger zou opstijgen.

Ik had op dat moment zelfs geen idee dat we op andere uren zouden vertrekken of toekomen dan vermeld in uw brochure en op uw webstek.  

Toen ik vroeg of dit allemaal geen invloed zou hebben op het programma van de eerste dag, werd mij ten stelligste aan de telefoon verzekerd dat zulks niet het geval was.

Uiteindelijk bleek dat half uur vroeger opstijgen in Dubai dan toch niet te kloppen, we vertrokken zelfs nog iets later dan initieel voorzien, maar dat zou het verschil toch niet gemaakt hebben.

Het was uiteindelijk elf uur toen we in Johannesburg landden en twaalf uur voorbij, als we met de gids eindelijk buiten stonden te wachten op het busje.

 

De eerste boodschap die de brave mens voor ons had, dat was dat we die eerste dag geen tijd hadden om het voorziene programma af te werken.

In de plaats van een aantal typische dorpjes te verkennen, tijd te krijgen om te shoppen en interessante historische plaatsen te bezoeken ( zoals vermeld in uw brochure), bestond onze namiddag enkel in uren rijden langs een snelweg en twee korte stops aan een benzinestation! Er was echt géén tijd voor meer, want we dienden op tijd in Witrivier te geraken!

Na twee lange vluchten en tussendoor 5 uur in een overvolle Arabische luchthaven, hadden we ons het begin van de reis heel anders voorgesteld.

 

En het einde eigenlijk ook!

De laatste twee dagen in Kaapstad was het alweer praktisch onmogelijk om het programma af te werken zoals in de brochure voorzien.

Vooreerst bleken we op Paaszaterdag ingepland om de Kaap en Cape Point, Boulders en Houtbaai en dies meer te bezoeken, terwijl net die dag het hele schiereiland verkeersvrij is voor de jaarlijkse Two Oceans Marathon.

Het lijkt me praktischer voor de klant als er vooraf op het thuisfront rekening wordt gehouden met dergelijke plaatselijke evenementen, die Marathon wordt elk jaar gehouden, dat kan je dus op voorhand weten.

De laatste dag – zondag - verloren we ter plaatse alweer bijna een halve dag, gezien de vlucht met Emirates veel vroeger vertrok dan de standaard vluchten met BA.

Het werd dus twee dagen lang een hele puzzel voor de gids om alles in te passen in de beperkte tijd die we hadden en dat lukte hem vrij goed, maar we dienden wel één van de voorziene wijnproeverijen te laten vallen, anders was de stadstoer onmogelijk.

 

Ik begrijp dat de toeristen die de “normale” reis doen, allemaal zeer enthousiast en lovend zijn, maar onze reis voldeed mijns inziens niet aan de gestelde verwachtingen en dat is spijtig.

Uiteindelijk betaalden wij evenveel - eigenlijk zelfs 300 € meer, wegens vakantieperiode(?) -  om minder te krijgen.

Dat is volgens ons niet echt fair.  

Het is vooral niet fair omdat we vooraf – bij boeking – nergens van op de hoogte werden gesteld.

Indien we toen hadden geweten dat de afreis op 4 april een ingekorte en nog drukkere versie van deze groepsreis inhield, dan hadden we kunnen kiezen:

Ofwel de mindere voorwaarden aanvaarden en meegaan zonder zeuren achteraf ofwel opteren om onze reis uit te stellen naar een latere datum.

 

Nu werden we na de boeking en betaling voor voldongen feiten gesteld.

Waarom worden de klanten eigenlijk niet vooraf in detail op de hoogte gebracht van de gewijzigde “uurregeling” en daaruit voortvloeiende negatieve gevolgen en ongemakken.

Ik begrijp dat je geen aparte brochure kan maken voor die paar “speciale” groepen, maar een persoonlijk briefje met uitleg en/of gedetaileerde beschrijving op uw website zou handiger en eerlijker zijn tegenover de betrokkenen.

 

Op uw contactnamiddag had u bijvoorbeeld ook de nadruk kunnen leggen op deze feiten, maar daar werd met geen woord gerept over Dubai, uren in transit zitten of het noodgedwongen drastisch schrappen van de eerste halve dag ter plaatse en mogelijke probleempjes bij de uitvoering van de dagprogramma’s van de laatste paar dagen. Ik was daar aanwezig, kreeg een degelijke maar zeer algemenen uitleg en bleek uiteindelijk van niks te weten wat betreft de “Emirates-uitzonderingen op de regel”.

Het is een gemiste kans: nu voelen we ons – ondanks de prachtige reis - toch wat bekocht en dat had makkelijk door u kunnen vermeden worden.

 

Ik wil u graag tot slot nog twee andere kleine dingetjes meegeven:

Bij de “10 extra troeven van deze gewaardeerde rondreis” staat in de brochure op punt 2: “Het programma is niet overladen. ’s Morgens omstreeks 08h30 gebruikelijk vertrekuur…”

Tja, tijd is iets relatief: we waren regelmatig op stap van lang voor 8.00u om rond te geraken en soms dienden de valiezen al vóór zeven uur buiten klaar te staan, maar daar zeurden we geen van allen op, er was zoveel te zien en de tijd was zo kort dat we liever vroeg op stap gingen dan uit te slapen.

 

Op dezelfde pagina lees je bovenaan: KIJK & VERGELIJK: We logeren in super-gezellige lodges & guesthouses. Kleinschalig  & familiaal geleid.

Dat klopte als een bus, de meeste locaties waren mooi, kleinschalig en met een perfecte service, maar op dag 3 en 4 werden we plots onverwacht door de Krugerpark-ranger in Nkambeni gedropt, in plaats van in het voorziene Shalati Kruger Lodge.

Voor mij was het in elk geval onverwacht, maar blijkbaar hadden sommigen onder ons wel toevallig gemerkt dat de naam gewijzigd was op het uitgeprinte programma, dat we samen met de tickets kregen.

Maar ook hier werd weinig of geen nadruk gelegd op deze duidelijk vooraf geplande wijziging.

 

Nkambeni is zoals u ongetwijfeld weet een groot kamp met 160 tenten en dus heel veel volk… niet direct kleinschalig of super-gezellig.

Volgens de gids zat er in Shalati echter al een Blauwe Vogel groep, die de dag voor ons toekwam en was er geen plaats voor twee groepen tegelijk.

Het had me normaal allemaal niet kunnen schelen, want het bleek een best leuke plek met goeie keuken en gezellige bar én een fijn zwembad met ligweide.

Maar…  kan u alstublieft in het vervolg de mensen verwittigen dat ze worden gelogeerd op nog geen 500 meter van een drukke spoorweg, waar ’s nachts om de twee uur héél lange en luidruchtige goederentreinen voorbij denderen… elke nacht!

Dan neem ik in het vervolg héél dikke oordoppen mee!

Nu sliep ik de eerste vier nachten niet of heel weinig: helemaal al niet op het vliegtuig of in Dubai Airport en maar een paar uurtjes in Stille Woning… die treinen op nacht drie en vier waren op dat moment echt niet meer welkom!

 

Het moet mogelijk zijn een dergelijke intensieve reis op een iets meer comfortabele manier te beginnen, mijn gedacht.

 

Kan u mij dus even duiding geven waarom er niet meer en correcter wordt gecommuniceerd naar de klanten toe en welke maatregelen u hoopt te treffen om dergelijke “ongemakken” te vermijden.

Ik besef dat een overgrote meerderheid van uw klanten wel onvoorwaardelijk tevreden is over uw dienstverlening en zou mij in de toekomst graag bij die massa willen aansluiten.

 

In de hoop op een positief antwoord.

Vriendelijke groeten

 

Yves en Martine

 

 

Yves Lambrechts

Watertorenlaan 57

1930 Zaventem

 

We kregen vrij snel antwoord: zeven minuten (7!) later zat er al een mail van de heer Trudo Carlier in mijn inbox:

 

Beste,

Alle deelnemers ontvangen deze week een schrijven per post.

( is gisteren per post vertrokken )

 

We mogen deze reis nu al meer dan 20 jaar op rij organiseren & vorig jaar was de score 8.9 /10.

 

Uiteraard is een rondreis geen strandvakantie, maar een druk programma. Zuid Afrika is een immens land, dus de dagen zijn heel goed gevuld om in 2 weken alle hoogtepunten te ontdekken.

 

Vriendelijke groeten & nog een fijne dag,

 

Trudo Carlier,

 

Tja... ik geloof nooit dat die mens mijn boodschap heeft verstaan of zelfs de moeite niet deed om de hele tekst te lezen. ZEVEN MINUTEN!! Hij reageert wel héél rap maar daarmee is precies dan ook alles gezegd.

Het interesseert hem niet denk ik wat klanten mogelijk aan opmerkingen of vragen kunnen hebben... gezien het merendeel van de reizen goed en vlot verloopt, kan hij zich blijkbaar niet inbeelden dat er iemand niet 100% tevreden en gelukkig is.

Een dagje later kregen we inderdaad een "schrijven per post".

 

bon tegoed BV.jpeg

Voila, tijdens onze afreis verliep niet alles zoals voorzien, maar ze zijn genereus... we krijgen een klein beetje korting op een volgende reis... en daarmee is de kous af. 

Het probleem is dat alles wel verliep zoals voorzien, zij wisten op voorhand dat het programma onmogelijk kon worden uitgevoerd zoals beschreven in de brochure omdat we op een andere vlucht werden gestoken die veel later toekwam en vertrok... 't zou eraan mankeren dat ze het zelf bij Blauwe Vogel niet wisten... Wij wisten vooraf van niks en dat was mijn vraag: waarom ze de mensen niet correct vooraf informeerden in dergelijk geval?

Maar mijnheer Trudo-van-reisfamilie-Carlier verschuilt zich zo te zien standaard achter het feit dat bijna iedereen altijd héél tevreden is... dat is ook zo maar als er dan toch al eens iets fout loopt... tja, klachten of vragen worden op zo een moment straal genegeerd want "zij zijn goed bezig en iedereen is altijd blij en al de rest is zever" of zoiets.

undecided

Op die manier ben je als klant snel uitgebabbeld... verder reageren of vragen stellen helpt vermoedelijk geen knijt... spijtig... maar het zij zo.

Wij leggen er ons noodgedwongen bij neer maar vinden het geen eerlijke reactie van de reisorganisatie en gaan dus volgende keer vooraf héél goed uitkijken wat we boeken... maar één zaak is al zeker: als we ons haasten en voor eind 2018 een reis boeken, krijgen we toch al 75 euro korting... gemiddeld zo een 2%!

Waar we met de Blauwe Vogel ook naartoe zullen gaan... de vermoedelijk zekerheid bestaat dat iedereen het weeral gaat fantastisch vinden en de waardering van de (meeste) klanten weeral olympische hoogtes gaat bereiken... hopelijk krijgen we dan waarvoor we betalen en zijn we er dan ook bij, bij die overgrote meerderheid!

wink

Ziezo, dat wou ik nog even kwijt en daarmee is dit hoofdstuk afgesloten.

Nog een kleine week en we vertrekken opnieuw... (nog) niet met Blauwe Vogel rondreizen in verre landen, maar met Neckermann... gewoon op hotel in La Somone... in Senegal... all-inclusive... 14 dagen niks doen... lekker luieren, wandelen en een beetje verdikken... misschien... we zien wel!    

Royal Baobab Decameron... het ziet er van hier al goed uit... u hoort er later nog wel van als we terug zijn!

cool        

11:01 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-05-17

ZUID-AFRIKA dag 13 en 14 (de Tafelberg!!)

Het is echt routine geworden: elke ochtend vroeg op en vroeg ontbijten en vroeg valiezen buiten zetten... tja, een mens gaat natuurlijk niet zo ver vliegen om dan lang in zijn bed te liggen, dat kunnen we thuis ook... een pak beter en aanzienlijk goedkoper op de koop toe!

IMG_0863.JPG

Om 7 uur ziet het er buiten goed uit: een zonnetje dat zich boven de huizen uit wringt en de temperatuur is al aangenaam warm om nog zo vroeg te zijn en vooral... 't is bijna windstil! 

Beneden in de straat is het al volle ambiance. Later aan tafel verneem ik dat er hier achter in één of andere kroeg de hele nacht lawaai en muziek is geweest, maar 'k heb zelf niks gehoord.

Treinen, dáár pleeg ik mijn slaap al wel eens voor te laten, maar een streepje muziek... pfftt... we snurken er los door!  

IMG_0866.JPG

Het hotel ziet het weer helemaal zitten: ze hebben zelfs voor het ontbijt buiten gedekt... dat is de eerste keer, blijkbaar gaat het hier vandaag en misschien ook de volgende dagen een pak warmer worden... nu dat we vertrekken?

Spijtig, hoewel... as je in de hitte een programma zoals het onze moet afwerken, da's ook niet echt een cadeau. Per slot van rekening was het hier geen strand of zwembadvakantie.

IMG_0867.JPG

IMG_0868.JPG

Om acht uur moeten we de bus op, eerst naar Houtbaai de boot in en daarna de berg op... nadat we uit de boot en in de bus zijn gekropen en terug naar Kaapstad gebold, wel te verstaan!

IMG_0871.JPG

IMG_0872.JPG

IMG_0873.JPG

IMG_0875.JPG

Ik speel weeral een respectabele hoeveelheid lekkers binnen en ga dan voldaan een luchtje scheppen op het terras. Terwijl de laatste ontbijters in het restaurant gauw nog hun koffie binnen gieten, bestudeer ik met plezier nog een laatste keer de dagelijkse logistieke operatie... het ziet er chaotisch uit, maar als je goed toekijkt en de stromen materiaal bestudeerd, verloopt alles eigenlijk met een zekere routine en organisatie.

Mijn fantasie slaat op dergelijke momenten nogal vlug op hol en ik mijmer over de operatie "Market Building".

Hoe wij het ook mogen noemen, waarschijnlijk heeft dat gesleur met kraampjes en "souvenirs" géén operationele naam. Het zal de "zwartmensen" worst wezen, denk ik. Als hun winkel er maar staat tegen dat de toeristen komen.   

Maar deze toeristen gaan de kelk aan zich voorbij laten gaan... alweer! We zijn hier om 8 uur weg, waren telkens net te laat of te vroeg om potentiele klandizie te kunnen betekenen en komen niet meer terug... nu ja, toch vandaag of deze eerste tijden niet.

Misschien ooit nog wel eens... maar dan graag een beetje langer, zodat we meer op eigen tempo en dus vooral op ons gemak het land kunnen bezoeken.

We bollen stipt op tijd Kaapstad uit en nog geen 25 minuten later rijden we Houtbaai binnen, tussen de duinen... mooie duinen trouwens, met hagelwit zand en struiken... een beetje zoals bij ons aan de kust... en staan even later aan de kaai!

IMG_0877.JPG

IMG_0878.JPG

20170416_082533.jpg

20170416_082651.jpg

Hier gaan we dus naar de zeehonden kijken... of robben... of hoe die beesten ook mogen heten... maar het eerste dat we zien is alweer een marktje... in opbouw.

Zo gaan ze natuurlijk weeral geen rommel slijten aan ons, vroege vogels... tegen dat de kramen gemonteerd zijn en vol liggen, zijn we straks waarschijnlijk al weer weg. Het boottochtje duurt namelijk naar het schijnt maar drie kwartier.

Even de baai uit, tot aan Duikers Eiland, waar een uit de kluiten gewassen en kroostrijke kolonie robben woont en terug... maar dit is niet zoals met de "BIG 5". Hier hebben we 100% garantie dat we de beestjes gaan zien... er zitten er trouwens al een paar in de haven! Als voorsmaakje.

 

20170416_082758.jpg

20170416_082903.jpg

 

IMG_0882.JPG

Louis koopt de tickets, iedereen haast zich de loopplank op en zoekt een goed plaatsje... vooraan op de boeg zijn ze het felst begeerd, maar er is echt wel plaats genoeg want de boot zit absoluut niet vol.

Het is dan ook de eerste tocht van de dag peins ik. Om kwart voor negen zwaaien Louis en Marleen (die deze trip ooit al deed en nu geen goesting heeft om nog eens naar die robben te gaan zien) ons uit en varen we de haven uit in ideale omstandigheden: een stralende zon, een heel licht briesje en een bijna rimpelloze zee.

IMG_0881.JPG

IMG_0880.JPG

IMG_0885.JPG

IMG_0887.JPG

IMG_0888.JPG

IMG_0889.JPG

Als we de baai uit draaien en de oceaan op draaien, wordt de golfslag een ietsje hoger, maar het eilandje - eigenlijk meer een partij rotsen  - ligt maar goed anderhalve kilometer verder... veel tijd om echt mottig te worden hebben we niet.

Ik ga op verkenning en ontdek dat deze boot ook een onderwatervenster heeft... twee zelfs, naast mekaar, onderin het ruim. De broers zijn al even benieuwd als ikzelf naar wat er allemaal te zien is onder ons... maar dat valt wat tegen... niks eigenlijk!

IMG_0883.JPG

IMG_0884.JPG

Seffens misschien, als we bij de zeehonden zijn?

IMG_0892.JPG

Die kan je in elk geval niet missen... het eiland zelf ook al niet, want er ligt er maar eentje voor de kust en alle boten varen sowieso naar daar en de robben ook niet, want die zitten er het haar op de (zee)hond.

Dat Duiker Eiland (in het Engels vertaald als Seal Island) is lichtjes overbevolkt volgens mij, maar blijkbaar hebben robben graag veel vriendjes om zich heen.

20170416_090604.jpg

20170416_090925.jpg

De kapitein vertelt tijdens de nadering een hele uitleg over de luidsprekers, maar veel wijzer word ik er niet van.

Maar... dat kan ook zijn omdat ik niet echt mijn best doe om me te concentreren: filmen en luisteren tezamen en je tegelijk rechthouden én zien dat er genoeg robben in beeld komen maar niet te veel koppen van toeristen bij opstaan... 't is allemaal niet gemakkelijk!


 

 

20170416_091243.jpg

We gaan ook weer even naar onderen om te zien of er nu wat te zien valt, maar buiten een hoop wieren of andere plantenslierten is er niets... de robben blijven duidelijk van onder die boot weg en veel vis zit hier ook niet zo te zien... de stommelingen die hier komen rondzwemmen worden prompt allemaal opgepeuzeld, vermoed ik. 

IMG_0890.JPG

Na een kwartiertje "Seal-watching" zit ons bezoek aan het eilandje er op.

Met een flinke vaart gaat onze boot ervandoor, weer naar de baai... en naar de zon, want de meer dan 200 meter hoge rotswand naast de ingang van de baai werpt een serieuze schaduw op zee en het is dan echt nog frisjes.

20170416_091449.jpg

IMG_0895.JPG

 

IMG_0893.JPG

20170416_092445.jpg

IMG_0897.JPG

 

IMG_0898.JPG

Om half tien zit onze cruise er op en varen we naar de kade waar Marleen ons opwacht en Louis... en een dikke zeehond of zeeleeuw(?) én bovendien een heel varieté-ensemble.

IMG_0900.JPG

IMG_0899.JPG

Wij verzorgen echter onze eigen ambiance: Marleen heeft een soort ode aan Louis gemaakt en terwijl we ons installeren voor de voorlaatste rit, ontvangt hij een lofbetuiging in dichtvorm... in het Afrikaans én in naam van ons allemaal!


En zo rijden wij vrolijk Houtbaai met zijn vele duinzand (ze hadden het beter Zandbaai of Duinbaai genoemd) uit en spoeden ons gezwind naar de Tafelberg.  

20170416_094043.jpg

20170416_095011.jpg

20170416_095018.jpg

20170416_095025.jpg

Het landschap en vooral de kustlijn onder de Twaalf Apostelen - die je van uit de bus niet kan zien, wegens hoog boven ons uittorend - is gewoonweg schitterend.

20170416_100448.jpg

Boven op de Tafelberg Road, waar we stipt om 10.00u oprijden, is het uitzicht op de stad ook mooi... maar het zicht op de "road" zelf, dat is iets minder fraai.

IMG_0902.JPG

Het is vandaag Pasen... iederéén heeft congé en gaat op stap en gezien gisteren de kabelbaan dicht was en het weer vandaag ongelooflijk helder is, wil iederéén vandaag graag naar boven... er staat dus een file... een hele lange file.

Maar de Paashaas en een Prinses trachten het zaakje wat op te vrolijken en wandelen langs de wachtenden en gaan gewillig op de foto. Een Paashaas (op basketsloefen) en een prinses... of een elf(?)... de combinatie verbaast me een beetje, is dit de Afrikaanse versie van de schone en het beest? We snappen de betekenis van het koppel niet goed, maar ze komen goed overeen en blijken populair bij de inboorlingen, dus... 

Ieder diertje zijn pleziertje, nietwaar!

IMG_0903.JPG

Wij zelf, wij schuiven aan... we moeten wel. Er zijn er die van krommen haas gebaren en stiekem ergens willen invoegen, maar er staat genoeg volk in uniform om alles in goede banen te leiden... en als de toezichters het niet hebben gezien, worden de onverlaten door de wachtenden tot de orde geroepen.

Zo hoort het... braaf de queue volgen is de boodschap!

IMG_0904.JPG

IMG_0907.JPG

Wij hebben een ticket - dankzij de onvolprezen Louis - en die rij gaat een ietsje rapper... niet veel, maar toch!

IMG_0905.JPG

IMG_0906.JPG

IMG_0908.JPG

IMG_0909.JPG

We schuiven aan en schuiven stilaan naar voor en dan de straat over en dan de trap op en achter ons groeit de file automatisch terug aan en uiteindelijk bijna anderhalf uur nadat we de bus zijn uitgestapt, staan we klaar voor de volgende gondel.

IMG_0910.JPG

Die gondels (er zijn er twee) kunnen elk 64 man aan boord nemen, hebben een draaiende vloer, zodat iedereen bijna een even goed zicht heeft en overbruggen de 700 meter hoogteverschil op ongeveer 5 minuten.

't Is een speciale ervaring... ik heb normaal lichtjes hoogtevrees, maar het uitzicht is zo spectaculair dat ik vergeet van ongerust te zijn.

IMG_0911.JPG

Je kan ook te voet... langs een paadje steil omhoog... lijkt me ook spectaculair en vooral een sportieve uitdaging, maar daar hebben we geen tijd voor... de klok tikt en tegen 15.00u moeten we op de luchthaven zijn.

IMG_0913.JPG

IMG_0914.JPG

IMG_0915.JPG

IMG_0917.JPG

IMG_0919.JPG

IMG_0920.JPG

Iets na half twaalf staan we op de Tafelberg, lezen nauwgezet de instructies en zijn er redelijk gerust in... het blijft zo goed als windstil... een ideale dag... chance, want 't was vanmorgen de laatste kans.

Boven op de berg hebben we anderhalf uur: Louis gaat weer naar beneden en ik krijg de tickets voor de terugrit naar beneden en de gewichtige opdracht ervoor te zorgen dat iedereen ook wel degelijk beneden geraakt... liefst allemaal tegelijk en op tijd. Om 14.00u vertrekt de bus! 

We drentelen wat rond nemen de obligate kiekjes, vergapen ons aan het uitzicht en genieten van onze laatste uren in Zuid-Afrika.

20170416_113819.jpg

20170416_113406.jpg

20170416_114411.jpg

20170416_113607.jpg

IMG_0922.JPG

20170416_125259.jpg

20170416_125354.jpg

De klipdassen hopen op lekkere hapjes, maar mijn picknickrestantjes van gisteren zit in de handbagage in de bus... Martine wandelt met mij langs de korte route op het plateau, maar de paadjes liggen nogal onregelmatig en ze wil na een kwartier "goed oppassen waar en hoe je je voeten zet", toch liever nog wat rustig in het zonnetje blijven genieten, de jongste broers en ikzelf besluiten om een ander pad te nemen en eens te zien waar dat uitkomt.

20170416_115256.jpg

Ik ben er van overtuigd dat we de "grote tour" doen... de "Klipspringer walk". Volgens het infofoldertje "very easy" en een 45 min roundtrip, maar dat is een wat foutief gedacht van mijneigen zelf, hoewel ik het dan nog niet besef!

We steken een soort kloof over en komen op een ander plateau terecht en gaan dan met fikse stap op weg...

IMG_0924.JPG

IMG_0925.JPG

20170416_121336.jpg

IMG_0926.JPG

20170416_121908.jpg

Het adembenemende uitzicht moet natuurlijk uitbundig worden getrokken en door al dat getreuzel bij het fotograferen ligt het tempo duidelijk niet hoog genoeg voor de jeugd.

Ze doen teken dat ze al verder willen en gaan er dan als een speer vandoor... ik volg het paadje op mijn gemak... de grote toer moet je normaal op een 45 minuten kunnen wandelen, dus aan mijn stevig staptempo voorzie ik dat we hoop en op al een half uur rond gaan zijn.

We hebben dus alle tijd... maar het pad blijft maar in dezelfde richting lopen, terwijl we eigenlijk een rondje zouden moeten lopen want het plateau is maar hoop en al 600 meter lang

We zijn bovenaan aan uitzichtpunt 3 vertrokken in tegenwijzerzin... ik had dus na een paar honderd meter al moeten afbuigen naar links, maar na een half uur flink doorstappen ga ik nog steeds rechtdoor... 

kaartje tafelberg.jpg

20170416_122716.jpg

Om half één kom ik twee wandelaars tegen en vraag of het nog ver is tot aan het kabelbaanstation... ze bekijken me eerst wat vreemd en als ik vraag of ze dan niet de ronde van het plateau doen in wijzerzin, blijkt dat ze van Maclear's Beacon komen. Het hoogste punt van de berg en een paar kilometer van het toeristische paadje vandaan.

kaart tafelberg.jpg

Ik dacht dat ik een rondje deed van de veel kleinere Western Table, waar het bovenstation en café en zo zijn, maar zit dus al een heel eind op de uitgestrekte Central Table.

'k Heb nog iets meer dan een half uur om terug te geraken en zet er serieus vaart in, zowat een speedmars afgewisseld met lichte draf, neem op het eind - drijfnat van het zweet - toch nog even een kijkje op panoramapunt nr 1 op Dassie Walk en heb uiteindelijk zelfs een paar minuten over vooraleer we met de hele bende verzamelen om in groep naar beneden te zweven.

20170416_124427.jpg

20170416_124650.jpg

20170416_124831.jpg

20170416_130359.jpg

het was niet de bedoeling en alles behalve een rustig tochtje, maar dat hebben we toch weer meegemaakt en de natuur op die Central Table was mooi en zeker de moeite van het zweten waard. 

Marleen begint zich wel net af te vragen waar haar twee jongsten uitblijven als om klokslag twee uur de beide broers komen aangehold... lichtjes uit de adem maar tevreden dat ze helemaal tot op Maclear's Beacon zijn geraakt.... en terug!

Toch plezant... nog zo jong zijn... ik neem me voor iets meer aan mijn conditie te werken eens we thuis zijn!

We hadden afgesproken om goed op tijd - om één uur dus - samen te komen, omwille van de vermoedelijke file, maar blijkbaar wil wel iedereen wel snel naar boven vandaag, maar niet zo rap terug naar beneden als wij.

Het gaat zeer vlot... zowel het aanschuiven als het instappen.

20170416_131614.jpg

20170416_131645.jpg

20170416_131716.jpg

20170416_131729.jpg

20170416_131746.jpg

20170416_131823.jpg

20170416_131945.jpg

Het blijft een ongelooflijk prachtige ervaring, die Tafelberg, we zijn opgetogen dat we hem toch nog bezocht hebben... op de valreep!   

Op nog geen 20 minuten staan we van boven in de staart van de (heel korte file) terug beneden en zijn bijgevolg zo vroeg terug dat we de Louis missen, die staat ergens op de uitkijk maar heeft ons vermoedelijk niet zo vroeg verwacht en dus compleet gemist.

Het busje staat er wel, maar de chauffeur weet ook niet waar de gids uithangt.

Ik heb zere voeten, die huppeltocht over dat ongelijke terrein ginder boven heeft daarnet veel van mijn voeten gevergd, omdat ik nu niet direct wandelschoenen had voorzien. Lichte mocassins zijn handig op het vliegtuig maar niet bij speedmarsen.

Mijn voeten hebben de "wandeling" overleefd, maar zijn lichtjes oververhit en 'k heb minstens drie blaren, waarvan er eentje op mijn linker dikke teen al helemaal open is gewreven... dat gaat wreed ambetant worden de volgende dagen!

20170416_132900.jpg

We trakteren onszelf dan maar op een frisco terwijl we wachten op Louis. Die komt er uiteindelijk iets na twee uur door en staat paf dat we er allemaal zijn. Nu ja, we waren zonder hem toch niet vertrokken.

We geraken vlotjes op Cape Town International Airport, Louis begeleidt ons naar de "taxterugtrekkingsbalie-voor-toeristen": je kan de 14% BTW op aangekochte goederen terugbetaald krijgen, mits je een officieel aankoopbewijs bezit, de spullen bij de hand houdt en je paspoort en zo bij hebt. Je krijgt dan een document waarmee je - voorbij de check-in - in een speciale bank je geld cash kan terugkrijgen... of op je kredietkaart gestort, afhankelijk van de som.

Martine heeft sommige papiertjes niet bijgehouden maar we gaan toch van een paar spullen terugtrekken... weliswaar na ingewikkelde berekeningen en veel computerinput en uitprint en dan nog stempels op het document en zo... kortom, 't is een administratieve procedure om u tegen te zeggen, maar we krijgen toch bijna 50 rand , contant in de hand!

Bijna 4 euro, net genoeg om iets te drinken.

We nemen uitgebreid afscheid van Louis de gids, pinken een halve traan weg en slikken een krop door en slaan op mekaars schouders en wensen mekaar al het beste toe...

Baie dankie Louis.

En dan is het tijd voor de controle, we kopen nog een paar cadeautjes, zetten ons even later op het enige terras waar ze voedsel en drank verstrekken en besteden onze laatste Rands aan een glas wijn, een pint en een portie frieten!

20170416_161536.jpg

Buiten komen en gaan de vliegtuigen en om iets over 18.00u is 't aan ons en schepen we in voor een vlucht van 9 uur en half naar Dubai...

Voor de rest valt er niet veel meer te vertellen dan bij het vertrek 13 dagen geleden... Martine tracht zoveel mogelijk te slapen, ik hou me bezig met filmpjes kijken en op geregelde - maar voor ons tijdsgevoel compleet absurde - tijdstippen krijgen we eten en drinken.

Eerst in de late avond al een schotel met vis... nu vertrouw ik vis zo niet in dat soort culinaire situaties, maar de kip is uitverkocht tegen dat ze aan onze rij komt, we kijken dan zo sip dat we als compensatie van de lugwaardin twee blikjes bier en twee flesjes wijn ontvangen... maar 'k vergeet toch wel dat menu te vereeuwigen zeker!

Maandagochtend om 1u20u (onze tijd) serveren ze dan ontbijt... of wat daarvoor moet doorgaan.

20170417_012003.jpg

Een omelet met gebakken patatten en worst en een schelletje warme tomaat en daarbij een zoet broodje, een cracker, chesterkaas en een kommeke meloen...  waar halen ze het!

Om 3.30u - 5.30u plaatselijke tijd - staan we in Dubai.

't is daar... hoe zou ik het zeggen... druk... heel druk... om half zes in de ochtend!!

20170417_035500.jpg

20170417_045301.jpg

Het is zoeken naar een zitplaats en eens je eentje hebt gevonden, zaak om niet meer op te staan.

We laten ons dus niet meer verleiden om in hun schandalig dure bars iets te gaan consumeren... wij hebben trouwens nog een flesje wijn en een blik Heineken op zak... van daarstraks bij de vis. Maar om half zes in de ochtend - voor ons gevoel eigenlijk half vier - is mijn goesting in Heineken quasi nihil (anders ook trouwens, het blik staat nu nog altijd in de frigo thuis) 

Om iets voor acht, plaatselijke tijd, is het moment van inschepen daar en worden we de bus opgezet naar het vliegtuig, ik had graag eens in een A380 gezeten maar ze steken ons alweer in een 777-300. Nu ja, als we maar thuis geraken!

Ik had graag ook eens een fotootje van die heel hoge "Bursj dinges" getrokken in het daglicht, maar er hangt een grijsbruine nevel (pollutie vermengd met zand?) over de luchthaven en het zicht is niet denderend.

20170417_055334.jpg

20170417_055909.jpg

Om 8.20u plaatselijke tijd zouden we dan opstijgen richting Zaventem, maar als iedereen zit, blijven we staan!

20170417_063142.jpg

Er scheelt iets... de hostessen staan te fezelen tegen mekaar en tellen de koppen en kijken goed rond en ééntje heeft een map bij die druk wordt bestudeerd en ze geraken er precies niet uit... wij prutsen alvast wat met het schermpje voor ons en kiezen alvast een film en Martine en Jeanine trachten zelfs een dutje te doen

20170417_063646.jpg

maar er blijft commotie en we blijven aan de grond.

Er komen twee heren van het grondpersoneel (redcaps?) naar binnen en er wordt druk overlegd en in documenten gebladerd en gewezen naar blijkbaar belangrijke info waar iets mee scheelt... 

20170417_063545.jpg

Later zal blijken dat er iemand ontbrak en dat zijn bagage wel was ingeladen of zoiets en de standaard procedure is dan dat die spullen moeten gezocht en van het vliegtuig worden verwijderd.

Allemaal heel vervelend... we zijn nog niet lang genoeg onderweg en nu lopen we nog serieuze vertraging op ook! 

Maar uiteindelijk stijgen we dan toch op... zonder die bewuste valies, vermoed ik(?)

Ik neem eens een lichtjes onscherpe selfie en begin dan aan mijn eerste film van de tweede vlucht.

20170417_063804 (2).jpg

En dan begint het hele cateringgedoe weer van voren af aan: een drankje om te beginnen, dan een soort ontbijt, dat wordt opgediend om iets na achten onze tijd... door die vertraging in Dubai is dat alweer een beetje een redelijke timing.

20170417_081100.jpg

Drie uur en half later zijn ze er alweer met een dienblad vol warme bakjes, deze keer schaft de pot rundsstoverij met puree en erwtjes en worteltjes en pasta voor en een raar en loodzwaar stuk cake na.

20170417_113639.jpg

Ik eet braaf alles op maar neem me voor de eerste dagen niks uit plastieken bakjes meer te nuttigen. De service is best OK bij Emirates, maar na 24 uur onderweg te zijn begint het wat tegen te steken!

We zijn dan ook blij als we eindelijk in ons eigen dorpje landen, nemen afscheid, beloven foto's te delen en zo en staan om vijf voor vier aan de bushalte voor de laatste etappe: een ritje van drie haltes, tot op de hoek van mijn straat... de juiste bus laat nog wat op zich wachten... 't is Paasmaandag en dan rijden ze niet zo dik als normaal, maar om kwart na vier zijn we thuis. 

Precies 26 uur en 15 minuten na dat we aan de voet van de Tafelberg aan de terugreis begonnen.  

Het zit er op!

Was het een mooie reis? Absoluut!

Was het een fijne groep? Vast en zeker, ik bedank hierbij trouwens van harte iedereen die mij foto's en filmpjes doorstuurde.

Was het zijn geld waard? Dát weet ik eigenlijk niet goed: er werd ons op papier namelijk meer beloofd dan we kregen en die wijziging van vluchten zorgde er voor dat we een aantal dingen niet konden doen... terwijl aan onze afreisdatum toch één van de duurste prijskaartjes hing.

'k Zit dus met een beetje een dubbel gevoel. Het is een mooi land, de gids was dik in orde en heeft hemel en aarde bewogen om probleempjes met timing en slecht weer en dies meer naar best vermogen op te lossen.

We hebben ons dus echt wel fantastisch geamuseerd... echter niet "dankzij" maar ondanks De Blauwe vogel!

Ik neem mezelf voor om daar toch eens contact over op te nemen, want die foute communicatie en het gebrek aan duidelijke info, dat ligt wat op mijn maag.

(nu mijn verhaal eindelijk verteld is, zal ik die mannen eens een mail schrijven zie!)

Anderhalve dag later blijkt dat er bij het thuiskomen nog veel meer op mijn maag lag dan De Blauwe Vogel: we hebben op het vliegtuig duidelijk iets fout gegeten... we gaan echter nooit precies weten wat er bedorven was.

't Waren dan ook véél bakjes die we die nacht en ochtend voorgeschoteld kregen, maar Martine at bijvoorbeeld geen vis en heeft nadien niks gevoeld... ik at wel vis en had prijs... uitbundige "spuitpoep"!

Nooit vis vertrouwen in dergelijke toestanden... 'k heb het nog bij mijneigen gedacht, maar de kip was op!

Djutoch! 

De halve groep is trouwens - zo vernemen we later - min of meer zwaar ziek geweest "in de buik".

tongue-outcrysealed

In mijn geval heb ik een week op de pot gezeten en "ieder nadeel heeft zijn voordeel": de 2,5 kilo die er ginder waren bijgekomen, die waren er op die week terug af!

foto met hoed (2).jpg

Ziezo... dat was het... saluut!

(misschien volgt u al langer de "zever" die ik hier pleeg te debiteren op onregelmatige basis... misschien ook niet... nu ja, u doet maar... en misschien tot op een volgend vakantieverslag... dat wordt Senegal... in juli!)

cool      

             

08:41 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-05-17

ZUID-AFRIKA dag 12 (wreed veel wind en weinig wijn)

Ik word om kwart na zes wakker, kijk naar buiten en merk dat Kaapstad onder een staalblauwe hemel ligt te ontwaken... dat ziet er goed uit voor het uitzicht straks boven op de berg. Tegen 08.00 stipt wil de Louis met ons aan het grondstation staan om op de eerste gondel van de dag te kunnen!

We wurmen ons om beurten in en uit de badkamer en zitten een kwartiertje later aan het ontbijt.

20170415_063949.jpg

20170415_064703.jpg

20170415_064730.jpg

IMG_0851.JPG

Een croissant, wat balletjes in tomatensaus, paprika's, champignons en een kleine boerewors... meer moet dat niet zijn... om te beginnen... nadien (niet meer durven fotograferen) nog een paar toastjes met charcuterie en kaas en wat yoghourt met cornflakes en een paar glazen fruitsap en we kunnen er weer tegen!

Buiten wordt de markt weer opgebouwd. Elke dag sleuren al die mannen hun hele handel vanuit een paar depots in de zijstraatjes naar hier en bouwen hun kraam op en 's avonds om   uur moet alles weer weg... elke dag opnieuw... een beetje zoals de restaurantkraampjes op Djemaa el Fna.

20170415_072203.jpg

20170415_072348.jpg

20170415_073450.jpg

20170415_073551.jpg

20170415_072151.jpg

20170415_072339.jpg

De zon schijnt voluit... op de hogere gebouwen en het plein zelf ligt nog in de lommer. Het zal een heel mooie dag worden, maar nu voelt het hier nog fris aan... er staat trouwens ook een stevige bries... om niet te zeggen dat we bijna omwaaien van de wind die om de hoeken giert.

20170415_073516.jpg

Om twintig voor acht rijdt het busje voor en even later zijn we op weg naar "Tafelberg Road", om daar de "cabel car" te nemen... onderweg passeren we mooie plaatsjes en huizen, maar geen gedraal... de berg wacht!

20170415_074912.jpg

Aan de ingang van de weg naar het basisstation heerst er echter precies wat chaos... bussen die trachten te draaien en andere gewone auto's die aan het manoeuvreren zijn. Louis steekt zijn licht op bij één of andere medewerker van de toeristische dienst en we hebben prijs: De kabelbaan is vanmorgen niet open gegaan en blijft tot nader order gesloten.

Ik weet niet hoeveel beaufort het maximaal mag waaien, maar 't waait te hard. Om veiligheidsredenen blijft het zaakje dan dicht, tot het weer beter wordt.   

Louis en de chauffeur beleggen even een spoedvergadering en komen dan aanzetten met een plan B... of C. 

Vandaag lukt het zeker niet meer om boven te geraken, we gaan morgenvroeg een nieuwe - en laatste - poging wagen... in de hoop dat het dan minder waait.

Vanmorgen zullen we eerst eens naar Signal Hill rijden, daar uitstappen zodat we een Panorama hebben op de Tafelberg en Lion's Head en dan trekken we naar de wijnstreek van Paarl en Stellenbosch, gaan wijnproeven en het taalmonument bezoeken en we sluiten straks de dag af met een stadsrondrit en wandeling...

Iedereen gaat akkoord, we rijden een eindje terug, passeren dan de Lion's Head en staan dus tien minuten later boven op Signal Hill.

20170415_075834.jpg

Van hieruit heb je ook wel een mooi zicht op de stad... en je ziet mooi de Tafelberg liggen.

20170415_080917.jpg

De zon brandt al... maar er staat toch wel een briesje... een heel flink briesje.

DSC_0610.JPG

20170415_081710.jpg

 

De Louis geeft ons drie kwartier vrije fototijd... maar als we het waarschuwingsbord moeten geloven lopen we hier best niet alleen rond... nu ja, we zijn met 18, zelfs als we ons in kleinere groepjes opdelen, blijft dat veilig... hoop ik.

DSC_0609.JPG

We houden mekaar in het oog, maar toch vooral ook het uitzicht en geraken zonder kleerscheuren vlotjes door ons drie kwartier. 

20170415_080548.jpg

DSC_0597.JPG

DSC_0599.JPG

DSC_0603.JPG

DSC_0605.JPG

DSC_0606.JPG

DSC_0608.JPG

DSC_0607.JPG

Iets voor negen zijn we alweer op stap naar de volgende halte en rijden helemaal rond de heuvel. Signal Hill of Seinheuvel werd in vroegere tijden gebruikt voor wat de naam al doet vermoeden: vanaf hier werden met vlaggen seinen gegeven aan de schepen over bijvoorbeeld weersvoorspellingen of om ankerinstructies door te geven. Later communiceerden ze met kanonschoten en nu nog wordt op de middag een schot gelost, vroeger opdat de schepen hun chronometers konden juist zetten, nu weten de inboorlingen dat het tijd is om de patatten op te zetten.

wink

Onderaan de heuvel liggen aan de waterkant een paar betere wijken met chique appartementsblokken en zwaar bewaakte villa's en zo.

DSC_0614.JPG

DSC_0616.JPG

We passeren Woodstock (!) en gaan dan de snelweg op richting Stellenbosch, waar we tegen 10.00u aankomen. het ziet er een mooi stadje uit en we gaan hier zelfs even iets kunnen op het gemak bekijken want we krijgen een heel uur en tien minuten om rond te wandelen en iets te drinken... en misschien te shoppen.

DSC_0622.JPG

Stellenbosch blijkt een heel mooi en rustig stadje te wezen, het centrum , waar wij worden gedropt, staat vol met prachtige witte koloniale huizen langs schaduwrijke lanen, hier en daar een kerk en een gasthuis en ander bouwkundig fraais én een hoofdstraat(?) vol leuke winkeltjes...

DSC_0623.JPG

DSC_0624.JPG

DSC_0629.JPG

DSC_0630.JPG

DSC_0625.JPG

DSC_0634.JPG

DSC_0636.JPG

DSC_0639.JPG

DSC_0638.JPG

DSC_0637.JPG

Ik weet niet hoe de buitenwijken er bij liggen, maar het centrum is gewoon prachtig ... en 't is dan nog geweldig goed weer ook... een beetje wind, dat wel, maar een staalblauwe hemel... zalig om rond te kuieren en te shoppen... en we vinden na enige zoekwerk een plezant (hopen we toch) cadeautje voor de kroost.

DSC_0640.JPG

DSC_0631.JPG

DSC_0633.JPG

DSC_0627.JPG

Géén beestenkoppen in kralen of uit de kluiten gewassen houten giraffen of ander wild... 't zou wat moeilijk in de valies geraken, peins ik... maar een paar vruchten die eruitzien als houten bollen: gedroogde "Monkey apples", maar daar heb ik geen foto's van genomen.

Waar ik wel een foto van neem is van een Zuid-Afrikaan die duidelijk iets heeft met Vlaanderen... meer bepaald met Middelkerke... ofwel is zijn autootje een occasie, waar toevallig een paar stickers opstonden, maar 'k geloof niet zo direct dat ze van in Molenbeek of Anderlecht aan de vaart, tweedehandsspullen naar hier verschepen... wel naar "Zwart-Afrika" en de "Maghreb", dat wel... maar helemaal hier naartoe... 'k twijfel eraan!

DSC_0628.JPG

     

Na deze succesvolle winkeltocht sluiten we af op een terras van een soortement Mexicaanse cantina... niet direct een typisch Zuid-Afrikaans etablissement, maar wel bijzonder bizar en ze serveren frisse pinten en lekkere wijn...

DSC_0646.JPG

De gids en de chauffeur zitten er ook... en ik ga er meestal van uit dat zaken waar de "locals" zelf gaan pintelieren, over het algemeen best te doen zijn!

DSC_0641.JPG

20170415_103434.jpg

20170415_103500.jpg

20170415_103450.jpg

20170415_104010.jpg

20170415_103610.jpg

Om hier een hele avond te zitten en/of uitgebreid en rustig te dineren, daarvoor lijkt de aankleding me wat te psychedelisch... maar je kan niet zeggen dat het een somber kroegje is... en de toiletfaciliteiten zijn eveneens kleurrijk... en dan is het alweer tijd om al die sombrero's achter ons te laten, mijn safarihoed op te zetten en naar de bus te trekken... volgende stop is Paarl... waar we gaan wijnproeven!

Het volgende kwartier bollen we door uitgestrekte wijngaarden... met uitzicht op de Kleine Drakensteinbergen in de verte...  

DSC_0648.JPG

DSC_0654.JPG

Ons busje rijdt de parking op van "Spice Route", een complex met verschillende bedrijfjes en winkels en zo waaronder Seidelberg Wine Estate. Een vrij grote bedoening dus, waar - aan de auto's te zien - nogal veel volk op bezoek is. 

DSC_0655.JPG

DSC_0656.JPG

DSC_0676.JPG

DSC_0657.JPG

DSC_0661.JPG

DSC_0664.JPG

DSC_0665.JPG

DSC_0668.JPG

We krijgen 5 wijnen (twee witte en twee rode en dan nog een speciale rode) voorgeschoteld... nu ja, eigenlijk ingeschonken en de dame van dienst geeft er telkens een hele uitleg bij, maar er heerst nogal wat omgevingsgeluid onder dat afdak, ik versta maar half en half wat ze zegt en mijn foto's van de etiketten blijken naderhand ook wat mislukt... en dan hadden we nog zo goed als niks geproefd... laat staan gedronken.

Veel zinnigs kan ik er dus niet over vertellen, alleen dat ze best lekker waren, niets speciaals of wereldschokkend, maar gewoon lekker drinkbaar... we verdelen de klutsen van sommige van de broers, die niet echt wijn blieven en amuseren ons uiteindelijk redelijk goed. Al hebben we niks bijgeleerd, 't was toch plezant... en 't is een mooi terras  - met schitterend uitzicht - om nadien even te bekomen in het zonnetje.

DSC_0673.JPG

Na deze degustatie is het de hoogste tijd dat we iets tussen de kiezen kunnen steken... we bollen naar het taalmonument, een paar kilometer verder en gaan daar seffens lunchen!

Het taalmonument ( Voor meer info: https://nl.wikipedia.org/wiki/Die_Afrikaanse_Taalmonument ) in Paarl werd opgericht in 1975 en daarmee is Zuid-Afrika het enige land ter wereld dat monumenten (er staat er nog eentje in Burgersdorp) wijdt aan een taal... en niet zomaar de eerste de beste taal, nee hoor eigenlijk aan zowat de laatste taal die werd "uitgevonden", want het Afrikaans blijkt de jongste taal ter wereld (computertalen niet meegerekend).

Het ontstond uit Oud-Nederlands dat de kolonisten in de 17e eeuw uit Holland en omstreken meebrachten, vermengd met het plaatselijk gesproken Hottentots en ze werd redelijk beïnvloed door Maleis en Portugees, dat de geïmporteerde slaven spraken. Tot 1925 bleef de schrijftaal het Nederlands hoewel de spreektaal was veranderd onder al die invloeden. In 1961 werd Afrikaans - naast Engels - de officiële taal, maar was gelijkgesteld aan het Nederlands en het duurde tot 1983 voor het Nederlands als benaming werd geschrapt en Afrikaans de officiële benaming werd.

Nadat de taal de functie van ambtelijke taal had gekregen groeide de woordenschat spectaculair aan van 50.000 woorden tot ongeveer 750.000 woorden... en er is nu nog een commissie die voor elk nieuw "buitenlands" woord of nieuwe uitvinding een gepast Afrikaans woord creëert.

Onze gids heeft de ons de voorbije dagen al regelmatig opmerkzaam gemaakt op voor ons wat vreemde benamingen en opschriften en soms verdenk ik hem er van dat hij met onze voeten speelt.

Maar we leerden onderweg toch een paar dingetjes: een aftrekplek is een parkeerplaats (soms is er bij ons ook wel een relatie tussen beide), een riante villa van een struisvogelboer is een pluimpaleis, een podium heet gewoon een verhoog, een koersfiets (of het zadel, dat is me niet helemaal duidelijk geworden) is volgens Louis een gatzaag, terwijl een gatsnaar bij ons dan weer een klein slipje of tanga wil zeggen. 

Een lift heet hier een hysbak, een metro is een moltrein, een mooi meisje een prikkelpop en tegen perforator zeggen ze gewoon gaatjesmaker en een paperclip wordt een skuifspeld, een airhostess is volgens Louis een zweefteef... maar hij verwittigt ons met een monkellachje dat de betrokkenen zelf toch wel liever worden aangesproken als lugwaardin.

In het Krugerpark zagen we een verkleurmannetje (kameleon) en bobbejanen (bavianen), kamperen doe je volgens hem met een sleurhut (caravan) of in een wapperwoning (tent) en als de politie staat te flitsen, dat heet een spoedlokval.  

DSC_0682.JPG

Als we de rare pieken van het monument zien opduiken boven het groen, kennen we dus al best wat woordjes, maar eerst is er een verrassing: de Blauwe Vogel trakteert hier op de lunch! We gaan picknicken op het terras van het restaurant bij het monument.

Dat heet trouwens zeer gepast: Volksmond

DSC_0677.JPG

Terwijl de baas de picknickmanden aansleept, zoeken wij een plaatsje en bewonderen eerst even het uitzicht... 

DSC_0680.JPG

20170415_125721.jpg

DSC_0683.JPG

DSC_0685.JPG

DSC_0686.JPG

DSC_0687.JPG

DSC_0689.JPG

De zon schijnt, de sfeer is goed, het uitzicht is prachtig en de mand steekt vol met lekkers... het wordt dus een heel leuke lunch.

Eigenlijk vermoed ik wel dat deze picknick wordt aangeboden door het reisbureau omdat we half pension hebben en er normaal vanavond geen avondeten meer voorzien - en ook niet mogelijk - was: in principe doe je deze bezoeken de allerlaatste dag en vertrek je nadien in de late namiddag naar de luchthaven om 's avonds op te stijgen... een stevige picknick op de noen is dan welkom, omdat je dan toch pas na inchecken wat tijd hebt en er tot een uur of zeven, acht weinig of geen mogelijkheden zijn om iets deftig binnen te spelen.

Wij hebben noodgedwongen ons programma moeten omgooien en vertrekken morgen pas... straks in het hotel staat er bijgevolg alweer een rijkelijk buffet te wachten... deze picknick valt voor ons vandaag niet op het ideale moment en is dus niet zo nuttig als hij had kunnen zijn, maar 't is toch leuk meegenomen.... en het wordt allemaal gratis en voor niks aangeboden... zelfs de drank blijkt inbegrepen.

Morgen, als we wel echt afreizen, gaan we wel ons plan moeten trekken 's middags, maar dat zien we dan wel weer.                

We krijgen alles niet op, stouwen een paar dingen in de rugzak - voor morgenmiddag(?) - en wandelen dan naar het taalmonument.

DSC_0690.JPG

DSC_0691.JPG

 

DSC_0692.JPG

Het monument is een vreemde gestileerde betonnen constructie met heel veel symboliek... elke zuil of golving heeft een betekenis... voor meer info: zie het prentje hierboven of de website  

https://nl.wikipedia.org/wiki/Die_Afrikaanse_Taalmonument... 

DSC_0693.JPG

Eén ding is duidelijk: de Afrikanen houden precies wel van hun taal en maken ze bovendien nog elke dag rijker... je kan er als Vlaming in de Rand enkel van wegdromen... en ook wel een beetje jaloers wezen op zo een positieve mentaliteit.

DSC_0696.JPG

DSC_0700.JPG

DSC_0714.JPG

DSC_0697.JPG

 

DSC_0702.JPG

DSC_0705.JPG

DSC_0699.JPG

DSC_0698.JPG

DSC_0718.JPG

DSC_0715.JPG

Het is een fascinerende plek en de Zuid-Afrikanen genieten vanaf nu mijn diep en welgemeend respect: als je een dergelijks mooi bouwsel laat oprichten, eigenlijk gewoon om je eigen taal in de schijnwerper - eigenlijk  meer in het zonnetje - te zetten, dan ben je als volk en gemeenschap toch wel goed bezig.

De binnenkant heeft een prachtige akoestiek en leent zich uitermate tot het zingen van een liedje... in mijn geval een éénmans a capella uitvoering van "De Vlaamse Leeuw"... misschien niet helemaal toonvast, maar het klinkt onder die gewelven geweldig imposant...

en buiten kan je ideale foto's nemen, of laten nemen, van jezelf of van de hele groep.

DSC_0706.JPG

DSC_0709.JPG

P1090201 (Large).JPG

(foto = met dank aan Tony)

En dan zit onze "tijd voor taal" er hier alweer bijna op... nog een laatste kiekje en we stappen terug naar de bus. 

DSC_0694.JPG

DSC_0719.JPG

Het is ondertussen bijna drie uur en de namiddag kabbelt vlijtig voort... Louis ziet het niet meer zitten om het volledige programma af te werken en stelt voor een keuze te maken: ofwel bezoeken we de tweede wijnproeverij, zoals het op het programma staat, maar dan is er straks geen tijd meer om de stad te bezoeken, ofwel laten we die wijn vallen en rijden nu direct terug naar Kaapstad... kiezen is in dergelijk geval altijd ook een beetje verliezen, maar na beraad opteren we voor de stad. Die eerste wijnproeverij was nu ook weer niet zo denderend en morgen hebben we normaal géén tijd voor een stadsrit, tenzij de wind nog te hevig waait en de Tafelberg zou wegvallen... maar daar hopen we niet op.

Je kan toch niet twee dagen lang in Kaapstad zitten en niks van de stad zelf zien!

DSC_0723.JPG

Drie kwartier later rijden we door het centrum en stoppen op de hoek van Spin Street, vlakbij de Groote Kerk en het slavenmuseum en achter de hoek ligt de Sint Georges Kathedraal en begint het langwerpige park "Company Garden" waarlangs het Tuynhuys ligt, waar het parlement huist...

DSC_0724.JPG 

DSC_0728.JPG

DSC_0730.JPG

Volgens Louis, die nogal sceptisch is ingesteld op dat vlak, steken de eerbiedwaardige verkozenen hier anders al niet al te veel nuttigs uit, maar vandaag werken de excellenties zeker niet: 't is Paasweekend, er valt geen beweging te bespeuren... zelfs het levend standbeeld voor het hek zit roerloos te bellen... nu ja, niet bewegen, dat is feitelijk wel de hele "core-business" van levende standbeelden! 

undecided

DSC_0731.JPG

Aan de overkant van de wandeldreef is er véél meer leven: de eekhoorns huppelen vrolijk rond en er staan om de 50 meter troepen meisjes in traditionele klederdracht van jetje te geven.

DSC_0732.JPG

DSC_0729.JPG

DSC_0725.JPG

We hebben daar zelfs - met dank aan Tony - een filmpje van:


 

 

De kathedraal zelf is een beetje een buitenbeetje: in de crypte onderin zit een club... een Jazz club begot, maar voor de rest hebben ze niet echt graag dat er mensen in de directe omgeving komen... peins ik toch.

DSC_0726.JPG

DSC_0727.JPG

Rare jongens toch, die katholieken... ook ginderachter!

DSC_0733.JPG

In het park kan je lekker luieren met zicht op "de berg" (waar wij morgen op gaan... hoop ik, hoop ik, hoop ik)

Een mens zou er zo een schietgebed voor plegen, voor een bladstille dag met veel zon... maar de club in de kerk is nog niet open!   

We vernemen in dat park een massa weetjes over de fauna en de flora en de geschiedenis en de standbeelden... allemaal informatie die ik op het moment zelf gretig aanhoor en ondertussen allemaal vergeten ben... maar 't is een mooie wandeling en het weer blijft schitterend... wel nog altijd met veel wind... veel te veel wind!

DSC_0735.JPG

DSC_0734.JPG

DSC_0736.JPG

DSC_0738.JPG

DSC_0739.JPG

Nog een laatste kiekje van in het park... een panoramisch, met Marleen (toevallig) op de voorgrond... laughing

20170415_161443.jpg

En we wandelen er aan de zuidwestelijk hoek weer uit, waar de bus ons even verder opwacht en ik een foto neem van een mooi oud "art deco" gebouw.

DSC_0740.JPG

De volgende halte is even verder in de wijk Bo-Kaap, die ligt tegen een helling aan de meest zuidoostelijke voet van Signal Hill, waar we vanochtend onze dag begonnen. De wijk is vooral bekend om zijn veelkleurige huisjes, die zijn in verschillende pasteltinten geverfd en doen qua sfeer wat Caraïbisch aan... of op gebied van bouwstijl wat Kaapverdisch... en wat betreft kleur doen ze mij eerder denken aan Burano in de lagune van Venetië...

maar het eerste dat ik trek is een auto, ook in een mooi kleurtje... een klassieke auto!   

DSC_0741.JPG

Een prachtig onderhouden Ford Cortina... een Mark II uit de late zestiger jaren.

DSC_0743.JPG

DSC_0744.JPG

DSC_0745.JPG

Onder leiding van Louis stappen we dan een paar straten door en ik heb weeral een twijfelachtig gevoel... aan de ene kant is dit een vorm van mensjeskijken en een soort inbreuk op de autochtonen hun privacy.

Het moet  vermoedelijk niet echt leuk wezen als drommen toeristen elke dag op je stoep staan je gevel te fotograferen... aan de andere kant... 't is hun fout een beetje: als ze er zo geen vrolijke kleuren hadden op gesmost, kwam hoogstwaarschijnlijk geen hond naar hun huizen kijken!

De laatste halte ligt aan het water: we gaan als afsluiter van de stadsrondrit een bezoek brengen aan de "Waterfront". De oude wat verloederde en leegstaande pakhuizen in de haven werden omgebouwd tot hippe en moderne winkelcentra en de buurt bruist sindsdien ongelooflijk. Wij parkeren voor Victoria Wharf Mall... een enorm complex en krijgen een klein anderhalf uur vrije tijd om te shoppen... of andere dingen te doen.

We mogen ook langer blijven, maar dan moeten we zelf zien hoe we thuis geraken... wij besluiten eerst eens te zien wat er zoal te zien is!

wink

DSC_0760.JPG

DSC_0761.JPG

Dat blijkt veel... heel veel: die hele Victoria werf beslaat verschillende gebouwen en ingangen met veel gaanderijen en verdiepingen en nog veel mee winkels en een massa volk... naar het schijnt een beetje zoals de Wijnegem of de Waasland Shopping Center bij ons... maar dan groter en nieuwer!

Ik ben er thuis al 62 jaar lang met succes in geslaagd weg te blijven uit dergelijke helse oorden en kan dus niet vergelijken.

Maar 'k ben blij vooral dat mijn lieftallige eega niet zo direct haar draai vindt en we na een kwartier aan de andere kant weer buiten staan, waar er trouwens ook veel te beleven en te zien valt!

DSC_0746.JPG

DSC_0747.JPG

DSC_0749.JPG

DSC_0752.JPG

DSC_0750.JPG

DSC_0748.JPG

DSC_0751.JPG

DSC_0754.JPG

Waterfront is een mooie en plezant plek waar echt veel te zien en te beleven is, kunst, kermis, bootjes, maar de Tafelberg is en blijft van overal prominent aanwezig en je kan dus bijna niet naders dan er eens bewust mee op de foto te gaan.

DSC_0757.JPG

We zouden hier nog uren kunnen rondslenteren, maar hebben geen zin om het busje te missen en onze tijd is dus wat beperkt, maar we sluiten de wandeling af in Cafe-restaurant Den Anker een hippe kroeg met - hoe kan het anders met zo een naam - Vlaamse uitbaters.

Normaal drink ik geen bieren van bij ons in den vreemde... daarvoor moet je geen duizenden kilometers ver vliegen... dat kan je bij ons ook... maar hier is de goesting (en de dorst) om mij eens aan een La Chouffe te wagen... net groot genoeg...  

De rekening nadien ook!

DSC_0756.JPG

Iedereen is mooi op tijd aan het busje en een kwartier later staan we voor ons hotel, waar de markt alweer zo goed als opgekraamd is.

IMG_0855.JPG

Vanavond zitten we voor de laatste keer allemaal samen aan tafel en dat moet passend gevierd worden...

IMG_0856.JPG

Marleen heeft een mooie speech op papier gezet, wij hebben allemaal gul bijgedragen bij de fooienomslag voor de chauffeur en vooral voor Louis, de gids en mijn Martine stopt hem nog een extraatje toe voor de goede zorgen en de "specialekes" tijdens mijn verjaardag... iedereen is dus blij en tevreden en zoals gewoonlijk blijven wij in de bar plakken met Jeanine en Ludo en deze keer in het gezellige gezelschap van de oudste van de broers... plakken, tot de laatste man... en vrouw!

20170415_225326.jpg

20170415_225734.jpg

Die nacht slapen we goed en dat is maar best... de volgende dag wordt een hele lange en het gaat vanaf morgenochtend vroeg, weer een uur of veertig duren voor we terug een deftig bed zien... en nu maar hopen dat de regio van de Kaap morgen geen last heeft van flatulentie... euhhh turbulentie... bedoel ik... want wind, dat kunnen we morgen echt wel missen!     

 

23:32 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-05-17

ZUID-AFRIKA dag 11 (onderweg naar Kaap de Goede Hoop)

Ik vertel bijna alle dagen hetzelfde, maar 'k heb dan ook elke dag hetzelfde voor: iets voor de wekker al wakker, vroeg uit bed en vroeg op stap...

20170414_072851.jpg

20170414_072858.jpg

Het is redelijk overtrokken... maar dat is weeral niet echt erg.

Vandaag is het vrijdag en staat er normaal een lange rit op het programma.

IMG_0839.JPG

20170414_070818.jpg

20170414_070756.jpg

We gaan eerst ontbijten, vereffenen onze rekening, waarbij ze een paar drankjes per abuus op een andere kamer hadden geboekt, maar Tony zag het niet zitten om op te draaien voor mijn (dubbele) Gin tonic en zo...

20170414_071449.jpg

20170414_071505.jpg

20170414_072810.jpg

20170414_072122.jpg

Alles komt echter in orde, ik pas (heel genereus) bij tot het juist is.wink

Het ontbijt is eens te meer zeer uitgebreid en lekker en we doen dus enthousiast véél krachten op voor de komende tocht en verzamelen dan stipt op tijd aan het busje

En die tocht wordt een stuk langer en gevulder dan voorzien: we gingen - in principe - vandaag naar Kaapstad rijden en daar dan in de vroege namiddag aankomen, een bezoek brengen aan de Tafelberg met de kabelbaan en nadien een stadsrondrit met ons eigen busje doen en tot slot zouden we wat vrije tijd hebben om de stad te bezoeken.

Morgen gingen we dan volgens het boekje de volledige toer doen van het Kaapse schiereiland en Kaap de Goede Hoop bezoeken en de pinguïns in Simonstad/Boulders dag zeggen en vanop een boot de zeehonden in Houtbaai bewonderen en langs Chapman's peak passeren en zo... en dan zondag, de laatste dag, stonden er normaal een paar proeverijen van wijn in de regio van Stellenbosch en Paarl en een bezoek aan het taalmonument op het programma en dan naar het vliegveld... maar er is een probleempje!

Eigenlijk meer dan één!

Wij hadden al van in het begin het gevoel dat die laatste dag schier onmogelijk te doen was: de normale groepen vertrekken 's avonds laat pas naar huis via Londen, maar wij - met onze onnozel lange "Emirates" vluchten via Dubai - worden al om tegen 15.00u ten laatste op de luchthaven verwacht voor de check-in. We hebben de eerste dag het grootste deel van de ochtend verloren en de laatste dag pitsen ze er ook weer minstens een uur of drie af.

Goed bezig...Blauwe Vogel... denken wij dan... maar daar is nu niks aan te doen...

'k zal later wel een zaag spannen tegen die gasten... als we weer thuis zijn.

Het volgende probleem is dat ze onze reis niet alleen voor en na hebben ingekort met bijna een halve dag, maar de programmatie van sommige andere dagen was ook niet denderend: blijkbaar niet echt gehinderd door enige kennis van zaken ter plaatse, heeft het reisbureau ons ingepland om morgen het schiereiland van de kaap te bezoeken, terwijl daar net die dag - zoals elk jaar - de "Marathon van de 2 Oceanen" doorgaat.

http://www.twooceansmarathon.org.za/

Heel het gebied is morgen de hele dag hermetisch afgesloten voor alle verkeer, omwille van die marathon en bijhorende feestelijkheden.  Je kán dus gewoon niet naar Houtbaai of Cape Point of Kaap de Goede Hoop. 

Louis heeft echter zwaar zitten puzzelen en improviseren en een redelijk aanvaardbare oplossing uitgedokterd: 

We gaan vandaag goed doorrijden tot in Simonstad, daar een korte stop houden om te lunchen, dan Boulders aandoen (met de pinguïns), vervolgens doorrijden naar de Kaap en als afsluiter de Tafelberg bezoeken. De stadrondrit is dan voor morgen en de boottocht voor zondag... of zo!

Voor alle zekerheid las ik nog even een uitgebreide passage langs de weelderige sanitaire faciliteiten van het restaurant in... het moet gezegd... de toiletten in al die lodges en eigenlijk overal onderweg zijn zonder uitzondering mooi en proper... bijzonder proper! 

20170414_075606.jpg

Om acht uur draaien we de N2 op en bollen met flinke vaart naar het westen...

Het is een ritje van meer dan 300 km, tot aan de lunch! We stoppen onderweg dan ook enkel even voor een plaspauze... na anderhalf uur een eerste keer ergens aan een benzinestation, langs de grote baan in de buurt van Swellendam.

20170414_092412.jpg

20170414_092115.jpg

De dames schuiven aan, ik moet (nog) niet en drentel wat rond... maar veel is er niet te zien...

20170414_092232.jpg

20170414_092355.jpg

De Naartjies (mandarijntjes) staan hier 5 Rand... de kilo... of per stuk? Ik vraag het me heel even af, maar besluit dat het me eigenlijk geen bal kan schelen... en we krijgen al fruit genoeg op al die buffetten! 

De volgende pitstop ligt vlak voor Caledon, bij een gloednieuw tankstation, vlak naast een casino.

20170414_105146.jpg

We hebben geen tijd om even te gaan blackjacken, jackpotten of kleurenwiezen of wat ze in Zuid-Afrika ook voor spelletjes mogen organiseren om de gokkende mens legaal van zijn zuurverdiende centen te ontlasten. 

Ik neem een foto... van ver, de bus wordt ondertussen volgetankt en we zijn weer weg... voor heel even, want een paar kilometer verder moeten we aan de kant.

20170414_110537.jpg

Het is de eerste keer dat we eigenlijk politiecontrole tegenkomen op deze reis.

Een jaar geleden werden we aan de Franse grens ook eens - op weg naar de Champagnestreek - gecontroleerd door de gendarmen, toen moest iedereen zijn identiteitskaart omhoog houden en klak of hoed afzetten en werden we allemaal grondig gecheckt door een paar tot de tanden gewapende zeer argwanende flikken. Ze beloerden ons toen alsof we een bende Vlamingen waren, die enkel en alleen naar hun mooie land kwamen afgezakt om zich eens een hele dag lang buitensporig tegoed te doen aan champagne en ander geestverruimend vocht... hetgeen eigenlijk toen wel zo goed als helemaal klopte... als ik het me vaag herinner... maar we wijken af!

Ik zit helemaal achteraan, dus kan niet goed zien wat er precies wordt nagekeken, maar 't is in orde.

We mogen door! 

20170414_110544.jpg

20170414_110555.jpg

20170414_110809.jpg

Het landschap is dan een tijdje droog en golvend met stevige bergen in de verte en zo rond kwart na elf passeren we "Sir Lowry's Pass" en dalen af naar de voorsteden van Kaapstad aan False Bay.

20170414_111643.jpg

20170414_114346.jpg

20170414_115951.jpg

Dik twintig kilometer verder verlaten we de grote baan die we eigenlijk al de hele dag volgden en draaien af naar de kustweg, waar we alweer voorbij een enorm uitgestrekte "township" rijden.

20170414_120019.jpg

We rijden nu vlak langs de zee en duinen en passeren dorpjes met vrolijke namen zoals Muizenberg en Vishoek...

We stoppen nergens meer, de tijd loopt en we moeten seffens nog veel bezoeken... in Vishoek hoeven we trouwens niet zo nodig te pauzeren: het plaatsje staat bekend als "droogdorp".

Jarenlang kon je er geen alcohol kopen of drinken. Je zal daar maar per abuus terechtkomen en een terrasje willen plegen... mmm... maar wel goed voor de lijn en zo.

20170414_121430.jpg

20170414_121557.jpg

20170414_122506.jpg

We rijden duidelijk door een betere buurt: in plaats van barrakken en koterij staan er nu redelijk chique huizen met imposante hekken, stroomdraden en veiligheidscamera's.

 

Om precies 13.00u rijden we in Simonstad een pleintje op en meldt de Louis dat we drie kwartier hebben om een hapje te eten. Ik heb nog niet echt honger en Martine ook niet, dus we besluiten om een wandelingetje te doen op het marktje en in de aanpalende winkelstraat en dan langs de haven een terras te zoeken voor een drankje.

DSC_0494.JPG

DSC_0505.JPG

DSC_0506.JPG

DSC_0496.JPG

DSC_0497.JPG

DSC_0498.JPG

DSC_0493.JPG

DSC_0495.JPG

DSC_0501.JPG

DSC_0500.JPG

DSC_0503.JPG

DSC_0504.JPG

Na een koel glas wijn, een ijskoude Windhoek en (toch maar eens) een sanitaire stop, staan we weer paraat... en klimmen naar het pleintje waar de bus staat... de zon komt er met zijn momenten door en dan is het direct warm... en als ze even weg is, voelt het fris aan... raar weer, hier aan de zee... een beetje zoals bij ons

Terwijl mijn madam met een paar andere madammen - die ondertussen iets hebben gegeten - nog eens naar de prullaria in de kraampjes gaat kijken, wandel ik de straat een eindje af... tot aan het publieke sanitair (een nuttig oord, maar waar ik nu niet direct moet zijn) met even verder aan de overkant het steegje naar de plaatselijke moskee (een mijn inziens onnuttig oord, waar ik nooit of te nooit ga willen zijn!)

DSC_0507.JPG

Later op de bus verneem ik van Ludo en Jeanine dat er 100 meter verder een speelgoedmuseum was... dáár had ik nu wel eens binnen een kijkje willen nemen zie, maar 't is te laat.

Even later rijden we anderhalve kilometer verder naar een parking, waar we vlakbij op het strand de pinguin-kolonie van Boulders gaan bewonderen.

DSC_0510.JPG

En we zijn duidelijk niet alleen!

DSC_0511.JPG

Het is een stukje strand met grote rotsen, waar over een afstand van nog geen kilometer honderden - misschien wel duizenden - pinguïns op een kluit leven en nesten maken en broeden en nog alle andere dingen doen die pinguïns normaal plegen te doen.

Leuk... de beestjes doen rustig hun ding en wij staan er - iets minder rustig - op te kijken... je kan er via een loopbrug vlakbij komen en aan het einde van dat plankier is het bijna file en sommigen wringen zich zelfs naar voor met ellebogenwerk en al, om de beste fotoplaatsjes te veroveren.

Nu ja, zolang ze mekaar hinderen en de pinguïns gerust laten, kan het me niet te veel schelen, maar naar het schijnt dient er tegenwoordig zwaar toezicht gehouden op de zeer twijfelachtige attitudes van sommige soorten toeristen.

Vooral Japanners, Chinezen en andere Aziatische kwieten beschouwen de eieren van de pinguïns als afrodisiacum. Als je niet oplet en ze niet tegenhoudt, roven ze de nesten leeg en bakken 's avonds in hun hotelkamer op een campingvuurtje een ei, dat ze dan opsmikkelen in de hoop er een iets minder klein piemeltje aan over te houden.

surprised 

Tsjonge... rare jongens toch... die Aziaten. De neushoorns hebben met die mannen een soortgelijk probleem en sterven er trouwens bijna van uit. (maar dan niet door eieren, maar door hun haar op de neus).

Als het niet zo triest was, 't zou om mee te lachen zijn... maar grappig?... nee, dat is het niet!    

DSC_0514.JPG

De pinguïns zelf vinden we dan weer wel redelijk grappig.

DSC_0517.JPG

DSC_0519.JPG

DSC_0521.JPG

DSC_0524.JPG

DSC_0527.JPG

DSC_0531.JPG

DSC_0535.JPG

Na een dik half uur hebben we genoeg pinguïns gezien voor de rest van de reis... het zijn best leuke beestjes, maar veel meer doen dan staan staren in het zand of van en naar zee waggelen zit er niet in...

Ze trekken ook allemaal op mekaar, hoewel de jongen moeiteloos hun ouders herkennen en omgekeerd. Op het strand wonen er een hele hoop, de nesten open en blootgesteld aan hun natuurlijke vijanden... en horden hitsige Aziaten, maar in de struiken tracht de overheid de beestjes een logistiek steuntje te geven, wie wil krijgt daar zijn eigen appartementje.

Wij wandelen terug naar de bus, zonder eieren!

Een half uur later staan we aan de volgende toeristische "hot spot": Kaap de Goede Hoop.

Het is niet de meest zuidelijke punt van het continent, maar de meest zuidwestelijke... en elke zichzelf respecterende toerist moet een fotootje hebben van zijn eigen zelve achter het beroemde bord.

DSC_0549.JPG

't is dus aanschuiven!

DSC_0544.JPG

Ik wil absoluut ook een foto met mijn vlag en mijn "Leeuw" wekt - zoals meestal - toch wel wat gevoelens op bij andere Vlamingen... de jeugd vindt het prachtig, maar een aantal van mijn oudere reisgenoten wil absoluut niet mee op de foto...

Geen probleem, dan heb ik meer plaats achter het bord!

DSC_0541 (2).JPG

Ik ben het al wat gewoon, die rare en negatieve reacties, maar blijf het toch wel een beetje vreemd vinden dat zoveel Vlamingen hun eigen vlag als iets "vies" beschouwen... als je de symbolen van je eigen volk en gemeenschap niet leuk vindt of respecteert, ben je dan voor jezelf leuk of respecteer je je eigenzelf dan wel? 

Het is wat spijtig, maar ze doen maar... ik heb toch een foto met mijn vlag... mijn mooie vlag, waar ik wel trots op ben!

'k Ben dus wreed tevreden en even verder laat ik er mij nog eens mee trekken...

DSC_0552.JPG

We hebben hier 25 minuten tijd gekregen, dus na het vendelzwaaien blijft er nog wat tijd over, om het landschap te bewonderen...

DSC_0545.JPG

DSC_0546.JPG

DSC_0557.JPG

En dan is het alweer tijd om in te stijgen en een kaap verder naar het zuiden te rijden... twee kilometer (in vogelvlucht) verder naar het zuidoosten ligt namelijk een nog iets zuidelijker punt, Cape Point.

Om op het geografisch werkelijk meest zuidelijke punt van het continent te staan, moet je 150 km weer naar het oosten, naar Cape Agulhas, in de buurt van Struisbaai. Maar daar zijn we vandaag zelfs niet in de buurt gepasseerd.

DSC_0561.JPG

Wij staan even later aan Cape Point dus, waar boven op de rotsen een vuurtoren het doel is van een wandeling... een steile wandeling omhoog... ééntje met veel trappen... en dan nog een geluk dat we geen eten mee hebben... enkel een vlag!

cool

DSC_0577.JPG

Je kan een kabeltreintje nemen, maar we zitten al genoeg in de bus, een beetje lichaamsbeweging gaat geen kwaad kunnen.  

DSC_0562.JPG

DSC_0563.JPG

DSC_0565.JPG

Martine heeft last van haar voeten (ooit een ongelukje met de ligamenten gehad, dat toen niet echt goed werd aangepakt in het ziekenhuis). Ze blijft ergens halverwege op een bankje wachten en ik klim verder tot aan de vuurtoren. Waar het zicht prachtig is... en weids... vanaf hier tot aan de Zuidpool is er niks meer... alleen water! 

Negen maand geleden stonden we op de Noordkaap... en nu hier... bijna 12.000 km zuidelijker... helemaal aan de andere kant van de bol.

Het geeft best een wat bizar gevoel: er ligt een hele wereld tussen die twee plekken... een wereld waar we nog veel plekken moeten van ontdekken.

 

DSC_0569.JPG

DSC_0566.JPG

DSC_0570.JPG

DSC_0571.JPG

Ik laat mezelf nog eens trekken met mijn vlag, maar Marleen heeft dat kiekje nog op haar toestel staan... hoop ik. De broers, hoewel twee derde van die mannen in Catalonië en Spanje woont, willen ook graag eens "De Beest uithangen" en wij zijn steeds bereid om dergelijke initiatieven te loven, te steunen en te vereeuwigen!

DSC_0572.JPG

DSC_0575.JPG

Nog een laatste blik op het landschap en dan dalen we af naar beneden... nu ja, naar boven afdalen zou wat belachelijk zijn... peins ik.

Onderweg pik ik Martine op, de zon is er door gekomen en zij heeft lekker zitten wachten ne babbelen met andere dames van de groep... en we zijn net op tijd weer aan het busje om de laatste etappe aan te vangen.  

DSC_0578.JPG

 Het is 10 voor vijf als we de parking afrijden...

DSC_0579.JPG

Van aan Cape Point tot de ingang van het natuurpark doen we er een kwartier over... door een heel mooi landschap.

DSC_0581.JPG

DSC_0585.JPG

DSC_0587.JPG

DSC_0590.JPG

Er rest ons nu nog iets minder dan een uur om aan de voet van de Tafelberg te geraken... de laatste gondel van de kabelbaan vertrekt namelijk om 18.00u stipt en als we die niet halen, moeten we dat bezoek noodgedwongen opschuiven naar morgen.

Bovendien hebben wij vanaf hier bijna 60 km voor de boeg, langs meestal kleinere en kronkelige wegen... 't zal nipt worden! Misschien hadden we dan telkens wat vroeger moeten samenkomen op de twee Kapen hier... maar 't is nu zo... rijden maar... op hoop van zegen en vlot verkeer!

DSC_0595.JPG

We bollen dus zonder dralen over het plateau van het Kaapse Schiereiland, draaien voorbij Simonstad de kustweg op en even verder terug af richting Sunnydale, laten de kustweg van Chapman's Peak spijtig genoeg links liggen (letterlijk) en haasten ons langs de "Ou Kaapse Weg" naar de voorsteden van Kaapstad.

In Westlake draaien we de snelweg op die dwars door de voorsteden loopt tot onder de berg, het verkeer valt mee dus we schieten goed op, maar als we het centrum naderen heeft onze chauffeur slecht nieuws: het is zeker nog een kilometer of vijf doorheen de stad en zijn GPS geeft momenteel aan dat onze ETA staat op 18.05u... en dat terwijl het verkeer hoe langer hoe drukker wordt.

We zouden 5 minuten moeten inhalen op de gemiddeld berekende snelheid en moeten dan nog parkeren en snel uitstappen en te voet tot aan de ingang van het gebouw lopen en tickets kopen en zo...

We halen het vandaag dus niet meer... 18.00u gaat het daar beneden dicht... zonder pardon!

't was een kwestie van minuten, maar de Tafelberg... dat wordt iets voor morgen.

 Om 18.00u staan we voor het hotel             

We checken in en krijgen een kamer helemaal bovenaan op de hoogste verdieping... een best mooie en gerieflijke kamer, maar wel een heel pak kleiner en minder fraai dan de soms schitterende "suites" in de lodges onderweg... en de badkamer is proper, maar piepklein... als de deur open staat geraak je niet in één keer onder de douche of op toilet... 't is wat passen, draaien en meten, maar met een beetje handigheid gaan we hier toch gewassen geraken, denk ik. 

IMG_0860.JPG

IMG_0862.JPG

IMG_0865.JPG

Dit is hier onze laatste kamer van de reis en we blijven hier lang... twee dagen lang!

Terwijl mijn madam vakkundig de valiezen uitpakt, doe ik traditioneel een verkenningswandelingetje, neem een kijkje buiten op de markt... en word prompt geïnterpelleerd door de securitykerel aan de draaideur.

Hij maant me aan voorzichtig te zijn, goed uit te kijken en zeker niet te opzichtig rond te paraderen met mijn fototoestel.

Ik zeg dat ik mezelf best kan verdedigen als het moet en ik trouwens enkel een toertje ga doen rond de markt en dat ze daar trouwens al druk bezig zijn met opkramen en dat ik subiet terug ga zijn.

Hij kijkt alsof hij er niet echt gerust in is... en ik ben er even later echt wel niet helemaal gerust in: sommige blikken zijn ronduit vijandig, maar straal negeren is op dergelijke momenten het beste wat je kan doen... hoop ik.   

20170414_180123.jpg

20170414_180134.jpg

20170415_072139.jpg

Na 5 minuten sta ik weer aan de voordeur, bedank de portier voor de goede raad en besluit dan maar wat foto's van binnen te nemen.

IMG_0848.JPG

IMG_0847.JPG

IMG_0845.JPG

In het restaurant staat alles klaar voor seffens, maar eerst wil ik nog een kijkje nemen op het dak, daar zou naar het schijnt een zwembad zijn en heb je vermoedelijk ook een mooi uitzicht...

Het klopt allebei... min of meer!

IMG_0842.JPG

Het zwembad is niet echt fors uitgevallen en zit vol met - aan het accent te horen - Britse jeugd... en de kleine sauna ook.

Er zit hier in het hotel duidelijk een bende schooljongeren die er al even duidelijk kamerbreed voor zorgen niet te onopgemerkt door hun congé te denderen. In het zwembad zitten er maar een paar, de rest holt in nat zwempak joelend heen en weer door de gangen en liften en heeft de kleedkamer naast de (overvolle) sauna herschapen in een slagveld.

Tja... je bent puber of je bent het niet.

IMG_0840.JPG

Het uitzicht is in elk geval mooi... over de daken heen zie je de Tafelberg liggen... onze stek voor morgenochtend!

En dan is het hoog tijd voor een aperitief... of een grote pint van grote dorst... en gaan we aan tafel.

20170414_221220.jpg

Ik schep mij - zoals elke dag - weeral veel te veel op... en sla dat dan nog vrolijk allemaal naar binnen ook!

20170414_194932.jpg

20170414_200639.jpg

Al die buffetten altijd... gezond kan dat niet zijn... tenzij je met mate(n) eet... en die hebben we ondertussen... maten... goeie maatjes... waarmee we nadien nog redelijk lang blijven plakken!

IMG_0849.JPG

Die nacht slapen we ongestoord door alles door... want die jongerenbende zit op een lager verdiep!          

laughing

   

 

   

 

08:48 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-05-17

ZUID-AFRIKA dag 10 (In the jungle, the lion sleeps tonight)

IMG_0837.JPG

De tuin van Thorntree County ligt er nog héél rustig bij om 7.40u. Iedereen slaapt nog... of is binnen bezig met valiezen pakken... of neemt misschien een douche (om een bruin kleurtje te krijgen)

undecided

of verricht andere matineuze taken... maar ik loop in elk geval lekker rustig helemaal alleen door het domein en neem een fotootje van de ingang en van het andere zwembad en van de planten... 't is wat somber weer... er waaien dikke wolken over, maar vandaag moeten we toch een eindje rijden... erg is dat niet!

IMG_0833.JPG

IMG_0834.JPG

IMG_0832.JPG

IMG_0835.JPG

 

20170413_085056.jpg

20170413_085240.jpg

20170413_085245.jpg

Tegen achten bespeur ik ander leven aan het busje, ga naar de kamer Martine oppikken, zet de valiezen buiten en rep mij naar het ontbijt, waar we opnieuw kiezen voor de vettige versie, die met ham en eieren en zo...

Tien voor negen vertrekken we weer en blijkbaar is er vanmorgen of vannacht een ongelukje gebeurd even voorbij ons guesthouse.

We weten niet of het te maken had met de KKNK-feestelijkheden, maar er is hier duidelijk iemand zwaar in een ander zijn gat gereden en die laatste (de eerste eigenlijk) is daardoor de gracht in geschoven en ligt daar wat ongelukkig scheef te hangen...

20170413_085950.jpg

't is - afgezien van die paar incidenten op de snelweg in de gietende regen - het eerste "accident" dat we tegenkomen... houden zo, denk ik dan!

Veel kans op ongelukken is er verder die ochtend zo te zien niet: de wegen zijn vrij goed, dikwijls kaarsrecht en echt druk verkeer is er ook al niet!

20170413_091917.jpg

We schieten goed op en klimmen na een klein half uur de Ruitersberg op om op 860 meter hoogte de Robinson pas te nemen en dalen dan naar zee richting Mosselbaai.

20170413_093435.jpg

20170413_094011.jpg

20170413_094034.jpg

20170413_094355.jpg

Boven zit het weer dicht en is het uitzicht navenant, maar een paar kilometer verder in de afdaling komen we onder het wolkendek en zetten we ons even opzij voor een foto- en pi(t)sstop... 't is frisjes... wreed frisjes... maar het uitzicht is wel mooi.

20170413_095346.jpg

20170413_095112.jpg

20170413_095056.jpg

In de verte ligt de oceaan en Mosselbaai, maar de zichtbaarheid reikt vandaag niet zo ver, dus we bollen voort. Bergaf gaat het trouwens heel vlot vooruit, zelfs in de mist en motregen en nog geen half uur later staan we in Hartenbos, waar onze chauffeur woont. Terwijl die mens even verdwijnt (om dag te gaan zeggen thuis?), krijgen wij een klein half uurtje vrije tijd.

20170413_102946.jpg

Op een hete of zwoele zomerdag moet het hier fijn vertoeven zijn... een prachtige baai met schitterend zandstrand en een mooie promenade en winkeltjes en cafeetjes en zo, waar in de zomer terrassen buiten staan. Maar 't is herfst nu... er waait een stugge bries en we voelen ons bijna thuis aan zee op een doodeweekse kwakkeldag met "belgisch" weer.

20170413_103001.jpg

Er is wel een zwembad... met warm water!! Of voor hitsige jongeren? Ik zou wel eens willen uitvogelen hoe dat juist zit, maar dáár is geen tijd voor.

20170413_103143.jpg

We beperken ons tot de aanschaf van een bekertje verhitte koffie en choco "take away" in een snackbar en wandelen dan tot aan een marktje... om te constateren dat ze daar ook koffie hadden... en ook om mee te nemen!

20170413_104627.jpg

20170413_104322.jpg

Nu ja, erg is dat niet... mijne warme meeneemchoco is best lekker.

20170413_104904.jpg

20170413_104910.jpg

Op het gebied van afvalwaterhuishouding zijn ze hier redelijk streng!

20170413_105041.jpg

Op gebied van controle op plagiaatgoederen iets minder... ik denk dat de bazin van de Stichting Hergé een "attaque circonflexe" zou krijgen als ze zag welke namaak hier vrolijk wordt gesleten.

20170413_104810.jpg

20170413_110133.jpg

Terwijl wij ons amuseren op het marktje en als toemaatje een heel vreemd soort toeristentreintje zien voorbij tuffen (hier kan je dus best NIET op de sporen parkeren) is onze chauffeur weer opgedoken en om 11.00u zetten we koers naar onze volgende stop, nog geen tien kilometer verder: het museum Bartolomeu Dias in Mosselbaai. 

20170413_110741.jpg

20170413_110837.jpg

We rijden langs een paar chique wijken Hartenbos uit en vernemen dat deze streek de absolute "place to be" is voor de Zuid-Afrikaan tijdens zijn congé. Iedereen die kan, heeft hier een buitenverblijf... of huurt er eentje in de zomer en je kan hier tijdens de kerstvakantie - dan is het volop zomer! - op de koppen lopen.

En nu, met het lange Paasweekend op komst, wordt het ook héél erg druk, legt Louis uit, die hier zelf trouwens ook altijd op vakantie komt met zijn eerste vrouw ('t is zijn enige ook: hij heeft er maar één).

laughingkiss

We hadden hem zo wel geloofd, maar als we even later de N2 opdraaien naar Mosselbaai, zien we het bewijs voor ons: er staat een volwassen file langsheen de hele kustweg, maar blijkbaar valt het nog mee. Op de werkelijke topdagen staat het verkeer hier gewoon stil!

20170413_111535.jpg

Uiteindelijk valt het nu mee... het gaat vooruit... heel traagjes... maar toch vooruit en 25 minuten later staan we voor het museum.

20170413_135221.jpg

De ingang ziet er niet uit, maar binnen is er toch wel wat te zien. Louis geeft eerst in de tuin plenair zijn uitleg en dan mogen we vrij de verschillende onderdelen bezoeken.

20170413_113807.jpg

20170413_113819.jpg

Er liggen een paar gebouwen in een grote hellende tuin, waarin tevens de eerste postbus van Afrika staat: een grote boom die als postpunt diende voor de reizigers die Kaap de Goede Hoop rondden. Ze konden hier een brief achterlaten en dankzij dat systeem werd de tijd dat de post onderweg was aanzienlijk ingekort...

20170413_122427.jpg

20170413_122440.jpg

Ik hoop dat ik het allemaal goed heb onthouden: een boodschap versturen vanuit bijvoorbeeld het verre Oosten naar Europa en terug duurde indertijd zowat 8 (acht jaar)!

Als je hier je brief achter liet - de eerste kwiet die het systeem "uitvond" - stak zijn epistel in een schoen - kon die mee op een volgend schip dat naar de "andere" juiste richting terugvoer en het duurde bijgevolg hoop en al een jaar of twee... voor het thuisfront nieuws kreeg. Van een revolutionaire verbetering gesproken!

Martine haar ouwe GSM geeft even later binnen de minuut aan dat haar dagelijkse SMS-boodschap toegekomen is bij Monika in Kortenberg. (onze Jan heeft geen gsm meer)  

Tja... tijd... 't is een relatief begrip!

Naast het staan mijmeren over tijd en ruimte, kan je hier ook andere dingen bezoeken: onder meer een replica op ware grote van het karveel waarmee Bartolomeu Dias hier verzeild geraakte in 1488. Hij voer als eerste rond Afrika en maakte de zeeroute naar India op die manier "open" voor Vasco da Gama.

Het gekke is dat de mens het op dat moment niet besefte: gezien hij door een storm ver uit koers was geslagen, kwam hij in Mosselbaai aan land, zonder ook maar een idee te hebben dat hij de zuidelijk kaap van het continent was voorbij geraakt... 't is maar omdat het water warmer werd dat hij besefte vermoedelijk in de Indische oceaan te zitten. Ge moet niet slim zijn... maar soms gewoon geluk hebben...en de wind moet wat mee zitten!

20170413_114443.jpg

20170413_114459.jpg

20170413_115358.jpg

We bestuderen het karveel van buiten en - na enige file te hebben gedaan - ook van binnen en komen tot de slotsom dat het toch wel straffe mannen waren, toen in de 15e eeuw.

Straffe mannen...

Dat bootje is piepklein, naar huidige normen gemeten! Die mannen waren gek om zo een ongelooflijke reis te ondernemen in zo een petieterig schuitje. Ze zaten bovendien maandenlang als sardienen opeen gepakt... maar ze hadden al wel een wc met spoeling en een redelijk ingerichte keuken met zinken pompbak en stromend water uit de kranen... of zou dat een iets minder originele aanpassing van de moderne bouwers wezen?

In elk geval: rare jongens, die Portugezen!

20170413_115525.jpg

20170413_115712.jpg

20170413_115725.jpg

20170413_115936.jpg

20170413_120013.jpg

20170413_115914.jpg

20170413_120313.jpg

Mijn madam beleeft even haar eigen Titanic-momentje... veel kwaad kan het niet, want ijsbergen vallen er in dit museum niet te bespeuren... maar dat is dan ook veruit het enige dat ze niet in huis hebben!

De verdere collectie is namelijk redelijk "eclectisch": er wordt buiten een aantal oude schilderijen van kaarten, een bizar allegaartje van spullen tentoon gesteld, waarvan de zin  - of onzin - en de relevantie me niet steeds even duidelijk is.

 

20170413_121208.jpg

20170413_121644.jpg

20170413_121806.jpg

20170413_121821.jpg

20170413_121942.jpg

20170413_121858.jpg

Van schoensmeerspullen over tandartsenstoelen, drukpersen en strijkijzers tot brandweerpakken en beschilderde toiletpotten... het is alsof ze de ronde van 't stad deden de dag dat het groot vuil buiten stond of zich eens goed hebben laten gaan op de jaarlijkse rommelmarkt en de beste stukken naar hier hebben gesleept.

Rare jongens, die Afrikaners!     

Als toemaatje ligt er buiten in het gazon een overschotje van een skelet van een soort walvis...

20170413_122314.jpg

We nemen ook een kijkje in het paviljoen achter de postboom, daar blijken een aantal aquaria te huizen... 

20170413_122637.jpg

20170413_122858.jpg

20170413_122946.jpg

met echte vissen en namaak scheepswrakken en boven op het verdiep een tentoonstelling over... iets didactisch over de zee.

20170413_122746.jpg

We staan na 5 minuten weer buiten, merken nog een postbus tussen de struiken, een rode van vermoedelijk Engelse origine...  waar je volgens een bordje géén post mag in steken. Je kan wel een kaartje met speciale afstempeling van hieruit versturen, maar dat dient afgegeven aan de balie van het museum... de rode bus in de struiken wordt niet geleegd... NIET!

Waarom ze daar dan staat te staan? Tja... het museum stond binnen al genoeg vol met rommel, denk ik!

20170413_123242.jpg

20170413_123125.jpg

Na een laatste blik op de mooie tuin en Santos Beach, verderweg in de diepte, zit ons museumbezoek er op en worden we er naast verwacht bij Gannet, voor de lunch.

20170413_135201.jpg

Het is een mooi en modern restaurant... waar je blijkbaar lekkere en heel grote pizza kan eten... maar gezien we aan zee zitten opteer ik voor inktvis... met frieten!

20170413_130752.jpg

20170413_130855.jpg

Rond twee uur is alles op en beginnen we aan de laatste etappe van de dag: een ritje van een 40-tal kilometer tot aan onze overnachtingsplaats van vandaag, de Garden Route Game Lodge. 

20170413_141129.jpg

20170413_142853.jpg

20170413_143646.jpg

Het verkeer valt mee, toch in onze richting. We passeren de "buitenwijken" van Mosselbaai en geven flink gas op de N2, hebben bijna geen file en staan bijgevolg al om kwart voor drie aan de poort van het domein.

20170413_143747.jpg

De "Garden Route Game Lodge" ( http://grgamelodge.co.za/) ligt in een gelijknamig privé-natuurpark van een tiental vierkante kilometer, waar we straks een tochtje gaan door maken met een jeep... maar eerst krijgen we de tijd om ons om te kleden en op te frissen en wat te genieten van de weeral prachtige kamer met terras of wat te zonnen aan het zwembad... of een drankje te bestellen aan de bar!

20170413_145515.jpg

20170413_145531.jpg

20170413_145706.jpg

20170413_145824.jpg

Ze hebben hier zelfs hun eigen zeepjes, drie soorten! (niet dat we dat nu nodig hebben: sinds Oscar bij de Anjelier in Kampenhout, ben ik de gelukkige bezitter van een kleine 450 zeepjes en pottekes shampoo van overal in de wereld.)

20170413_150236.jpg

Het terras geeft uit op de tuin met zwembad... maar we verkiezen een verkenningstoer en een drankje boven een zwempartij.

20170413_150626.jpg

20170413_150701.jpg

20170413_151922.jpg

20170413_151213.jpg

20170413_151856.jpg

Ik ga dus op stap en ontdek na een paar minuten dat er hier buiten onze soort kamers-op-een-rijtje ook aparte hutjes liggen, met een mooier en weidser uitzicht, maar wel wat afgelegen tussen de bosjes en 's avonds in het donker lijkt me dat minder handig want ik ben er zeker van dat hier wel degelijk beesten rond lopen... aan de kak te zien zelfs grote beesten... of anders veel van dezelfde soort die hier allemaal tegelijk hun grote moesten doen!

20170413_151237.jpg

Terwijl ik goed uitkijk waar ik mijn voeten zet en wat door het uitgestrekte park rondstruin, breekt de zon plots door de wolken en ziet het er allemaal nog mooier uit.

20170413_151357.jpg

20170413_151550.jpg

20170413_151615.jpg

DSC_0386.JPG

Martine is ondertussen omgekleed en klaar voor een bezoek aan de bar.

DSC_0387.JPG

DSC_0389.JPG

Het is buiten in het zonnetje echter veel leuker zitten en om half vijf worden we verwacht op de parking voor onze "game drive", we nemen nog een selfie van ons beiden en zijn dan helemaal klaar om op safari te vertrekken!

DSC_0391.JPG

Louis staat paraat maar gaat deze keer niet mee, hij houdt enkel wat toezicht op het instijgen van zijn troepen, bezorgt iemand in elke jeep de omslag met de fooi en even later stelt onze driver/ranger zichzelf voor en zijn we vertrokken!

DSC_0392.JPG

DSC_0393.JPG

Het volgende anderhalf uur gaan we onder de deskundige leiding van een gedreven jonge gast op zoek naar de "big four" (luipaarden zitten hier niet, maar de andere grote vier wel)... en hopelijk nog veel meer beestjes.  

DSC_0395.JPG

We wéten dat dit het Krugerpark niet is, dat de dieren hier in een uitgestrekte maar omheind soort zoölogie zitten, ieder op zijn eigen - al dan niet van de rest afgesloten - stukje en hier dus niet echt in het wild leven.

Maar het park is groot genoeg om een gevoel van "echt" te hebben en tevens klein genoeg om alle soorten op anderhalf uur zeker te spotten.

De jonge Ranger verstaat zijn vak, weet zijn beestjes perfect zitten en blijkt een vaardige 4x4 chauffeur en we hossen dus over kleine paadjes doorheen het park. De avond valt, de temperatuur daalt maar Martine is lekker ingepakt en bij de rest zorgt de adrenaline ervoor dat we mogelijke afkoeling rats vergeten.

DSC_0399.JPG

De olifanten laten we in de verte links liggen, die hebben we verleden week al genoeg van dichtbij gezien, maar voor de rest krijgen we alles wat we maar kunnen verlangen voor de lens...en soms zelfs heel dichtbij!

DSC_0397.JPG

DSC_0401.JPG

DSC_0404.JPG

DSC_0406.JPG

DSC_0410.JPG

DSC_0411.JPG

DSC_0414.JPG

DSC_0418.JPG

DSC_0419.JPG

We bewonderen neushoorns en zebra's en giraffen en gnoes... maar een eerste absolute hoogtepunt is wanneer we een jachtluipaard zien zitten met een paar jongen... moeder heeft net die ochtend een antilope gescoord en ze zijn gezamenlijk bezig aan hun avondeten.  

DSC_0421.JPG

DSC_0423 (2).JPG

DSC_0424 (2).JPG

DSC_0421 (2).JPG

DSC_0427 (2).JPG

We zijn ongelooflijk in de wolken... dat maakt onze hele dag goed... en hij was al helemaal niet slecht tot nu toe.

DSC_0429.JPG

We blijven zeker 10 minuten staan en op die korte tijd worden in de jeep onbetamelijk veel megabites vol geschoten, allemaal met die familie sheeta's... onze bijna "close-encounter" met een gelijkaardig exemplaar in het Krugerpark was hiermee vergeleken peanuts... heel kleine nootjes zelfs!

We weten wel dat de omstandigheden anders zijn, dat de prooien niet weg kunnen uit het park, dat het antilopenbestand desnoods zelfs wordt bijgevuld als er te veel sneuvelen en dat de jongen vermoedelijk zullen worden gevangen en geruild met andere parken om de bloedlijn te verbeteren bij het kweken... maar het zal ons op dat moment allemaal boerewors wezen!

Onze driver wéét dat hij ook gescoord heeft en zijn achterbanken vol tevreden klantjes zitten en doet er nog een schep bovenop!

We rijden een afgesloten gedeelte van het park binnen waar de leeuwen zitten. Die mogen niet vrij met de andere beestjes "spelen", er zouden na verloop van tijd geen andere soorten meer over blijven. Ze hebben hun eigen leefgebied waar er net genoeg prooien worden uitgezet... allemaal wat artificieel, maar we trekken ons er geen bal van aan als we na een kwartier de familie ontdekken. De drie vrouwen liggen te soezen in de ondergaande zon, maar volgens onze ranger is de mannetjesleeuw vrij dicht in de buurt en hij zegt dat we hem gaan zoeken.

DSC_0434.JPG

Natuurlijk is dat beest niet ver... het kan hier niet buiten het domein... maar als we hem plots statig over een heuveltje zien komen aanschrijden, zijn we toch even stil. 

DSC_0437.JPG

Het is een prachtig exemplaar.

DSC_0438.JPG

En hij kent zijn klassiekers: helemaal in de stijl van "the Lion King" schrijdt hij voort, de kop omhoog... ruikend waar de vrouwtjes zijn... de manen in de wind... hij poseert werkelijk in het licht van de ondergaande zon en wij gaan helemaal uit de bol... zo geruisloos mogelijk weliswaar, overdonderd, roer- en sprakeloos... en dat is maar best ook!

Leeuwen beschouwen een jeep weliswaar niet als voedsel en zien er trouwens niet echt hongerig uit... maar 't blijven wilde dieren.

DSC_0439.JPG

We mogen niet te veel lawaai of te bruske bewegingen maken van onze parkranger en zeker niet uit de jeep komen... dan gelijkt ons silhouet plots wel op een prooi!    

DSC_0440.JPG

Hij passeert ons op een paar meter, doet gewoon alsof we er niet zijn en wij volgen hem op eerbiedige afstand...

DSC_0443.JPG

Een paar minuten later komen we allemaal bij de vrouwtjes aan en de "koning" snuift eens diep, doet een uitgebreide plas, kijkt uitdagend rond en nestelt zich dan op een paar meter van zijn harem... die heffen even de kop op, zien dat de baas thuis is en doen verder met wat ze gemiddeld 22 uur per dag doen... liggen, dutten of slapen.

DSC_0447.JPG

Het weerzien met zijn harem is voor ons een beetje een anticlimax... maar we zijn toch héél content dat we dit hebben meegemaakt... op naar de volgende soort!  

We rijden het afgesloten leeuwengebied weer uit en zetten koers naar een kudde buffels... en zijn even later getuige van een mooie zonsondergang... ze zakt bijna weg achter de heuvels en het wordt nog iets frisser.

DSC_0454.JPG

Ik doe mijn kapke op en trek even later de volgende en laatste soort van de grote vier: de buffels! 

DSC_0452.JPG

DSC_0456.JPG

We rijden naar een iets hoger gelegen plateau en staan even te genieten van het uitzicht...  

DSC_0460.JPG

DSC_0461.JPG

DSC_0463.JPG

en dan is het tijd om weer naar de Lodge te bollen... voor ons is het goed geweest... de nijlpaarden in de poel vlak bij de uitgang zijn zo te zien niet thuis, maar die hebben we aan het Nkambeni-tentenkamp ook al genoeg gezien en de paar koppels vogels genieten ook niet echt meer onze onverdeelde aandacht... eigenlijk willen we naar de warmte nu! 

DSC_0467.JPG

DSC_0466.JPG

Om kwart na zes rijden we het hek weer door naar buiten... of naar binnen in de lodge eigenlijk en stoppen voor het reptielengebouwtje. Als afsluiter gaan we een paar krokodillen en schildpadden naast het gebouw en even later een verzameling slangen en ander fraais binnen bewonderen... 't is mijn ding niet... slangen, maar het is daar binnen lekker warm.

DSC_0475.JPG

DSC_0471.JPG

DSC_0472.JPG

DSC_0474.JPG

We loeren wat naar de glazen kasten waar telkens één slang in woont... en als apotheose haalt onze ranger hier en daar een (ongevaarlijk?) exemplaar uit zijn of haar kast en die mag je dan zelf eens vastnemen...

DSC_0473.JPG

 Mij doen ze met dat soort stunts géén plezier, maar de broers vinden het prachtig...

DSC_0468.JPG

DSC_0469.JPG

DSC_0470.JPG

En na deze attractie zit onze safari er helemaal op... nog een laatste blik op de jeeps en dan is het de hoogste tijd om iets te drinken!

DSC_0478.JPG

DSC_0481.JPG

Je kan kiezen: een glaasje met soort porto of een beker met iets warms...

DSC_0480.JPG

 

DSC_0479.JPG

Ik ga me nog eens inschenken, we praten wat na over onze "tocht" van daarnet en voor we het beseffen is het tijd voor het diner.

DSC_0485.JPG

DSC_0487.JPG

DSC_0486.JPG

Deze keer is het wel terug in buffetvorm... een zeer uitgebreid en bijzonder lekker buffet... manmanman... eten hebben we op deze reis al goed gedaan... en veel!

Ik durf niet aan mijn tonnage denken... dat zijn trouwens zorgen voor thuis.

Terwijl mijn madam de wijnkaart bestudeert, schep ik mij alvast eens een bordje vol... en ga nadien nog eens terug... en nog eens...

DSC_0489.JPG

DSC_0490.JPG

DSC_0491.JPG

Na een zeer copieuze maaltijd in een mooi en gezellig kader en opperbeste sfeer, besluiten we de avond aan de bar... waar ik als toetje bij mij whisky (a double sir? yes, make it a double... baie dankie!) nog een stukje kaas proef.

DSC_0488.JPG

In de kamer neem ik een heet bad - want we hebben een ligbad! - en dan kruipen we weeral vrij vroeg onder de wol... kijken nog wat TV en merken  - zoals elke avond - dat er echt niet veel bijzonders op is. 

Morgen rijden we naar Kaapstad, het wordt de laatste etappe van de reis.

Het zal bovendien een lange dag worden, met veel programmawijzigingen, maar dat leg ik dan wel uit!

smile

16:54 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-05-17

ZUID-AFRIKA dag 9 (over Kobus se gat en veel meer)

Uitslapen wil in Zuid-Afrika zeggen: tot 6.45u blijven liggen. Dat komt er van als ze de bar op een ontiegelijk vroeg uur dicht doen en dan nog in een land waar er 's nachts niks op TV is... je gaat vroeg naar bed, bent lang voor zeven uur uitgeslapen, je staat dan maar op en even later onder de douche met de kranen te worstelen...

20170413_083719.jpg

Ze hebben hier wel wat probleempjes met het water: na de zware storm en te overvloedige regenval van de voorbije dagen blijkt het leidingwater wat "vervuild"... niks ergs, drinken doen we er sowieso al niet van en 't is enkel een beetje mottig als je je tanden wil poetsen, dat doe je beter van de fles.

Maar bij het douchen merk je er minder van.... ik trek me er in elk geval geen knijt van aan.

Ik ben dus proper en fris als ik een kwartier later door de tuin loop te kuieren... de zon is iets na mijn verschijning ook boven de heuvels opgekomen en het wordt zo te zien een mooie dag.

20170412_082251.jpg

20170412_073035.jpg

 

20170412_073104.jpg

20170412_073112.jpg

20170412_073201.jpg

20170412_073207.jpg

Om half acht gaan we ontbijten. Nu vind ik een buffet als ontbijtformule leuker, maar hier moet je kiezen tussen twee in de keuken klaargemaakte borden: een Afrikaans of een Europees...  

20170412_080234.jpg

20170412_080229.jpg

Martine neemt het Afrikaans - maar dat blijken vooral muffins te wezen én komkommer en rare priegeltjes kaas...  ik opteer met graagte voor het andere, want daar zitten eieren en spek en zo bij.

20170412_074013.jpg

Mmmja... het is niet slecht, je krijt er nog een glas muesli met witte kaas met fruit of zoiets bij... maar 'k heb toch liever een buffetvorm!

Om 8.30u is iedereen paraat en rijden we anderhalve kilometer verder naar onze eerste attractie van de dag: de Cango Farm. Een struisvogelboerderij... je kan het complex niet missen!

20170412_100200.jpg

20170412_084256.jpg

DSC_0195.JPG

DSC_0199.JPG

DSC_0200.JPG

20170412_085755.jpg

We worden eerst binnen ontvangen in een soort leslokaaltje en krijgen daar een uitgebreide uitleg over die vogels en ik onthoud:

dat het de grootste vogels zijn van het hele dierenrijk, 2,5 meter hoog kunnen worden en 150 kg zwaar,

dat ze hard kunnen lopen... 50 km/u in de halve tot lange fond en bij spurtjes halen ze zelfs 70 km/u... in een bebouwde kom zouden ze dus vlot geflitst worden,

dat leder heel sterk is, met typische rare gaatjes in van de pluimen en er wreed dure "sakkosjen" en andere gerief van worden gemaakt,

dat de pluimen ooit in de 18e eeuw 20.000 toenmalige ponden waard waren per kilo en dat de struisvogelboeren hier toen degoutant rijk zijn geworden en enorme villa's lieten zetten die door de bevolking Pluimpaleizen werden genoemd,

dat het vlees lekker is (maar dat hadden we gisteren al empirisch ondervonden), maar dat ze wel geen billen of borst serveren, die zijn wat te gespierd om mals te zijn, de filés op de rug zijn het lekkerst,

dat die beesten je met één stamp kunnen doodtrappen,

dat één oog evenveel weegt als hun complete hersenen en dat ze dus echt niet bijster slim zijn... (ze kunnen altijd nog bij een traditionele belgische partij zoals de CD&V carrière maken:... het bezit van veel hersenen is niet vereist, laat staan gewenst en het bedrijven van struisvogelpolitiek is er schering en inslag, maar we wijken weer af! )

dat ze stevige en enorm grote eieren leggen die 1,5 kilo kunnen wegen en het equivalent zijn van zowat 30 kippeneieren

en dat je overal op kan: op de eieren kan je staan, mocht die rare goesting je bekruipen, maar op de beesten zelf kan je effectief op hun rug kruipen, mocht dat nu weer een wat vreemde persoonlijke betrachting wezen.

En dan gaan we naar buiten waar we onze eerste vogel tegenkomen... ik heb al de namen van die beesten daar op de Cango Farm niet gememoriseerd, waarom ook... echt luisteren doen volgens mij ze niet... die paar hersencellen laten ze enkel toe adequaat te reageren op eten, denk ik toch. 

20170412_090459.jpg

20170412_090629.jpg

Er zit ook een "anders-valide" bij... eentje met te korte poten. In de natuur zou dat een vogel voor de kat zijn geweest... weliswaar een grote, maar de katachtigen zijn hier ook iets forser.

Maar hier op de boerderij is het de troetel van het personeel en lieveling van de toeristen geworden, voor zover een dergelijk beest zulke gevoelens kan opwekken, maar 't moet gezegd: hij is inderdaad iets meer aaibaar dan zijn uit de kluiten gewassen soortgenoten.

20170412_091013.jpg

De verzorger/gids laat ons dan een paar kunstjes zien, waarbij het duidelijk is dat de beesten eigenlijk alleen maar reageren op één enkele prikkel: voedsel (dat is nu weliswaar wel meer een motivatie bij "getemde" dieren die aangeleerde kunstjes vertonen, maar deze hier doen niks speciaals... enkel naar eten pikken).

Wij - de toeristen - vinden het prachtig!

DSC_0224.JPG

DSC_0226.JPG

DSC_0227.JPG

We doen een rondgang langs alle kooien en bestuderen de beestjes uitgebreid...

20170412_092225.jpg

DSC_0230.JPG

DSC_0235.JPG

en dan komt het hoogtepunt van het bezoek er aan: het berijden van de volstruis!

Twee - redelijk smalle en pezige - stalknechten (cowboys... eigenlijk birdboys of misschien "volstruisruiters"?) jagen elk een exemplaar in een hoek van de "arena" en trekken een zakje over zijn kop: als een struis niks meer ziet, wordt hij veel kalmer en handelbaarder.   

Er volgt dan een rondje rodeo... ze klimmen op de rug, hangen eigenlijk meer achteraan over hun gat, trekken de zak weg en maken een dolle rit rond de arena... vroeger mochten toeristen ook eens rijden, maar dat is omwille van redenen die ik vergeten ben bij de meeste boerderijen afgeschaft... iets met veiligheid of respect voor dier én mens of ecologie of GAIA dat van zijn oren heeft gemaakt??? ... 'k weet het niet meer... en het zal me ook worst wezen.

Ik kruip daar toch niet op, ik hou er een simpele en gezonde filosofie op na: dieren (nu ja, toch die dieren die voor consumptie in aanmerking komen) dienen om op te eten, niet om op te zitten.

20170412_092533.jpg

DSC_0246.JPG

20170412_092634.jpg

Het dier wordt dan in een soort houten staketsel geleid waar ze haar pluimen laten zien én alhoewel echt rondjes rijden ze hier dus niet meer laten doen door de bezoekers, kan je toch eens even op een beest kruipen.

20170412_092726.jpg

20170412_092743.jpg

Er staat een maximum tonnage op deze activiteit: je mag maar een kilo of 75-80 wegen, dus ik val (net) buiten de normen, maar Alexander is een slanke, sportieve jongeling en komt moeiteloos in aanmerking als "vrijwilliger"

't Moet gezegd: hij zit er schoon op. cool

Het volgende onderdeel van de show, is de "truc met de emmer": een brave ziel houdt een emmer eten voor zijn borst, gaat er mee tegen de draad staan en vanachter zijn rug pikken de vogels de lekkere hapjes uit die emmer.

Hier zijn geen gewichtsbeperkingen voorzien en ik sta wat grijnzend rond te kijken wie ze zo gek gaan krijgen en voor ik het goed besef hebben ze iemand gevonden en moet ik GSM, klak en bril afgeven en sta even later met de rug tegen de afsluiting, met op buikhoogte - niet helemaal op mij gemak  - die voederbak!

DSC_0254.JPG

DSC_0256.JPG

DSC_0258.JPG

DSC_0257.JPG

Toch wel een wat bizarre ervaring, die kleine harige kopjes zo vlakbij je eigen gladde maat 60 en al die stevige nekken die van jetje geven over je schouders heen en mijn eigen nek heeft gelijk een massage gekregen. Nog een geluk dat dat ze enkel oog hadden voor de emmer en mijn kale kop niet wilden bebroeden...          

Martine mag dan eens demonstreren hoe sterk zo een ei is... 

(voor dergelijke kunstjes kiezen dan weer géén mens van bijna 100 kg)

DSC_0260.JPG

En dan zit het officiële gedeelte van de rondleiding er op... we geven de gids zijn omslagje met het door Louis op voorhand geprepareerde fooiengeld en krijgen dan nog ruim de tijd om in het onvermijdelijke winkeltje rond te snuisteren, een sanitaire stop te doen of gewoon wat rond te lummelen en foto's te nemen.

20170412_094728.jpg

DSC_0262.JPG

20170412_094704.jpg

20170412_094623.jpg

DSC_0264.JPG

20170412_095128.jpg

DSC_0263.JPG

DSC_0265.JPG

20170412_095211.jpg

DSC_0271.JPG

20170412_094611.jpg

Een deel van de winkel is ook bar, maar 10 uur is echt te vroeg om aan pinten te beginnen en koffie is mijn ding niet... we gaan buiten wat in het zonnetje zitten en doen dan een toertje in de naaste omgeving.

DSC_0267.JPG

DSC_0268.JPG

DSC_0270.JPG

DSC_0275.JPG

DSC_0261.JPG

20170412_101747.jpg

20170412_101523 (2).jpg

20170412_100057.jpg

Schoemanspoort... 't is een onooglijk dorpje van 5 huizen en een kerk... maar wel een mooie kerk en het dorp ligt in een schitterend landschap...

Martine trekt mij eens van bij de bus - aan de overkant van de straat - en even later rijden we de gelijknamige pas over naar de Cango grotten.

DSC_0276.JPG

En kwartier nadien staan we aan de ingang van de grotten.

DSC_0277.JPG

DSC_0281.JPG

 

Die Cango grotten werden ontdekt in 1780 door Jacobus van Zyl, een plaatselijke boer maar eigenlijk moeten we zeggen "herontdekt", want ze werden al een paar duizend jaar geleden bewoond door "San", de plaatselijke prehistorische bevolking.

Je kan als toerist twee soorten ondergrondse circuits doen: de "Heritage" wandeling, die je op ongeveer een uurtje doorheen het makkelijk begaanbare deel van de grotten leidt en de "Adventure Tour", die door iets moeilijker begaanbare spleten en spelonken loopt en waarbij je wel degelijk een paar keer moet klimmen of jezelfd door een brievenbus dient te wurmen en zo... de speciale passages staan in de inkomhal op ware grote nagemaakt, zodat je vooraf even kan passen of je wel overal door geraakt. Wij doen de Heritage-tour en dat is maar goed ook, ik weet niet hoeveel kilo ik ondertussen ben bijgekomen maar het lijkt me duidelijk dat sommige spleten niet compatibel zijn met mijn buikomvang... 

DSC_0280.JPG

We moeten nog even wachten op het vertrek van de volgende gids en we zoeken het terras op om een praatje te slaan en ik neem alvast een fotootje van een kaart aan de muur en van de te volgen richtlijnen bij noodgeval en van mijn madam en van de bovenkant van de heuvel waar de grotten in zitten... dat laatste lijkt een vrij belachelijke bezigheid want uiterlijk zie je natuurlijk niet dat het onderin redelijk hol is... maar 't is wel een heel mooi landschap... vind ik.

DSC_0279.JPG

DSC_0283.JPG

DSC_0288.JPG

DSC_0286.JPG

Om elf uur stipt mogen we er in.

DSC_0289.JPG

In het eerste kleine zaaltje hebben ze een soort voorstelling gemaakt van het leven van de prehistorische "San" die hier leefden en onder andere tekeningen maakten op de wanden... maar zulks hoeft niet echt voor mij.

Ik vind het meestal wat te naïef schools belerend, dat soort namaak-opstellingen.

DSC_0292.JPG

DSC_0290.JPG

We passeren een paar artificiële doorgangen - de originele doorgang naar de eerste "echte" grot na de ingang was véél kleiner - en staan dan in "Van Zyl's Hall"...

DSC_0295.JPG

Je volgt in het halve donker braaf de met voetlicht aangegeven wandelpaden en hebt geen idee waar je precies bent, tot ze plots de verlichting aanzetten en je merkt in welke immense en prachtige zaal je bent terechtgekomen.

Die hal meet 90 op 50 meter en is bijna 20 meter hoog... en het hele gedoe wordt feeëriek verlicht.   

20170412_111558.jpg

Ze zeggen van hun eigen grot dat het één van de mooiste van de wereld is... en ik ben geneigd hen te geloven. Het is werkelijk indrukwekkend en prachtig.

DSC_0301.JPG

DSC_0300.JPG

DSC_0299.JPG

DSC_0305.JPG

DSC_0306.JPG

DSC_0307.JPG

Na de enorme "Van Zyl's" hall volgen onder andere "Botha's Hall", de "Rainbow Room", de "Bridal Room", de "Crypt", de "Temple" en de "Throne Room"... ik weet begot echt niet meer in welk deel welke foto werd genomen, maar 't is al gelijk... het enige dat we met zekerheid kunnen zeggen is dat het een prachtige ervaring is!

DSC_0308.JPG

DSC_0309.JPG

DSC_0310.JPG

DSC_0316.JPG

DSC_0319.JPG

DSC_0320.JPG

DSC_0323.JPG

DSC_0324.JPG

Na een precies een uur staan we weer buiten.

"Ons het die nasionale gedenkwaardigheid nie beskadig nie"... zoals het ons vriendelijk werd verzocht.

DSC_0326.JPG

Als ik ooit terugkom naar Zuid-Afrika en als ik dan met eigen (gehuurd) vervoer op stap ben en als ik al dan niet per abuus in de buurt passeer en als ik tegen dan iets minder volume heb... dan zou ik wel eens die "adventure-tour" willen proberen... 't moet de moeite zijn... ALS...!

Als alles goed gaat, verwachten ze ons nu voor de lunch bij "Kobus se gat", aan de voet van de Swartbergpas.

Door omstandigheden is het programma namelijk vanmorgen wat door mekaar gegooid, op voorspraak van Alexander én in samenspraak met de groep heeft Louis geprobeerd om de timing wat aan te passen aan onze verzuchtingen: normaal zouden we vanmorgen een eind later zijn vertrokken en ergens tussen de struisen en de grotten in hebben geluncht of zo... en in de loop van de namiddag dan de Swartbergpas hebben gedaan en daarna de dag afgesloten in het restaurant "Kobus se gat".

Maar iedereen was akkoord om de boel wat te versnellen, zodat we straks naar Oudtshoorn kunnen om het festival "Klein Karoo Nasionale Kunstefees" - het KKNK - een paar uurtjes mee te maken. 

We lunchen dus vanmiddag "kosten inbegrepen" en vanavond zoeken we zelf wat te knabbelen op dat festival.

Tof!

DSC_0329.JPG

Het weer is schitterend als we om twintig voor één aan het restaurant toekomen, dat ligt wat afgelegen aan het begin van de historische pas over de Swartberge... het waait stevig, maar de zon steekt... als het maar droog blijft!

Straks gaan we namelijk met een speciaal busje met aanhangwagen voor de fietsen de pas op en komen met een mountainbike weer dezelfde weg naar beneden... 11 km afdalen op een onverharde baan... moet kunnen.

De pas helemaal over rijden naar het noorden tot in Prins Albert (dat is echt de naam van een dorpje, géén vroegere titel van een royale schuinsmarcheerder!), dat kan niet meer, want twee dagen (2!) geleden heeft het hier in die "berge" héél zwaar gestormd en geregend en op de noordflank is een deel van de weg nu gewoon weg.

Weggespoeld door de regen begot!

De pas is 27 km lang en klimt tot 1583m hoog en werd aangelegd tussen 1881 en 1888 door Thomas Bain. Er werden toen gevangenen gebruikt voor de aanleg van de weg en hij bestaat uit losse (!) stenen, die mooi - en hopelijk stevig -  in mekaar werden gepast en zo een kronkelig baantje vormen tegen de steile hellingen. (meer info vind je - in het Afrikaans  - op https://af.wikipedia.org/wiki/Swartbergpas )   

Ze hadden tijdens de aanleg blijkbaar al tussendoor last van vloedgolven en grondverschuivingen ten gevolge van hevige regenval...  

Panikeren kunnen we straks nog... nu gaan we eerst aan tafel!

DSC_0332.JPG

DSC_0333.JPG

DSC_0331.JPG

DSC_0335.JPG

DSC_0334.JPG

We zijn deze middag de enige klantjes... ik weet niet goed of dat positief is... maar wij hebben ons programma aangepast en misschien komen de meeste groepen inderdaad 's avonds langs... of is het - omdat de pas dicht is aan de andere kant  - nu rustiger dan gewoonlijk op deze baan?

In elk geval, de ontvangst is hartelijk, de wijn fris en goed van smaak en het buffet ziet er heel lekker uit! 

DSC_0336.JPG

DSC_0339.JPG

DSC_0338.JPG

 

DSC_0340.JPG

Ik trek mijn eerste bord ('k ga nadien nog tussendoor eens bijvullen, maar daar zijn geen foto's van) en als we om kwart voor twee van tafel gaan is één ding al zeker: we staan er stevig op om seffens de afdaling te doen!

DSC_0350.JPG

DSC_0344.JPG

DSC_0345.JPG

Martine neemt een paar fotootjes van de mooie omgeving en - zonder dat ik het merk - van mezelf... wij zijn namelijk zelf in volle mentale voorbereiding voor onze fietstocht... die zondvloed van twee dagen geleden zit me niet echt lekker, want het weer kan hier naar het schijnt plots compleet omslaan, maar ik speur de hemel af en afgezien van een paar donkere wolkjes héél ver weg, ziet het er goed uit.

DSC_0346.JPG

DSC_0347.JPG

DSC_0348.JPG

Rond twee uur krijgen we een briefing van de baas (Kobus?) en even later zijn we met zijn busje op weg naar boven...

DSC_0349.JPG

De eerste kilometers vallen mee... mooi uitzicht op een dito landschap... maar dan merken we precies regen uit de wolken vallen... weliswaar heel in de verte, maar toch... het regent duidelijk op de zuidflank van de Swartberge en wij moeten daar seffens naar boven...  

20170412_135842.jpg

20170412_140657.jpg

20170412_141105.jpg

20170412_140615.jpg

 

20170412_140619.jpg

20170412_141132.jpg

De bui trekt de vallei in, maar boven ons wordt het toch hoe langer hoe donkerder...

20170412_141211.jpg

20170412_141446.jpg

20170412_141518.jpg

20170412_141615.jpg

DSC_0357.JPG

DSC_0360.JPG

DSC_0359.JPG

Wij klimmen en klimmen... in eerste versnelling, kronkelend langs een redelijk diepe afgrond onder een alsmaar dreigender lucht en tegen half drie staan we boven op "DIE TOP", 1568 meter hoog... en het blijkt hier frisjes... bijzonder frisjes... en er staat een strak briesje.

20170412_142340.jpg

20170412_142330.jpg

Sommige sportievelingen van vrouwelijke kunne hebben de moed opgevat ook per fiets naar beneden te hossen, maar de meesten doen het toch liever niet. Die andere dames staan wat te kleumen en besluiten om seffens ook al zeker niet een eindje te voet af te dalen... de bedoeling is dat ze een paar kilometertjes of zo langs het pad naar beneden gaan wandelen en dat het busje hen dan onderweg oppikt, maar mijn madam ziet dat plan niet echt zitten.

Terwijl de fietsen worden afgeladen begint het namelijk te miezeren en dat maakt dat de gevoelstemperatuur nog een paar graden daalt. Ik neem een fotootje van de noordflank... waar dus de weg ergens - onzichtbaar van hierboven - deze week is weggespoeld en zoek me dan een niet echt passend helmpje, tracht dat zo goed en kwaad mogelijk op mijn kop vast te riemen en krijg een fiets die nog veel minder past.

DSC_0362.JPG

20170412_142614.jpg

Het verdomde ding is wat te klein voor mij, het zadel is precies wel OK, maar het stuur staat veel te laag en blijkt niet aanpasbaar zonder gespecialiseerd materiaal, het versnellingsapparaat ziet er ook al wat onbetrouwbaar uit en de remmen hebben er lang geleden al de brui aan gegeven... maar dat ga ik pas even later merken.

Terwijl ik een paar foto's neem en eentje laat nemen van mijn eigen bibberende zelf, is de jeugd en de rest van de bende op zijn fiets gekropen en gaat er als een speer vandoor...  

Ik besluit ook te vertrekken, voor het nog harder begint te regenen, zeg dag tegen de dames en stort mij als laatste "enthousiast" in de eerste bocht van de afdaling... om prompt te ontdekken dat de remmen van mijn mountainbike  hun beste tijd hebben gehad: het gaat redelijk bergaf - de eerste kilometer dalen we meer dan 150 meter - en met mijn (bijna) 100 kg ga ik met een flink vaartje het onverharde baantje af, tracht bij te remmen, verlies weinig of geen snelheid en ga noodgedwongen in bijna volle vaart slippend door die eerste bochten.

Van vangrails of enige andere afsluiting hebben ze ook nog nooit gehoord... of willen ze niet van weten, want sinds 1988 is deze weg een "Nasionale Monument" en moet dus in de originele staat worden geconserveerd!

Op het eerste panoramapunt stop ik, lichtjes hijgend en vol adrenaline.. maar niet helemaal op mijn gemak.

20170412_143544.jpg

20170412_143554.jpg

DSC_0366.JPG

20170412_143431.jpg

20170412_144355.jpg

De eerste groep met de broers en andere waaghalzen is al ver voor ons uit het gezicht verdwenen en in het tweede groepje "trage" fietsers heeft er eentje een accidentje gehad: Hilde is gevallen, niet in de afgrond of zo, maar eigenlijk meer over haar stuur gestuikt toen ze een dikke steen raakte of in een put of geul verzeild geraakte...

Ik was er niet bij en heb het dus niet gezien, maar ze kan voort, het bloedt wel wat en morgen worden dat serieuze blauwe plekken... peins ik.

Ik neem een paar foto's vanop het uitzichtpunt, bestudeer mijn remmen, merk dat ik gewoon heel hard moet trekken aan de hendels vooraleer de afgesleten remblokken een beetje effect hebben op de terreinbanden en volg dan voorzichtig de rest.

DSC_0375.JPG

Tijdens de rest van de afdaling begint het harder te regenen en berg ik mijn smartfoontje zo droog en veilig mogelijk weg, maar Martine neemt een sfeerbeeld vanuit het busje... en zeggen dat het daarstraks aan Kobus se Gat zo zonnig en lekker warm was!

DSC_0379.JPG

Terwijl zij lekker droog in de bus zit word ik natter en natter en neem tussendoor toch nog hier en daar een selfie...    

20170412_150203.jpg

20170412_150006.jpg

20170412_150259.jpg

het wordt een vrij helse rit... sommige rechte stukken laat ik mij bollen en haal dan een respectabele snelheid, maar 'k moet dan even later weer zo fors remmen dat mijn polsen er van singelen tot aan mijn ellebogen, maar 'k blijf op de weg én recht op de fiets en amuseer me best wel.

Iets na drie uur staan we weer beneden aan de voet van de pas en nog geen tien minuten later ben ik terug bij Kobus... ga even de slijkvegen van mijn wezen spoelen en mijn bril droog poetsen en bedenk bij mezelf dat het tochtje toch wel de moeite waard was... misschien wel leuker in volle zon, maar dit was toch ook weeral een ervaring waar we kunnen mee uitpakken én die ze ons niet meer kunnen afpakken!

20170412_151225.jpg

We hebben kramp in de vingers van het remmen, maar... hebben de nattigheid overleefd... en mijn gsm blijkbaar ook! Meer moet dat niet zijn!

Een kwartiertje later komt de bezemwagenbus met de dames toe, we kruipen allemaal in ons eigen busje en staan een half uurtje later weer in onze Thorntree Country Guest House, waar ik een hete douche neem en proper goed aandoe, want het is dan de hoogste tijd om te vertrekken naar Oudtshoorn voor de KKNK!

(voor de volledige programmatie, zie: http://kknk.co.za

20170412_175212.jpg

Onze chauffeur heeft een plekje gevonden op een parking vlakbij het grote festivalterrein en we worden tegen 21.00u hier weer verwacht, we hebben dus drie uur de tijd om ons onder te dompelen in het "kunstefeesgedruis"!

cool

Je moet eerst en vooral de obligate stalletjes voorbij zoals op de festivals bij ons... en dan een verzameling dames die struisvogelveren aan de man of vrouw trachten te brengen... en dat is al iets minder "zoals bij ons"!

20170412_175317.jpg

We kopen een kaartje voor het terrein van de rivierbuurt, passeren een origineel soort kindertreintje, nemen een kijkje aan het grote podium, doen samen een rondje langs de eetstalletjes en dan gaat ieder zijn weg.

20170412_180009.jpg

20170412_180037.jpg

20170412_180322.jpg

20170412_180824.jpg

20170412_181007.jpg

20170412_181405.jpg

20170412_181525.jpg

20170412_181057.jpg

20170412_180857.jpg

Het aanbod is zeer gevarieerd, maar meestal zeer verschillend en iets exotischer dan de frieten en hamburgers bij ons... het is me ook een raadsel of het allemaal wel culinair iets voorstelt... bij sommige dingen kan in me wel de inhoud zo ongeveer voorstellen... maar vetkoek, skilpadjes, jaffels, varknekrol, brekkiebun, hoenderslaai... daar durf ik me niet zo direct aan wagen...

Kobus se gat staat hier ook met een groot kraam, als we niks vinden kunnen we altijd hier terecht. Hoewel het aanbod hier misschien wel iets zal verschillen van de "braai" van vanmiddag.

Maar eigenlijk komen we voor de "kunstefees" en op het muziekprogramma staat voor ons podium:

Die Huisgenoot-verhoog se opelugaandvertonings bring van jou gunstelinge soos Bok van Blerk, Juanita du Plessis, Theuns Jordaan, Kurt Darren, Bobby van Jaarsveld, Pieter Koen en vele meer saam op een verhoog.

KKNK-2017-web-Rivierbuurt-bladsy-image-500x400-Huisgenoot.jpg

We kennen er eigenlijk niks van en ik heb nog nooit van één van die artiesten gehoord, maar de muziek is best leuk!

We besluiten van eerst en vooral een wijntje en een pint te halen, ons op het terras te zetten en te genieten van de muziek en de sfeer en voor we het weten is het donker!

20170412_180748.jpg

20170412_182235.jpg

20170412_185136.jpg

Na een uur of wat besluiten we om een toertje door de stad te doen en iets van de andere evenementen mee te pikken... passeren voorbij rare tentoonstellingen en installaties, zoals "keien op de grond" en fonteinen van schuim en luisteren even aan een paar kleinere podia en zien plots Ludo en Jeanine en Dennis en Veerle op een terrasje van een hotel-restaurant zitten.

20170412_190307.jpg

IMG_0831.JPG

IMG_0829.JPG

We schuiven erbij, geraken met veel moeite aan een vol glas en ontdekken dan dat ze ons eigenlijk liever kwijt willen, want dat het zaakje dicht gaat... wij zitten enkel nog wat in de weg!

20170412_194003.jpg

IMG_0828.JPG

Om kwart voor acht is het hele terras rondom ons vakkundig leeggemaakt en opgeruimd en vertrekken wij dan ook maar weer... niet met een "fees taxi", maar te voet de hoek om en na een ommetje langs de hoofdstraat staan we tegen acht uur weer op het terrein met het grote podium, halen nog een wijntje en een blik van een halve liter en zo kabbelt een héél leuke avond stilletjes weg...

20170412_200902.jpg

De sfeer in de bus naar huis is uitgelaten... en de bar is nog heel even open, dus we breien nog een plezant einde aan een heel leuke dag en kruipen dan in bed.

Morgen wordt een "rustig" dagje: er staat een rit naar Mosselbaai op het programma... én een museumbezoek én een safari-game drive... 't is wat je rustig noemt!

wink   

Er komt hier één dezer nog een filmfragmentje bij van die avond... maar dat moet ik eerst nog wat "editen"

   

    

 

18:00 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

27-04-17

ZUID-AFRIKA dag 8 (Born in Afrika)

Het wordt een gewoonte deze reis: 's avonds de wekker zetten op een heel eind voor zevenen, vanzelf wakker worden en opstaan iets voor die wekker afloopt, prompt een ijskoude en even later gloeiend hete douche nemen (ik worstel altijd en overal met die f***ing douchekranen en tegen dat het water dan eindelijk de juiste temperatuur heeft, ben ik meestal gewassen), de schaarse dingen die waren uitgepakt weer inpakken, de valiezen buiten klaar zetten en dan met frisse moed naar het ontbijt wandelen om alweer een drukke dag uitgebreid culinair te beginnen.

IMG_0815.JPG

IMG_0816.JPG

 

20170411_080100.jpg

We mogen de eerste dagen dan al wel eens - terecht, volgens mij héél terecht! - geklaagd hebben op de organisatie, we zaten vannacht toch alweer op een heel mooie locatie. Die Tsitsikamma lodge is een bijzonder stemmige plek om te verblijven... alleen was onze passage weeral heel beperkt, maar daarom niet minder leuk.

We checken of ze onze valies (met één wiel) wel tot hier hebben gesleurd, maar alles staat er... dus reppen we ons naar het ontbijt en bedien ik mezelf rijkelijk van ham en worstjes en kaas én enkele schijfjes tomaat... want 'k moet wel wat op mijn cholesterol letten!

embarassed

IMG_0818.JPG

Om acht uur stipt is het instijgen geblazen... er heerst bij de groep bijwijlen al een beetje gebrek aan discipline op dat gebied... ze blijven vrolijk babbelen naast de bus en Louis staat daar dan wat besluiteloos op te kijken... het is zijn stijl niet om zijn klantjes ter orde te roepen (vermoedelijk behoort het ook niet direct tot de bedrijfspolitiek om al te luidruchtig de gasten/toeristen luidkeels in en uit voertuigen te jagen), maar ik heb van dergelijke beperkingen weinig last. Als ze te veel blijven dremmelen, jaag ik de bende er vrolijk in op mijn eigenste manier... meestal absoluut niet op politiek correcte wijze... maar wel efficiënt en ik krijg stiekem knipogend de welwillende goedkeuring van de Louis!

innocent

20170411_080129.jpg

We draaien de N2 weer op, steken even later voor de 3e keer de brug over de Stormsrivier over en volgen dan de Garden Route naar het westen en passeren na een half uurtje een andere "speciale" brug... die over de Bloukrans Rivier en die is beroemd voor zijn bungeespringen... en dat kan hier met een serieus lange rekker, want ze overspant met één boog de rivier op een hoogte van 216 meter.

Sommige bruggen - er zijn er hier verschillende want het landschap wordt diep doorsneden door een aantal riviertjes - staan bekend als zelfmoordbrug, omdat er al wel eens iemand van die dingen af pleegt te springen, maar dan zonder elastiek.

Wij springen vandaag nergens van... we blijven braaf zitten en nemen een kiekje van het landschap en ik denk dat het maar best is dat bungee niet op het programma staat want dat ze mij vanzeleven toch zo zot niet zouden krijgen om met een elastiek aan je voeten van een brug te springen die twee keer zo hoog is als het Atomium... niet dat ik het van een lagere makkelijker zou durven hoor... dát lijkt me nog gevaarlijker... nu ja, 't is te zien hoe lang je rekker is natuurlijk... maar we wijken af! 

20170411_083032.jpg

Een kwartiertje verder wijken we ginder trouwens allemaal af! het is te zeggen, het busje wijkt van de N2 af en draait een wegeltje in naar Kurland Village, een "dorpje" waar we een schoolproject gaan bezoeken van een Vlaamse dame.

20170411_084657.jpg

20170411_084628.jpg

20170411_084811.jpg

20170411_084951.jpg

20170411_085052.jpg

We doorkruisen een soort dorp opgebouwd met Mandela-huisjes en andere soorten hutten en barakken en stoppen aan de lagere school.

We hebben hier afspraak om 09.00u met Isabelle De Smul, een Vlaamse dame die hier bijna 20 jaar geleden als ontwikkelingshelpster voor een NGO kwam werken, bleef plakken en een eigen project uit de grond stampte:

born in africa.jpg   (voor meer info en website: klik op logo)

 

Isabelle is er nog niet, dus doen we een verkenningstoertje in de straten voor het schooltje...

20170411_085514.jpg

20170411_085527.jpg

20170411_085628.jpg

20170411_090012.jpg

20170411_085742.jpg

20170411_085729.jpg

20170411_091714.jpg

We drentelen wat ongemakkelijk rond: het heeft een hoge graad van voyeurisme en mijn gevoel zegt me dat er iets fout is met het fotograferen van die mensen hun leven... maar mij hoofd zegt dat het wel kan, dat ik mijn schroom gerust mag "overrulen"!

Uiteindelijk zijn we hier om het project beter te leren kennen en (een héél klein beetje) moreel en financieel te steunen én bij thuiskomst het verhaal van ons bezoek vertellen - mét foto's - kan er enkel voor zorgen dat dit prachtige initiatief op het thuisfront breder bekend wordt (misschien weeral maar een heel klein beetje... maar alle beetjes helpen!)

Om stip negen uur arriveert Isabelle met een vrijwilligster (een Vlaamse studente die hier komt stage doen) en we krijgen een heel omstandige uitleg over het ontstaan en evolutie en huidige werking van "Born in Africa" eerst buiten in het zonnetje met de Mandela-huisjes op de achtergrond, nadien in het klaslokaaltje.

Leerlingen zijn er nu niet, 't is Paasvakantie, maar seffens worden we nog wel vergast op een liedje door een paar dapperen die graag komen zingen... en in ruil dan een snoepje hebben verdiend!

20170411_090521.jpg

20170411_091907.jpg

20170411_092255.jpg

20170411_092220.jpg

Onze groep luistert aandachtig en de meesten vermoedelijk met méér kennis van zaken dan ondergetekende: 't is inderdaad Paasvakantie, dus een groot deel van onze reisgenoten staat ook in het onderwijs.

Het heeft mij de voorbije dagen trouwens al veel plezier bezorgd, dat onderwijsaspect... want sommige leerkrachten hebben bijzonder lange tenen als het over hun congé en gepresteerde uren en diesmeer gaat en ik pleeg dan met graagte wat olie op het vuur te gooien door uitspraken te plegen in de zin van: "pffft... mijn hele familie staat of stond in het onderwijs, mijn vader, mijn moeder, mijn zuster, mijn vrouw... allemaal leerkrachten... eigenlijk ben ik de enige van de hele familie die ooit deftig werk heeft gehad!"

En dan grijns ik een beetje vals zo...

Tjonge... gegarandeerd prijs hoor, want er zit er altijd wel eentje tussen, bij wie zulke uitspraak er dan in hakt als met een botte bijl... kleuterjuffen, onderwijzers, regenten of hoger... ze vertonen dan alle gradaties... van lichtjes ambetant over opgesmeten tot echt geaffronteerd en soms slaag ik er zelfs naadloos in eentje ziedend te laten opstappen...

innocent

Ja hoor... ten gepaste tijde kan ik echt wel guitig uit de hoek komen... ik herinner me een keer... goh... gelachen dat we toen hebben... maar we wijken af... ik ga er niet verder over uitweiden...

Nu ben ik al heel braaf geweest en is alleman serieus en volgt met aandacht het exposé van Isabelle en tast nadien in de buidel om een fotootje of drie te kopen als souvenir en als steun voor de goede zaak.

20170411_100859.jpg

20170411_100905.jpg

20170411_100935.jpg

20170411_100942.jpg

20170411_101007.jpg

20170411_101207.jpg

Terwijl iedereen zijn gading zoekt en vindt tussen de kiekjes, ga ik in de gang een paar plezante dingen fotograferen...

20170411_102245.jpg

20170411_102316.jpg

20170411_102358.jpg

"MOENIE SLEGS 'N MENS VAN SUKSES WEES NIE... WEES 'N MENS VAN BEGINSEL!" 

Dat vind ik nu mooi gezegd zie... eigenlijk tracht ik - hoop ik - al lang volgens dergelijk principe te leven... soms tot mijn eigen ergernis en scha!

mmm... foute wending... terug naar het verhaal dus... waar waren we...

Buiten verzamelen we voor het optreden van de jeugdige vrijwilligers.

20170411_102445.jpg

Ze zijn maar met zijn tweeën... nu ja, met zijn vieren, maar het jongetje heeft enkel oog voor zijn zakje chips en de hond... eigenlijk ook!

20170411_102522.jpg

Bij deze zit het schoolbezoek er dan op en als afsluiter doen we nog een gezamenlijk wandelingetje waarbij Isabelle meer uitleg geeft over het dorpje en zijn leefomstandigheden...

20170411_102701.jpg

20170411_103155.jpg

20170411_103746.jpg

20170411_103420.jpg

20170411_102821.jpg

20170411_102955.jpg

20170411_103013.jpg

die blijken naar westerse normen niet ideaal, maar naar Zuid-Afrikaanse maatstaven hebben ze het niet echt slecht... het is een echte gemeenschap met - op hun eigen manier - alles er op en er aan... het is niet altijd duidelijk aan de buitenkant, maar tussen de aanééngebouwde koterijen zijn er kerken en winkeltjes en cafés...

20170411_103120.jpg

20170411_103045.jpg

Vooral de toekomst van de kinderen is hier redelijk positief in vergelijking met andere "townships"... ze krijgen de kans om naar school te gaan en van alle voordelen te genieten dat zulks hier meebrengt (kledij, eten) en de besten krijgen bovendien de mogelijkheid door te stromen naar hoger onderwijs en Isabelle is dan ook trots - en met reden - dat er een aantal oud-leerlingen het echt gemaakt hebben in het academische of bedrijfsleven.

Om 10.30u is het tijd afscheid te nemen van Isabelle en haar (school)kinderen.

20170411_103607.jpg

20170411_103644.jpg

Leuk dat de Blauwe Vogel dit in zijn programma heeft opgenomen. We zijn onder de indruk en ik geef dan ook graag de info en coördinaten mee van het project:

out of africa info.jpeg

We rijden dwars door Kurland Village en aan de andere kant, net buiten het dorp, duiken we een zijwegje in richting "beestjes"... zo te zien allemaal beestjes.

animal alley.jpg

Ons einddoel is echter geen olifantenreservaat of apenland of zelfs geen vogelparadijs, maar een winkelcomplex waar vooral een kleine kudde langharige geiten de attractie vormen...  

20170411_110044.jpg

We worden verwacht bij een ander project, niet van of voor de kinderen van daarnet, maar met en voor hun moeders:

http://www.borninafrica.org/success-stories/more-success-...

http://www.cruisethecrags.co.za/cruise/conscience/siyapha...

"Siya Phambili" is Zoeloe, in het Afrikaans klinkt dat "ons gaan vorentoe" of in 't Vlaams "we gaan voorwaarts"!

Het bedrijfje werd opgericht in 2005 en werkt nauw samen met "Born in Africa": onder leiding van een enthousiaste Nederlandse dame heeft men hier een atelier opgericht waar een aantal moeders uit de wijk hierachter de kans krijgen een boterham te verdienen door het vervaardigen en verkopen van onder andere kralenjuwelen.

20170411_104842.jpg

20170411_104405.jpg

20170411_104609.jpg

20170411_105147.jpg

we krijgen buiten een omstandige uitleg en binnen zitten de plaatselijke dames dapper kraaltjes te rijgen en onze eigen dames keuren uitgebreid en met kennersblik de uitgestalde waren...  

20170411_105256.jpg

20170411_105220.jpg

20170411_105439.jpg

Maar ik heb maar oog voor één enkel soort productje... maar dan wel niet van de minste: ze bestaan het hier namelijk om leeuwenvlaggetjes te rijgen... twee soorten zelfs!

20170411_105024.jpg

Ik koop me prompt een exemplaar... een zwart-geel natuurlijk... het enige echte model!

En doe er nog een Zuid-Afrikaans vlaggetje bij.

Voor de modeste som van 95 Rand ben ik trotse eigenaar van twee kralenvlaggetjes... ge kunt er voor dat geld zelf al die tijd en moeite niet insteken!

20170426_164721.jpg

Buiten zijn er ook aan aantal bezienswaardigheden... zoals een vijvertje en de kudde langharige schapen die bij nader inzien een soort geiten blijken te wezen?

20170411_104420.jpg

20170411_104321.jpg

IMG_0819.JPG

en nog enkele andere shops...

20170411_110312.jpg

20170411_110230.jpg

20170411_110332.jpg

20170411_110201.jpg

Waar we niks kopen, geen porceleinen postuurkes, geen serviesgoed of zelfs geen nieuwe hoed... niks... nada!

20170411_111554.jpg

Een aantal gegadigden maken nog even gebruik van de sanitaire faciliteiten... (mooi geformuleerd nietwaar... 'k had ook boudweg kunnen melden dat sommigen eindelijk van hun dringende plas af geraakten, maar dat klinkt zo... heuu... plastisch, vind ik)

wink

En ik neem een kijkje in een plantenkwekerij... waar ik niks koop... niks...

20170411_111602.jpg

en dan steven ik af op de bus... 'k ben de eerste!

20170411_112036.jpg

De rest van de groep kan zich uiteindelijk ook losrukken van het shoppen en de kralendames komen ons uitwuiven en dan vertrekken we naar Knysna... waar we zullen lunchen!

20170411_112619.jpg

Knysna ligt maar een kilometer of 40 verder langs de kust... je moet eerste Plettenbergbaai voorbij... een prachtige baai met dito strand en wijken... waar duidelijk nogal rijk volk woont

20170411_113935.jpg

20170411_114258.jpg

20170411_114332.jpg

En dan nog een klein half uurtje verder naar het westen... ik amuseer me vooraan - zoals meestal - met het verkeer in het oog te houden en soms merk je dan toch wel rare dingen... de regeltjes zijn hier niet helemaal hetzelfde als bij ons, peins ik... om te beginnen rijden ze hier aan de foute kant van de weg... dat is niet direct hun eigen fout, maar een ambetant restant van het "Perfide Albion"

(Maar als iederéén links rijdt én je het een beetje gewoon bent, dan valt het best mee... naar 't schijnt.)

Voorts is er dikwijls maar één rijvak, met een vrij brede strook er naast, die dient echter niet voor fietsers... absoluut niet... fietsers, die zie je hier zelden of nooit langs de grote baan, maar de pech(?)strook achter de gele lijn dient vooral voor het zwaar en trager verkeer, de camions rijden half over die gele lijn zodat het snellere achteropkomend verkeer makkelijker kan passeren... en verder is het absoluut niet nodig om uiterst links dus in dit geval aan de kant van de weg te blijven... er bestaat ook enkele soorten middenstrepen, onderbroken exemplaren... waar je zoals bij ons vermoedelijk wel mag voorbijsteken... en met een doorlopende lijn links... of rechts... of langs beide kanten... maar het is me niet duidelijk of je je daar veel moet van aantrekken... vrachtwagens mogen in elk geval inhalen over zo een strepen... veel politie valt er toch niet op de baan te bespeuren... en zelfs dan nog... 

surprised 

20170411_115308.jpg

Onze chauffeur John(?... 'k ben de naam van die mens kwijt) rijdt in elk geval mooi binnen de lijntjes... meestal toch en tegen iets voor kwart na twaalf draaien we in Knysna de parking aan de "Waterfront" op.

20170411_121806.jpg

20170411_121722.jpg

20170411_121749.jpg

Ik verbaas me over het feit dat ze hier onbezorgd op de sporen parkeren, de treinen rijden hier precies minder dik dan in het Krugerpark, maar daar vernemen we later meer van... we wandelen het shoppingcentrum aan de haven binnen en volgen losjes de groep... die volgt op haar beurt de Louis die met fikse hoekige stap weg beent

20170411_121848.jpg

20170411_122023.jpg

Het ziet er hier stemmig uit en het weer is magnifiek en eigenlijk was ik van plan eerst een wandeling door de haven te doen en nadien te zien of we ergens een terrasje vonden voor een verfrissing, maar...

Knysna is bekend voor zijn oesters en hoewel ik me vooraf had voorgenomen niet te veel te eten op de middag (dat heb ik trouwens al verteld, maar met vertellen alleen vermager je niet) laten we ons toch door Louis ongelooflijk makkelijk leiden naar een heel bekend restaurantje aan het Waterfront

20170411_122127.jpg

20170411_122136.jpg

"THIS IS 34 SOUTH" staat dus bekend voor zijn oesters... zeggen ze zelf, het zal dan wel waar wezen... alle terrassen zitten trouwens afgeladen vol en als Marleen teken doet dat we bij hen kunnen bij aanschuiven, zitten we voor we het weten te loeren in de menukaart.

Ik opteer voor een plankje proevertjes met 4 soorten vis, Martine bestelt een half dozijn oesters en we nemen er een flesje Vonkelwijn bij... als een mens breed is, moet hij het breed laten hangen... of toch iets in die zin, zegt het spreekwoord! 

20170411_124138.jpg

20170411_124203.jpg

20170411_124813.jpg

achter ons zit Jeannine ook al aan de oesters en sjampieter... de sfeer is goed en de zon brandt ongenadig op de stukjes been en arm die onder de parasol uitsteken  

20170411_125539.jpg

 

20170411_130432.jpg

20170411_130751.jpg

20170411_130802.jpg

20170411_130409.jpg

Mijn schotel... of schoteltjes... valt heel goed mee en de oesters zijn ook lekker...en uiteindelijk zijn dat niet echt veel calorieën en is vis gezond... maak ik mezelf wijs en geniet uitgebreid van mijn lunch...

20170411_131854.jpg

Tegen half twee is alles op en betaald en hebben we nog een dikke twintig minuten over om wat aan "sightseeing" te doen...

20170411_133317.jpg

20170411_133332.jpg

THIS IS 34 SOUTH... eigenlijk klopt het niet helemaal: het pand ligt volgens Google Earth precies op 34.02.29! De vierendertigste breedtegraad loopt zowat 5 km meer noordelijk... (waar een gepensioneerde zich allemaal mee bezig houdt... ik sta er soms zelf ook versteld van), maar we zullen het er maar op houden dat dit binnen een aanvaardbare foutenmarge valt. 

We lopen dwars door het restaurant dat binnen enorm groot blijkt... met viswinkel en een soort self-service-toog-restaurant-gedoe, waar de gerechtjes op zijn Japans op een lopende band voorbij je schuiven en je zelf mag afnemen wat je wil... dat was nog leuk geweest... maar 't is hier stil en rustig... iedereen zit buiten op het overvolle terras en wij duiken aan de andere kant de zaak uit en reppen ons naar het water

20170411_133831.jpg

20170411_133839.jpg

20170411_133957.jpg

20170411_134116.jpg

20170411_134406.jpg

20170411_134539.jpg

Knysna ligt aan de gelijknamige rivier die hier een enorm uitgebreid soort estuarium heeft gevormd met getijdenwerking zo te zien... een lagune, zeggen ze zelf... voor de rivier 5 km verder uitmondt in de Indische Oceaan... een mooie plek met veel water en bootjes en een trein... die wel niet meer rijdt.

Het was hier ooit een halteplaats van de "Outeniqua Choo Tjoe"... stoomtrein - de laatste van zijn soort op het Afrikaanse continent - die een verbinding maakte tussen George en Knysna en over een prachtig tracé liep langs de Garden Route... maar in 2006 werden de sporen zwaar beschadigd door landverschuivingen ingevolge zware storm en regen, de herstellingskosten werden te hoog geschat en het zaakje ging gewoon dicht... het station en de treinstellen staan sindsdien te verkommeren en roesten en nu snap ik waarom ze hier vrolijk op de sporen durven parkeren.

Voor meer info verwijs ik naar het internet

http://www.discover-sedgefield-south-africa.com/outeniqua...        

Volgens de gazet bestaan er plannen om de boel te repareren en de lijn weer in dienst te nemen, maar het gaat allemaal geweldig veel geld kosten en in de praktijk is er dus nog niet veel van in huis gekomen... trouwens het is in Zuid-Afrika vermoedelijk zoals bij ons: niet alles wat ze in de gazet zeggen is waar... er staat veel zever in!

http://www.georgeherald.com/news/News/General/166022/Trac...

Ze hebben duidelijk liever niet dat je op de verlaten treinen gaat klimmen of in het station begint rond te dwalen... dat doen we dan ook niet... of toch bijna niet...

20170411_134803.jpg

20170411_134719.jpg

20170411_134849.jpg

20170411_134920.jpg

Het voelt wat aan als Urban Exploring...maar niet veel, want de parking en de bewoonde wereld zijn vlakbij en daar kom ik net op tijd om mijn visakaart boven te halen want mijn madam heeft een beeldige halsband ontdekt!

20170411_135225.jpg

En voor geen geld... 't zal wel zijn... 't is met mijn kredietkaart!

tongue-out

Tegen iets voor twee stappen we in, rijden langs de hele lagune naar het westen en zetten koers naar George... het andere eind van de stoomspoorweg.

20170411_135727.jpg

20170411_140240.jpg

20170411_143252.jpg

Het is een prachtige route en met dat treintje moet het nog mooier zijn geweest... we genieten van het uitzicht en passeren een werkelijk mooie kust met schitterende stranden en na een half uurtje stoppen we even buiten Wildernis, waar we veel info op ons bord krijgen en goed moeten oppassen voor vanalles maar toch wel een prachtig panorama hebben op de stranden en op de spoorlijn.

20170411_144133.jpg

20170411_143907.jpg

 

20170411_143544.jpg

20170411_143434.jpg

20170411_143807.jpg

20170411_143707.jpg

In George draaien we van de kust weg, doen even een pitstop in een benzinestation, waar ze duidelijk géén fervent voorstanders zijn van roesmiddelen... en beginnen dan aan de klim naar de Outeniqua Pass.

20170411_150700.jpg

Die pas werd aangelegd tussen 1943 en 1952,  ligt op 800 meter hoogte en vormt de verbinding tussen de kuststreek met zijn Garden Route en de "plattoo" van de Klein Karoo, een halfwoestijngebied dat zich situeert tussen dit Outeniqua gebergte in het zuiden en Swartberg in het noorden... daar gaan we morgen naartoe, nu eerst de pas over en dan langs de vruchtbare en meestal boomloze velden van de Klein Karoo... waar massaal struisvogels worden gekweekt... maar dat is ook iets voor morgen!   

20170411_152345.jpg

20170411_152612.jpg

20170411_152750.jpg

Net over de pas ligt op 600 meter hoogte een vallei waar voor ons - Vlaamse toeristen en liefhebbers van gerstenat - één van de belangrijkste gewassen van het land worden gekweekt... zonder deze teelt werd er in Zuid-Afrika geen bier gebrouwen: het is maar een driehoekige vallei met zijden van zowat 6 km maar bijna alle hop komt uit deze streek!

De oogst is net voorbij... we rijden een paar kilometer langs lege staken en draaien aan het kruispunt van de N9 en N12 plots een parking op.

20170411_153321.jpg

20170411_153345.jpg

Er staat een soort dierenambulance... maar ik heb geen weet van zieken in onze groep... zelfs niet bij die uit het onderwijs...

sealed (oeps, slip of the tongue... seffens heb ik weer ambras)

Ze kweken hier niet alleen hop, maar ook zoete druiven en Louis trakteert de hele bus op een trosje....

20170411_153413.jpg

20170411_153953.jpg

Het kiekje is wat bibberig, maar de druiven zijn lekker! 

20170411_154731.jpg

We rijden al smikkelend 20 minuten door een redelijk kaal landschap... typisch voor de Klein Karoo volgens de Louis... en hij kan het weten!

20170411_155414.jpg

20170411_154806.jpg

En sukkelen zelfs eventjes in een file... meer iets typisch voor de Ring in Zaventem en omstreken... en ik kan het weten... maar 't is een heel kleintje... we stoppen pal om 16.00u even aan een bord dat volgens de Louis om één of andere duistere reden altijd voor hilariteit zorgt bij de toeristen...  

20170411_160157.jpg

Tja... een aftrekplek... dat hebben ze bij ons ook hoor... je moet maar eens een kijkje gaan nemen op de parking van de E40 vanuit Leuven richting Ring0, net voor de afrit in Sterrebeek... alleen staan er bij ons geen wegwijzers.

Bij nader inzien is de betekenis iets onschuldiger: hier moet je van de hoofdweg afslaan, om naar de info-dienst te gaan.

Dat Afrikaans is bijwijlen wel een bron van vermaak... "ons het baie pret!"

In Oudtshoorn mogen we niet binnen, we moeten met een boogje rond het stadscentrum, want net deze week zijn daar grote feestelijkheden aan de gang en is het hele boeltje autovrij. 

Het KKNK (niet te verwarren met de KKK!) vindt hier plaats.  Het "Klein Karoo Nasionale Kunstefees" en heel het stadje zit vol feestgedruis van optredens, tentoonstellingen allerhande, performances, concerten en je vindt een keure aan vreemde en andere eettentjes.

Beetje zoals de Gentse Feesten, maar dan gezelliger, want zonder Gentenaars.

Alexander - één van de R-Brothers - is er wild van, kent er alles van en zou er graag naartoe komen. We spreken af morgen met gids en chauffeur te bespreken of het na het gewone voorziene programma mogelijk is zulks in te lassen.

Met dat vooruitzicht komen we een kwartiertje later aan op onze pleisterplaats voor de volgende twee nachten.

Deze keer geen Lodge... maar een Guesthouse... het verschil is me niet helemaal duidelijk, maar de Thornthree County House is weeral een schitterende bedoening.

Een mooi landhuis in een prachtige tuin, waar de kamers in aparte gebouwtjes liggen, elke met zijn eigen terrasje en voor de bar ligt een zwembad aanlokkelijk te wezen in een perfect getrimd gazon... er staan zelfs ligzetels te wachten... de sleutels worden verdeeld en we reppen ons naar onze kamer - een heel mooie kamer - om ons zo snel mogelijk om te kunnen kleden! 

20170411_162652.jpg

20170411_163809.jpg

20170411_163844.jpg

De dames hebben weeral naadloos onze koffers op de juiste bestemming gebracht... die service is echt wel de fooi waard! 

20170411_162952.jpg

20170411_165513.jpg

20170411_163016.jpg

Terwijl Martine de zwembroeken en de pyjama's en nog wat spullen uitpakt, want hier blijven we nu lang(!), proef ik op ons terrasje van de porto die - met de groeten van de baas - klaar stond in de kamer...  

20170411_165441.jpg

20170411_163220.jpg

en even later liggen we met zijn allen lekker te zonnen rond het zwembad

20170411_173648.jpg

20170411_173659.jpg

De zon zakt iets te snel weg maar het Windhoek bier is ijskoud en lekker en ik trakteer zonder het te beseffen een paar broers op een pintje en de avond is nadien eveneens een voltreffer... eerst een aperitiefje nemen aan de bar en dat rustig consumeren op het terras...

IMG_0822.JPG

IMG_0824.JPG

en dan aanschuiven voor het diner: geen buffet, maar bediening aan de lange tafel... het soepje, de struisvogelsteak, het dessert... én de wijn... 't is allemaal dik in orde en bijzonder lekker en de sfeer opperbest enkel mijn foto's zijn weeral wat flou...

IMG_0820.JPG

IMG_0825.JPG

20170411_194929.jpg

20170411_201929.jpg

20170411_205416.jpg

Het is enkel spijtig dat de wreed sympathieke en joviale baas na het eten spoorloos verdwenen is en zijn dames van de bar er niet echt veel zin meer in hebben... ze dringen wel eerst aan - al blijven we twee dagen - om direct elke rekening te vereffenen, maar eens alle fondsen verworven of papiertjes getekend zijn, zien ze het niet echt meer zitten om het zaakje tot half nacht open te houden.

Ludo en ik hadden nochtans concrete plannen in die richting, maar niks aan te doen.

Het is bijlange geen 23.00u als de bar definitief dicht gaat en wij dan maar de laatste klutskes uitdrinken en naar de kamer trekken. 

Morgen moeten we niet ver... de struisvogelboerderij, de Cango-grotten en de Swartbergpas... het ligt allemaal op een boogscheut van hier.

We vertrekken dus pas om half negen en dat wil dus zeggen...

Lang uitslapen... yeaahhhh!

cool

       

13:19 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

25-04-17

ZUID-AFRIKA dag 7 (Tsitsikamma)

Ik weet niet wat me gisteren bezielde, maar ik heb beloofd om mee een strandwandeling te gaan maken om naar de dolfijnen te kijken... die zijn naar het schijnt wreed vroeg bezig, dus wij verzamelen ook al om 7.00u 's ochtends op de binnenkoer, om met een groepje dapperen te vertrekken. Martine niet, die is slimmer en blijft liggen.

Die denkt: "je zal dan alweer eens zo een magnifieke kamer hebben... en dan zou je voor dag en dauw buiten lopen rond te hossen... nee baie dankie... mij niet gezien!" En gelijk heeft ze... maar toch drentel ik in alle vroegte al mee met de meer uitgeslapenen van de groep.

20170410_070247.jpg

Onze Singa Lodge ligt maar 300 meter van het strand... ver stappen is het dus niet.

20170410_071103.jpg

De ochtendstond is vooral frisjes... er staat een strakke bries, laar de zon doet moeite om door de wolken te breken... Het gaat hopelijk een mooie dag worden, want vandaag is het niet echt veel bus-zitten, maar staat er een wandeling op het programma... straks, in het Tsitsikamma-park.

20170410_071113.jpg

20170410_071730.jpg

20170410_072805.jpg

20170410_071406.jpg

We staan wat uit te waaien en een frisse neus te halen en speuren naar dolfijnen, walvissen of zeehonden... maar 't zijn elk gewone honden die hier door hun baasje worden uitgelaten... 

Als de zon dan plots voluit door de wolken breekt, wordt het heel mooi...

20170410_071958.jpg

IMG_0762.JPG

IMG_0763.JPG

20170410_073037.jpg

20170410_073120.jpg

IMG_0765.JPG

Het is zalig wandelen langs dat brede strand en na drie kwartier ben ik helemaal uitgewaaid, okselfris en wreed hongerig en dus klaar om de dag te beginnen met een stevig ontbijt!

Ik trek eerst nog een paar bakkies-zonder-dakkie: Zuid-Afrikanen hebben echt iets met pick-ups, je komt ze tegen in alle soorten, maten en modellen.

IMG_0766.JPG

De wandelgroep is wat uiteengevallen en om tien voor acht maak ik mijn opwachting aan de versterkte gate van ons complex... alle "deftige" huizen in de betere wijken van Zuid-Afrika worden beschermd en bewaakt als een ware vesting: prikkeldraad, afsluitingen onder stroom, hoge muren, stevige hekken en poorten en camera's, het is hier zowat overal standaard aanwezig... en dat heeft een wat dubbel effect: beetje beangstigend maar 't geeft toch een veilig gevoel.

IMG_0767.JPG

Ik neem binnen een paar fotootjes van de mooie tuin en pik Martine op en concentreer me dan op het ontbijt 

IMG_0768.JPG

IMG_0773.JPG

IMG_0770.JPG

IMG_0769.JPG

IMG_0771.JPG

IMG_0772.JPG

We zijn bij de eersten, afgezien van de gids en chauffeur.

Het ontbijt is - net als het diner gisterenavond - van een iets bescheidener allooi dan we de laatste dagen gewoon zijn, maar we gaan toch niet verhongeren peins ik. 

 

IMG_0775.JPG

Wel een vreemd sapje... een onbestemde wat rare kleur met een niet thuis te brengen smaak...

IMG_0774.JPG

voor vertrek check ik nog even het sanitair op onze kamer en neem een foto van zowat de mooiste wc-deur waarachter ik ooit heb gezeten... en we zijn op dat gebied toch al wel vreemde en ongewone dingen tegengekomen op onze reizen!   

IMG_0778.JPG

IMG_0779.JPG

20170410_090253.jpg

Terwijl ik mijn tijd verdoe met het fotograferen van raar gevormde wc-deuren en dito zwembaden... past mijn madam om onze handbagage... de valiezen, die zijn door een troep dames al naar het busje gerold... (of in ons geval sinds vandaag "gedragen") 

 

20170410_090312.jpg

Om kwart na negen geeft Louis het startsein en 10 minuten later staan we in Port Elisabeth op het plateau van "Donkin Reserve".

20170410_092450.jpg

Een grote vlakte boven de haven waar een vuurtoren staat en zich een monument en een mosaïekvloer en een piramide en aantal kunstwerken bevinden en waar we een half uurtje worden losgelaten en onze zin mogen doen en dus overal opkruipen waar op te kruipen valt.

20170410_092541.jpg

20170410_092718.jpg

20170410_093027.jpg

20170410_092937.jpg

20170410_093158.jpg

20170410_093245.jpg

20170410_093425.jpg

20170410_093805.jpg

20170410_093907.jpg

20170410_093827.jpg

20170410_094213.jpg

20170410_094257.jpg

tegen tienen zijn we uitgespeeld en kruipen braaf weer in de bus!

IMG_0780.JPG

Langs Cape Road rijden we vlot de stad uit tot op de N2 en wenden daar de steven resoluut naar het westen... een uur lang bewonderen we het landschap en rond elven draaien we plots in de buurt van Jeffreysbaai de snelweg af en zetten koers naar een enorme "shopping mall. De dames krijgen hier een half uurtje de tijd om te winkelen en de heren om te trachten de schade te beperken en na gedane inkopen kan er dan misschien gezamenlijk nog een koffie of pintje af.

Als we de parking oprijden zie ik plots in een poort naast het gebouw een Marauder staan, dáár moet ik seffens absoluut een paar foto's van hebben. De bus rijdt nog een paar 100 meter verder tot voor de ingang om ons af te zetten en ik rep mij spoorslags naar de plaats waar ik het monster zag, maar ondertussen is hij blijkbaar vertrokken.

Aarrggh... Het is godgeklaagd, want deze was duidelijk een burgerversie, een spierwitte... en veel van die dingen rijden er zo niet rond, ze worden gebouwd door de Zuid-Afrikaans firma Paramount Group en de meesten zijn in gebruik bij het Zuid-Afrikaanse leger en de strijdmachten van Jordanië en Azerbeidzjan.

Mocht u niet weten waar ik het over heb, het is een soort uit de kluiten gewassen gepantserde auto waartegen een Amerikaanse Humvee een watje lijkt.

Top Gear wijdde er ooit een reportage aan:



   

Het was waarschijnlijk de enige kans van de congé om hem in levende lijve te bewonderen... tja... pech!

Ik heb geluk op een andere vlak: het is een groot complex met véél winkeltjes, maar mijn lieftallige eega vindt zo direct niets dat ze absoluut ontbeert... ze functioneert op winkelgebied niet zo vlotjes onder tijdsdruk en een half uurtje laat niet toe rustig en beheerst haar ding te doen... ik kan er enkel maar het beste van hopen en neem dan maar een paar fotootjes van de gangen... waar het verbazend koel en vooral rustig is.

IMG_0781.JPG

IMG_0789.JPG

IMG_0782.JPG

IMG_0787.JPG

IMG_0788.JPG

IMG_0784.JPG

Ze hebben hier volgens mij echt wel alles... van biltong (gedroogde reepjes vlees in zakjes) tot 4x4 pick-ups.

IMG_0783.JPG

IMG_0790.JPG

Maar géén Marauders!

Ik haal voor haar een meeneemkoffie - omdat onze tijd er rapper opzit dan gedacht - en stipt op tijd komt het busje voorgereden en zijn we weer weg!

Het volgende item op Louis zijn programma betreft geen externe bezoeken aan dorpen of malls... maar intern amusement: hij heeft een cd-tje mee met Afrikaanse liedjes, deelt teksten uit en het volgende half uur kwelen we uit volle borst mee met "my Sarie Marais" en vooral met "In Afrika" van Blackie Swart... zo vals als een kat...maar we zingen toch mee!


En zo is het middag voor we het goed beseffen... we rijden de hoge brug van de Stormsrivier over en draaien vier kilometer verder het gelijknamige dorpje in waar we gaan lunchen in een rock&roll restaurantje. Normaal was het ergens anders voorzien, maar Marleen is hier al geweest en heeft dit etablissement onderweg met aandrang aanbevolen... en het blijkt een zeer goede keuze... je stapt zo de jaren 50 en 60 binnen!

IMG_0793.JPG

IMG_0796.JPG

We vinden in onze groep spijtig genoeg niemand die aan het juiste profiel beantwoordt, maar dat kan de pret niet temperen...

IMG_0795.JPG

IMG_0797.JPG

IMG_0798.JPG

IMG_0803.JPG

IMG_0802.JPG

20170410_131353.jpg

20170410_131416.jpg

IMG_0799.JPG

even poseren... cool

20170410_130651.jpg

20170410_130613.jpg

Als we een doos pruiken ontdekken, loopt het helemaal uit de hand

20170410_130933.jpg

20170410_131021.jpg

20170410_130758.jpg

Maar na een kwartiertje worden we zachtjes aangemaand om toch maar eens iets te eten te bestellen... zelfs de menu is een attractie op zichzelf!

20170410_132157.jpg20170410_132219.jpg20170410_132231.jpg20170410_132143.jpg

Er staan héél veel leuke benamingen op maar we zijn niet altijd helemaal zeker welke vlaggen welke ladingen dekken. Martine kiest een "Seven Year Itch" (dat blijkt gewoon Spaghetti Bolognese) en ik kies een "Rib Burger"... en dat blijkt gewoon een hamburger... en voor de drank bestel ik mij in het kotje er naast (van dezelfde eigenaar!) nog maar eens een plank proevertjes... ie op de luchthaven smaakten en dat is bij deze eigenlijk hetzelfde.

20170410_132452.jpg

20170410_132515.jpg

20170410_131723.jpg

20170410_132106.jpg

De frieten mochten iets vrijgeviger uitgestrooid worden... maar het smaakt allemaal en we staan er dus flink op om seffens de middagwandeling aan te vatten: we gaan langs de kust een eindje wandelen tot aan de monding van de Stormsrivier... niet echt ver, maar naar het schijnt wel over een mooi en een beetje speciaal pad.

IMG_0805.JPG

IMG_0806.JPG

Als alles op is zijn we vertrokken.

We rijden eerst terug naar de grote weg, draaien een paar kilometer verder naar zee af en komen dan helemaal terug naar de kust gereden doorheen het Nationale Park tot aan de monding van de rivier. Onderweg passeren we de parking van de "sleurhutten" (cfr gids Louis)

20170410_141939.jpg

20170410_142031.jpg

Het is een prachtige plek... tot kort stond hier een groot restaurant maar dat is onlangs helemaal afgebrand... de horeca huist noodgedwongen in een tent op de rotsen... een strand is er hier niet, maar de rotspartijen zijn spectaculair.

DSC_0116.JPG

DSC_0115.JPG

Terwijl ik al die natuurpracht tracht voor de lens te krijgen, verschijnt er voor mijn voeten een Kaapse Klipdas die komt polsen of er wat te vreten valt... bij nadere bestudering van de omgeving merken we dat het vol zit van die beestjes... we zijn ze al tegengekomen en toen heeft de gids uitgelegd dat het geen soort knaagdieren betreft maar een restantje van de familie van de "Procaviidae" en eigenlijk betrekkelijk nauw verwant is aan de slurfdieren... zoals de olifant... deze ziet er in elk geval minder gevaarlijk uit!

DSC_0110.JPG

DSC_0112.JPG

We worden gebriefd door Louis en hebben anderhalf uur vrije tijd hier om de wandeling naar de monding en de hangbruggen te doen.

DSC_0118.JPG

DSC_0117.JPG

Je kan hier in de buurt allerlei soorten sport doen: kajakken, klimmen, paardrijden, "canopy" tours doen, maar wij houden het op wandelen... de hangbruggen liggen - of hangen - in vogelvlucht 600 mter hier vandaan, maar het paadje loopt langs de bergwand en we steken vrolijk een strandje over, passeren aan een grot met waterval en beginnen dan aan de eerste klim.

DSC_0119.JPG

DSC_0120.JPG

DSC_0122.JPG

DSC_0121.JPG

DSC_0123.JPG

DSC_0124.JPG

DSC_0125.JPG

DSC_0128.JPG

DSC_0131.JPG

DSC_0130.JPG

Na 20 minuutjes stevig doorstappen en klimmen en dalen - maar vooral klimmen - op het plankier tegen de bergwand, zien we de bruggen beneden ons liggen...

DSC_0132.JPG

DSC_0133.JPG

DSC_0134.JPG

DSC_0135.JPG

Iets meer dan 100 trappen later en lager staan we aan de langste brug, de originele werd gebouwd in 1969, maar geraakte zwaar beschadigd door brand en storm en werd helemaal vernieuwd in 2006 en toen werden er nog een paar anderen bijgelegd, zodat je nu in een lus weer naar boven kan en niet krek dezelfde weg straks op moet als bij het afdalen... voor meer "technische details" over de bruggen verwijs ik naar de fotootjes, anders heb ik die plakkaten voor niks liggen trekken.  

DSC_0136.JPG

DSC_0137.JPG

DSC_0141.JPG

We jumpen niet - want dat is prohibited - maar bewonderen de Stormsrivier... 't is bijna niet te geloven dat het hier bijwijlen heel zwaar kan stormen, het riviertje ziet er vandaag kalm uit... 

DSC_0139.JPG

Maar de Indische oceaan is wel vrij woelig, de goven beuken op de rotsen en het is niet aangeraden - en eigenlijk ferm verboden - om hier in zee te zwemmen.

DSC_0142.JPG

DSC_0143.JPG

Martine is al aan de terugtocht begonnen, maar wij blijven met een groepje wat op het strand zitten genieten en doen een klap met een Vlaamse familie... er zitten hier werkelijk overal landgenoten... overal waar je komt en stopt hoor je Vlaams praten... en dan vertrek ik ook weer naar de overkant en steek de twee kortere bruggen over.

DSC_0144.JPG

DSC_0145.JPG

DSC_0148.JPG

DSC_0147.JPG

DSC_0151.JPG

Na een heel steile klim geraak ik bij mijn madam, laat mij eens trekken en 10 minuten later passeren we weer de grot met waterval en staan even later weer aan het strandje... waar een paar kajakvaarders met veel moeite en met behulp van wat ondersteuning vanaf de wel trachten te landen op een soort botenhelling...

DSC_0152.JPG

DSC_0153.JPG

Wij installeren ons nog even in het zonnetje op het terras van het afgebrande restaurant en genieten van het schouwspel...

DSC_0154.JPG

ik neem nadien nog een fotootje van de rotsen... waar ik niet op uitgekeken geraak... en van de "R-brothers"... onze drie jongsten van het gezelschap wiens achternaam ik privacygewijs liever niet publiceer.  

DSC_0157.JPG

DSC_0160 (2).JPG

 

DSC_0162.JPG

Nog een laatste keer dag zeggen aan de klipdassen en we rijden weer naar de grote baan, draaien terug richting Stormsrivier en steken de brug weer over om 8 km verder linksaf de Lodge op te draaien... we zijn er en 't is nog geen kwart voor vijf! Wat een luxe!

DSC_0164.JPG       DSC_0165.JPG

We krijgen zoals overal een drankje en de sleutel van een kamer terwijl noeste medewerksters de bagage naar de juiste plek slepen en kunnen ons dan gaan opfrissen.

DSC_0167.JPG

Die kamer mag er anders zijn... we sliepen al in tenten en in kamers in een afgesloten complex of in aparte huisjes met telkens twee kamers, maar hier hebben we gewoon een blokhut voor ons alleen... en dan nog ééntje van respectabele afmetingen... 

DSC_0175.JPG

DSC_0176.JPG

Buiten hebben we een groot terras met twee (2!) mooie zetels en een picknicktafel met bank en een bbq... en binnen is er ruimte voor een heel kroostrijk gezin: een dubbel bed en nog een enkel in een wat aparte hoek en boven nog plaats voor twee volwassenen of een grotere hoop kinderen en beneden een grote salontafel en een ruime kast en veel zetels en een TV en frigo en veel opbergruimte naast het bed en een ruime badkamer met douche en in de hoek een bubbelbad... hoera, een bubbelbad... ik neem me voor daar seffens direct in te duiken!

DSC_0169.JPG

DSC_0173.JPG

DSC_0172.JPG

DSC_0180.JPG

DSC_0177.JPG

 

DSC_0170.JPG

We pulken zoals elke dag enkel de hoogstnodige spullen uit de valies, leggen propere kleren klaar en terwijl mijn madam alvast het bubbelbad uittest, doe ik een toertje doorheen het domein.

DSC_0182.JPG

DSC_0185.JPG

DSC_0184.JPG

Het is een stemmige bedoening, die Tsitsikamma Lodge... heel sfeervol en rustgevend en er is zelfs een redelijk groot zwembad... maar daar mag ik vermoedelijk zonder zwembroek niet in... en ik heb het al gezegd van die natte in de valies en zo... dus keer ik weer naar onze hut en jacuzzi, net op tijd om ook een uitgebreide bubbelbeurt te ondergaan.

DSC_0186.JPG

Nu ja, het moet gezegd: die vergelijkbare(?) dingen in de sauna's van Boetfort en Grimbergen en Londerzeel en zo zijn véél beter en die in San Blas op Tenerife had ook beduidend meer asem: het maakt hier wel een hels lawaai maar broebelt eigenlijk niet echt al te uitbundig... er staat wel een knop aan om de toestand bij te regelen maar daar krijg ik  - zelfs met bruut geweld - géén beweging in...

Zachtjes kabbelend geniet ik echter toch een heel tijdje van mijn bad... en dan is het hoog tijd om iets deftigs aan te trekken en ons op te maken voor het aperitief! Weeral!  

DSC_0187.JPG

Om te beginnen een glaasje wijn... en een (double) gin & tonic en even zalig zitten nagenieten van een mooie dag en de inrichting bewonderen en ondertussen ontdekken dat we ver de enigen zijn die uitgebreid een aperitiefje komen nemen. De anderen hebben ongelijk... 't is een goeie service, mooi zitten en nu dus wel lekker rustig!

DSC_0189.JPG

DSC_0190.JPG

IMG_0808.JPG

DSC_0191.JPG

de anderen - Ludo en Jeanine arriveren met een redelijke voorsprong op het peloton - druppelen traag binnen en om iets voor half acht gaan we aan tafel.

IMG_0811.JPG

IMG_0812.JPG

Ik zet mij aan het hoofd van een tafel, begin met een bord soep en verdiep mij dan zo in het diner dat ik totaal vergeet van mijn eten te trekken... maar één ding kan ik bevestigen: het buffet was weeral overdadig en lekker... héél lekker. 

We blijven nog even napraten in de salons maar gaan toch - voor onze huisnormen - vrij vroeg slapen... morgen staat er weer een drukke dag op het programma... valiezen buiten en ontbijt om kwart na zeven en om acht uur stipt vertrekken... want ze verwachten ons tegen negen uur in Plettenbergbaai!                

  

  

15:19 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-04-17

ZUID-AFRIKA dag 6 (van Pretoria naar Port Elisabeth)

Zalig geslapen vannacht: geen treinen, geen pick-ups met valiezen, geen taterende vroeg vertrekkende toeristen... absolute stilte en rust... nachtrust!

We lagen er een endje voor middernacht in en zijn om 7 uur klaarwakker en besluiten prompt om een wandeling door het domein te doen. Wij zitten in de mountain lodges, maar er zijn ook "bush" en "stable" exemplaren... hoewel, die laatste wil ik liever vermijden... aan de naam te horen zouden daar wel eens paarden kunnen huizen.

Eerst en vooral gaan we eens het park rond onze gebouwen verkennen...

DSC_0064.JPG

DSC_0066.JPG

DSC_0065.JPG

DSC_0072.JPG

DSC_0073.JPG

Ik ben trouwens niet de eerste wakker, er lopen al tuinmannen rond...

DSC_0063.JPG

Na een paar minuten stappen we vrolijk het pad af naar de bush lodge en passeren een safari-jeep... hier kan je dus ook "game-driven", dus... zitten er misschien toch wel beesten?

20170409_081403.jpg

De bush lodge ziet er redelijk hetzelfde uit als de onze, misschien met een iets groter zwembad

DSC_0071.JPG

DSC_0070.JPG

en met meer beestjes... echte! 

Als ik een paadje tussen de struiken door wandel, sta ik plots voor een paar zebra's... het heet hier natuurlijk Zebra Country Lodge... maar 't is toch even schrikken.

DSC_0069.JPG

Ik neem een foto en ga dan rustig weer de struiken door... zebra's zijn een soort paarden en tien tegen één ben ik daar ook algerisch voor! Misschien niet, maar 'k wil het risico niet lopen!

Terug dan maar naar de "Mountains", waar het zwembad inderdaad kleiner oogt... niet dat we zin hebben om een plons te doen... dan moet mijn zwembroek nat in de valies en daar heeft Martine het niet zo voor!

DSC_0076.JPG

Een watervalletje klatert in een hoek, maar voor de rest is alles nog in diepe ochtendrust verzonken.

DSC_0077.JPG

DSC_0075.JPG

Ik ga Martine halen, nog even poseren met mijn nieuwe T-shirt van gisteren en tegen kwart voor acht staat het ontbijt klaar.

DSC_0074.JPG

DSC_0079.JPG

DSC_0080.JPG

DSC_0081.JPG

Mijn favoriete chef-kok, dikke vriend voor één dag en bovendien exquise taartenbakker (iedereen vond de verjaardagstaart bijzonder lekker, maar dat heb ik al gezegd peins ik) staat al paraat en we ontbijten voor één keer rustig, aan een mooi gedekte tafel én in volle daglicht.

DSC_0082.JPG

Zoals afgesproken kruipen we om half negen in het busje voor de relatief korte rit naar Pretoria, bewonderen nog even deze schitterende locatie en rijden dan een kilometer ver... want onze eerste stop is al op het domein zelf.

20170409_081703.jpg

Daar ligt namelijk aan de toegangsweg een oud origineel dorpje - waarvan ik de naam op mijn foto niet meer kan lezen - dat door een groepje Zuid-Afrikaanse jonge witmensen helemaal wordt herschilderd... in het wit én in de vroegere blijkbaar felle kleuren... mooi!

20170409_083826.jpg

20170409_083848.jpg

20170409_083932.jpg

20170409_084009.jpg

20170409_084040.jpg

20170409_084139.jpg

20170409_084157.jpg

20170409_084315.jpg

20170409_084243.jpg

20170409_084342.jpg

De Louis en de Jan bekijken het allemaal vanachter de zijlijn en na een kwartiertje is de fotostop ten einde...

Ik trek nog net even een laatste foto van een oldtimer die toevallig passeert: een Datsun 120Y van 1974 begot... 'k heb zelf nog een coupe gehad van dat model... een Cherry XFII uit zowat diezelfde periode... maar die was na zes jaar compleet weg geroest... op een paar bluskes na ziet deze er dan eigenlijk nog heel goed uit!

Mijn Datsun was toen - zoals later door de garagist verontschuldigend werd beweerd - een "misse" levering: het ding was initieel eigenlijk bestemd voor de Afrikaanse markt, maar werd door die onnozele Japanezen per abuus op een boot richting Noord-Europa gereden. Aangezien het bij ons een titselke meer regent en kouder is dan in gemiddeld Afrika en ze hier al wel eens kwistig zout durven strooien en zo, waren de normen wat betreft antiroest-behandeling toen iets strikter voor onze, dan voor de zwarte markt... de Afrikaanse bedoel ik, niet die van aan het kanaal in Molenbeek. Maar... door dat beschermende bad was de mijne bij het ineen steken helemaal niet gepasseerd... ondanks een Dinitrol-behandeling roestte mijn Cherry XFII onder mijn gat weg op zes jaar tijd... toen zaten er al gaten in de deuren en brak uiteindelijk de ophanging achteraan gewoon door de vleugel en hing mijn wiel scheef... ik stond net in een file op de Hoogstraat, bijna aan de lichten in Zaventem, waar nu de Aldi staat, maar toen een mooie staminee was, Hotel de la Ferme... ik klauterde verbouwereerd uit mijn Cherry en de mens die achter mij reed stapte ook uit zijn auto om mij te melden dat er zo te zien een wiel was gelost... precies of ik dat niet wist... mijn hele auto hing scheef begot...

Maar we wijken af... Hoe kwam ik daar nu op... ah ja, Datsuns! (trouwens, sindsdien nooit meer gekocht!)    

20170409_083714.jpg

20170409_084552.jpg

Datsuns op of af... onze bus is een Volkswagen... wijlie weg!

25 minuten later staan we in Pretoria op de Meintjieskop aan de "Union Building"

20170409_093635.jpg

We krijgen hier 45 minuutjes om de omgeving te bezichtigen...

IMG_0696.JPG

IMG_0693.JPG

IMG_0694.JPG

enkel de omgeving, want in het gebouw zelf, waar de regering zetelt, mogen geen toeristen binnen... andere gewone stervelingen ook niet trouwens... peins ik.

Zelfs Mandela niet... die staat buiten... in het park... met zijn rug naar de regering... zou dat doelbewust zijn? wink

20170409_093801.jpg

Wij doen dus wat elke zichzelf respecterende toerist hier vermoedelijk pleegt te doen: een foto nemen met de Nelson... niet makkelijk hoor, want hij is 9 meter hoog en zijn armen hebben een spanwijdte van 8 meter... en de zon zit pal verkeerd 's ochtends!

20170409_093852.jpg

20170409_094150.jpg

20170409_094034.jpg

20170409_094312.jpg

20170409_094754.jpg

Het is wel een mooi beeld en een mooi plantsoen...en goed onderhouden!

20170409_094847.jpg

Als we weer boven aan het beeld van Mandela komen, merk ik dat ze achter zijn gat het water uit een bekken zijn aan 't pompen... mensen die werken... ik kan er sinds mijn pensioen met plezier uren staan op kijken... maar hier wordt dat maar matig geapprecieerd.

innocent

20170409_095239.jpg

20170409_095208.jpg

Eerst trachten ze me te negeren maar dan loeren ze wat ongemakkelijk en als ik een foto neem worden ze precies wat ambetant. Ik klim dan maar weer de trappen op en richt mijn aandacht op een oud stuk geschut...

20170409_095610.jpg

Waar ik eens een selfie mee neem... zomaar... en ook om geen andere mensen ambetant te maken. 

20170409_095635.jpg

en dan trek ik een bakkie met een dakkie...

20170409_095451.jpg

en een dakkie zonder bakkie

20170409_095441.jpg

en de achterkant van een monument voor de gesneuvelden...

20170409_100015.jpg

en tot slot mijn eigen eega, die in het zonnetje zit te babbelen

20170409_100045.jpg

En dan is het tijd voor de volgende attractie: Church Squaire... het hart van het "oude" Pretoria en bovendien een mooi plein met plantsoen en standbeeld van Paul Kruger.

Onderweg merken we wel dat er redelijk wat affiches hangen... er is hier de voorbije dagen ferm geprotesteerd tegen - en voor - het beleid van Zuma en de volgende dagen verwachten ze ook betogingen... maar vandaag is alles rustig. Het plein en omgeving zijn wel hermetisch afgesloten voor het verkeer, maar met een omwegje geraken we er toch en parkeren in Church Street, vlakbij. 

IMG_0702.JPG

IMG_0703.JPG

IMG_0704.JPG

Zo een politieke strubbelingen hebben eigenlijk ook een toeristisch voordeel: het is lekker rustig op en rond het plein, geen auto's of ander verkeer... we kunnen midden op straat lopen!

IMG_0705.JPG

Louis legt minutieus uit waar welke gebouwen staan en waar ze voor dienen... en ik neem foto's van de jongens die duiven voederen en kleinere jongetjes die zich ook amuseren en van de duiven zelf die massaal het gazon en het park vol schijten.

wink

IMG_0707.JPG

IMG_0711.JPG

en van een schoenwinkel... gespecialiseerd in zomersandalen.

IMG_0709.JPG

en van de groep... die zo te zien ook niet echt aandachtig aan het luisteren is

IMG_0710.JPG

en 'k laat mij trekken met Paul Kruger, die het Krugerpark oprichtte... 'k heb dat ter plaatse niet verteld, maar voor wie het interesseert, dankzij mijn vriend Michel B. (veel slimmer dan ik) weet ik nu het juiste verhaal: (ik citeer) Die Kruger zijn vrouw was overleden en hij had dus een kind (baby) en een aap. Die aap bleek een goeie babysit. Toen hij eens terugkwam van de jacht zag hij overal bloed en vond hij zijn kind niet meer. Hij zag de aap met mijn muil vol bloed, en dacht dat het 't bloed was van zijn kind en hij schoot die aap dood. Maar 't was bloed van een ander beest. Zijn baby was ongedeerd. Die aap had die baby dus verdedigd tegen dat roofdier. Om het goed te maken heeft hij dus dat park 'opgericht'

Voila, dat weten we nu ook weer!

 IMG_0714.JPG

Afrikaans es echt nie moeilijk te verstaan nie!

wink

die wijst naar het oude gemeentehuis... wedden?

20170409_104503.jpg

IMG_0716.JPG

We steken het hele plein over en in de schaduw van een gebouw op de hoek zit een massa mensen stilletjes op de grond te luisteren naar iemand die in een micro iets staat uit te leggen... dat intrigeert mij geweldig en we gaan dichterbij een kijkje nemen en als ik ook een kiekje neem, krijgen we heel vijandige blikken toegeworpen... we trekken ons strategisch terug en steken ons licht op bij Louis en blijkt dat het een openluchtmis is van één of andere protestantse kerk.

IMG_0717.JPG

Ze hebben massa's kerkgemeenschappen in Zuid-Afrika en allemaal met een beetje verschillend geloof, protestanten, gereformeerden, anglicanen, evangelische kerken, calvinisten en nog wat gelijkaardige soorten en inheemse Afrikaanse godsdiensten en daarbij zitten er nog Hindoes, Joden, Moslims en sommigen belijden een mix van vanalles.  Kortom er is voor elk wat wils.

Dit blijkt een dienst te zijn van één of andere Christelijk-protestantse strekking en richt zich tot de allerarmsten en daklozen uit de buurt... na de dienst krijgen ze allemaal iets te eten en te drinken en de missen worden bijgevolg massaal bijgewoond... op dergelijke manier zieltjes winnen... heel bedroevend... maar ook confronterend: wij klagen al eens over een trein 's nachts en die mensen zitten verdorie uren te luisteren naar een predikant, in de hoop daarna iets tussen de kiezen te krijgen... we zijn er even stil van... maar dan komt de toerist weer boven en gaat het leven voort.

Wat je niet kan aanvaarden, moet je veranderen... maar wat je niet kan veranderen... dat moet je aanvaarden!

We steken weer het plein over, bestuderen wie er volgens de affiches weg moet of mag blijven...

IMG_0718.JPG

IMG_0715.JPG

We bewonderen op de hoek een prachtig cafe in art nouveau stijl... waar nog wel een relikwie van de apartheid valt te bespeuren... enfin, we hopen toch dat het een relikwie is... of willen ze gewoon zeggen dat zatlappen er niet in komen of dat het een privéclub is... of zoiets?

IMG_0720.JPG

IMG_0721.JPG

en dan is het weer tijd voor het busje... en dat komt niet zo... dat staat er al... buiten beeld... ik trek liever de jongelui die een job combineren van (officieuze) verkeersagent, parkeerwachter en carwash... polyvalente en ondernemende (jonge) lieden die hard werken en dubbele jobs draaien om ergens te geraken... 't is alvast een eerlijker en eerzamer manier van brood verdienen, dan de politieke soort cumul bij ons door in een paar intercommunales en commissies en raden en andere bestuursorganen tegelijk te zitten makkelijke poen te scheppen .

Die laatste bezigheden zijn vermoedelijk wel iets lucratiever dan auto's wassen en bewaken in Church Street... maar we wijken weeral af! (wat is dat toch vandaag met mij... mijn gedachten dartelen continu buiten de lijntjes... de lente??) 

IMG_0723.JPG

Op naar het Voortrekkersmonument! We zagen het van bij Mandela in het park al in de verte staan en doen onderweg nog een korte stadstoer en om 11.15u bollen we de tolpoort voorbij...

IMG_0724.JPG

IMG_0725.JPG

Voor meer details verwijs ik graag naar internet... daar staat alle info... anders wijken we weer te ver af!

wink

Ik ga mij enkel beperken tot te zeggen dat het een imposant gebouw is, zowel vanbuiten als vanbinnen en dat je een machtig uitzicht hebt van boven op de balustrade... de moeite van het bezoeken waard...

IMG_0727.JPG

IMG_0729.JPG

IMG_0730.JPG

IMG_0731.JPG

20170409_112805.jpg

20170409_112728.jpg

20170409_112852.jpg

20170409_113040.jpg

20170409_113136.jpg

20170409_113907.jpg

IMG_0735.JPG

IMG_0732.JPG

IMG_0733.JPG

IMG_0734.JPG

IMG_0736.JPG

IMG_0737.JPG

20170409_114834.jpg

Ik kan er maar één ding over besluiten... straffe gasten die "Voortrekkers"... weliswaar waren het eigenlijk gewoon een soort veroveraars, die de inboorlingen hun land kwamen afpakken, zoals de Spanjaarden ooit in Midden- en Zuid-Amerika deden, de cowboys met de indianen in Noord-Amerika flikten en de Franstaligen in de Vlaamse Rand proberen en Brussel met Zaventem zijn vliegveld zou willen doen, maar toch... straffe gasten... héél straffe gasten!

(wat betreft dat vliegveld van Zaventem: straks - we zijn vandaag als ik dit schrijf zondag 23 april - om 15.00u is er een wandeling aan het station... u komt toch ook?)

We hebben er zowaar dorst van gekregen, van al die heroïsche heldhaftigheid.

20170409_121001.jpg

En dan zit onze tijd hier er al op... seffens nemen we het vliegtuig naar het zuiden voor het tweede deel van de reis, maar eerst moeten we nog even opzij voor een politiecontrole... ik heb niet goed begrepen wat ze controleren, maar 't is in orde... we geraken op tijd op "OR Tambo International Airport" 

IMG_0740.JPG

IMG_0741.JPG

Het inschepen gaat vlot want alles is op voorhand geregeld door de Blauwe Vogel... nu ja, geregeld... 't was te denken dat daar ook wel iets zou zijn dat er niet op trekt: ze hebben thuis in Sint Truiden vooraf stomweg geen rekening gehouden met de bestaande koppels, maar gewoon op alfabetische volgorde de zitjes voor de hele groep geboekt... iedereen zit wel dicht bij - maar door - mekaar... dankzij wat puzzel- en omwisselwerk slagen de meesten er toch in bij hun eigen echtgenoot te geraken straks.

We geraken alweer moeiteloos doorheen controles en scanners en zoeken een zitje in een bar om de 2 uur vrije tijd te doden en ik ontdek dat ze hier van de luchthaven zelf een brouwerij in bedrijf hebben... denk ik toch: Airport Craft Brewers... die brouwen 7 producten: één cider en 6 verschillende biertjes en voor 50 Rand kan je een proefplank proberen... 3 euro en een klets... voor dat geld kun je zoiets niet laten staan!

IMG_0742.JPG

IMG_0744.JPG

IMG_0743.JPG

Ik besnuffel, ruik, kijk, nip, proef, wik, weeg, drink en geniet... en besluit dat het lekker is!

Het één al meer dan het andere maar toch... al veel slechter bier gedronken dat dit (Hollandse pils bijvoorbeeld)  

20170409_140419.jpg

20170409_143013.jpg

Alles uit!

smile

een geluk dat ik mijn zitje aan het venster heb omgeruild met Tony voor ééntje aan het gangpad... ik zat anders niet naast mijn eigen maar naast zijn madam en vooral... het is heel handig... want 'k ben twee keer naar de wc gemoeten tussen Johannesburg en Port Elisabeth!

We landen op een heel rustige luchthaven: we zijn het enige vliegtuig op de tarmac en mogen gewoon vanaf de trap naar het gebouw wandelen. Dat kom je niet veel meer tegen.

20170409_172133.jpg

20170409_172305.jpg

 

IMG_0745.JPG

We rijden het vliegveld af, passeren op een mooie boulevard aan het water en staan 10 minuutjes later in Summerstrand, de wijk waarin onze Singa Lodge ligt.

IMG_0746.JPG

IMG_0747.JPG

IMG_0748.JPG

IMG_0749.JPG

IMG_0750.JPG

IMG_0753.JPG

De troepen worden verzameld, we krijgen een sapje, de zwarte dames zeulen onze bagage naar de kamer en de sleutels worden verdeeld... alles loopt weeral op wieltjes... behalve onze valies... als we in de kamer toekomen blijkt dat één van de wielen is afgebroken... ze komen het onderdeel braaf brengen, maar vanaf nu wordt het wel heffen en sleuren... 

IMG_0813.JPG

Tja.. misschien is er al een doef tegen gegeven op het vliegveld en de laatste dagen waren zwaar voor onze bagage... ik meld het aan Louis en die maakt zich direct op om van zijn oren te gaan maken en zal het gaan regelen dat de lodge de kosten met vergoeden, maar 't is een 35-jaar oude valies en wie weet trekken ze het niet van het schamele loon van het personeelslid af, dat de toevallige pech had met onze valies te moeten sleuren... we vragen hem het zo te laten... nu hebben we een reden om thuis eens een nieuwe te kopen... na 35 jaar mag dat al wel eens.

De kamer is in elk geval ook zonder dat wiel een succes: ongelooflijk mooi... ik geraak er niet op uitgekeken, echt waar... vooral de douche, een halve maan die de scheiding vormt tussen bad- en slaapkamer is spectaculair... 

IMG_0756.JPG

DSC_0085.JPG

DSC_0083.JPG

DSC_0086.JPG

DSC_0087.JPG

DSC_0088.JPG

Zo een mooie kamer hebben we nog niet gehad... maar toch ontbreekt er nog één detail... há... gevonden!

DSC_0093.JPG

Terwijl ik het bed "verfraai", legt Martine alles klaar voor straks en dan is het hoog tijd voor een aperitiefje.

DSC_0089.JPG

IMG_0751.JPG

Voor het zwembad is het wat te laat en te fris, de lodge ligt ook wat ongelukkig in de schaduw van een appartementsblok, maar de bar is dik OK

IMG_0752.JPG

Twee dubbele gin-tonics en een fors glas heel goeie witte wijn later, moeten we naar binnen, aanschuiven voor het diner... we bewonderen eerst de inrichting van de salons en zijn net getuige van een hagedis die zijn avondmaal voor onze neus vangt en binnenspeelt.

DSC_0094.JPG

DSC_0095.JPG

DSC_0096.JPG

DSC_0097.JPG

DSC_0101.JPG

Het kader is subliem en de sfeer uitermate gezellig...

DSC_0108.JPG

DSC_0109.JPG

Het diner zelf valt een klein beetje tegen... geen buffet maar een slaatje en keuze uit twee hoofdgerechten... 't is niet slecht, maar ik heb al veel betere paella gegeten en de pasta van Martine stelt ook niet veel voor.

 

DSC_0107.JPG

DSC_0106.JPG

DSC_0104.JPG

Maar 't is plezant zitten en de wijn is bijzonder lekker en de sfeer goed en we blijven nog wat napraten buiten en keren dan door de sprookjesachtige tuin naar onze mooie kamer terug... dé mooiste kamer... tja... je kan niet alles tegelijk willen nietwaar.

DSC_0091.JPG

DSC_0092.JPG

 

Het is enkel binnen wat opletten geblazen... voor je het beseft geef je hier een (gratis) striptease weg straks bij het naar bed gaan... want die luikjes laten toch wel wat beeld door...

DSC_0102.JPG

nu ja, erg is dat niet... 't is een sjagrijn die op zo iets zeurt!

wink      

En met die geruststellende gedachte kleden we ons uit, douchen heel grondig en gaan naar bed... slapen!  

      

11:21 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |