20-08-17

Senegal dag 9: alweer wandelweer

Het is vandaag 21 juli... in Senegal is dat gewoon een dag als een ander... en dat vinden wij opperbest!

wink

't is zelfs een druk bezette werkendag voor de mannen van de maintenance, want voor dag en dauw zijn ze met vereende krachten bezig aan onze trap naar het strand.

Onder het alziende oog van een kerel - de ploegbaas? -  in een ander kostuum, die druk bezig is met een smartphone, scheppen vier mannen zich nat in het zweet.

20170721_105418.jpg

Ze graven en meten en prutsen met stenen tot de houten planken ongeveer recht liggen en slepen dan een zeil aan waarop de cement wordt gemengd en ik bekijk het allemaal vanop mijn terras en hou nauwgezet de ploegbaas in de gaten.

Zodra hij het eindelijk aftrapt, ga ik de mannen dag zeggen en bedanken voor de moeite en vraag of ze iets kunnen aanvangen met een bic? Dat kunnen ze, dus even later zijn we weer 4 van onze stock Belgacom-stylo's kwijt.

20170721_114953.jpg

Na het ontbijt gaat Martine zich op onze vaste stek installeren en ik doe een duik in het zwembad om met frisse kop de dag te beginnen, monster de lucht, besluit weer op stap te gaan, maar check het toch even bij onze zwarte Armand Pien achter de toog en mijne maat van de baobab-pap bestudeert de lucht en zegt dat ik gerust kan vertrekken. 

Ik verzeker Martinneke dat ik niet te ver en te lang ga wandelen en trek dan blij gemoed door het park naar de poort. 'k Heb het misschien al gezegd, maar 't is echt een mooie tuin...

20170721_120918.jpg

20170721_121051.jpg

20170721_121104.jpg

20170721_121239.jpg

Ik geraak langs het poortje tot op de parking voor de receptie, zonder dáár te passeren en mijn "vriendin" heeft dus de kans niet om te zagen over de 60 euro poef die ik nog staan heb.

Ik zeg beleefd dag tegen de securitymannen en sla linksaf naar het strand.

Eigenlijk weet ik nog niet goed waar ik vandaag heen ga... een beetje zoals de ezel die even verder wat staat te staan... het beestje is in diepe gedachten verzonken en wacht op... ja... op wat eigenlijk?

Hopelijk is 't niet op Godot.

Ik trek er alvast een foto van: 't is de eerste keer dat ik een ezelskar zie met een buitenboordmotor!

20170721_121714.jpg

Ik zeg dag tegen de ezel en stap door tot onder aan het straatje, waar de weg stopt en het natuurgebied begint.... en waar je desgevallend je auto kan parkeren tegen betaling en iets kan eten in een "stemmig" restaurantje... allemaal dingen die ik al zeker niet ga doen.

20170721_121747.jpg

20170721_121803.jpg

Het strand aan de lagune laat ik voorlopig liggen, daar zijn we al genoeg geweest.

Ik besluit plots om weer richting dorp te stappen en daar dan een zijstraat in te draaien en zo verderop aan de lagune uit te komen.

'k heb geen gps mee en mijn telefoon staat veiligheidshalve nog altijd op vliegtuigstand: In Zuid-Afrika had ik op een half uur surftijd 50€ aan mijn broek. Maar dat heb ik al allemaal uitgelegd bij het verslag van de eerste dag.

Kortom, we zullen op ons geografisch geheugen, puik oriëntatievermogen en buikgevoel moeten vertrouwen en zien straks dan wel waar we uitkomen.

Ik sla op de hoofdbaan de eerste zandweg in, wandel voorbij alweer een paar ooit mooie maar verlaten villa's en passeer zowaar een soort openbaar fitnesstoestel.

20170721_122206.jpg

20170721_122220.jpg

Het ding naar beneden trekken is goed voor een hele boel spieren, van buik over schouders tot armspieren... peins ik. Het zweet loopt nu al van mijn rug, zonder fitness, maar de goesting om het eens te proberen is te groot en het lukt me nog ook... maar na vijf keer trekken stop ik er dus mee... en wandel doornat verder.    

20170721_122639.jpg

Na 500 meter komt de weg inderdaad uit op de lagune.

20170721_122911.jpg

Het is laag water en het valt me op dat er een massa wielsporen in het slijk lopen... er is geen kat nu, maar blijkbaar is er hier onlangs toch druk verkeer geweest... raar! Heel raar.

Maar ik herinner me plots dat Davy vertelde dat zij hier ook zijn gepasseerd met een ezelskarretje en een gids en dat deze plek een geliefkoosd oefenterrein is bij iedereen die leert met de auto rijden en zich voorbereidt op zijn examen. 

Wie had dat nu gedacht, dat er hier een autorijschool bestaat... met lessen en examens en al.

Technische controle, dat is er alvast niet... denk ik toch.

20170721_122926.jpg

Ik volg een paar bandensporen naar rechts... in de richting van enkele grote villa's aan de oever.

20170721_123251.jpg

20170721_123215.jpg

Er staat ook hier weeral veel leeg en/of te koop... op het hele pad naast de lagune valt er geen spoor van leven te bespeuren... zonde, want het zien er prachtige gebouwen uit. Sommigen zijn wel wat verkommerd, maar je kan er nog iets heel moois van maken volgens mij... mits een beetje kosten, onder andere aan de elektriciteit... want helemaal conform is de installatie meestal niet!

20170721_123416.jpg

Ik loop op goed geluk een zandweg in en hoor stemmen... er wonen dan toch nog mensen in deze buurt 

20170721_123504.jpg

Het rare is dat het enige pand van de wijk met enige bewoning, zo te horen een bouwval is, van een huis dat nooit afgeraakte.

Het is een wat onwezenlijke buurt.

Maar... ik kom ook mooie plekjes tegen.  

20170721_123549.jpg

Na een half uur zwetend slenteren doorheen stoffige zandwegeltjes, kom ik plots op een grotere baan uit, weliswaar ook een onverharde, maar toch al een breed exemplaar... bijna een laan, want met bomen omzoomd.

En er zijn mensen... 'k ben dus terug in de bewoonde wereld.. en stap fluks door tot ik op de asfaltweg uitkom, vlakbij het centrum van La Somone.  

20170721_124030.jpg

20170721_124039.jpg

Het is nog maar net een uur of elf, dus is er meer dan genoeg tijd om nog eens een ommetje te maken tot aan de markt... waar ik weeral géén foto's durf te maken van de kramen, maar wel van de straat en de zijwegen onderweg er naar toe.

20170721_125055.jpg

20170721_124854.jpg

20170721_125209.jpg

Het intrigeerde me al op de eerste wandeling: "van wie zouden die schapen zijn?" vraag ik me ook nu weer af. Zouden dat "wilde" exemplaren zijn of eigendom van één of andere schapenhoeder?... eentje die zijn beesten dan toch wel veel loopruimte geeft.

Later kom ik te weten dat alle schapen inderdaad toebehoren aan dorpelingen, maar dat het de gewoonte is ze gewoon tijdens de dag te laten loslopen in het dorp en 's avonds vindt elk beest blijkbaar moeiteloos zijn eigen stal terug.  

Op het plein achter de markt heb ik een leuke ontmoeting met twee jongedames die op een ouwe bulldozer zitten te spelen. Ze poseren ongevraagd en gewillig voor de lens en vragen wie ik ben en van waar ik kom en vinden het duidelijk prachtig dat een "toubab" zomaar een babbeltje komt doen.

20170721_125335.jpg

20170721_125415.jpg

En als ik ze allebei een stylo cadeau doe, kan hun dag helemaal niet meer stuk. 

Ik sla een willekeurig pad in en ontdek tot mijn verbazing dat er hier inderdaad een rijschool is. Het zal dus wel kloppen dat ze aan de lagune komen oefenen.

20170721_125623.jpg

De bakker even verderop is dicht en bij de B&B(?) bekennen ze kleur! 't Is binnen een paar weken verkiezingen en hier maken ze reclame voor een kerel die zijn kiezers belooft te ijveren voor "Un Sénegal debout et indépendant"!

20170721_125639.jpg

20170721_125836.jpg

Nu ben ik redelijk zeker dat ze zich hier al van in 1960 hadden afgescheurd van Frankrijk... tssss.... 't is met die politiekers al blijkbaar net dezelfde miserie als bij ons: ze beloven vooraf "n'importe quoi" en de gewone burger trapt daar dan met zijn twee voeten tegelijk in en is daarna meestal dik gezjost!

Hoewel, iets beloven dat er al meer dan een halve eeuw is... da's natuurlijk wel slim gezien!

Net als ik een fotootje heb gemaakt, komt er een lichtjes wantrouwige dorpeling uit de poort piepen en ik zeg vriendelijk goeiedag, wijs hem naar de affiches en vraag of dat een goeie kandidaat is en of hij er dan voor gaat stemmen... dat blijkt inderdaad twee keer juist.

Maar even verder passeer ik een paar ouwere mannen die tegen de muur zitten te babbelen en die hebben me bezig gezien en één van hen roept me met een brede grijns toe dat zij alvast niet gaan stemmen voor die gast van op de affiche...

tja... ieder zijn goesting nietwaar. Ik vraag dan wie er wel hun voorkeur heeft, maar dat weten ze nog niet want... "ce sont tous les mêmes"!

Wie ben ik om dát tegen te spreken.

undecided

Tegen half twaalf ben ik - een goeie kilometer verder - weer aan het hotel en val alweer in verbazing: ze hebben hier dus toch vuilkarren... 'k had er vooraf geen euro op durven verwedden, want het landschap geeft je niet direct de indruk dat er aan intensief aan dat soort fantasietjes wordt gedaan, maar in het hotel houden ze dus in elk geval hun afval bij en wordt dat opgehaald door de gemeente. 

20170721_131150.jpg

In de schaduw zit de traditionele groep mannen op vinkenslag maar ik wimpel alle voorstellen voor gidsen, taxi's, Marlboro-pas-chèr en andere "services" af en steven de hotelpoort in, word grondig gecheckt door de security, schenk die mannen elk een stylo en rep mij dan naar de bar in de lobby voor een aperitiefje.

20170721_131730.jpg

Wandel dan de 600 stappen tot aan het andere zwembad en neem samen met de madam (nog) een aperitiefje en vertel uitgebreid over mijn wandeling en tegen één uur zakken we af naar het terrasje onderin, waar ik mij eens laat trekken met mijne maat van de bbq.

20170721_144922.jpg

't is vandaag als voorgerecht tonijn-met-tomaten-sla en een soort kipsla met pompelmoes en olijven en daar dan wat gezonde omkadering bij en nadien geroosterde vis met twee soorten dressing en frieten en als toemaatje een schep warme groenten uit de bak binnen. 

20170721_145256.jpg

20170721_150235.jpg

En een karafke rosé!

20170721_145235.jpg

En daarna nog dessert... en dat allemaal met schitterend uitzicht op zee en strand... meer moet dat niet zijn!

De rest van de namiddag lees ik verder in mijn boek en rond half vijf - als de zon wat achter de wolken schuilt - besluiten we een wandelingetje te doen tot aan de lagune en terug en merken onderweg dat onze trap gegoten is. de mannen hebben flink gewerkt en met dit weer droogt beton redelijk rap... denk ik toch... nu ja, toch zolang het niet te veel stortregent.  

20170721_183007.jpg

Aan de lagune is 't rustig. Ik heb ondertussen ook een feilloos systeem ontwikkeld om kandidaat-gidsen te doen afdruipen: zodra er zich eentje aanbied, haal ik mijn verzameling kaartjes boven, verwijs naar "Shortboy" en meld met vaste stem dat we verder niks nodig hebben... en het werkt!

20170721_190248.jpg

20170721_190717.jpg

Aan het "drukke" zwembad is het even later alweer tijd voor een verfrissing... 

20170721_191741.jpg

Maar echt lang blijven plakken, dat durven we niet goed: de lucht wordt plots héél dreigend en al onze rommel ligt open en bloot aan het andere zwembad... een halve kilometer verder... als we hier nu een wolkbreuk op ons dak krijgen, is alles ginder seffens zeiknat!

20170721_191733.jpg

We gieten onze gin-tonic dus in twee teugen binnen en haasten ons naar de andere kant van het domein, om dan de rest van de namiddag vast te stellen dat er geen drup regen uitvalt.

Tegen zeven uur is het alweer tijd om op te kramen en ons klaar te maken voor het diner en de roofvogels maken zich ook klaar voor hun avondmaal: rond de bomen waar die honderden wevervogeltjes in huizen, cirkelen in de late namiddag telkens tientallen vogels... op zoek naar een prooi... 'k peins dat het een soort haviken zijn... of toch iets van die strekking. We zien ze in elk geval regelmatig een duik nemen en ik supporter in stilte voor de zwart-gele wevertjes... macht der gewoonte, peins ik.

cool 

20170721_213342.jpg

Het is vrijdag, dus voorstelling van de staf en aperitief, maar we laten die rare gekleurde drankjes links liggen... eigenlijk rechts staan en bestellen aan de bar ons gewone recept: een witte vin blanc pour la gazelle en een gin-tonic pour le toubab.

En een week nadien - thuis dus - kom ik weeral maar eens tot de vaststelling dat zo een fototoestel in een smartfoon echt maar alleen deftige foto's trekt als er veel licht is... zoals in volle zon... 's avonds - met of zonder flits - trekt al wat ge trekt op niks!

20170721_213902.jpg

20170721_214218.jpg

en daarmee bedoel ik wel de (zeer povere) beeldkwaliteit... niet het onderwerp!

20170721_214922.jpg

20170721_221837.jpg

We sluiten onze vrijdag af met een optreden en een druppel in de bar en beseffen plots: oeps... over halfweg... volgende week deze tijd zitten we alweer thuis!

Hoera dus... we hebben nog bijna een hele week congé en daar drinken we graag nog eentje op... de laatste... van vandaag!

wink     

 

            

 

20:44 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-08-17

Senegal dag 8: op wandel

Op donderdag sta ik monter en enthousiast op: wreed goed geslapen en een hele nacht van niks last meer gehad. Voor achten neem ik al een kijkje buiten op ons strand en zie dat het een prachtige dag gaat worden. 

20170720_101323.jpg

De lucht is blauw, maar dat wil hier niks zeggen. Op een half uurtje tijd kan het plots stijf bewolkt zijn... of weer opklaren.

Er is ook weeral nieuws van het bouwfront: gisteren met al die commotie heb ik het zo niet in het oog gehouden, maar ze hebben flink gewerkt aan de trappen want die van de buren zijn gegoten en bij ons is de bekisting ook klaar!

20170720_101235.jpg

20170720_101440.jpg

We gaan ontbijten, waarbij ik toch nog - onder lichte druk van Martine - een beetje oplet wat ik allemaal binnenspeel: liever nog geen rauwe groente of fruit en zeker géén mergueze-sossiskes, spek (hier is 't weliswaar gebakken hesp) of bonen in tomatensaus of zo... maar een stukje stokbrood met wat beleg moet kunnen.

20170720_112821.jpg

Als we aan ons zwembad de handdoeken open leggen, is het weer ondertussen alweer helemaal overtrokken en hangen er dreigende wolken over de zee. Ik ga dag zeggen tegen de barmannen, bedank mijne maat uitgebreid en vertel hem dat het een krak is, want dat mijn binnenwerk precies weer optimaal functioneert.

Hij neemt de lofbetuigingen in ontvangst met een air van " 'k heb het u toch gezegd"... maar ik ben hem innig dankbaar en neem me voor hem één dezer een dikke fooi toe te stoppen... liefst stoemelings... anders moet hij het misschien afgeven voor een pot of zoiets.   

We polsen gelijk even naar het weer, maar volgens hem gaat het niet regenen. Sinds de stunt met het baobabsap van gisteren, heeft hij in mijn ogen dusdanig veel geloofwaardigheid opgebouwd, dat ik hem op zijn woord geloof.

We besluiten - nu ik me weer vlotjes ver van een sanitaire installatie durf te verwijderen - een lange wandeling te doen langs het strand, helemaal tot voorbij de landtong die we zien liggen.

20170720_114018.jpg

20170720_114450.jpg

20170720_114517.jpg

20170720_114929.jpg

20170720_114938.jpg

Het is eb, dus makkelijk stappen in het natte zand en na een kwartier ligt de "vissershaven" al achter ons en marcheren we richting La Somone.    

20170720_115438.jpg

We weten ondertussen dat het strand hier enorm te lijden heeft van erosie en dat de zee deze kust stilletjes aan het "opeten" is.

20170720_113958.jpg

De oeverbewoners trachten allemaal hun voorzorgen te nemen en bouwden of bouwen muren, om bij hoog water de boel droog te houden en veel buitenlandse eigenaars van de chique villa's aan de waterkant hebben er genoeg van en proberen hun eigendom te verkopen, terwijl sommige opportunisten(?) toch nog een nieuw optrekje laten zetten.

20170720_122706.jpg

20170720_120811.jpg

20170720_122530.jpg

20170720_123109.jpg

20170720_123333.jpg

En de hotels en restaurants staan zowat allemaal leeg... op een uitzondering na.

20170720_123755.jpg

Afgezien van ons "all-inclusive" hotel is het hier dus tegenwoordig een redelijk dooie boel en dat 't is heel spijtig voor de bevolking, want veel valt er hier echt niet meer te verdienen.

20170720_115618.jpg

20170720_115718.jpg

We wandelen een kilometer of twee langs de kust, zitten wat te bekomen op een bankje en gaan dan terug.

20170720_121605.jpg

20170720_124241.jpgJe merkt hier en daar duidelijk dat het strand langzaam kleiner - of lager - wordt!

20170720_120246.jpg

Na een anderhalf uur wandelen hebben we er genoeg van om verlaten villa's en bouwwerven te bekijken.

Het is hier precies een kruising tussen strandvakantie en "Urban Exploring"!

We passeren opnieuw onze vissers en staan tegen de middag weer aan ons hotel.

20170720_124505.jpg

De rest van de middag en achternoen is gewoon "business as usual": ik waag me aan een gin-tonic, die er vlot in gaat... en blijft... en de tweede ook.

We gaan eten bij onze maten van de bbq, houden nadien een siësta in de lommer van de parasol, doen een zwemmeke en lezen wat en tegen zessen blazen we verzamelen in de bar!

20170720_201109.jpg

Het is donderdag, dus koopjesdag: elke week staat er hier dan een "artisanaal" marktje op het strand voor de lounge en dat willen de dames niet missen!

20170720_202548.jpg

20170720_202555.jpg

20170720_202645.jpg

Er zijn schoon dingen te koop... héél schoon dingen... maar ik laat deze kelk aan mij voorbij gaan en beperk mijn bijdrage tot foto's maken van al dat fraais en besluit...

Den Davy staat goed... met een hoed!

20170720_203123.jpg

Na het diner - waarbij ik alweer kamerbreed in de buffetpotten durf te graaien - blijven we naar de show kijken en daarna nog lang hangen in de bar... met een whisky... en ik kan er maar één ding van zeggen:

Congé... 't is toch veel plezanter als een mens alles mag eten en drinken!    

cool 

 

  

10:02 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-08-17

Senegal dag 7: leve het sap van de baobab

Over de woensdag, daags na ons avondlijk diner op het strand, kunnen we vrij kort zijn: YVES BEETJE ZIEK!

Ik heb vannacht noodgedwongen een soort abonnement genomen op ons toilet en geen oog dicht gedaan en bij het ontbijt word ik al mottig van naar eten te zien en voor de rest verga ik van de krampen!

F***ing Soirée Langouste!       

We installeren ons aan het zwembad en ik lig de ganse morgen onder de parasol te zweten en spurt regelmatig naar de kamer. een chance dat die maar drie huisjes verder ligt!

Tegen de middag wordt onze vaste kelner er puur wat ongerust van. Het is een vriendelijke jongen, die regelmatig een Marlboro komt "lenen" bij Martine en ons normaal gezien stijf in de watten legt in zijn bar.

Gezien ik niet op mijn uur aan de toog sta voor een eerste gin-tonic, komt hij polsen of alles in orde is en wij leggen hem uit dat we een beetje ziekjes zijn in de buik. Hij vraagt wat we daartegen nemen en Martine laat hem mijn (slinkende) voorraad  Imodium en Enterol zien. 

De andere - oudere - ober komt nu ook poolshoogte nemen en ze zijn alle twee oprecht bezorgd, maar volgens hen werken die westerse pillekes hier niet goed, integendeel, je wordt er soms nog zieker van. Ik kijk hoe langer hoe meer bedrukt en zeg dat we niets anders meehebben van medicatie. 

Onze maat overlegt even met zijn oudere collega en beslist dan dat er dringend dient actie ondernomen: hij belt één of andere familielid op en komt even later melden dat het in orde komt: ze gaan hem een paar vruchten van de baobab brengen en hij gaat daarmee een drankje brouwen dat zeker zal helpen.

Ik vertrouw het zaakje maar half en half, maar laat hem doen... erger kan het niet worden.

Een uurtje later komt hij trots een serieus grote zak tonen vol met witte bessen en verdwijnt dan achter de coulissen en plots staat hij naast mijn zetel met een glas en een karaf, waar een wat drabbig spul in zit. 

Het ziet er niet uit, maar hij verzekert mij dat als ik dát binnen heb... "le robinet va être fermé"

20170719_142713.jpg

Ik zet mijn verstand op nul en begin voorzichtig aan het eerste glas en kom tot de verbazingwekkende vaststelling dat het spul er weliswaar uitziet als iets dat de kat heeft uitgekotst, maar dat het drankje toch wel verdomd lekker smaakt.

In drie teugen kap ik de hele karaf binnen en bedank de mannen, die vanachter de toog de hele operatie nauwgezet in het oog hebben gehouden.   

20170719_142913.jpg

Op woensdag is ons BBQ-restaurantje dicht en moeten we normaal naar het grote buffetrestaurant aan de andere kant van het domein, maar ik blijf braaf liggen en wacht wat de baobab gaat geven en Martine gaat lunchen met de andere Vlamingen.

Michiel is trouwens ook ziek, die steekt in zijn bed met koorts en heeft vanmorgen ook al een glaasje baobabsap gekregen van een andere kerel... maar dat zag er veel waterachtiger uit, volgens Elisa.

De dames hopen dat het allemaal rap en goed gaat werken en ik lig de rest van de dag te liggen, hou de werf aan de andere kant van de muur in het oog, waar geen beweging valt te bespeuren en loer wat naar het zwembad, dat er ook al verlaten bij ligt en vooral... 'k blijf braaf van alle drank af... ik krijg van mijn bezorgde madam enkel tussendoor een glaasje platte cola... zonder ijs!

20170719_185012.jpg

Het heeft één voordeel, tegen 7 uur 's avonds ben ik 250 pagina's verder geraakt in mijn boek uit de bib.

EN... mijn binnenwerk is precies aan de beterhand: geen krampen meer en geen overdadige nood aan toiletbezoek!

Bij het diner laat ik groente, frieten, fruit, pizza en andere culinaire verlokkingen links liggen en beperk mij tot een stukje geroosterde vis met rijst... en water... veel water...

t' Is niet te geloven, maar tegen dat we naar bed gaan is mijn "robinet" inderdaad "fermé"!

surprised

 LEVE HET SAP VAN DE BAOBAB!    

10:19 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-08-17

Senegal dag 6: dinsdag sportdag... en zo!

Dinsdag, de dag na onze grote uitstap, is het droog als we opstaan en het ziet er naar uit dat het gaat droog blijven... toch wat betreft het weer.

Voor de deur van onze Vlaamse buren Davy (en niet David zoals ik op deze blog eerder verkeerdelijk heb vermeld) en Vanessa zijn er grondwerken opgestart. Nu vonden wij de eerste dagen ook al wel dat het strand precies lager ligt dan bedoeld, toen ze die terrassen aanlegden. Het was een flinke op- of afstap tussen strand en laagste trede van de terrastrap.

Ondertussen werden er eergisteren al een heleboel kruiwagens zand aangevoerd, maar dat zal vermoedelijk geen definitieve oplossing zijn... het zand erodeert hier aan een razend tempo. Dus blijkbaar heeft het hotel nu beslist dat er een paar betonnen treden meer moeten komen.

Wie een put graaft voor een ander... zijn deur... wel, dat is een werkman van de dienst "maintenance"!

wink  

20170718_121000.jpg

20170718_112612.jpg

We laten de mannen graven en marcheren monter onze halve kilometer naar het restaurant voor het ontbijt en nadien installeren we ons aan het rustige zwembad... waar het plots niet zo rustig meer is.

Een paar animatoren zeulen een tiental hometrainers naar de rand van het zwembad en ik ga mijn licht opsteken: seffens is er een sessie aquafietsen/fitness of zoiets... je diende je vooraf in te schrijven, maar er is één plaatsje vrijgekomen en als ik wil mag ik mee doen.

Even later zit ik op mijn fiets tot borsthoogte in het water... ik heb ooit in Egypte al meegedaan met aquagym en dergelijke toestanden, maar 't is wel de eerste keer dat we "fitnessgewijs" gaan fietsen onder water.

20170718_131645.jpg

20170718_131755.jpg

Het volgende uur ben ik dus druk bezig...

Een uur duurt de sessie... een héél uur! Met de armen zwaaien en allerhande strek- en rekoefeningen doen en draaien met je heupen (in mijn geval, met de buik) en pompen op je stuur en ondertussen op tempo blijven peddelen op die fiets... als het niet was dat dát onderdeel de hele tijd onder water zit, het zweet zou van mijn gat lopen!

Ik krijg van Arthur onderweg wel een gin-tonicske binnen gegoten, in de wielrennerij is een goede verzorging en tijdige aanvulling van calorieën van levensbelang!

20170718_131915.jpg

Van elf tot twaalf geef ik hem van jetje en hou vol... het laatste kwartier vooral op karakter.

Pal op de middag kruip ik van het ding, sukkel half en half uitgeput naar de kant en neem me voor alle verloren vocht zo snel mogelijk aan te vullen door middel van gin-tonic en een paar panaché-pintjes!

Na een uitgebreide aperitief-sessie zakken we gezamenlijk af naar ons restaurantje voor de lunch. 

20170718_152007.jpg

20170718_153603.jpg

Ik neem als voorgerecht een visje vanop de bbq met wat gemengde sla en hou het bij de hoofdschotel ook gezond... denk ik bij mijneigen... broccoli is volgens de boekskes namelijk heel voedzaam en bevat een relatief hoge concentratie vezels, bèta-caroteen, calcium en vitamine C !

innocent

Ik ga nadien nog eens bijvullen met een stukje vlees... maar dat is vooral omdat mijn vriendinnetje "Mauw" komt dag zeggen. 't Is een mager scharminkel van een poes die de hele dag loopt te miauwen... volgens mij heeft ze ergens een nest katjes zitten in de tuin. Ik noem ze "Mauw" en stop haar stoemelings hapjes toe als ik de kans heb en het beestje wéét dat ondertussen.

20170718_154201.jpg

De rest van de middag verloopt heel bezadigd... dutje doen, zwemmetje placeren, beetje lezen en tussendoor aan de bar iets consumeren en voor je het beseft zit de dag er alweer bijna op. Als we iets voor zeven naar de kamer afzakken, zijn de werkzaamheden op ons stukje strand al goed gevorderd.

Wij hebben nu ook een put voor onze deur en bij de buren is de bekisting voor het beton klaar. 

20170718_204742.jpg

20170718_204809.jpg

20170718_204844.jpg

Ik zit net op het terras te mijmeren over de voorbije dagen en wacht op mijn beurt om te douchen, als de telefoon in de kamer gaat. Ik vraag me verbaast of wie mij nu hier zou kunnen bellen en neem wat wantrouwig op, maar 't is de receptie die mij redelijk assertief meldt dat we onze "soiree langouste" van vanavond nog niet hebben betaald en dat we zulks dringend moeten komen doen of dat we anders geen langouste gaan krijgen!

Ik denk niet dat ik dat al verteld heb, maar één keer per week kan je inschrijven voor een speciaal dineetje op het strand, de "Soiree Langouste". Er wordt dan een feestelijk gelegenheidsrestaurantje opgebouwd en mits reservatie én betaling van 30 euro per persoon vooraf, kan je dus een avondje rustig genieten van een exquise maaltijd.

Nu ja, dat is de theorie!

Ik ben dat eergisteren gaan reserveren, maar toen ik de rekening - zoals gevraagd - ter plaatse aan de receptie wou vereffenen, bleek dat hun datalijn nogal kaduuk was en er geen betalingen met Visa of andere kredietkaart mogelijk waren.

Ze hebben toen drie pogingen gedaan en mij zelfs met mijn kaart meegetroond naar het winkeltje aan de overkant van de lounge, maar nergens bleek hun lijn te functioneren. De dame achter de toog maakte zich toen al dik, deed alsof het mijn fout was dat hun rommel niet werkte en eiste op vastberaden toon prompte cash betaling van mijnentwege!

Alleen al omdat ze zo ambetant begon te doen, heb ik het been toen stijf gehouden én volgehouden dat ik op datzelfde moment géén euro's mee had in mijn buikzakje, laat staan CFA's... en heb haar toen beloofd dat ik later wel zou terugkomen om het nog eens te proberen... quod non!

Ik ben het rats vergeten, met die uitstap van gisteren... maar zij duidelijk niet.

Nadat we ons heel op het gemak hebben gedoucht en aangekleed, rep ik mij spoorslags naar de receptie met mijn Visakaart.

cool

En hetgeen te verwachten was: dat gedoe functioneert nog steeds niet.

We doen opnieuw drie pogingen zowel aan de balie als in de winkel en bij elke poging wordt ze iets kribbiger, maar allen zonder resultaat... géén verbinding!

Ik hou mij van de onnozele, hetgeen mij bij momenten goed af gaat, monster haar vriendelijk en vraag welke oplossing ze ziet voor haar probleem.

Ze wordt daardoor nog ambetanter en blijft maar herhalen dat ik moet betalen, maar ik blijf staalhard beweren dat ik niet genoeg cash op zak heb om die 60 euro in contanten te vereffenen.

Eigenlijk klopt dat nog ook: we hadden vooraf gerekend op betaling met Visa voor de uitstappen en bijkomende kosten in het hotel, zoals huur van de kluis en andere onverwachte uitgaven.

Daarom hebben we niet te veel cash mee, maar gezien we hier in het hotel blijkbaar huur van de kluis en speciale uitgaven en dies meer telkens direct moeten vereffenen en we buiten het hotel alles met plaatselijke gidsen gaan doen en die mannen ook geen Visa accepteren, is mijn budget aan liquide middelen daardoor misschien wat juist afgemeten en ik wil liever niet te rap zonder cash zitten.

Ik vraag poeslief of er soms ergens een ATM of zo in de buurt is, goed wetende dat er in heel La Somone geen bank of bancontact voorhanden is... je moet al helemaal naar het centrum van Saly, dik 10 kilometer verder, daar zouden er naar het schijnt wel ergens eentje zijn.  

Ze loert ongemakkelijk naar mij, maar kan er geen zinnig antwoord op verzinnen en besluit een hulplijn in te roepen. Even later staat de chef van de speciale reservaties naast ons.

Het is een minzame gedistingeerde en al wat oudere Fransman, die hier al jaren een soort PR verzorgd.

Hij vond duidelijk de job van zijn leven, want loopt de hele dag rond in een smetteloos wit met bijpassend hoedje en vraagt aan iedereen of alles in orde is en de reservaties voor het speciale restaurant en het diner op het strand worden ook door hem verzorgd.

Ik leg beleefd uit wat het probleem is en hij besluit direct dat er hoegenaamd géén probleem is: we dienen enkel een papier te ondertekenen dat we de zaak nog 60 euro schuldig zijn en kunnen dat gevalletje dan later - bij het uitchecken - afhandelen.

De juffrouw achter de toog haalt bakzeil, laat ons een ter plaatse opgemaakt en handgeschreven document - in drievoud! - ondertekenen en 't is in orde: we mogen seffens aan tafel.

Ik bedank iedereen hartelijk voor het begrip en de hulp... maar één ding is zeker, die achter de toonbank is duidelijk niet echt zinnens deze congé mijn dikste vriendin te worden.  

20170718_215209.jpg

Ondertussen zakt de zon en zijn de voorbereidingen voor de "soiree" druk bezig en gaan wij ons wat ongemakkelijke avontuur aan de receptie doorspoelen in de bar!

20170718_215941.jpg

Vanaf 20u mogen we aan tafel!

20170718_232648.jpg

20170718_221201.jpg

20170718_223232.jpg

Het is zo in het zand best gezellig en vooral rustig zitten, de sfeer is goed en de schuimwijn als aperitief goed fris en lekker... en de wijn ook en ze komen zelfs een streepje muziek spelen aan tafel.

20170718_230503.jpg

20170718_230551.jpg

20170718_223140.jpg

20170718_223402.jpg

We klinken op de mooie avond en op een perfecte afsluiter van alweer een heel leuke dag...          

En dan loopt het plots grondig fout!

Ik ga er niet te veel over uitweiden, maar één ding is zeker: je eet best nooit zeevruchten - en zeker geen carpaccio van vis - als en wanneer die al meer dan een uur in deze zwoele warmte op een buffet op een strand hebben gelegen.

Het voorgerecht - met onder andere die carpaccio dus - gaat nog vlot binnen en de vissoep even nadien ook... maar als ze na een half uurtje met de "langousten" afkomen, ben ik ondertussen al zo mottig als een pier.

20170718_230842.jpg

Ik proef - tegen beter weten in - een beetje van mijn schotel, pruts wat in die bruine saus en lepel de staarten met lange tanden leeg... maar dan lukt het helemaal niet meer.

Eten gaat me plots echt niet meer af...

We laten de kelk van het dessert aan ons voorbij gaan en trekken naar de bar waar zelfs een whisky mij er niet bovenop helpt.

Het is wel godgeklaagd... tot nu hadden we geen enkele opmerking over de restaurants en de buffetten en nu loopt het mis, net die ene keer dat we een "specialeke" willen doen... eentje dan nog waarvoor we 30 euro per kop moesten ophoesten... nu ja, niet moesten... moeten!   

Soit, betaald of niet... die nacht doe ik zo goed als geen oog dicht! 

frown   

         

 

            

16:02 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-08-17

Senegal dag 5: solidair op stap!

't is maandag dus onze eerste "uitstapdag" en om zeven uur stappen we met fikse tred de tuin door, met camera en tropenhoed, Imodium en muggenmelk in de aanslag én gepast geld in euro op zak: de "plaatselijke" gidsen hebben wel allemaal mooie visitekaartjes en smartfoons en zo, maar kredietkaarten aanvaarden ze (nog) niet! En 'k heb ook nog ergens een paar tienduizend CFA weggestoken, mocht er onderweg "kadootjesgewijs" wat te vinden zijn. 

DSC_0765.JPG

De lucht ziet er vrij veelbelovend uit... blauw met nog wel wat wolkjes, maar die gaan straks wel verdwijnen, zeggen de plaatselijke specialisten ter zake (de obers dus)... en zij, zij kunnen het weten!

DSC_0766.JPG

We nemen een stevig ontbijt, want wie weet wat gaan ze ons vanmiddag opsolferen als lunch en vergeten ook onze fladderende vriendjes niet. Er woont een hele kolonie mussen in en rond het restaurant en iets verder in de tuin staan een paar hoge bomen waar massaal zwartgele vogeltjes in huizen.... een soort wevervogels denk ik, aan de nestbouw te zien. 

Er hangen er honderden dicht bij mekaar en je hoort de bewoners van ver oorverdovend kwetteren. Ik ben zeker dat ze hun nestjes mooi weven van rietblaadjes en dergelijke, want door de hevige regen zijn er gisteren een paar nesten - of delen van nesten - uit de bomen gedonderd.

Ze zitten dagelijks aan het restaurant op vinkenslag... of mussenslag... en pikken gretig alles mee dat van tafel is gevallen en wij vertroetelen ze dan ook - als de obers het niet zien - en gooien zelf dikke kruimels!

DSC_0764.JPG

DSC_0763.JPG

Om kwart voor 8.00u hebben de vogels en wijzelf een stevig ontbijt binnen en wat de mussen en zo gaan doen weet ik niet precies, maar wij staan met zijn vieren én een hoop bagage aan de poort van het hotel. Arthur en zijn vrouw hebben ons gisterenavond nog een paar zakken kinderkleding gegeven om uit te delen en wij hebben onze zak met zeepjes en een pak stylo's en nog wat andere spullen mee. 

Het weer klaart meer en meer op... 't gaat een hete dag worden, maar wij zitten seffens lekker in een 4x4 jeep... met airco!

DSC_0768.JPG

Iets voor 8.00u komt Arthur persoonlijk een kijkje nemen, om te checken of alles in orde is en stipt op tijd komt een vriendelijke zwarte medemens, met een gebreid mutske op, de poort binnengewandeld. 

We worden voorgesteld aan Babacar - roepnaam Bob - en zijn chauffeur en even later stouwen we al onze spullen achterin een Toyota Avensis Verso. ' t Is geen 4x4 zoals afgesproken, maar in deze is meer plaats en de wegen liggen er goed bij, volgens Bob, dus we gaan overal vlot geraken. Hij is te koop ook, maar daar hebben we echt geen interesse in. Het jonge koppel kruipt op de 3e bank, in de koffer, en wij installeren ons op de achterbank... 't zit al bij al redelijk comfortabel! 

Iedereen tevreden? Vanuit de koffer beamen ze dat, dus we zijn weg!

IMG_0973.JPG

IMG_0974.JPG

Onze chauffeur ziet er een rustige mens uit en volgens Bob is het er eentje die "très bien sait conduire!". Ik hoop in stilte van hetzelfde en bestudeer het dashbord en tot mijn geruststelling werken de meeste dingen precies nog... 't is dus naar plaatselijke normen een héél deftige auto, alleen... airconditioning... dát zit er precies niet meer in... als hij blaast, blaast hij enkel hete lucht.

In de plaats van airco is dit een model met ARKO: Alle Ramen Kunnen Open!

cool

Tja... we hadden slechter kunnen vallen: er rijden hier taxi's rond die - alvast aan de buitenkant - in veel lamentabeler staat zijn dan onze Toyota!

IMG_0972.JPG

We rijden La somone uit, passeren Saly en rijden daar een paar kilometer naar het binnenland tot we op de beroemde N1 komen en draaien rechtsaf richting Mbour... het verkeer is rustig. 

IMG_0975.JPG

IMG_0976.JPG

IMG_0979.JPG

We passeren de nieuwe moskee van Mbour, de Serigne Saliou Moskee, in vergelijking met de rest van het stadje ziet die er héél proper en net uit, maar ze werd dan ook nog maar twee jaar geleden - in juni 2015 - ingehuldigd en het is veruit de grootste uit de streek.

Net als we die gepasseerd zijn, draaien we plots een zijweg in en stoppen na het draaien om een paar hoeken in een stoffig wegeltje: Bob moet even bij hem thuis iets gaan oppikken of regelen of zoiets... wij wachten braaf aan de auto en nemen tussendoor een kiekje van het alledaagse leven in een straatje in Mbour.

IMG_0981.JPG

DSC_0778.JPG

DSC_0779.JPG

DSC_0777.JPG

DSC_0773.JPG

Om 10 voor negen zijn we weer op weg, rijden via de N1 Mbour uit en volgen die - volgens de schaarse wegwijzers onderweg - richting Fatick... wat en waar dat oord ook moge wezen... en onderweg vergapen we ons vooral aan de rommel naast de weg... manmanman, echt ecologisch leven ze hier niet... het blijft verbazen hoeveel spullen gewoon langs de grote baan worden achtergelaten... van keuken- en gewoon huishoudelijk afval over autobanden tot complete camions... die wel een accidentje hebben gehad. 

IMG_0982.JPG

IMG_0978.JPG

Om half tien zijn we 30 km verder aan onze eerste echte stop van de dag: we gaan een markt bezoeken en die van Tiadiay is op maandag de grootste van de regio!

IMG_0984.JPG

Onze chauffeur parkeert zijn Toyota ergens in een zijstraatje, blijft bij de wagen en komt ons straks oppikken... als het ding tegen dan niet verkocht is!

wink

We kunnen dus rustig alle bagage in de auto laten en trekken enkel gewapend met een camera én met mijn tropenhoed, achter Bob het dorp in. 

IMG_0985.JPG

Een marktbezoek in Senegal is echt wel een heel aparte beleving: druk en stoffig, maar ook heel kleurrijk en op een bepaalde manier mooi. Je ondergaat een onwaarschijnlijk gamma aan reuken en indrukken... enkel wel oppassen bij het nemen van foto's!

Sommigen - de kinderen - hebben het heel graag en komen zelfs poseren, de meerderheid negeert je en laat gewoon betijen, maar hier en daar is er iemand die absoluut niet wenst gekiekt te worden... 't Is dan een kwestie van respect en diplomatie en vooral... zorgen dat je een "plaatselijke" gids - in ons geval Bob - mee hebt, die desgevallend moeilijke situaties kan ontmijnen.

Voor de rest kan ik enkel zeggen dat je het moet meemaken want dat foto's of film niet kunnen weergeven wat je echt ervaart... de hitte, het lawaai, de exotische geuren van kruiden en fruit... en de stank van vis... en andere dingen... 

Maar foto's - zeker in dit geval - zeggen toch nog iets meer dan al mijn blabla.smile

IMG_0986.JPG

IMG_0987.JPG

DSC_0785.JPG

DSC_0786.JPG

IMG_0988 (2).JPG

IMG_0990.JPG

DSC_0790.JPG

DSC_0788.JPG

DSC_0789.JPG

IMG_0994.JPG

DSC_0792.JPG

DSC_0793.JPG

IMG_0995.JPG

DSC_0794.JPG

DSC_0796 (2).JPG

DSC_0797.JPG

DSC_0799.JPG

IMG_0998.JPG

IMG_0997.JPG

IMG_0999 (2).JPG

DSC_0802.JPG

DSC_0803 (2).JPG

IMG_1001.JPG

IMG_1003 (2).JPG

DSC_0806 (2).JPG

IMG_1007.JPG

Na een dik half uur zijn we rond... niks gekocht, maar veel gezien en lichtjes onder de indruk... vooral de kledij van de autochtone dames is zwaar in de smaak gevallen bij onze eigen madam.

Nu ja, 't moet gezegd... onze kledingstijl en kleur is redelijk saai in vergelijking met deze exotische stofjes.

We kruipen tevreden in onze Toyota en draaien de "arko" volledig open!

laughing

En onze chauffeur zoekt zich voorzichtig een weg naar de grote baan, omzichtig laverend tussen ezelskarren, winkelende dames en pompende heren.  

IMG_1009.JPG

IMG_1010.JPG

Maar even verder op de N1 stoppen we alweer, aan de beestenmarkt, naast de grote baan... Bob gaat inkopen doen. We hebben weliswaar al een hoop spulletjes mee om straks te "doneren", maar hebben afgesproken per persoon 5 euro samen te leggen, om rijst en koekjes en (gewone) zeep te kopen voor de families die ons straks zullen ontvangen... en blijkbaar gaat Bob liever alleen om boodschappen. Wij blijven braaf wachten in en aan de auto... en ik doe een wandelingetje en neem nog een paar kiekjes. 

IMG_1013.JPG

IMG_1019.JPG

IMG_1020.JPG

IMG_1012.JPG

IMG_1011.JPG

Er wil al wat volk naar huis na de markt en de "cars rapides" en "taxis brousse" worden vol gestouwd met marktgangers en hun boodschappen, maar aan de overkant is de markt van de beestjes nog goed bezig... ik vraag me dan stilletjes af of die geiten en schapen straks ook allemaal mee gaan moeten met de bus... waarschijnlijk wel. 

DSC_0811.JPG

IMG_1016.JPG

IMG_1017.JPG

DSC_0810.JPG

IMG_1014.JPG

Tegen 10u20 is Bob terug daar met een zakje rijst en een aantal zakjes met droge koekjes en enkele brokken zeep... op naar een dorp!

Een kwartier later draaien we de weg af en hobbelen over een pad naar een soort nederzetting, bestaande uit een verzameling aftandse stenen bouwsels en een aantal ronde hutjes, omringd door rommelige afsluitingen...

Het "dorpje" heeft geen naam en 't wordt denk ik bewoond door één heel grote familie.

Bob polst even of we welkom zijn en we worden doorverwezen verder naar achteren in het "dorp": we zijn inderdaad welkom en het eerste ontvangstcomité bestaat uit een paar kinderen... dat op korte tijd aangroeit tot een hele troep!

DSC_0870.JPG

IMG_1029.JPG

20170717_125522.jpg

DSC_0816.JPG

DSC_0814.JPG

DSC_0821.JPG

IMG_1022.JPG

IMG_1025.JPG

DSC_0812.JPG

DSC_0830.JPG

20170717_125510.jpg

IMG_1024.JPG

We mogen - indien gewenst - binnen een kijkje nemen... maar ik heb beslist van die foto's niet te publiceren: fotootjes van kinderen en mensen, daar heb ik geen probleem mee, zeker niet als ze het zelf leuk vinden om gekiekt te worden en dat was hier het geval, maar het publiceren van hun armoedige interieurs, huisraad en beddengoed geeft echt geen toegevoegde waarde.

embarassed

Ik beperk me dus tot een paar sfeerbeelden van de mensen en vooral kinderen die ons enthousiast ontvingen en zelfs gelijk een feestje bouwden om het bezoek van de "toubabs" te vieren.

DSC_0825.JPG

DSC_0827.JPG

IMG_1031.JPG

IMG_1033.JPG

IMG_1034.JPG

DSC_0832.JPG

DSC_0833.JPG

De djembés worden buiten gehaald: tijd voor een dansje!

DSC_0835.JPG

DSC_0840.JPG

DSC_0846.JPG

DSC_0850.JPG

DSC_0852.JPG

DSC_0853.JPG

DSC_0857.JPG

DSC_0861.JPG

20170717_124232.jpg

DSC_0863.JPG

DSC_0864.JPG

We hebben er zelfs een filmpje aan over gehouden!

cool


 

Na al die uitgelatenheid is het tijd voor de "serieuze" zaken: we gaan naar de auto de spullen halen die we uit dankbaarheid voor de uitbundige en prachtige ontvangst die we hier kregen.

20170717_124826.jpg

Het halve dorp drentelt opgetogen mee!

20170717_124841.jpg

laughing

DSC_0868.JPG

DSC_0869.JPG

DSC_0871.JPG

DSC_0872.JPG

DSC_0873.JPG

Bob legt uit dat we heel blij zijn dat we hun dorpje mochten bezoeken en dat we uit erkentelijkheid voor die gastvrijheid enkele giften wensen te doen...

IMG_1038.JPG

IMG_1039.JPG

IMG_1040.JPG

En dan is het tijd om verder te reizen... we wandelen naar onze ARKO-Toyota en terwijl het hele dorp ons uitwuift, hobbelen we het pad weer af naar de grote baan en draaien daar rechts de weg richting Diofior en Ndangane.

Onderweg legt Bob ons uit dat het droge seizoen nog maar net voorbij is, de regen valt nog niet echt uitbundig, maar toch al voldoende om alles weer een beetje groen te kleuren, maar het vee loopt er dus nog heel mager en hongerig bij.

IMG_1041.JPG

Rijden "op den buiten" in Senegal is niet echt moeilijk.... 'k weet niet of je met een gps veel kan aanvangen en Google Streetview is hier ook nog niet overal gepasseerd, maar er loopt in deze hele streek maar één verharde hoofdbaan naar het zuiden, die de dorpen verbindt... zolang je daar niet van af gaat, kan je niet verloren rijden... peins ik toch.

Een half uurtje later staan we aan het einde van de weg in N'dangane.

20170717_134721.jpg

Hier stopt de baan gewoon: voor ons ligt de delta van de rivier Saloum, een enorm natuurgebied dat zich van Noord naar Zuiden meer dan 50 km ver uitstrekt langs de kust en op de rivier zelf ligt de eerste brug in Kaolack, zowat 120 km van Mbour en in vogelvlucht 80 km van de monding. De brug ligt op de Gambia Highway, die daar vanaf de N1 afbuigt naar de grens.

We gaan hier straks eten in een restaurantje aan het water, maar eerst een tochtje doen met een "piroque".

DSC_0874.JPG

20170717_134552.jpg

Bob vraagt wel alvast voor we inschepen te kiezen welke menu we willen: vis of kip?

Dan regelt hij dat voor afvaart met het restaurant... gezien de taferelen aan de viskramen op de markt vanmorgen nog heel vers (wat heet vers tongue-out) in het geheugen liggen, is het maken van een keuze héél gemakkelijk: 4 x kip! 

20170717_134530.jpg

20170717_134833.jpg

20170717_134949.jpg

DSC_0880.JPG

We klauteren in het wankele bootje, zoeken een plaatsje en ik zorg dat mijn hoed goed vast staat... en varen dan de rivier op.

DSC_0877.JPG

DSC_0881.JPG

20170717_135539.jpg

20170717_135636.jpg

En na een paar minuten en nog geen kilometer varen, draaien we alwaar naar de kust en varen resoluut op een strandje af...

DSC_0894.JPG

De rest kijkt gefascineerd naar de vissen, maar ik denk bij mezelf" "dat was echt wel een kort tochtje", maar onze schipper moet gewoon eerst voltanken.

20170717_135748.jpg

DSC_0895.JPG

Nu ja, voltanken... hij koppelt zijn benzinetank (een ouwe jerrycan) af van de motor en zeult met het ding naar een benzinepomp en komt even later terug... met een klein klutske meer dan daarnet... ze is bijlange niet vol.

Het is een beetje vergelijkbaar met een trip die we ooit in Gambia maakten, daar hadden we wel een jeep met chauffeur gehuurd, maar die ging 's morgens ook net genoeg tanken om de dag door te komen... niet meer en - gelukkig voor ons toen - ook niet minder. Gezien die mens geen garage had en er geen slot op zijn (open) jeep of op zijn naftenbak zat, was dat de enige optie... anders pikten ze 's nachts zijn overschot. 

Het zal hier vermoedelijk hetzelfde systeem zijn.

Even later zijn we weer weg en varen anderhalf uur lang doorheen een prachtig natuurgebied met veel water en veel vogels en een baobab... ééntje!

DSC_0904.JPG

DSC_0914.JPG

DSC_0918.JPG

DSC_0921.JPG

DSC_0902.JPG

DSC_0909.JPG

DSC_0911.JPG

DSC_0912.JPG

We komen zelfs onderweg nog een boot tegen - een cabrio - en toevallig zijn er daar ook klantjes van de Royal Decameron Baobab... veel hotels zijn er natuurlijk niet in deze streek en dit is blijkbaar een vaste bestemming van alle uitstappen, zowel met lokale als met officiële gidsen.

DSC_0917.JPG

Ik weet niet wat ze aan die anderen wijsmaken, maar onze Bob vertelt uitgebreid over de mangrove en planten en de vogels en wij ontdekken dat het verdomd moeilijk is een deftige foto te trekken van een vogel van dichtbij... die beesten hebben de onhebbelijke gewoonte net te gaan vliegen als je eindelijk bijna hebt scherp gesteld.

DSC_0927.JPG

maar soms lukt het toch... een beetje!

DSC_0931.JPG

DSC_0933.JPG

we nemen dan maar een paar kiekjes van ons eigen zelve en van mekaar en van Elisa en Michiel... en van Bob...

20170717_143904.jpg

DSC_0886.JPG

DSC_0925.JPG

DSC_0935.JPG

DSC_0937.JPG

20170717_144805.jpg

Tegen één uur zit de boottrip er op en is het eten vermoedelijk gereed, we wenden de steven naar het strand van Ndangane, meren even later aan, slagen er in uit het ding te geraken zonder een nat pak en schuiven aan tafel op het terras van Point De Mire... een restaurantje aan de waterkant, waar we vandaag de enige klantjes blijken.

DSC_0942.JPG

DSC_0943.JPG

DSC_0938.JPG

Als voorgerecht zijn het garnalen, gebakken in olie en redelijk pikant... maar overheerlijk! Ik vergeet op slag dat garnalen ook uit zee komen en misschien ook wel via één of andere vismarkt zijn hier geraakt... maar we zijn alle vier unaniem in ons oordeel: ze smaken bijzonder lekker!

Het hoofdgerecht is dus kip... met ajuin en rijst én frieten... weeral bijzonder lekkere frieten trouwens. Ze zien er niet uit maar smaken delicieus. het is misschien de sfeer onder dat terrasje aan het water, maar zo eens een dagje weg uit all-inclusive , het geeft een heel andere beleving... we vinden het zalig zitten en ik ben zo slim om maar een heel klein beetje saus van Sonia op mijn rijst te kappen... kwestie van gewoon eens te proberen, want eigenlijk ken ik die Sonia van haar nog pluim.

20170717_152642.jpg

20170717_152108.jpg

Wel een licht ontvlambaar dametje peins ik... die Sonia.

embarassed

Als even later - als uit het niets - twee muzikanten opduiken en ons prompt een serenade brengen, loopt het zweet van mijn rug... 't was nochtans maar een heel klein dretske saus, op mijne rijst. 

20170717_153958.jpg

DSC_0940.JPG

DSC_0941.JPG

Die mannen maken een liedje terwijl je er bij zit... even de naam vragen van een dame en ze zijn vertrokken voor een soort jamsessie en wij, wij vinden het prachtig!

DSC_0949.JPG

Ik stop de muzikanten een paar duizend CFA in hun pollen, hetgeen zeer wordt gewaardeerd, we rekenen af voor de drank en even later wandelen we terug richting auto.

DSC_0952.JPG

Ik doe een ommetje langs de andere kant van de haven en nadien bestuderen we de winkels op de grote baan...  

DSC_0950.JPG

DSC_0951.JPG

DSC_0953.JPG

DSC_0954.JPG

Onze chauffeur heeft niet meegegeten op het terras... hij is niet bij de auto en eigenlijk is er op dit uur helemaal geen kat te bespeuren op straat... enkel een paar geiten, maar na een paar minuten duikt hij op uit één of andere "gelegenheid" langs de baan en even later zijn we weer weg, op zoek naar een dorpje van de Peul... een nomadenvolk.

We vragen ons af of het eigenlijk nog wel nomaden zijn, als ze in een dorp wonen, maar volgens Bob zijn ze half en half sedentair. Ze bouwen tijdelijke dorpen in functie van de graasmogelijkheden van hun vee.  

Drie kilometer verder laat Bob de auto vertragen, speurt het landschap af en vraagt te stoppen. Er ligt een kleine nederzetting een paar honderd meter van de weg af, enkel een paar rieten hutjes en een kraal... en hij beslist dat we daar naartoe gaan. 

DSC_0959.JPG

Er is maar één vrouw thuis met een paar kinderen, de rest is met het vee weg... maar we zijn welkom en mogen gerust even een kijkje nemen.

Blijkbaar heeft deze familie zich hier definitief - of toch voor langere tijd - gevestigd, de behuizing is nog niet echt "sedentair", maar er werd verleden jaar een waterput geslagen en ze zijn van plan hier te blijven, zolang er water is en groen voor de beesten.

20170717_163751.jpg

20170717_163709.jpg

20170717_163817.jpg

DSC_0970.JPG

We staan er wat onwennig op te kijken, maar deze kleine familie heeft zo mogelijk nog minder "luxe" dan de mensen van vanmorgen. De natuur rondom is mooi, maar daarmee is alles gezegd!

20170717_164029.jpg

20170717_163804.jpg

DSC_0955.JPG

DSC_0967.JPG

DSC_0971.JPG

We vragen via Bob aan de vrouw of ze even mee komt naar de auto, want we willen haar graag wat schenken en de hele familie wandelt mee naar de weg, we laden de rest van onze kledij en koekjes en zeepjes uit en even later trekken ze alle vijf terug naar hun "compound"... 

20170717_164631.jpg

20170717_164720.jpg

20170717_164807.jpg

Ik ben er even stil van... dit was heel confronterend.

Op dergelijke momenten snap je al iets meer dat er families - maar vooral jongemannen - zijn, die hun lot in handen van mensensmokkelaars leggen en hun leven riskeren om door de woestijn te trekken en nadien in een gammel bootje de Middellandse Zee trachten over te geraken.

Maar 't is geen oplossing voor de situatie ter plaatse. Persoonlijk worden die gasten er zeer waarschijnlijk beter van... vooral materieel, maar daarmee wordt er niks structureel opgelost in Afrika zelf.

Als je beseft dat er verschillende westerse NGO's zijn die tegenwoordig gewoon overzetboot spelen, in de plaats van ter plaatse steun te geven aan projecten die de bevolking ten goede komen... 'k weet het zo niet...

Er moeten beter manieren zijn om de mensen hier te helpen, peins ik toch.

Maar 'k wil hier niet aan "politiek" doen en ga me beperken tot het vertellen van ons reisverhaal.

Onze volgende stop is deze keer geen dorp meer, maar een boom.... wel een hele dikke boom. 

20170717_170856.jpg

Vlak naast de piste (tegenwoordig een geasfalteerde weg) van Samba Dia naar Joal Fadiout staat een baobab van zeer respectabele afmetingen: zijn stam heeft een omtrek van 32 meter, hij is ongeveer 850 jaar oud en binnenin zit een serieuze holte.

Dat van die holte weten ze omdat hij een gat heeft, langs waar je er in kan kruipen. De ruimte in de boom is zowat even groot als de gemiddelde slaapkamer van een modern appartement bij ons, maar het gaatje lijkt me net iets te nauw voor mijn "carrure."

DSC_0976.JPG

20170717_171037.jpg

20170717_171048.jpg

20170717_171302.jpg

DSC_0980.JPG

DSC_0981.JPG

Ik kruip er dus niet in, hoewel de goesting groot is... groter dan het gat... maar ik kan mij beheersen en beperk me tot het nemen van kiekjes van de boom en van ons jong koppel en van de bloemen en vruchten en erger me tussendoor lichtjes aan de "commerçanten" die hier massaal hun waren wensen te slijten.

20170717_171728.jpg

DSC_0985.JPG

20170717_170915.jpg

20170717_172033.jpg

Rond de boom heeft men een heus "souvenirshoppingcenter" gebouwd: een hele rij betonnen hokjes waar een heel peloton handelaars overal krek dezelfde spullen tracht te verpatsen aan de passerende toeristen.

Ze zijn hier trouwens zeer volhardend, dringen aan, gebruiken alle mogelijke trucs en worden zelfs halvelings handtastelijk als je blijft weigeren om bij hen een souvenir te kopen.   

Wij houden echter voet bij stuk, maar Elisa en Michiel kunnen niet weerstaan aan de druk en zijn even later de trotse eigenaars van een paar houten beeldjes. Ze zijn er blij mee, want zochten toch nog iets voor het één of ander familielid op het thuisfront en daarmee is dat ook weeral in orde, dus iedereen gelukkig... meer moet dat niet zijn. 

Na een 20 minuten kunnen we ontsnappen en 10 km verder naderen we de kust en merken dat het hier toch al wel wat heeft geregend... het natte seizoen is duidelijk begonnen en riolering of afwatering is hier - even duidelijk - niet echt voorhanden.

20170717_173830.jpg

Joal Fadiout - waar we op de kustweg komen - is vooral bekend voor zijn schelpeneiland-met-kerkhof.

Het oude stadscentrum ligt - gelijk Venetië, maar dan véél bescheidener - op een eilandje in de lagune en even verder ligt het kerkhof op een eiland bestaande uit miljoenen schelpen. Het is een vrij bizarre beslissing geweest volgens mij om hun doden te begraven in metersdikke lagen schelpen, en op de koop toe liggen hier zowel christenen als moslims als animisten... allemaal door mekaar, vredig tussen de kokkels, trompetten, hoorntjes en mosselen.   

Rare jongens toch, die Senegalezen.

Je kan een aparte uitstap doen naar deze rare plek, maar wij stoppen hier niet: 't is niet voorzien in het programma van Bob en uiteindelijk zitten we niet te dringen om op een kerkhof rond te struinen, al ware het dan eentje met een zeer speciale ondergrond. We zien de brug liggen naar de eilanden in de lagune (er zijn er drie blijkbaar), maar rijden de kustweg op en gaan die volgen tot Mbour, 35 km verderop.

Hier worden we zelfs geconfronteerd met een zeer westers zomerverschijnsel op de weg: "file wegens wegenwerken!"

20170717_175148.jpg

Nu ja, file is veel gezegd. 't is zoals in héél Frankrijk tijdens de zomermaanden "circulation alternée". Toen we enkele jaren geleden met de camper nog door Frankrijk bolden, meestal langs een route departementale, hebben we uren verscheten met in files staan wachten aan wegenwerken, tot onze kant eindelijk door mocht. 

Hier staan we moederziel alleen te wachten tot er één tegenligger is gepasseerd. Er verder in de verste verte geen ander verkeer meer op komst, maar we blijven lijdzaam staan tot de brave mens met zijn rode vlag dat na een tijdje ook door heeft.

20170717_175335.jpg

De kustweg is hier onder constructie, ze leggen een nieuw wegdek aan en dat geeft een beetje kiezelslag en stof, vooral stof... maar meer hinder ondervinden we er niet van en we bollen fluks langsheen Nianing en stoppen nog een laatste keer in Ouoran ofte Warang.

Daar bevindt zich namelijk een likeurstokerij... waar je kan gaan proeven... GRATIS!

20170717_180623.jpg

Dát kunnen we zomaar niet laten liggen!

20170717_180634.jpg

Het is een familiaal bedrijfje dat in een stemmig gebouwtje met prachtige tuin een tiental soorten likeur stookt met verschillende smaken, van fruitmengelingen tot cacao... heel lekker!

We blijken de enige bezoekers, maar dat is geen probleem, we zijn zeer welkom! 

20170717_180727.jpg

Voor meer (maar niet echt veel meer) info: http://www.au-senegal.com/les-liqueurs-de-warang,2073?lan...

Je kan er rustig degusteren in de schaduw van een baobab aan een lange toog en ze zijn niet te zuinig! We proeven van elke soort - behalve de "fraise" geloof ik - en maken een grondige vergelijkende studie, die in mijn geval resulteert in de aanschaf van twee flessen eentje met Passievrucht en een "Goyave". Een pittige versie, op basis van vruchten van een soort cactus... of zoiets.

20170717_181202.jpg

20170717_181738.jpg

DSC_0991.JPG

20170717_181138.jpg

DSC_0989.JPG

Een titseltje meer uitbundig dan voorheen kruipen we weer in de auto en ik stouw mijn aanwinsten veilig weg en de rest van de route nemen we nog wel een paar foto's onderweg van winkels en geparkeerde auto's en rotondes waarop in het verkeer duidelijk het recht van de sterkste geldt en het dagelijkse leven langs de baan en nog eens de moskee in Mbour...

IMG_1042.JPG

IMG_1046.JPG

IMG_1051.JPG

IMG_1047.JPG

IMG_1052.JPG

IMG_1049.JPG

IMG_1050.JPG

Tegen half zes zijn we weer aan het hotel, zeggen dag tegen Bob en de chauffeur, bedanken hen voor een heel fijne dag en geraken dan - na oppervlakkig nazicht van onze tassen - de poort in en stevenen zo goed als kaarsrecht op de bar af, voor een grote gin-tonic en dito glas witte wijn: je hebt geen idee hoe dorstig een mens kan worden van het likeurproeven.

De flessen krijgen nadien een ereplaats in de kamer en wij gaan uitgebreid douchen en doen iets minder stoffige kleren aan en wandelen dan naar de bar voor een aperitiefje en na het diner blijven we nog even nakaarten met onze jonge reisgenoten en het besluit is unaniem: dit was een heel fijne en leerrijke dag... we gaan dat nog eens doen, eind van de week of zo gaan we samen op stap... naar Dakar en Goree en de Lac Rose!

20170718_001149.jpg

Ik slaap die nacht heel goed en droom van likeur met baobabsmaak!

laughing     

     

           

        

 

19:48 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-08-17

Senegal dag 4: zondag... regendag... rustdag... toch een beetje!

Onze 4e dag begint dreigend... nu ja, de lucht ziet er wat somber uit, voor de rest ligt het strand er zeer vredelievend en vooral verlaten bij. Geen joggers of wandelaars te bespeuren. Het is weliswaar privédomein en verkopers en would-be gidsen en andere plaatselijke neringdoeners mogen voor onze stranddeur geen commerce doen, maar je mag wel als wandelaar ongehinderd langs dat strand passeren, om bijvoorbeeld naar de lagune te wandelen of te lopen, want die is niet privé.

Elke morgen heb ik dus al stoere jongeren gezien die al joggend of fitnessend passeren... en als toemaatje een paar keer pompen of zo - vooral als ze Martine zien zitten op het terras - maar vandaag slapen ze precies nog! 

20170716_095348.jpg

20170716_095445.jpg

Ik monster het wolkendek en denk bij mijneigenzelf "het zal precies alle momenten gaan regenen, maar tien tegen één trekt het weeral over" en 'k ga Martine wakker maken. We maken ons klaar en net als we vertrekken naar het restaurant, krijg ik ongelijk... want begint het toch wel te druppelen zeker.

20170716_103222.jpg

We zetten een stapje door en geraken aan het ontbijt net voor de bui echt losbreekt.

20170716_103239.jpg

Een beetje regen kan geen kwaad, 't is uiteindelijk het seizoen ervoor en tegen dat we helemaal uitgegeten zijn, is 't alweer bijna over. Ik ga een kijkje nemen op de esplanade aan de kant van de lagune en die ligt er ook wat vochtig bij, ondanks het feit dat het laag water is!

laughing

20170716_110150.jpg

20170716_110123.jpg

20170716_110139.jpg

20170716_110206.jpg

Aan het "drukke" zwembad naast het restaurant is 't vanmorgen ook al heel kalm... geen vroege zwemmers of zonnebaders en géén handdoekleggers!

wink

20170716_110531.jpg

We gaan toch maar naar de kamer de strandtas halen en tegen dat we aan ons zwembad geïnstalleerd zijn is de regenbui helemaal voorbij getrokken, het blijft weliswaar overtrokken, maar droog.

We besluiten hier te blijven vandaag en wat te lezen en luieren aan het "kalme" zwembad... maar 't is zondag, dus de jaarlijkse retraite van de bank is nog vollenbak aan de gang.

20170716_140933.jpg

Wij denken dan bij ons eigen... alles is relatief en die klein mannen kunnen er maar geniet van hebben!

Na de middag keert de rust weer voor een paar uur en de zon komt er zelfs halvelings weer wat door en we vinden van onszelf dat we toch iets of wat beweging moeten hebben... van al die gin-tonics (voor mij) en wijntjes (voor haar) en tussendoor een panaché (want het bier heeft anders niet veel smaak) en lekkere BBQ en dies meer gaan we anders gruwelijk verdikken als we zo verder doen!

We besluiten dat we toch eens een toertje gaan maken... eens tot aan de lagune en terug... 't is niet ver - hoop en al een kilometer - maar alle beetjes helpen!

20170716_173431.jpg

20170716_173443.jpg

20170716_173450.jpg

20170716_173631.jpg

20170716_173913.jpg

Tegen een uur of vier zijn we helemaal uitgewandeld en de trotse (sic) bezitter van twee nieuwe geplastificeerde kaartjes van excursieorganisatoren/gidsen/schippers/shop-owners en besluiten dat het de hoogste tijd is om weer onze ligstoel op te zoeken voor een welverdiende platte rust.

Lang duurt dat nietsdoen echter niet: een uurtje later komen alle dames van onze nieuwe kennissen heel toevallig samen aan de bar en blijven daar plakken met Arthur... de mannen sluiten even later aan en we blijven babbelen en babbelen... eigenlijk tot die poolbar in de vooravond sluit!

20170716_205115.jpg

We leren mekaar een beetje beter kennen en overlopen de afspraken met Elisa en Michiel voor onze excursie van morgen en vernemen onder andere ook dat David en Vanessa - het andere koppel - vandaag net 7 jaar getrouwd zijn! Een wollen bruiloft begot... en dat in dit klimaat!

Het moet passend gevierd worden, daar is iedereen het over eens en Arthur neemt resoluut het heft in handen.

In een ik en een gij regelt hij naad- en moeiteloos dat we straks allemaal samen kunnen zitten voor het diner en als we later op de avond aanschuiven in het restaurant heeft hij op de koop toe als toemaatje voor een verrassing gezorgd!

IMG_0971.JPG

De keuken heeft speciaal voor het koppel een gepersonaliseerde taart gebakken... een héél lekkere taart... en met kaarsjes en al... zeven!

Maar dáár ben ik verdorie helemaal vergeten een foto van te trekken... en van de rest van de avond bestaan vermoedelijk ook geen kiekjes... en dat is misschien maar best ook!

cool

              

18:18 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-08-17

Senegal dag 3: La Somone "centre"

Juli en augustus zijn volgens de statistieken de natste maanden in Senegal. Half juli is hier het begin van het regenseizoen. Nu ligt het land wel in een soort overgangsgebied: in het noorden leunt het aan tegen de Sahara en 't is daar wel iets droger, maar meer zuidelijk valt er redelijk wat regen. De voorbije twee dagen hadden we nog geluk, maar vandaag hangt er echt regen in de lucht... vinden wij... 't is zo vochtig dat mijn brilglazen aandampen als ik 's ochtends een kijkje neem op het terras.

Het voelt precies nog iets klammer aan dan gisteren, maar na het ontbijt besluiten we toch om eens een langere wandeling te maken. We zijn gisteren maar een paar honderd meter ver geraakt langs het strand en willen vandaag minstens tot aan de "vissershaven" die we zien in de verte. Geen echte haven, maar de plek waar de boten op het strand worden getrokken.

Om negen uur en een klets, slagen we er met enige moeite en een fikse ruk in om onze terrasdeur dicht te krijgen, trekken de voordeur van ons huisje zachtjes toe en wurmen ons door een gangetje van bloemen tot op het pad doorheen het park. Onze voordeur ligt namelijk aan de achterzijde, aan de tuinkant en bijgevolg wat verscholen in het groen!  

IMG_0935.JPG

IMG_0936.JPG

IMG_0937.JPG

Er is nog niet echt veel volk op stap en 100 meter verder lopen we naast het terras van "ons" restaurantje het bijna helemaal verlaten strand op.

IMG_0938.JPG

Het is laag water, er blijft dus redelijk wat zand over om te wandelen en op het natte, harde zand ligt er zelfs niet te veel rommel... alles spoelt aan op de hoogwaterlijn... maar daar ligt het dan ook - net als gisteren - weer vol met afval.

IMG_0939.JPG

Maar er zit hier vermoedelijk ook wel vis!

IMG_0941.JPG

IMG_0940.JPG

Halfweg de "haven" liggen er al een paar prauwen en ik denk die eerste dag dat het wrakken zijn die niet meer worden gebruikt... maar later op de week gaan we tot onze verbazing merken dat ze nog altijd met die dingen op zee gaan om te vissen... en dat bij sommige boten één van de mannen zijn handen vol heeft met onophoudelijk water te hozen!

Een kleine kilometer van het hotel is er wel bedrijvigheid... niet echt veel, maar er loopt net een boot binnen.  

IMG_0942.JPG

IMG_0943.JPG

Ik durf niet goed gaan kijken naar de mogelijke vangst en één van de kerels komt prompt naar ons toe om te melden dat hij ons wat graag wil - en zal - rondleiden en of we soms geen schelpen willen kopen? En hoe we heten? En waar we vandaan komen? En of het onze eerste keer is in Senegal? En of we seffens naar zijn shop willen komen in het dorp?

Terwijl Martine het hoofd tracht te bieden aan de "bestorming" en een antwoord zoekt op de onophoudelijke vragen, muis ik er discreet vanonder en neem een paar kiekjes van de vissersvloot die hoger op het strand ligt.

IMG_0944.JPG

IMG_0945.JPG

De dames zijn onder een afdak - buiten beeld - vis aan het kuisen en de mannen zijn bezig met aan hun boten te werken iets verderop en iedereen laat ons dus goed gerust... op die kandidaat-gids, visser en winkeluitbater na... maar er lopen wel een paar kindertjes die zeer geïnteresseerd zijn in twee nieuwe "Toubabs".

IMG_0946.JPG

IMG_0947.JPG

Na een half uurtje geraken we toch min of meer verlost van de diensten van "Shortboy", maar krijgen wel eerst nog een geplastificeerd kaartje in de handen gestopt met zijn gegevens.

Als we met de boot de lagune op willen of een andere uitstap willen doen of iets wensen te kopen aan zéér voordelige prijzen... of soms sloffen marlboro blieven... aan zowat de helft van de normale Senegalese winkelprijs(!)... één adres! Ik steek het kaartje alvast goed weg.

We beloven dat we zeker aan hem zullen denken als de gelegenheid zich de volgende twee weken mocht voordoen!     

Via een zandweg die achter de vissersboten door het dorp richting binnenland loopt, komen we na 400 meter uit op de hoofdbaan, de "Route Ngaparou-Somone" en eigenlijk de enige geasfalteerde weg van de hele streek.

Het is iets na tienen als we aan die hoofdweg staan te kijken en zien dat er nog niet te veel leven is in La Somone centrum.

IMG_0949.JPG

IMG_0950.JPG

IMG_0951.JPG

Maar even verder gonst het al wel van de activiteit. In Senegal valt het bouwverlof duidelijk niet in juli... met vereende krachten zijn ze een gebouw aan het zetten en daar komt redelijk wat handarbeid aan te pas!

IMG_0948.JPG

IMG_0952.JPG

We merken dat de meeste Senegalezen precies een beetje de neiging hebben alle rommel te laten liggen waar het valt en de leveranciers van zand en dergelijke kappen hun lading hier dan ook maar gewoon op de baan... het rijvak wordt gewoon iets smaller en de auto's tuffen rakelings langs de bouwvakkers... maar signalisatie of zo hoeft niet... iedereen toetert luidruchtig vooraleer de zandberg al dan niet halvelings te ontwijken en 't is in orde.

De meeste vervoermiddelen halen vermoedelijk ook geen echte topsnelheden meer en hebben trouwens hun beste tijd gehad, ze zijn zo te zien meestal afkomstig uit Frankrijk én uit de vorige eeuw en over een blutske hier en daar wordt niet moeilijk gedaan... maar er zitten ook vrij nieuwe en zelfs redelijk futuristische exemplaren tussen. 

IMG_0953.JPG

IMG_0954.JPG

Even verder snappen we waar de - tot nu toe precies spoorloze - bevolking zich ophoudt: 't is markt!

We komen zelfs andere "witten" tegen!

De dreigende wolken zijn ondertussen weggetrokken en de zon komt er door en we besluiten zweterig een kijkje op de markt te nemen.

20170715_121537.jpg

IMG_0955.JPG

Ik heb binnen in de markt zelf geen foto's genomen... 't is wat delicaat en bovendien niet echt beleefd om mensen van te dichtbij te trekken, maar we kijken wel onze ogen uit. Een kluwen van kraampjes en mensen... meestal heel kleurrijk geklede dames die onder een groot afdak elk aan een kraampje - of op de grond - hun groente, fruit en andere waren aan de vrouw brengen... en aan de zijkant bevinden zich de viskramen en slagers... en hier en daar zitten ook al wel eens een paar vliegen op... een paar!

Ik neem me stilletjes voor om deze vakantie nooit - maar dan ook nooit ofte nimmer! - buiten het hotel vis of vlees te consumeren ... en Martine is van hetzelfde gedacht!

yell

20170715_121354 (2).jpg

Aan de achterzijde van de markt lopen we een stoffig pleintje op, wandelen langs een andere zandstraat weer naar de grote baan en komen onderweg hier en daar al eens een typisch tafereeltje tegen. 

Het is ondertussen half elf en flink heet... we besluiten niet terug naar het strand te gaan maar via de weg naar het hotel terug te keren. Het is een omwegje van een kleine kilometer maar dan komen we hier en daar misschien iets leukers tegen dan al die plastieke afval op het strand.

20170715_121622.jpg

Even verder ligt aan de ene kant een soort Senegalese Gamma... of Brico... voor bouwmaterialen en ijzerwaren moet je hier zijn en ze hebben van alles in de aanbieding: van zware ijzeren hekken en kruiwagens tot bezems en geiten... hoewel die laatsten misschien toevallig een rustig schaduwplekje vonden voor het etablissement en niet echt tot het assortiment behoren...

Aan de andere kant van de straat doen ze met de overschotjes van de metalen(?) iets creatiefs.

20170715_121720.jpg

Dit is echt een plezante zaak waar ze best mooie en originele spullen verkopen... alleen, hoe krijg je zo een enorm metalen beeld mee op het vliegtuig?

20170715_121914.jpg

20170715_121945.jpg

Die bruine gestileerde metalen baobab om aan de muur te hangen, die ziet Martine helemaal zitten... ik heb geen idee hoeveel het ding kost en weegt... maar met al onze bagage samengeteld kwamen we op nog geen 45 kilo en we gaan sowieso een hele hoop zeepjes en kleren hier laten... ik schat dat we ons dus voor minstens 50 kg aan cadeaus mogen aanschaffen... maar die boom past wel niet in de valies, zelfs niet in onze grote harde. 

We gaan er nog eens over nadenken... we hebben nog een zee van tijd om te beslissen waar, wanneer en waaraan we ons budget wensen te besteden.

En zo een kleurrijk "car rapide" camionetteke zie ik ook helemaal zitten! 

IMG_0956.JPG

We laten bar en pizzeria links liggen en wandelen rustig door en nemen een kijkje in een klerenwinkel waar ze de betere merken aanbieden(!)

cool

IMG_0958.JPG

Quadrijden, dat pleeg ik met graagte al wel eens te doen op congé, maar deze is niet te huur en zoals u weet (of misschien niet weet, maar dan weet u het nu) ben ik zwaar allergisch voor paarden en tracht sowieso altijd en overal ver uit de buurt van die beesten te blijven, maar hier in La Somone blijkt dat niet echt evident.   

IMG_0957.JPG

Een kapper heb ik de laatste tijd ook niet echt meer nodig...

IMG_0959.JPG

Veel gaan ze hier dus vandaag niet verdienen aan mijn passage en de meeste andere barakken langs de baan zijn trouwens nog dicht... behalve dan toevallig die ene zaak van de zus van Shortboy, onze gids van daarstraks op het strand!

De tamtam heeft zijn werk gedaan: iedereen van de familie is op de hoogte dat er vanochtend twee nieuwe witte toeristen naar het dorp zijn gekomen en we ontsnappen er niet aan... we moeten en zullen een bezoek brengen aan hun shop!

en de andere winkeltjes zij

Ik ontsnap weeral redelijk vlot aan die verplichting... "om foto's te trekken nietwaar!"... maar Martine wordt onder lichte druk gezet om zich alvast één of ander artisanaal kleinood aan te schaffen... of een slof smoor... of iets anders... als we maar iets kopen... want we zijn de eerste klanten van de dag "et ça porte bonheur!  

't Is dat we géén geld mee hebben... anders zaten we er nu nog te onderhandelen.

Eén ding moet je de Senegalezen wel nageven: 't zijn volhoudertjes! 

Even verder worden we alweer door een andere kerel meegetroond in één of ander winkelcomplex.

en de andere winkeltjes zij

Rond een wat rommelige binnenkoer baten een hele groep vrouwen een artisanaal dorpje uit... 't is te zeggen, ze hebben allemaal een winkeltje van vier vierkante meter en verkopen zowat allemaal hetzelfde.

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

Ondertussen zijn we al iets meer bedreven geworden in het zakendoen... of het ontwijken ervan: met de argumenten "nog maar net aangekomen", "geen CFA's (Senegalese munt) op zak" en "we komen later wel eens terug", geraken we al iets vlotter buiten dan daarnet.   

en de andere winkeltjes zij

We moeten er nadien even van bekomen op een bankje en beginnen dan aan de laatste rechte lijn naar het hotel. De Route Ngaparou-Somone loopt dood aan de laguna, eigenlijk vlak voor de deur van ons hotel, en in het laatste stuk liggen er verschillende restaurants en hotels... die stuk voor stuk momenteel leeg staan... sommigen definitief, peins ik en bij de anderen zijn ze druk bezig met opfrissingswerken.

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

Het is duidelijk: directe concurrentie hoeft de Royal Decameron Baobab hier niet te vrezen! En 't is een chance dat we "all-inclusive" zitten, want veel keuze om buitenshuis te gaan eten is er hier ook al niet.   

We nemen even verder nog een kijkje op de sportvelden van ons hotel, aan de overkant van de weg.

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

Sporten in meer dan 30 graden celsius lijkt me echter niet gezond en daarbij... ik kan niet tennissen!

Hoogste tijd dus om terug binnen te wandelen en een aperitiefje te nemen. We worden eerst wel vrij grondig gecontroleerd aan de ingang - zelfs mijn buikzakje moet open! - en dat vinden we eigenlijk best een geruststellende zaak.

Het land is voor meer dan 80 % islamitisch, we hebben bij ons ervaring met de mogelijke "uitwassen" van die gasten, maar hier leven ze  - tot nu toe - probleemloos samen met een minderheid van animisten en christenen.

Tja... er moet echter maar ene zot tussen zitten nietwaar!

We mogen echter weer binnen en stevenen met fikse tred recht op de dichtstbijzijnde bar af - die boven tegenover de receptie - en bestellen dorstig een gin-tonic en een wit wijntje.   

Op het strand onderaan de trappen tussen bar en lounge heerst er ondertussen plots een drukte van jewelste: er is blijkbaar een hele troep geland van één of ander bedrijf, allemaal enthousiastelingen die zo te zien vrolijk de verplichte speechen en spelletjes ondergaan.

en de andere winkeltjes zij

We vernemen dat het hotel tijdens de week niet echt vol zit, maar dat hadden we al willen merken.

Tijdens het weekend verandert de bezetting lichtjes, want dan wordt het overspoeld door de betere klasse uit Dakar, die hier één of meer dagen komen uitblazen.

Het heeft ook een vrij groot congrescentrum, aan de overkant van de weg naast de lagune en is bijgevolg heel populair bij firma's om seminaries, congressen, familie-weekends en teambuildings te organiseren.

Vandaag en morgen zitten er zo te zien minstens twee firma's: de mannen met de witte T-shirts horen bij "ONE" of zoiets en er lopen er ook nog een paar honderd rond met oranjegele polo's van BHS.

De Banque d'Habitation de Senegal houdt hier tot zondagavond zijn jaarlijkse "retraite"... een jaarlijks uitje voor personeel en hun ganse familie en dat zullen we geweten hebben.

Ons rustige zwembad wordt vandaag overspoeld door families met kindertjes en de rest van de middag liggen we wat verbluft vanonder de parasol te kijken naar dat gejoel.

En als toemaatje zijn ze ook bezig met beton gieten op de werf vlak naast de deur... daar wordt op een paar meter van de scheidingsmuur een vrij hoog gebouw opgetrokken. 't zal schoon zijn als 't af is... maar 't is nog bijlange niet af... ze gaan wel een prachtig uitzicht hebben op "ons zwembad".

Op gebied van stedenbouw mag hier precies al even veel als bij ons?

undecided  

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

Nu ja, die bouwvakkers met zicht op het zwembad storen me niet en al de anderen in en rond het zwembad amuseren zich kostelijk... en wij eigenlijk ook.  

We gaan lunchen in ons restaurantje onderin en BHS wordt blijkbaar tegen 13.00u verwacht in het grote restaurant en ze nemen - met al die klein mannen erbij - nadien duidelijk een lange siesta in hun kamer.

De lucht is wat omsluierd, maar het blijft wennen aan de hitte en wij luieren de rest van de middag vrij rustig onder de parasol tot de hele bende weer opduikt en wij versassen naar de toog.

Tegen 4 uur geraken we in die poolbar aan de praat met een paar andere Vlamingen, waaronder Arthur... zeer joviale kerel, ex-para, Afrika-kenner en levensgenieter.

Hij komt hier al bijna tien jaar lang zowat elk jaar op vakantie, is hier dus zeer tevreden over accommodatie en service, kent zowat iedereen en bezweert ons dat we beter af zijn om via zijn contacten excursies te boeken. We krijgen dan sowieso meer voor minder geld en aangezien Elisa en Michiel - een ander Vlaams koppeltje (maar wel veel jonger dan wij) - ook interesse hebben, besluiten we prompt om met zijn vieren samen een uitstap te boeken.... bij Bob, plaatselijke gids en goeie vriend van Arthur. 

Een kwartiertje later is alles telefonisch geregeld: maandagochtend gaan we met zijn vieren op stap... naar een pittoreske markt en een "echt" dorpje in de brousse (waar we spullen kunnen doneren) en nadien naar een andere - tijdelijke - nederzetting van de Peul, een nomadenstam, en we passeren onderweg nog aan een heel dikke baobab en gaan ergens in een typisch restaurantje eten (géén vlees of vis, denk ik bij mezelf!) en dat allemaal in een 4x4 met airco... voor 50€ per persoon, alles inbegrepen... er wordt alleen nog een kleine bijdrage verwacht om onderweg rijst en snoep te kopen voor de dorpsbewoners.

Tegen dat we aan onze 4e aperitief beginnen, is alles geregeld. Maandag om 8.00u moeten we aan de poort staan... en Arthur heeft Bob verwittigd dat het in orde moet zijn! Wij, wij zijn er gerust in.

smile 

De rest van de middag en avond maken we beter kennis met onze nieuwe kennissen en babbelen zo honderduit dat ik vergeet van een fotootje te nemen.

Die kans krijgen we nog wel... Arthur vertrekt volgende dinsdag al naar huis, maar de anderen - David en Vanessa en Elisa en Michiel - blijven nog wel even.

We zijn uiteindelijk al twee volle dagen hier, hebben nog geen spat regen gehad en als we gaan slapen besluiten we dat het natte seizoen precies toch wel best mee valt.

        

 

 

   

12:55 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) | Tags: en de andere winkeltjes zij |  Facebook |

01-08-17

Senegal dag 2: (kleine) vergadering, (beetje) verkenning en (veel) verfrissing!

Het is een goed en groot bed, mijn hoofdkussen kan er ook mee door en het achtergrondgeluid van de branding buiten was rustgevend.

We hebben dus goed geslapen, maar om 6 uur - plaatselijke tijd - ben ik wakker. Bij ons is 't dan al 8 uur en gezien we er vrij vroeg in lagen, lijkt me dat niet echt abnormaal... 'k heb mijn uren gehad, dus 'k ben wakker!

Het is wel nog wat duister buiten en naast mij in bed is er nog niet veel beweging... mijn madam slaapt lekker uit.... nu ja, als je "blijven liggen tot na zessen" kan bestempelen als uitslapen.

Ik kijk wat TV en merk dat er 's ochtends al even veel - of even weinig - op is als 's avonds. 

Zodra het licht wordt buiten neem ik een douche, hijs me in een short en probeer voorzichtig de terrasdeur open te wrikken. Die klemt namelijk wat en helemaal geruisloos kregen we het ding dus niet dicht gisteren, hebben we ondervonden... open doen gaat iets beter... na een flinke trap onderaan tegen de kant van het slot schiet ze plots open.

Binnen zoemde de airco een ganse nacht lang en hield de kamer op 18°, buiten op mijn terras slaat de vochtige warmte me nu direct om de oren...'t loopt nog maar tegen zevenen, maar ik schat dat het een graad of tien warmer is dan binnen en het zweet loopt al van mijn rug voor ik goed en wel op het strand sta.

Dat strand ligt er op dit matinaal moment heel rustig bij...

20170714_085724.jpg

Het enige leven dat ik kan bespeuren is dat van een "security guard", die onder een parasol op een stoeltje de wacht houdt.

Veel beweging zit daar trouwens ook niet in, in die bewaker, want vermoedelijk heeft die mens daar de halve of hele nacht gezeten... als ik van het terras af kom en naar het water loop, kijkt hij heel even in mijn richting maar besluit vermoedelijk - en geheel terecht - dat ik geen imminent gevaar beteken voor het hotel en zijn ingezetenen en hij tuurt weer roerloos naar de einder.

Ik besluit maar geen foto's te trekken van die bewaker of van zijn collega's... wie weet hebben ze het graag en 'k wil liever geen ambras met die mannen vanaf het eerste moment.

Martine is door mijn gestommel met die deur blijkbaar toch ook wakker geworden en om half acht zijn we klaar en trekken we de voordeur van onze "strandhut" nr 19-32 achter ons dicht (die klemt niet!), wandelen een kleine halve kilometer doorheen het park en langs de kinderclub, de balie van de animatie, de grote trap naar de lounge en het terras met podium en het grote zwembad tot aan het hoofdrestaurant en zitten al een eind voor acht uur aan het ontbijt!

20170714_095749.jpg

20170714_095804.jpg

Een héél uitgebreid ontbijt!

Waarschijnlijk zullen er wel weeral ergens commentaren op Zoover en Tripadvisor en zo te vinden zijn van lieden die vinden dat het eten hier niet lekker is of te weinig gevarieerd of te warm of te koud of te veel of te weinig... maar wij vragen ons dan af wat dat soort "zageventen" thuis op zijn bord krijgt.

Gisterenavond was er bij het diner zeer uitgebreide keuze tussen vanalles: vermoedelijk worden er alle dagen vis, vlees, pizza en pasta's "a la minute" klaargemaakt en gisteren serveerden ze aan één "specialiteitentoog" nog versgerolde en gefriteerde nems ook en nog iets anders oosters, dat ik niet geproefd heb en daardoor vergeten ben wat het juist was.

Vanmorgen neem ik (nog) geen foto's van het buffet... daar hebben we nu geen tijd voor want we hebben een klein hongertje en er is véél te veel om te smikkelen: je hebt keuze tussen een paar soorten charcuterie en kaas en allerhande modellen van cornflakes en wel zeven soorten yoghourts maken in pottekes en warme bakken met gebakken aardappelen, "gescrambelde" eieren, warme tomaten, "éminence" van kip, merguezworstjes, bonen in tomatensaus, iets bruinachtig van onbestemde afkomst... een soort humus peins ik... en warme erwten en wortelen(!) en aan de koude toog vier soorten gemengde slaatjes + losse tomaten- en komkommerschijfjes en sla en geraspte wortels en sausjes en zo, ook een heel assortiment fruit, al dan niet voorgesneden en er worden aan de pasta en pizzatoog van gisteren nu verse wafels en pannenkoeken en gewonnen brood gebakken en je kan kiezen welk soort ei of omelet ze voor jou maken, er staan manden met koffiekoeken en croissantjes en kommen met honing en confituur (mango blijkt héél lekker) zeker 4 soorten stok- of gewoon brood en een assortiment kleine broodjes en drie soorten fruitsap (uit een karton, dat wel!)... maar je moet al een moeilijke eter of complete zeur zijn om je gading niet te vinden.

Ik ga vermoedelijk maar één probleem hebben: mijn lijn! 

Mijn dokter heeft me al heel dikwijls gezegd dat ik te dik ben en dus dringend op mijn eten moet letten... dat doen we dus de laatste maanden en nu ook: ik let heel goed op alles wat ik eet... elk rijkelijk gevuld bord wordt door ondergetekende nauwgezet in het oog gehouden!

innocent

Maar 'k ga het allemaal niet opsommen, kwestie van me niet te veel te compromiteren, want ik ben niet helemaal zeker dat mijn huisdokter deze blog niet kent of volgt!

wink   

Om kwart na acht zijn we voldaan. Het was dan ook rustig, nergens file aan het buffet, want we zaten zowat alleen in het restaurant. De meeste klantjes slapen blijkbaar nog... die hebben misschien géén last meer van jetlag!?

Op het terras is een nijvere poetskerel aan het borstelen tussen de tafels en zetels en op een gegeven moment denk ik al dat de rommel hier blijkbaar niet graag wordt opgeruimd: 't is precies of hij jacht maakt op iets dat op de grond ligt en niet direct in zijn bakje wil geveegd worden.... en er staat bijna geen wind!

Nu ben ik niet nieuwsgierig, maar 'k ben graag van alles op de hoogte... dus ga ik even poolshoogte nemen. Trots laat de man zijn vangst zien: een grote krab!

Ik loer verbluft naar het toch wel forse beest en hij legt uit dat het hier 's avonds en 's nachts vol krabben zit... er wonen er duizenden in holletjes op het strand én in de tuinen en tussendoor zit er al eens een dapper en avontuurlijk aangelegd exemplaar tussen dat zich tot aan - of zelfs in! - het zwembad waagt.

20170714_100825.jpg

Ik neem me voor telkens vooraf goed de bodem af te speuren als ik hier kom zwemmen.   

IMG_0932.JPG

   

Het weer is wat overtrokken... maar warm... drukkend warm!

IMG_0931.JPG

We hebben nog meer dan een uur de tijd voor onze samenkomst met Moussa van Thomas Cook, dus besluiten we op verkenning te gaan naar "de andere kant", naast en achter het restaurant. Daar loopt het strand uit op een mooi soort schiereilandje in de monding van La Somone, de rivier die hier een lagune vormt en 300 meter verder uitmondt in zee.

Het strand voor het hotel wordt beschermd door rotsen en dat is blijkbaar nodig: door de stroming wordt het zand weggevreten en zonder die golfbrekers zou er op termijn niet veel strand meer overblijven.   

20170714_095852.jpg

20170714_102818.jpg

20170714_102420.jpg

20170714_102428.jpg

Dat strand naast de monding heeft duidelijk minder of geen last van erosie en ligt er om 08.30u bijzonder rustig bij. Er lopen maar een paar verkopers/gidsen/schippers rond, maar er liggen wel tientallen bootjes klaar, waarmee je de lagune kan bezoeken.

Blijkbaar verwachten de inboorlingen zo vroeg op de ochtend nog geen toeristen: we worden maar één keer lastiggevallen door een kerel die ons prompt een boottocht wil aansmeren.   

Wij houden de boot af!

laughing

20170714_102907.jpg

Op een half uurtje zijn we rond en terwijl er nu plots meer en meer "handelaars" toekomen (die mannen hebben een zesde zintuig, peins ik), besluiten we om ons terug te plooien op het hoteldomein (daar mogen die verkopers niet op), eens een toertje te maken langs het strand voor de huisjes en helemaal tot aan het andere uiteinde van het domein te wandelen.. tegen dan zal 't juist tijd zijn om naar onze Moussa te trekken.   

Ons strand is ongeveer 500 meter lang en wordt bewaakt... en vooral gekuist! Het verschil is duidelijk!

We passeren onze kamer en het "stille" zwembad met bbq-restaurantje onderin en wandelen even een stukje het publieke strand op in de richting van het dorp.

20170714_110353.jpg

Zodra je uit het privédomein bent, passeer je een aantal verlaten en verkommerde hotels en barretjes... het was hier ooit vermoedelijk gezellig en leuk, maar buiten ons Royal Baobab hotel is alles hier precies verlaten... en vooral rommelig en vuil.

20170714_110412.jpg

20170714_110526.jpg

20170714_110513.jpg

't is zonde... want sommige locaties zien er best stemmig uit... we hebben geen idee waarom alles hier leeg staat, maar 't is onze eerste ochtend, dat komen we later nog wel te weten.

Na een halve kilometer ongeveer besluiten we terug te wandelen... 

20170714_110402.jpg

Tegen half tien komt de zon er door en wordt het (nog) iets warmer... ik puf dan ook al uitgebreid als we een kwartier later boven aan de trappen geraken voor onze afspraak... op de koop toe gaat de bar in de lounge pas open om 10.00u.

20170714_113452.jpg

Onze "meeting" met Moussa, een stevige en heel vriendelijke kerel met een brede glimlach, verloopt vlotjes. Hij legt een aantal dingen uit over het hotel, sommige financiële "details" hebben we gisteren al aan de lijve ondervonden, maar we vernemen toch een aantal nuttige tips en krijgen een lijstje met overzicht van mogelijke uitstappen.

Bij hem kunnen we wel met kredietkaart betalen en hij komt bijna alle dagen langs op ongeveer hetzelfde tijdstip, dus we mogen rustig onder mekaar bespreken welke excursies we willen boeken en dan één dezer langskomen om alles te regelen.

We melden dat we spullen mee hebben "om weg te geven" en hij vind dat fantastisch en legt uit dat er speciale "solidair" excursies worden georganiseerd, waarbij de toeristen de mogelijkheid krijgen in een typisch dorp ontvangen te worden en daar dan een aantal spullen kunnen doneren als bedanking voor de gastvrijheid.

Als ik zeg dat we ook zeker 100 stylo's mee hebben, vraagt hij wel of hij er zelf een paar mag hebben, om hier en daar iemand plezier mee te doen. Ik beloof dat ik er zeker voor zal zorgen.                      

Die mens is dus volgens mij véél te braaf, maar dat leg ik later nog uit!

Om half elf zijn we helemaal "op stroom"!

We zeggen dag tegen Moussa en bedanken hem hartelijk voor de info.

Ondertussen zijn er beneden aan de animatiebalie drukke voorbereidingen bezig voor de feestelijkheden van vandaag. 't Is vandaag "quatorze juillet", Senegal was een Franse kolonie en het zit hier vol Fransen... dus dat moet en zal uitbundig gevierd worden!

20170714_121458.jpg

20170714_121517.jpg

Het ziet er allemaal heel kleurrijk en leuk uit, maar we denken niet dat de Fransen ons gaan missen... en wandelen toch liever terug door de tuin - of het park - naar de kamer, pikken de strandtas op met de handdoeken en ander gerief en installeren ons aan het kalme zwembad.

20170714_121631.jpg

Volgens het huisreglement is het zwembad naast het restaurant de plaats waar de "activiteiten" plaats vinden: aquagym, waterpolo en andere wedstrijdjes en aperitiefspelletjes rond het zwembad en luide muziek... kortom, daar moet je zijn voor de ambiance... aan de andere - onze - kant ligt het kalme zwembad, daar heerst een verbod op spelletjes, luide muziek, duiken en dies meer en is het de bedoeling dat je in alle rust kan zonnen en zwemmen.

't is niet dat we niet houden van ambiance, maar zeker de eerste dagen wensen we het rustig aan te doen... en bovendien ligt het veel dichter bij de kamer... en vlak naast een stemmige poolbar!

undecided

20170714_131143.jpg

20170714_131114.jpg

De rest van de ochtend genieten we van de zon en doen een zwemmeke en drinken een gin-tonic als apero... en daarna nog eentje... en gaan dan eten onderin... waar het schitterend zitten is en ze weliswaar een beperkt buffet aanbieden, maar heel lekkere BBQ serveren!

20170714_150007.jpg

De jonge chef-kok heeft op de juiste momenten wel iets meer oog voor het passerende moois achter hem dan voor zijn friteuse, maar dat belet hem niet een heel mooie en smakelijke lunch uit zijn korte mouwen te schudden!  

20170714_145222.jpg

20170714_145243.jpg

Als de ober merkt dat ik een foto neem, wil hij absoluut een kiekje nemen waar we allebei op staan.

Een vriendelijke jongen en bovendien heel gedienstig... die is alvast goed op weg om regelmatig een fooi toegestopt te krijgen, denken wij bij onszelf... de service is perfect... ook zonder fooi en de wijn is lekker, het koude buffet ook en de geroosterde vis delicieus!  

Vandaag staat er haai op het menu. Haai!

Heerlijk van smaak, perfect geroosterd en met een pikant sausje en wat rijst erbij... als hoofdgerecht... meer moet dat niet zijn!

20170714_150416.jpg

Martine is echter wat wantrouwig als het vis betreft: na eerdere faliekante avonturen in Lissabon (waar ze ooit doodziek werd van bedorven vis... in een notabene heel chique restaurant, warm aanbevolen door Trotter) tracht ze vis en schaaldieren te vermijden als we "in den vreemde" zijn. Mijn eigen vis - traditioneel op maandag op de Zaventemse markt gekocht - lust ze gelukkig wel! 

Nu vermoed ik wel dat de vis hier verser is dan die van dat kraam in Zaventem, maar zij opteert vandaag liever voor een bizarre combinatie: een koolslaatje met ham en pizza en spruitjes... je waant je bijna in strip van Guust Flater, maar 't smaakt... zegt ze... en meer moet dat ook niet zijn, nietwaar!     

20170714_145842.jpg

20170714_151913.jpg

Tegen beter weten in wil Martine een fotootje van mij trekken ook... ik bezweer haar dat ze met tegenlicht gaat zitten, maar 't is vooral de achtergrond die ze wil vereeuwigen: we zitten niet alle dagen op een dergelijke mooie locatie te lunchen... hoewel... we besluiten om hier onze vaste stek te maken voor 's middags.

De rest van de namiddag brengen we door in complete rust... nu ja, we puffen ons vanonder een parasol doorheen de krant van gisteren en doen op tijd een plons in het zwembad, drinken regelmatig iets aan de bar, want je moet bij dergelijke tropische temperaturen goed opletten dat je niet uitdroogt(!) en maken alvast beter kennis met de barjongens... ook heel vriendelijke en pientere kerels die al na een halve dag door hebben wanneer ik meer goesting heb in een pintje of in een gin-tonic en vrij snel beseffen dat Martine geen ijs in haar witte wijn wenst en na de noen de voorkeur geeft aan rode. 

Die rest van de dag en avond valt er niks speciaals te melden: luieren, lezen, genieten, zweten, zonnen en zwemmen tot een uur of zes... een eerste (en tweede) apero aan de poolbar tot hij dicht gaat om zeven, naar de kamer douchen en omkleden, dan door de tuin naar bar aan de lounge voor een verse gin-tonic en tegen half negen aan tafel... 

20170714_221800.jpg

't is vandaag "seefood" thema: ik neem een paar oesters en garnaaltjes en de voorzie mij in de benodigdheden om zelfhespenrolletjes met asperges te rollen... en een half eitje als garnituur... allemaal als hapje vooraf... de rest van het diner staat niet meer op de foto.

innocent

Maar één ding is zeker... manmanman... we zijn nog maar net toegekomen, maar als we zo voort doen gaan we zwaar verdikt zijn tegen dat we hier vertrekken!

    

  

19:17 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |