04-09-17

Senegal dag 10: naar Goree en Lac Rose... en tussendoor ook een beetje in de file!

Zaterdag de 22e zijn we vroeg uit de veren, want we gaan alweer op stap. Deze keer geen gewandel te voet in de buurt, maar gemotoriseerd - via Babacar aka Bob - naar Dakar en omgeving samen met onze ondertussen vaste reisgenoten Elisa en Michiel.

Om half acht hebben we afspraak aan de poort en iets er voor staan we dus al braaf en lichtjes ongeduldig te wachten op onze gids en chauffeur. Die komen er om half aan, zoals afgesproken, wij zeggen hartelijk dag en maken kennis met de chauffeur en vernemen dan dat je je paspoort moet bij hebben als je met de ferry naar het eiland Goree wil... en dat willen wij... maar dat hebben we niet bij!

Dus persen Elisa en ikzelf er een spurtje uit heen en terug, richting respectieve kamer en kluis!

'k heb er al een goeie kilometer joggen opzitten als ik even later hijgend en bezweet neerplof in onze "ride" van vandaag.

't Is deze keer een minibusje... zo van het soort waar ze hier vlotjes minstens 15 inboorlingen in proppen, dus wij met ons vieren zitten héél confortabel.

Met al dat gedraaf achter paspoorten is 't al wel 10 voor acht als we eindelijk weg zijn, maar naar Afrikaanse normen is dat zowat stipt op tijd.   

IMG_1074.JPG

We moeten weer helemaal rond de monding van de rivier en bijhorend natuurgebied en doorkruisen vlot La Somone, Ngaparou, N'guerigne Bambara, Nguekorh en Sindia... op een zaterdagochtend is er blijkbaar nog niet te veel verkeer op de baan.

IMG_1053.JPG

IMG_1061.JPG

Iets voorbij Sindia, waar de mango's al paraat liggen in de lange rijen kraampjes, draaien we de snelweg op richting Dakar.

IMG_1062.JPG

De weg ligt er bijna leeg bij, onze chauffeur duwt goed door en de enige momenten dat we een klein beetje oponthoud tegenkomen, is aan de tolpoorten.

De meeste Senegalezen zijn er duidelijk van overtuigd dat de laan net naast hen precies altijd dat ietsje rapper gaat dan hun eigen file en vertonen de onhebbelijke gewoonte om zich dus op het laatste moment tussen de wachtenden te wringen... hetgeen dan weer zorgt voor getoeter en onvrede bij de "slachtoffers". 

Ik begrijp meer en meer waarom er hier al wel eens auto's rondrijden met een blutske hier en daar. Maar echt zware ongelukken, dat hebben we eigenlijk nog niet gezien... tot nu toe! 

20170722_110752.jpg

Eén van de poorten staat trouwens geblokkeerd: een dikke slee met CD nummerplaat staat voor de slagboom en om één of andere reden is er iets niet in orde, want die blijft dicht... misschien wil die onschendbare niet betalen en weigert de bediende daarop het ding te openen... we gaan nooit weten wat er scheelt, maar een paar minuten later scheurt de CD ons met een rotvaart voorbij... als er al een probleem was, 't moet dan toch op één of andere manier opgelost zijn.

Om half tien rijden we de buitenwijken van Dakar binnen en doen een toeristisch ommetje langsheen een paar gebouwen en plaatsen.

IMG_1068.JPG

IMG_1070.JPG

DSC_0994.JPG

IMG_1080.JPG

DSC_1010.JPG

DSC_1003.JPG

 Bob vertelt onafgebroken en geeft uitleg bij alles wat we passeren, maar ik had graag eens gestopt bij het "Monument de la Renaissance Africaine", dat ik verleden week bij aankomst van aan het vliegveld heb zien staan... maar we hebben geen tijd om er een fotostop te houden en passeren er zelfs niet in de geburen.

Le_Monument_de_la_Renaissance_africaine.jpg

https://nl.wikipedia.org/wiki/Monument_voor_de_Afrikaanse... 

Wel een beetje spijtig, want dat had ik nu wel eens graag bezocht... maar we moeten de ferry hebben seffens... liefst die van iets voor 10.00u en hij moet nog tickets kopen en zo!

IMG_1081.JPG

We wurmen ons door het soms toch wel wat chaotische verkeer en parkeren in dubbele file, stappen vlug uit en terwijl onze chauffeur een plaatsje gaat zoeken in de buurt en op ons zal wachten tot straks, reppen wij ons de haven in.

20170722_114214.jpg

De rij aan de tickets valt mee en de rij naar binnen schuift ook vlotjes door.

IMG_1082.JPG

20170722_114420 (2).jpg

20170722_114700.jpg

Wij toeristen zijn dan misschien niet zo gedisciplineerd als Japanse of Engelse soortgenoten, maar toch... wij hebben niet echt de neiging om "voor te schieten"... en dan ben je in Dakar - en bij uitbreiding heel Senegal - een vogel voor de kat. Vooral de dames durven zich vrolijk en ongegeneerd langsheen de wachtenden te wurmen en wanneer we eindelijk binnen in het gebouwtje, vlak aan het toegangspoortje, zijn geraakt... tja, dan loopt het een beetje mis.

We hebben elk ons ticket en Bob staat een eind voor ons te wachten, naast de kerel in uniform die aan het poortje de passanten telt. Het is te zeggen, hij houdt nauwgezet het schermpje in de gaten aan de "tourniquet".

Ik voel me al gerustgesteld omdat ze blijkbaar toch redelijk precies bijhouden hoeveel volk er op elke ferry stapt, maar plots loopt er een hele troep ons naast de file voorbij en mag er gewoon langs.

Een aantal wachtenden in onze rij zijn daar niet gelukkig mee en er ontspint zich een zeer levendige discussie... met ander woorden... er worden verwijten geroepen en gedreigd, ik kijk vragend naar Bob en die legt uit dat het inwoners zijn van Goree... en die hebben voorrang.

Dat snap ik, we berusten en blijven braaf dremmelen in onze rij en de teller loopt ondertussen maar door en als het dan toch eindelijk onze beurt is, slagen ik en Martine er nog net in voorbij de geüniformeerde telopzichter te geraken maar dan is het maximum blijkbaar bereikt: de kerel beslist dat het genoeg is geweest en sluit het poortje af.

Ik kijk lichtjes ongerust naar Michiel en Elise, die nog iets ongeruster terugblikken van in de rij aan de andere kant en we zoeken dan naar Bob... die was al doorgestapt naar de boot en ik loop en roep hem achterna dat er een probleem is.

Hij komt terug gespurt en er ontstaat alweer een lichte woordenwisseling met de kerel van de telling, maar even later blijkt dat een volle boot toch nooit helemaal vol is... Er mag nog een man of vier vijf door en Michiel en Elisa horen net tot de gelukkigen.

Het was even spannend, maar we zijn terug compleet en zoeken ons een stoeltje op het dek. Niet dat we een plaatsje bij mekaar vinden... hij zit echt wel vol... de ferry!

, dus we berusten en schuiven

De overtocht duurt  20 minuutjes... 't is dan ook niet ver.

La Goree ligt op nog geen drie kilometer van de kust, vlak voor de haven van Dakar... we passeren een paar serieuze vrachtschepen en stevenen dan schuin op het eiland af, want daar moeten we met een omwegje rond het fort op de noordelijk punt, om vervolgens aan te leggen aan een steiger aan de "achterkant" van het eiland.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

DSC_1014.JPG

dus we berusten en schuiven

la goree

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

la goree

la goree

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

la goree

dus we berusten en schuiven

Wanneer we aanleggen, is 't al zoals op een vliegtuig: iedereen staat recht voor we er af mogen en begint te drummen naar de trap. Ik besluit om - zoals altijd - dat spelletje niet mee te spelen en installeer me aan de reling om de "landingsmanoeuvers" te bewonderen.

20170722_121338.jpg

la goree

20170722_121604.jpg

Beneden krioelen de toeristen, inwoners en de rest zich door mekaar richting eiland en de rest van mijn gezelschap wacht braaf op mij.

Als allerlaatste klant ga ik van boord... mmmjaaha, er moet iemand de laatste zijn nietwaar!

cool

Vanop de overzetboot was er al een ding duidelijk: echt groot is 't hier niet.

Van noord naar zuid is la Goree zowat 900 meter lang en 300m in het midden, op zijn breedste kant en een flink deel van het zuiden wordt dan nog bezet door een heuvel met fort. Eigenlijk meet het stadje - of dorp - zelf, maar hoop en al een 300 op 450 meter.    

dus we berusten en schuiven

We lopen het strand en aanpalende plein over en slaan de eerste straat in, een heel stemmig straatje...

dus we berusten en schuiven

20170722_122138.jpg

dus we berusten en schuiven

en beginnen aan de verkenning van het centrum, in de voetsporen van gids Bob... en van een héél, héél grote groep slaven... maar daarover seffens meer.

DSC_1048.JPG

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

De eerste stop is een parkje, ooit aangelegd door de Fransen en naar plaatselijke normen nog altijd vrij goed onderhouden.

dus we berusten en schuiven

Even verder ligt een hoekhuis, een beetje in de vorm van een boot en ooit bewoond door één of andere belangrijke zeeman, maar 'k weet begot niet meer wie... ik zou al die details beter opgeschreven hebben, maar Bob zijn Franglais is met zijn momenten al eens wat minder verstaanbaar en ik heb de neiging mijn aandacht dan wat te laten verslappen.

Aan de overkant staat een standbeeld ter herinnering aan de bevrijding van de slaven, geschonken door broeders/lotgenoten uit Guadeloupe.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

en de schone mens met buikzakske en klakske, naast het koppel dat zijn ketens afwerpt... dat ben ik!

cool

Achter het hoekje, in de Rue Saint Germain, ligt het hoogtepunt van ons eilandbezoek: het vroegere slavenhuis. Er waren er meerdere, want slavernij was hier ooit "big business", maar dit gebouw werd als enige helemaal gerestaureerd en kreeg het statuut van museum en wordt tegenwoordig beheerd door het ministerie van cultuur.

dus we berusten en schuiven   dus we berusten en schuiven

We staan er wel voor een gesloten deur... 't is nog geen half elf en dus nog net niet open, achter ons groeit de massa toeristen aan en stipt op tijd zwaait de deur open en wandelen wij als eersten binnen en kunnen dus alvast een paar foto's nemen zonder dat er al te veel volk door beeld loopt.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Op het gelijkvloers waren de slavencellen, donkere ruimtes waar ze werden "opgeslagen" in afwachting van het transport naar "de nieuwe wereld" en boven resideerde de handelaar en zijn personeel. Nu is er een museumruimte ondergebracht waar een tentoonstelling is over Robbeneiland... in Zuid-Afrika... één van de beroemde plaatsen waar we niet passeerden met Pasen en nu kunnen we dus rustig bestuderen wat we een paar maanden geleden allemaal hebben gemist. Beetje raar.  

dus we berusten en schuiven

Er staan eveneens een paar kijkkasten waarin onder andere originele kluisters worden tentoon gesteld.

Slaven... kluisters en geschreeuw... mmja... 't ware harde tijden!   

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Het terras biedt een prachtig zicht op de oceaan, maar je kan wel niet naar beneden tot op het strand.

Nu ja, veel strand is er niet: enkel een strookje rots en keien.

dus we berusten en schuiven

Onderin kan je wel tot aan het water, hoewel daar een donker kantje aan zit: er is enkel een kleine doorgang langs waar de slaven werden ingescheept richting Amerika.   

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

De rest van het gelijkvloers bestaat uit een aantal sombere ruimtes waar de slaven werden "gestockeerd", soort bij soort: de vrouwen apart, de kinderen apart en voor de mannen werd er een onderscheid gemaakt tussen exemplaren die bij aankomst al dik genoeg waren en te magere kandidaat-slaven. Die werden vetgemest tot ze hun streefgewicht hadden.

Het klinkt nogal overdreven en macaber, maar ik vind dat dus niet uit, die info komt van de plaatselijke gids in het museum: volwassen mannen dienden minimum 60 kilo te wegen voor ze op transport werden gezet en werden desgevallend bijgevoederd.

surprised 

Er zijn ook een paar kleinere hokjes waar "tegenstribbelaars" werden gestouwd... voor straf... een paar weken met een man of tien in een hokje zo groot als een toilet bij ons en een verdomd laag plafond... na een weekje liepen ze braaf weer in het gareel... als ze het overleefden. Hoewel ze niet echt doelbewust werden gedood: het was uiteindelijk handelswaar en een dooie slaaf bracht niks op!

Het is een redelijk luguber oord... we luisteren aandachtig naar de uitleg van de gids en zijn onder de indruk.

dus we berusten en schuiven   dus we berusten en schuiven

  

dus we berusten en schuiven   dus we berusten en schuiven

Miljoenen Afrikaanse inboorlingen werden in de loop de eeuwen ooit gevangengenomen, vooral door Arabische slavenjagers of door naburige Afrikaanse stammen. Die mannen vochten namelijk onophoudelijk stammentwisten uit en zagen er geen graten in hun overwonnen vijanden/buren te verkwanselen. Een groot gedeelte van de "vangst" haalde echter de kust en de verzamelpunten niet, maar volgens de gids werden naar schatting tussen 12 en 15 miljoen zwarten in de loop der geschiedenis als slaaf uitgevoerd vanaf de Westkust van het continent. De werkelijke dodentol lag dus een pak hoger.

Er passeerden hier in dit huis bijgevolg duizenden sukkelaars, de capaciteit van het huis was zowat 200 man (en vrouwen en kinderen) en de meeste schepen konden 600 tot 700 slaven stouwen. Ze betrokken hun vracht dus niet van één en dezelfde leverancier... hier op het eiland was slavernij "big business" en er waren verschillende huizen zoals dit, maar er is er, zoals hierboven gezegd, maar eentje bewaard en gerestaureerd.

We nemen nog een laatste kijkje door het deurtje... de "Door of no return"

dus we berusten en schuiven

Vier jaar geleden stond Barack Obama hier ook te kijken en voor hem stapten hier - volgens bepaalde redelijk betrouwbare historische bronnen - ongeveer 33.000 van zijn voorvaderen de loopplank op.

Er af springen was ook een optie, maar enkel als de betrokkene er zelf graag definitief een einde aan wou maken: vluchtelingen werden afgeknald door de bewaking en zij die er toch in slaagden min of meer heelhuids weg te komen, wel, dat werden hapjes voor de haaien. De dode slaven werden hier niet begraven maar in de oceaan gekieperd en er draaiden hier bijgevolg massaal veel haaien rond het eiland, wachtend op eten.

Het is - en was - maar een goeie 3 kilometer tot het vasteland, wel met redelijk wat stroming... er zijn geen gevallen bekend van slaven die het haalden.

De meesten kwamen dan ook uit de brousse in het binnenland en konden geen slag zwemmen.  

Na de rondleiding met uitleg lijkt het precies iets frisser... maar dat is perceptie: de zon bakt redelijk door de wolkensluiers heen en de temperatuur loopt tegen de 30 graden, denk ik. 

We drentelen nog wat rond op de galerij en merken dat er steeds meer volk toestroomt.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Ik neem nog een kiekje van een infobord naast de ingang, daarstraks zijn we dat voorbij gestormd toen we als eersten binnen geraakten en dan is het tijd voor een volgende attractie.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Twee straatjes verder ligt een soort café-restaurant... in een wat afgeleefd pand, zoals bijna alle huizen hier, behalve dan dat museum van daarnet, maar het is wel stemmig...

dus we berusten en schuiven

Er zit echter wel een pelikaan op het terras, vermoedelijk niet helemaal uit vrije wil en met zijn volle goesting, want met een touw vastgebonden aan een boom.

dus we berusten en schuiven

Dat ze hun schapen of geiten vastleggen tot daar aan toe, maar zo een vogel aan de ketting houden, dat is me iets te dieronvriendelijk... we hebben trouwens toch geen tijd om nu al een terrasje te doen! 

dus we berusten en schuiven

We laten de sukkel aan zijn lot over en reppen ons naar de overkant van de steeg waar Martine een klerenwinkel heeft gespot!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

't Zijn heel mooie frisse kleurtjes, maar ik moet echt geen "pareo" hebben... of een tafelkleed... of een lange sjaal... of waar die dingen ook mogen voor dienen... en 'k blief geen kabas ook niet!

dus we berusten en schuiven

Alweer een paar typische straatjes verder ligt de kerk Saint Charles Borromée.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

En een missiepost van de Orde van Malta.  

dus we berusten en schuiven

En er hangt was uit... niet die van de zusters, peins ik... er zit te weinig blauw tussen!

dus we berusten en schuiven

In de kerk zelf zijn vooral de luster en de wenteltrap de moeite waard om te bezichtigen... en wij vinden het vooral straf dat er hier nog katholieke gebedshuizen zijn én dat ze worden onderhouden. De Senegalese bevolking is voor het grootste deel islamitisch, maar duidelijk toleranter dan op veel andere door moslims veroverde plekken.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Maar daar hebben we het al over gehad, denk ik... dus we nemen een paar foto's en duiken dan weer de hitte in.

dus we berusten en schuiven

Als er één iets is waar ze er op Gorée genoeg van in voorraad hebben, dan zijn het stoffige steegjes en afgebladderde huizen... maar ik kan het niet genoeg herhalen: het schept wel sfeer!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Mijn madam trekt al eens graag andere madammen...

dus we berusten en schuiven    dus we berusten en schuiven

en soms zelfs ook al eens ondergetekende...  

dus we berusten en schuiven

Kortom, 't is best een leuke wandeling en je kan moeilijk beweren dat je geen kat tegenkomt op Gorée.

dus we berusten en schuiven

En dan komen we aan een cinefiel hoogtepunt van de eilandtocht: de kliffen aan de zuidwestkust.

Er stijgen hier basaltrotsen loodrecht op uit zee en deze plek werd in de vroege jaren 60 uitgekozen als één van de locaties voor de opnames van "De kanonnen van Navarone".  

Wanneer Gregory Peck en David Niven en hun maten redelijk in het begin van de film de rotskust van het fictieve Griekse eiland Navarone beklimmen, dan deden ze dat in de prakrijk hier op deze klif... nu ja, toch voor een stukje. Er werden hier maar enkele scenes opgenomen en er kwam bij die heroïsche beklimming trouwens ook redelijk wat trucage en studiowerk aan te pas.

In elk geval, ik heb het boek van Alistair MacLean thuis en vond de film ook schitterend, dus dit is volgens mij een leuke en toeristische plek en interessant om in het echt te bezoeken... alleen... de Senegalezen hebben daar een lichtjes andere gedacht over.

dus we berusten en schuiven

Vlak voor je aan de klif zelf komt ligt één van de oudste moskeeën van Senegal, maar je kan via een pleintje tot aan de rotsen en daar is... nu ja... daar is eigenlijk niks!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Het is te zeggen... niks is veel gezegd... er ligt vanalles. Aan de voet van de rotsen ligt de natuur gewoon - zoals overal - vol afval... en daarmee moet je het doen.

Het is een beetje een afknapper. Nu moete ze er voor mij geen frietkot en souvenirwinkel naast of boven zetten, maar dat stukje zouden ze toch op zijn minst kunnen proper houden... niet dus!

Mijmerend kijken we een tijdje naar Kaap Verde en Dakar, dat aan de overkant ligt te stomen in de hitte... met daartussen de zeestraat... en de haaien(?).

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

We zitten hier trouwens vlak bij het meest Westelijke punt van het Afrikaans continent, daar aan de overkant. Het schiereiland waarop het centrum van Dakar en onder andere de luchthaven ligt, steekt uit naar het westen en het uiterste puntje heet "Pointe des Almadies".

Eigenlijk wel bizar... in de Paasvakantie stonden we "beneden" op Kaap de Goede Hoop en nu zitten we helemaal aan de linkse kant. Volgend jaar misschien eens naar Somalië - aan de rechterkant - gaan... hoewel, 'k weet niet of ik dat zou zien zitten. 

We kunnen ook nog naar boven... naar Bizerte in Tunesië! 'k Ben daar ooit geweest, in Tunesië, maar nog niet aan de noordkust, wel op Djerba en in Medenine en Gabes... én in Matmata, waar trouwens ook ooit gefilmd werd, voor Star Wars.

Daar viel toen ook geen echte souvenir-industrie te bespeuren, maar we bleven wel in een ondergronds "troglodyte"  restaurant lunchen... een plek zo weggelopen van de planeet Tataouine, dat genoemd werd naar een dorp in die buurt, waar we trouwens na de noen ook passeerden.

't Was in Matmata leuk zitten onder de grond en ze serveerden daar toen heel lekkere couscous met schapenvlees en kip en worstjes én er was één groot voordeel voor mij en mijn soortgenoten: we kregen véél... héél veel!

Uitbundig gebruik van water of zeep viel was geen prioriteit. Zulke frivoliteiten maakten voor het personeel toen duidelijk geen absoluut onderdeel uit van de afwas. Het serviesgoed en bestek lagen er dus wat vettig bij.

De meeste dames uit ons reisgezelschap - mijn eigen madam incluis - bestudeerden met afgrijzen hun borden met de aangekoekte restjes van vorige klanten en pasten daarop categoriek en massaal voor de lunch.

Ik deed me - samen met enkele hongerige reisgenoten van mannelijke kunne - bijgevolg zeer enthousiast tegoed aan een héél lekkere couscous... en met zoveel stukken schaap en kip als ik maar op kon!

Als een mens in zijn jonge jaren bij "den troep" is geweest en je ooit zelf je eetgerei dag en nacht diende mee te zeulen én zelf proper te houden en je op kamp - bij min 10 - een week lang met je gamel stond aan te schuiven voor een kwak groentenstoemp van ondetermineerbare afkomst, veredeld met een schijf gebakken vlees uit blik... en dat toen nog lekker vond ook... mjaaa... dan ben je de rest van je leven niet al te rap vies meer van een veegje gedroogd vet op je bord.

wink

Maar we wijken af!

We laten de "filmset" liggen waar hij al jaren ligt en wandelen terug richting centrum.

dus we berusten en schuiven

We komen daarbij best fotogenieke hoekjes tegen, maar wat vooral opvalt is de verwaarloosde staat waarin het hele eiland verkeert.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Op een eiland van een voorschoot groot liggen de dingen niet echt ver van mekaar... 5 minuten en 200 meter verder staan we in het centrum waar het vroegere paleis van de gouverneur ligt... 't is blijkbaar nu het gemeentehuis, maar 't ziet er al even vervallen uit als al de rest. Op het dorpsplein voor de - ooit statige - residentie, laat de jeugd het allemaal niet aan zijn hart komen en speelt voetbal.

dus we berusten en schuiven

De match concentreert zich vooral voor één goal en mijn gezelschap kuiert vrolijk dwars over het veld... tja... als een paar forse bomen binnen de lijnen geen beletsel betekenen voor een partijtje shotten, vormt de passage van een paar toeristen-zonder-al-te-veel-spelinzicht vermoedelijk ook geen onoverkomelijke hinder.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

We geraken heelhuids het veld over en duiken aan de overkant een soort winkelcentrum binnen: in een oude hangar zit een hele verzameling winkeltjes die allemaal ongeveer dezelfde kleren en aanverwante prullaria aanbieden. Martine is vastbesloten om zich hier een exotisch hemd aan te schaffen voor onze Jan, dan hebben we gelijk een leuk cadeautje voor het thuisfront en het is alsof de dames ruiken of voelen dat er een klant is binnengekomen die zo goed als zeker iets gaat kopen.

dus we berusten en schuiven

Ik krijg net de tijd om één fotootje te nemen en daarna worden we zowat bestormd door de verkoopsters die ons allemaal in hun eigen "winkeltje" willen binnenkrijgen. Ik word letterlijk bij de arm heen en weer getrokken en moet willen of niet een paar hemden passen, terwijl de dames van de andere standjes ons sieraden en doeken en dies meer willen aansmeren.

Maar het systeem werkt: na 10 minuten zweten en passen en keuren en afbieden stappen we buiten met een leuk hemd voor Jan en een mooi halssnoer voor Monika... en dat alles voor een schappelijke prijs.

Iedereen is blij en Bob meldt dat het tijd is voor de lunch.

Die gaan we nemen op het terras van de "Hostellerie du chevalier de Boufflers"

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Het is alweer een oud en lichtjes verkommerd pand, maar op het terras is het wel gezellig zitten, met als toemaatje een prachtig uitzicht op het strand naast de aanlegsteiger.

dus we berusten en schuiven

De lunch - drie gangen - is inbegrepen in de reis en het menu ligt vast, maar we mogen wel kiezen wat we drinken!

wink

dus we berusten en schuiven

De rosé blijkt koel en bijzonder lekker en dan is het wachten op het voorgerecht... en wachten... en wachten...en ondertussen kijken we wat naar de uitgelaten bende zwemmers... én de redder.

dus we berusten en schuiven

Er staan er echt een "maître nageur sauveteur" en dat is geen overbodige luxe: op hoop en al 50 meter van het strand komen de ferry's aanleggen en dat geeft vermoedelijk wel wat gevaarlijke stroming... de zwemmers mogen dus niet te diep en worden bij overtreding prompt teruggefloten.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Wij zien een boot aankomen en weer weggaan en vervolgens een nieuwe aanleggen en ondertussen wachten we op ons voorgerecht... en wachten we... en trachten het hoofd te bieden aan de ambulante verkoopsters van juwelen en zo... het zakje met ons hemd en halssnoer tonen helpt... maar niet echt veel.

dus we berusten en schuiven

En verder op het strand liggen de niet-zwemmers massaal in de schaduw, onder een hele verzameling dicht opeen gepakte parasols. Tja... bruinen hoeven de Senegalezen niet echt te doen, ze blijven dan ook liever uit de zon zo te zien en eigenlijk is dat veel slimmer dan hetgeen wij plegen te doen. 

dus we berusten en schuiven

En plots - na een kleine drie kwartier - zijn ze er daar mee: traditiegetrouw bestaat het voorgerecht uit een bord gebakken garnalen, pittig en lekker... echt lekker en het brood is ook heel vers en smakelijk   

dus we berusten en schuiven

En dan is 't weer wachten... ik besluit om een ommetje te doen in afwachting van onze kip met rijst en stap op mijn gemak de dijk af richting fort. Er ligt namelijk op de Noordelijke punt van het eiland een fort dat de baai en de aanlegsteiger vroeger beschermde tegen allerhande potentiële veroveraars, dit eiland lag en ligt nog steeds op een strategische plaats langs de Afrikaanse Westkust.

Tegenwoordig valt er wel niet zo veel meer te vrezen van die kant, enkel hordes toeristen bestormen hier dagelijks het grondgebied... maar die druipen na de middag normaal gezien allemaal weer af.  

Het fort d'Estrées werd in 1852 gebouwd door de Fransen en is nu een historisch museum. Volgens de met Bob gemaakte afspraken - die ik mijn vaag herinner - gaan we dit straks bezoeken...   

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Het plein voor het fort wordt heraangelegd en 't zal schoon zijn... als het af is.

Momenteel vorderen de werken echter op een laag pitje, denk ik, want veel beweging valt er op de werf niet te bespeuren... enkel een paar mannen vullen heel rustig een kruiwagen vol zand, om die dan een beetje verder uit te kappen. 

dus we berusten en schuiven

Ik bestudeer de mannen heel even, besluit dat ik evengoed thuis naar Zaventemse gemeentearbeiders kan staan gapen en wandel verder tot op de rand.

Ze hadden hier op de borstwering rond het plein vroeger stukken zwaar geschut staan... nu ja, ik vermoed dat toch, want anders zie ik niet in waar al de kanonnen, die nu op een hoop tussen de rommel liggen, ooit voor hebben gediend.

Ik denk toch dat het kanonnen zijn...

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

De hele zone naast de waterkant wordt tegenwoordig - net zoals het strand - ingepalmd door parasols en tenten van alle slag, waaronder ook hier de lokale bevolking - of de vaste bezoekers uit Dakar? - beschutting zoekt tegen de zon.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Ondertussen volgden de leurders mekaar op aan de rand van het terras, dat heb ik dus even gemist...

tongue-out

Maar 'k ben wel net op tijd terug aan tafel voor het hoofdgerecht!

dus we berusten en schuiven

Een - goed doorbakken - kipfilet met ajuinsaus en rijst... en gezien Martine absoluut geen uien lust, heb ik even later een dubbele portie saus!

En terwijl we genieten van onze lunch, strijkt er plots een rare sjofele kerel neer, in groezelige djellaba en met een soort bloempothoedje op zijn hoofd. Hij stopt pal naast mij aan de andere kant van de balustrade en maakt heel samenzweerderig een zak open en diept daaruit een vuil en stoffig houten masker van zowat 40 cm groot.

Heel discreet vertrouwt hij me toe dat het een unieke en antiek stuk betreft én dat ik geluk heb want dat het kleinood voor slechts 500 euro seffens het mijne gaat zijn.

Ik loer verbluft naar het ding en dan naar hem en dan terug naar het ding... en ben even - tegen mijn gewoonte in - compleet sprakeloos. Het ziet er in elk geval oud uit... maar antiek, uniek of waardevol... dat weet ik nog zo niet... 500 euro lijkt me in elk geval toch wel heel veel... en dat vertel ik hem dan ook vriendelijk en de prijs zakt prompt naar 300 euro... een waar koopje.

Ik leg de brave man vervolgens uit dat unieke stukken eigenlijk thuishoren in een museum en beter niet verkwanseld worden aan buitenlanders en vertrouw hem discreet toe dat ik hoe dan ook geen 300 euro op zak heb!

Hij laat zich echter niet uit het lood slaan door dat feit en blijft het masker aanprijzen... ik van mijn kant zeg hem dat we totaal geen interesse hebben in maskers, maar hij blijft aandringen en ik blijf het been stijf houden.

De prijs zakt bij elke onderhandelingsronde iets meer en na 5 minuten mag ik het hebben voor 100 euro. De rest van ons gezelschap volgt met een brede glimlach de hele toestand op en ik begin het een beetje beu te worden en besluit hem te negeren en begin een praatje tegen Martine.

Hij blijft nog wat staan en ik voel en hoor dat hij uiteindelijk kwaad zijn uniek stuk weer in de zak propt en hij stapt weg richting strand.

Net als ik tegen de anderen aan tafel uitgebreid aan het uitleggen ben dat deze kerel toch wel de meest volhardende verkoper van de dag - en bij uitbreiding de hele vakantie - was, zie ik in mijn ooghoek dat hij zich plots omdraait en weer in onze richting stevent.

We zijn er dus nog niet van verlost.

Hij haalt weer zijn masker uit de zak, schuift het op de reling naar mij toe en meldt - een beetje bitsig - dat ik het dan maar moet kopen voor 50 euro, maar dat dit werkelijk zijn laagste prijs is. Ik kijk verbluft en leg voor de elvendertigste keer uit dat ik geen - ik herhaal GEEN - masker moet hebben, dat we er thuis al genoeg hebben van vorige reizen en dat we dit exemplaar zelfs niet mooi vinden en dát had ik precies niet mogen zeggen: hij haalt verdorie een tweede exemplaar uit de zak... vermoedelijk even uniek en antiek en zegt dat ik moet kiezen... 't is het deze of het andere... meer heeft hij er nu niet bij.

Mijn andere reisgenoten aan tafel liggen innerlijk vermoedelijk in een deuk en ik word horendol van zijn onverschrokken verkoopstrategie.

Tot nu toe ben ik beleefd gebleven, maar nu snauw ik hem toe dat ik géén masker koop... nu niet, straks niet en vanzeleven niet... voor geen 500 én voor geen 50 euro!

Hij loert onverstoorbaar naar mij en vraagt dan hoeveel ik wil geven.

Op dergelijke momenten begint een mens bijna te denken aan een grap met verborgen camera, maar 't is bittere ernst... ik ga duidelijk nooit van die mens vanaf geraken en besluit nog eens te proberen om gewoon te doen alsof ik hem niet meer zie staan.

Hij staat een tijdje roerloos te kijken en doet dan een nieuw bod: 30 euro... voor een antiek en uniek museumwaardig stuk is dat géén geld... dat besef ik ten volste maar besluit toch om hem te blijven negeren. Hij haalt uiteindelijk bakzeil, steekt zijn schat weer weg en meldt -als voorlopig afscheid - met luide stem laconiek dat hij thuis precies heeft wat ik wil... voor minder dan 30 euro! Hij gaat het nu halen... en komt seffens terug!

Ik drink het laatste klutske rosé op, om op mijn effen te komen en hoop dat hij ergens ver weg woont, hoewel... 't is een piepklein eiland. 

We blijven nog een tijdje zitten voor het dessert (een mango, zoals overal) en praten wat na bij de koffie, als ik plots - te laat - besef dat ik mijn onderhandelingen had moeten filmen, want anders gaat niemand dat geloven... 'k heb zelfs geen foto genomen van die brave mens... maar het bloempotpotske zien we niet meer terug... gelukkig maar!

dus we berusten en schuiven

We rekenen af, gaan even een bezoek brengen aan de toiletten die er vrij proper bij liggen, loeren eens binnen in een zaaltje op het eerste waar aan de muren te zien precies een soort kunsttentoonstelling doorgaat en wandelen dan met Bob langs een achterstraatje richting fort.

Een bezoek aan het museum staat echter plots niet meer op het programma... geen tijd voor. Tja, als je bijna twee uur kwijt geraakt om te lunchen blijft er inderdaad geen overschot om musea te bezoeken. Eigenlijk hadden we gerust vooraf het kasteel boven op de klif én nadien nog het museum kunnen doen. Nu zaten we al om 12.00 aan tafel en was 't eten maar klaar tegen enen, maar 't is nu zo... zeuren gaat niet helpen.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

We doen een ommetje door de drie straatjes die op de strook voor het fort/museum liggen en staan 10 minuten later weer aan het strand en Bob besluit dat het eilandbezoek wat hem betreft er op zit, 't is nu nog enkel wachten op de volgende boot.

dus we berusten en schuiven

Iedereen blijft braaf wachten op de dijk maar ik besluit om nog een toer te doen. Ik zal wel de zaak in het oog houden en naar de aanlegsteiger komen tegen dat de ferry er is.

Eerst en vooral wil ik eens tot boven de strandparasols op de omwalling gaan kijken. Ik passeer opnieuw het voetbalveld, waar de match ondertussen al lang gedaan is en loop ook weer langs de koterij met de winkeltjes, wuif de toesnellende dames vakkundig weg, neem "en passant" een foto van het monument ter ere van de dokters en verpleegsters die "sneuvelden" tijdens de zeer dodelijke epidemie van gele koorts in 1878 en snel de trappen op tot boven op de vesting waar de kanonnen nog wel naar zee wijzen.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Beneden zitten mijn madam en de jongelui nog altijd braaf op het muurtje en op zee is nog geen overzetboot te zien... ik wandel dus op mijn gemak weer naar beneden en bespeur onder een boom een raar bouwseltje dat we daarstraks niet hebben opgemerkt.

dus we berusten en schuiven

Het blijkt het restant van een vroegere kiosk... het ding dateert uit 1881 en werd in 2005 helemaal gerestaureerd met behulp van een Franse hulporganisatie... http://sni-pam.fr/

'k Weet wel niet of ze momenteel in Pont-à-Mousson onverdeeld gelukkig zijn met de huidige staat van hun troetel, maar op die 12 jaar is er niet veel onderhoud meer gebeurd.  

dus we berusten en schuiven

Terwijl ik kiosken bestudeer is de boot blijkbaar stilletjes binnengelopen, want als ik een paar minuten later weer op de kade aankom, staat er een immense rij te wachten om in te schepen. Een hele kinderkolonie mag voorgaan op de pier, maar wij slagen er in om vlotjes bij de eersten aan te monsteren en gezien die jeugd onderin wordt gestouwd, vinden wij deze keer makkelijk een plaatsje bij mekaar op het bovendek.

dus we berusten en schuiven

Iets voor half drie vaart onze ferry het haventje uit en zet koers naar Dakar.  

We zijn een goeie vier uur op Gorée geweest, waarvan de helft op een terras voor de lunch. Misschien was een "plaatselijke" gids inhuren toch niet zo een goed idee, maar 't was toch plezant en wat we zagen was de moeite waard.  

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Om kwart voor drie staan we weer aan wal, het busje komt zo en even later draaien we de snelweg op en zetten met flinke vaart koers naar onze volgende bestemming: de "Lac Rose"  

dus we berusten en schuiven

Van de haven tot het beroemde roze meer is het in vogelvlucht 30 km, maar er loopt geen kustweg, dus dien je een serieuze omweg te nemen en zodoende bedraagt de trip in de praktijk ongeveer 47 km, waarvan zowat 27km op de snelweg.

Normaal duurt de rit minder dan een uurtje, een beetje afhankelijk van het verkeer... iets na half vier zouden we er dus moeten aankomen en daar wacht ons een trip met een jeep en een zwempartij - eigenlijk meer drijfpartij  - in het meer... en hopelijk een terrasje met frisse pinten en koele wijn... en liefst géén verkopers van antikwiteiten met onnozele hoedjes op het hoofd!   

Tot aan de verkeerswisselaar met de snelweg naar de luchthaven vlot het verkeer heel goed en kijk ik vooral gefascineerd naar het voertuigenpark op en naast de snelweg...

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Maar na een kilometer of tien is het plots uit met de pret: we rijden ons vast in een file... een eindeloos lange file... 

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Een file waarin we uiteindelijk bijna 50 minuten aanschuiven... de chauffeur vordert gelaten en stapvoets en Bob belt naar ik weet niet wie, maar meldt ons even later dat er een zwaar ongeluk is gebeurd een paar kilometer verderop. Een minibus type "car rapides" is erbij betrokken... eentje met 37 man aan boord... lichtjes overladen dus... en alles zit nu propvol... er is geen doorkomen aan... we kunnen dus enkel wachten en aanschuiven... 

en daar hebben we een filmpje van gemaakt.

laughing


 

dus we berusten en schuiven

Het is bijgevolg 4 uur als we eindelijk de plaats van het ongeluk passeren en we moeten dan nog 20 km langs "gewone" wegen om tot aan het meer te geraken.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Onderweg zien we nog wel een en ander in panne staan en we sukkelen hier en daar ook al eens in ietwat drukker verkeer en dienen op te letten voor overstekend vee en zo, maar waar mogelijk geeft onze chauffeur flink gas en we geraken er toch: tegen half vijf zijn we er... met maar een uurtje "retard" op het schema.        

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Het initiële plan was om mee te gaan met een andere groep in een grote 4x4 camion, maar blijkbaar is die trip ondertussen al gepasseerd... 't ziet er nochtans een mooie camion uit.

dus we berusten en schuiven

Bob gaat één en ander "regelen" en wij staan op een kluitje te wachten...

dus we berusten en schuiven

Maar het alternatief blijkt even later schitterend: we gaan op stap in een oude open landrover... misschien iets minder comfortabel maar eigenlijk veel leuker dan in zo een camion!

dus we berusten en schuiven

De bedoeling is dat we eerste een toertje rijden rond het meer en onderweg de zoutwinning gaan bezoeken en daarna een stukje parcours doen van het vroegere Paris-Dakar... en de eerste stop is bij het nieuwe gedenkteken voor Thierry Sabine... tot mijn verbazing lezen we daar dat die mens ondertussen al meer dan 30 jaar dood is.

dus we berusten en schuiven

En dan volgt - tegen een gezapig gangetje - een tocht doorheen het zout... bergen en bergen zout!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

We doen zelfs een wandeling doorheen het zout... 

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

en leren dat het meer roze kleurt door algen en dat die kleur beter te zien is als de zon anders staat en dat de zoutwinners, die met bootjes op het heel ondiepe meer varen en met de hand de brokken zout opvissen, betaald worden per kilo... en in zout. 

En dan kruipen we - een beetje zilt ondertussen - weer de Landrover in en zetten de tocht voort... langs nog meer bergen zout.     

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Na 5 kilometer hobbelen tussen de bergen zout is het plots gedaan met de zoutwinning. Er groeit hier zelfs gras en ze kweken groenten... we rijden nu langs de andere kant van het meer terug in de richting van ons startpunt, maar de tocht is bijlange niet gedaan: plots draait de chauffeur een zijweg in en komen we door een dorpje van de Peul... Bonaga ligt tussen het meer en de duinen en een beetje verder komen we - volgens Bob - op het originele parcours van de Paris-Dakar.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Onze chauffeur schakelt krakend een versnelling hoger en geeft flink gas en de ouwe Defender haalt alles uit de kast om ons een rally-gevoel te geven... en ze slagen er gezamenlijk nog in ook... hotsend denderen we door het zand, duin op en duin af... tot we ons vastrijden op een iets te steile helling.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Even wat lucht uit de banden laten (puur voor de show, denk ik persoonlijk) en bij een tweede poging gaan we de top over en racen dan weer naar beneden en een paar minuten later staan we boven op een andere nog hogere duin, eentje met prachtig uitzicht op de kust.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Door het bos laveren we vervolgens rakelings langs bomen en struiken naar beneden tot op het strand, waar het tijd is voor een fotostop!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

We zijn danig tevreden over onze rit... en hebben daar dan ook maar een filmpje van gemaakt!


 

 

Na de stoffige rit langs duinen en strand is het de hoogste tijd voor een verfrissing! Bob heeft ons beloofd dat we na het stukje Paris-Dakar hier in het meer kunnen zwemmen.

dus we berusten en schuiven

Nu ja, echt zwemmen gaat eigenlijk niet: 't is redelijk ondiep en het zoutgehalte is zo groot dat je vanzelf blijft drijven... maar dat mag geen bezwaar zijn. Bob verzekert ons dat we nadien een douche kunnen nemen om het zout af te spoelen, dus ik ga alvast een duik wagen! 

dus we berusten en schuiven

De dames installeren zich op het terras van een soort cafeetje aan het water en ik ga onder het afdak van de "bar restaurant" kijken of er soms geen kleedhokje voorhanden is. Dat is er duidelijk niet, maar er valt ook geen mens te bespeuren in het hele etablissement.

Terwijl ik me afvraag hoe we hier seffens aan drank gaan geraken, besluit ik om me alvast rap om te kleden... en 't is alsof ze achter een hoekje stond te wachten, want net als ik "in mijne pure" op één been sta te worstelen met mijn zwemshort, komt er een forse zwarte dame vanachter de coulissen het restaurant in gestevend. We bekijken elkaar even en ik knik vriendelijk - maar toch wat ongemakkelijk - goeiedag... tja... wat moet een mens anders doen in dergelijke situatie. Ze knikt terug, monstert me even van kop tot teen, koeltjes en niet echt onder de indruk, stapt dan vastberaden naar buiten en neemt de bestelling op.

Voor mij mag dat een pintje zijn... meld ik even later... in short en dan rep ik mij gauw naar het meer om even af te koelen.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Wat echter niemand mij op voorhand heeft gezegd, dat is dat een gepekeld meer van hoop en al een meter diep er in dit klimaat niet kan fris bij liggen! Ik schat dat de watertemperatuur zowat ergens tussen 25 en 30° moet liggen... op de bodem ligt een dikke laag al even hete blubber en het water zelf voelt bizar glad aan... alsof je in gelatine stapt.

Ik leg mij voorzichtig op mijn rug en ja hoor... 'k blijf inderdaad gewoon drijven. Het is heet en het stinkt en 't smaakt verschrikkelijk zout... maar dit is plezant... ongelooflijk plezant. Je roeit zachtjes met je armen en drijft dan langzaam weg... Michiel ziet er eerst wat tegen op, maar legt zich uiteindelijk ook plat en samen dobberen we een tijdje rond terwijl vanop de graskant de dames foto's staan te nemen... weliswaar van een beetje ver, maar ze hebben geen zin om in de blubber te komen staan... ik geniet en drijf een kwartiertje rond, het bovenlaagje van het water is iets frisser, hoewel fris is relatief, dus als je roeit met je armen spoelt de iets minder hete gelei over je buik...

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

In de verte hebben ze mijn pint gebracht en na een kwartiertje besluit ik dat we genoeg gepekeld zijn, geraak met enige moeite terug recht en waad door de blubber weer naar de kant... om te douchen!

De douche die Bob ons heeft beloofd, blijkt echter "basic" te zijn, maar dan ook héél basic. Ik verwachte mij nu niet aan een badkamer in witte marmer, met een regendouche, zeepjes, douchegel en grote sponshanddoeken... maar dit is toch wel het andere uiterste. 

Er loopt een klein beekje uit het struikgewas naar het meer... een beekje met zoet water en vlak tegen het groen, tussen een winkeltje en een scheve boom, heeft er zich een kleine poel gevormd. Dáár mogen we zeker niet in, want de zoetwatervisjes die er zwemmen zouden het niet overleven als we daar met onze pekelvoeten in begonnen te dabberen.

dus we berusten en schuiven

Iedereen die uit het meer komt, dient een meter of 5 verder te gaan staan, op een stukje gras en de badmeester van dienst gaat dan in de poel een emmer water scheppen om je af te spoelen... nen "douche Sénegalais", quoi!

laughing

Ik ga braaf op de aangewezen plek staan en krijg prompt een emmer water over mijn kop... fris water;.. heel fris water! 

dus we berusten en schuiven

Met één enkele emmer is een mens van mijn volume echter de pekel op zijn vel niet kwijt. Ik weet niet of er een echte limiet op staat, maar krijg alles bij mekaar toch een emmer of vijf zes over mij heen en alle onderdelen worden vakkundig gespoeld... ook de meer intieme!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Als al het zout en ongeveer af is en ik uitwendig opgefrist ben, is het de hoogste tijd om eindelijk ook de inwendige mens te verfrissen!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

En dan zit onze tijd er weer op. Het is ondertussen al half zeven... 't is nog meer dan 70 km tot het hotel en deze keer kunnen we blijkbaar niet langs de "Péage". Waar de baan vanaf lac rose de snelweg kruist, kan je er enkel op richting Dakar... rare jongens toch, die Senegalezen... hoewel, 't zijn de Fransen die het hebben aangelegd... rare jongens dus, die Fransen... het resultaat van deze ietwat bizarre verkeersplanning is wel dat we langs de N1 naar huis moeten. Maar Bob zegt dat we er zeker tegen acht uur gaan zijn! Net op tijd voor het aperitief!

Fris en monter kruipen we in de minibus en zetten koers naar de "Route Rufisque-Niaga-Lac Rose"... en trekken onderweg een paar kiekjes... zomaar.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

We schieten goed op tot we na 25 minuten in een dorp passeren dat luistert naar de naam Keur Ndiaye Lo... waar blijkbaar de hele bevolking op de been is... het zijn - zoals gezegd - binnenkort parlementsverkiezingen en Bob legt ons uit dat één of andere minister, van wie ik de naam kwijt ben, uit deze streek afkomstig is en net vanavond hier campagne komt voeren. Van heinde en ver zijn de dorpelingen aangevoerd met cars rapides en ander transport en blazen verzamelen op pleinen en langs de grote baan.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

De lievelingskleur van de excellentie - of van zijn partij - blijkt precies roze te zijn... gelijk het meer wink      

dus we berusten en schuiven

Maar 't kan ook grijs met streepkes zijn...

dus we berusten en schuiven

Of toch roze?!

Het is in elk geval heel druk en we moeten stapvoets de file volgen en plots is er nog meer commotie... hij komt er aan... de minister...  vergezeld van een heel uitgebreid gemotoriseerd gevolg... en wij zitten op de eerste rij en zien de ganse stoet van heel nabij passeren... en dat hebben we dan ook maar - en passant - gefilmd!

cool


De pick-up waarop zijne excellentie in een zetel heeft plaatsgenomen, staat er net niet meer op. Bob verwittigd mij namelijk net voor die voorbij komt, dat politiekers van dat allure niet zo heel graag worden gefilmd vanuit voertuigen... ik wil echt geen kweddelen met de Senegalese veiligheidsdiensten en steek dus net op tijd mijn smartfoon weg.

Even later is de weg weer vrij, maar nog geen 3 kilometer verder hebben we alweer prijs. Deze keer staat er geen file omwille van een minister of zo, maar wegens een ongeluk.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Een dikke SUV is vrolijk op een veel kleiner autootje gebotst en de weg wordt zeer vakkundig afgesloten door een horde ramptoeristen... het is ondertussen kwart na zeven en we zijn zelfs nog niet voorbij de afrit van de autosnelweg... 't is nog ver... nog heel ver en ik denk niet dat we er tegen acht uur gaan zijn.

Een paar minuten later - het stukje voor en na de snelwegbrug gaat heel vlot - draaien we op de rotonde de N2 op... vanaf nu is het 6 km rechtdoor tot we op de N1 komen aan de volgende rotonde.

dus we berusten en schuiven

Zes minuten later zijn we daar ook heel vlot geraakt... vanaf hier is 't ongeveer 40 km tot de afslag naar de kust en La Somone.

Als alles goed vooruit gaat zijn we tegen half negen zeker in het hotel... maar alles gaat vandaag precies niet echt goed vooruit! 

dus we berusten en schuiven

Nog geen 5 minuten later rijden we ons alweer vast in de staart van de zoveelste file van de dag.

Ik vraag me af wat er nu weer scheelt... een accident? Een betoging? Wegenwerken? De eerste minister die op stap is?

De oorzaak is véél simpeler en eigenlijk structureel: zoals we de eerste dagen vernamen moet alle zwaar verkeer over deze weg en al die camions moeten gewogen worden... en de enige weegbrug is hier op dit stuk van de N1, een paar kilometer verder. Er staat dus een lange file camions te wachten... elke dag... en elke nacht... hier en daar zelfs twee rijen dik... en het doorgaand verkeer sukkelt hier continu heel moeizaam voorbij. 

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Honderden vrachtwagens schuiven aan... 't is te zeggen, staan gewoon in de kant en op het rechter rijvak geparkeerd en wachten hun beurt af... volgens mij staan die mannen hier dagen en dagen lang!

Drie kilometer verder passeren we de installaties en de parkings en bermen voor en na het complex staan goed vol... en op de parking zelf zijn ze werken bezig.

Manmanman... je zal hier maar chauffeur internationaal transport wezen.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Vanaf hier gaat een wat rapper vooruit, maar in elk dorp is het toch wel even aanschuiven... de avondspits duurt hier op zaterdagavond duidelijk tot in de late uurtjes.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Rond acht uur zitten we ergens tussen Mbourouk en Sindia als de avond valt. die valt snel in Afrika en 't is nadien donker... maar dan ook heel donker! Als je in Zaventem woont, vlak naast de luchthaven, dan heb je geen idee meer wat "donker" wil zeggen. Vooraan is de straat hel verlicht en achteraan zorgt het schijnsel van de luchthaven er voor dat ik ook 's nachts mijn hof kan zien liggen... en bij mistig weer is het zelfs nog klaarder! 

Hier in Senegal wordt duidelijk minder energie versmost! Straatverlichting kennen ze niet echt en de meeste chauffeurs rijden rond met enkel standlichtjes en zelfs de "cars rapides" steken enkel de grote lichten aan als ze willen voorbijsteken of als ze stoppen...

dus we berusten en schuiven

Hier en daar moet je dan nog goed opletten voor overstekende voetgangers... ook midden op kruispunten!

dus we berusten en schuiven

De dames bekijken het allemaal wat gelaten en in stilte, Michiel krijgt serieus honger en ik dorst... en het fototoestel in mijn gsm blijkt - nadien als ik thuis de onscherpe rommel bekijk - niet echt geschikt om iets te trekken zonder flits uit een rijdende minibus in het pikkedonker!

undecided

Het is uiteindelijk al bijna kwart na negen als we voor het hotel stoppen... we hebben er zowat 2 uur en half over gedaan om de 73 km van het meer tot hier af te leggen...

Bob verontschuldigt zich voor de vertraging en wij verzekeren hem dat het allemaal niet erg is en dat we - hoewel een heel lange - toch een fijne dag hebben gehad en ik geef de chauffeur een dikke fooi. 'k weet niet hoeveel pree die mens krijgt, maar hij heeft dat goed gedaan. 

Het jonge koppel spoedt zich naar het buffet, maar wij laten ons buiten op het terras toch eerst een glaasje wijn en een gin-tonic serveren... en praten nadien nog even na tijdens het diner... 

dus we berusten en schuiven

De uitstap was de moeite, maar 't kon vermoedelijk beter. We zijn vandaag vooral veel onderweg geweest en hebben eigenlijk van Dakar weinig of niks gezien en op Gorée ook wel wat toeristische "hoogtepunten" gemist.

Via de agent van Thomas Cook boeken, was iets duurder, maar niet veel en hoewel iedereen in de file stond vandaag zou het misschien net dat beetje vlotter en informatiever zijn geweest met een bus en gids van een officiële reisagent... misschien!?

In elk geval, ik heb Bob/Babacar beloofd om thuis wat "reclame" te maken voor zijn winkel, dus doen we dat!

dus we berusten en schuiven

Ik durf bij deze ten zeerste aanbevelen om vooraf uitgebreid te onderhandelen over de prijs! (tot ongeveer de helft van het bedrag) wink

 

18:30 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dus we berusten en schuiven |  Facebook |

Commentaren

Bedankt Yves [freddy1503@coditel.net]s het was een tijdje geleden jong, maar 't was weer de moeite en ok het smaakt naar meer.X
freddy1503@coditel.net

Gepost door: freddy | 07-09-17

De commentaren zijn gesloten.