09-08-17

Senegal dag 6: dinsdag sportdag... en zo!

Dinsdag, de dag na onze grote uitstap, is het droog als we opstaan en het ziet er naar uit dat het gaat droog blijven... toch wat betreft het weer.

Voor de deur van onze Vlaamse buren Davy (en niet David zoals ik op deze blog eerder verkeerdelijk heb vermeld) en Vanessa zijn er grondwerken opgestart. Nu vonden wij de eerste dagen ook al wel dat het strand precies lager ligt dan bedoeld, toen ze die terrassen aanlegden. Het was een flinke op- of afstap tussen strand en laagste trede van de terrastrap.

Ondertussen werden er eergisteren al een heleboel kruiwagens zand aangevoerd, maar dat zal vermoedelijk geen definitieve oplossing zijn... het zand erodeert hier aan een razend tempo. Dus blijkbaar heeft het hotel nu beslist dat er een paar betonnen treden meer moeten komen.

Wie een put graaft voor een ander... zijn deur... wel, dat is een werkman van de dienst "maintenance"!

wink  

20170718_121000.jpg

20170718_112612.jpg

We laten de mannen graven en marcheren monter onze halve kilometer naar het restaurant voor het ontbijt en nadien installeren we ons aan het rustige zwembad... waar het plots niet zo rustig meer is.

Een paar animatoren zeulen een tiental hometrainers naar de rand van het zwembad en ik ga mijn licht opsteken: seffens is er een sessie aquafietsen/fitness of zoiets... je diende je vooraf in te schrijven, maar er is één plaatsje vrijgekomen en als ik wil mag ik mee doen.

Even later zit ik op mijn fiets tot borsthoogte in het water... ik heb ooit in Egypte al meegedaan met aquagym en dergelijke toestanden, maar 't is wel de eerste keer dat we "fitnessgewijs" gaan fietsen onder water.

20170718_131645.jpg

20170718_131755.jpg

Het volgende uur ben ik dus druk bezig...

Een uur duurt de sessie... een héél uur! Met de armen zwaaien en allerhande strek- en rekoefeningen doen en draaien met je heupen (in mijn geval, met de buik) en pompen op je stuur en ondertussen op tempo blijven peddelen op die fiets... als het niet was dat dát onderdeel de hele tijd onder water zit, het zweet zou van mijn gat lopen!

Ik krijg van Arthur onderweg wel een gin-tonicske binnen gegoten, in de wielrennerij is een goede verzorging en tijdige aanvulling van calorieën van levensbelang!

20170718_131915.jpg

Van elf tot twaalf geef ik hem van jetje en hou vol... het laatste kwartier vooral op karakter.

Pal op de middag kruip ik van het ding, sukkel half en half uitgeput naar de kant en neem me voor alle verloren vocht zo snel mogelijk aan te vullen door middel van gin-tonic en een paar panaché-pintjes!

Na een uitgebreide aperitief-sessie zakken we gezamenlijk af naar ons restaurantje voor de lunch. 

20170718_152007.jpg

20170718_153603.jpg

Ik neem als voorgerecht een visje vanop de bbq met wat gemengde sla en hou het bij de hoofdschotel ook gezond... denk ik bij mijneigen... broccoli is volgens de boekskes namelijk heel voedzaam en bevat een relatief hoge concentratie vezels, bèta-caroteen, calcium en vitamine C !

innocent

Ik ga nadien nog eens bijvullen met een stukje vlees... maar dat is vooral omdat mijn vriendinnetje "Mauw" komt dag zeggen. 't Is een mager scharminkel van een poes die de hele dag loopt te miauwen... volgens mij heeft ze ergens een nest katjes zitten in de tuin. Ik noem ze "Mauw" en stop haar stoemelings hapjes toe als ik de kans heb en het beestje wéét dat ondertussen.

20170718_154201.jpg

De rest van de middag verloopt heel bezadigd... dutje doen, zwemmetje placeren, beetje lezen en tussendoor aan de bar iets consumeren en voor je het beseft zit de dag er alweer bijna op. Als we iets voor zeven naar de kamer afzakken, zijn de werkzaamheden op ons stukje strand al goed gevorderd.

Wij hebben nu ook een put voor onze deur en bij de buren is de bekisting voor het beton klaar. 

20170718_204742.jpg

20170718_204809.jpg

20170718_204844.jpg

Ik zit net op het terras te mijmeren over de voorbije dagen en wacht op mijn beurt om te douchen, als de telefoon in de kamer gaat. Ik vraag me verbaast of wie mij nu hier zou kunnen bellen en neem wat wantrouwig op, maar 't is de receptie die mij redelijk assertief meldt dat we onze "soiree langouste" van vanavond nog niet hebben betaald en dat we zulks dringend moeten komen doen of dat we anders geen langouste gaan krijgen!

Ik denk niet dat ik dat al verteld heb, maar één keer per week kan je inschrijven voor een speciaal dineetje op het strand, de "Soiree Langouste". Er wordt dan een feestelijk gelegenheidsrestaurantje opgebouwd en mits reservatie én betaling van 30 euro per persoon vooraf, kan je dus een avondje rustig genieten van een exquise maaltijd.

Nu ja, dat is de theorie!

Ik ben dat eergisteren gaan reserveren, maar toen ik de rekening - zoals gevraagd - ter plaatse aan de receptie wou vereffenen, bleek dat hun datalijn nogal kaduuk was en er geen betalingen met Visa of andere kredietkaart mogelijk waren.

Ze hebben toen drie pogingen gedaan en mij zelfs met mijn kaart meegetroond naar het winkeltje aan de overkant van de lounge, maar nergens bleek hun lijn te functioneren. De dame achter de toog maakte zich toen al dik, deed alsof het mijn fout was dat hun rommel niet werkte en eiste op vastberaden toon prompte cash betaling van mijnentwege!

Alleen al omdat ze zo ambetant begon te doen, heb ik het been toen stijf gehouden én volgehouden dat ik op datzelfde moment géén euro's mee had in mijn buikzakje, laat staan CFA's... en heb haar toen beloofd dat ik later wel zou terugkomen om het nog eens te proberen... quod non!

Ik ben het rats vergeten, met die uitstap van gisteren... maar zij duidelijk niet.

Nadat we ons heel op het gemak hebben gedoucht en aangekleed, rep ik mij spoorslags naar de receptie met mijn Visakaart.

cool

En hetgeen te verwachten was: dat gedoe functioneert nog steeds niet.

We doen opnieuw drie pogingen zowel aan de balie als in de winkel en bij elke poging wordt ze iets kribbiger, maar allen zonder resultaat... géén verbinding!

Ik hou mij van de onnozele, hetgeen mij bij momenten goed af gaat, monster haar vriendelijk en vraag welke oplossing ze ziet voor haar probleem.

Ze wordt daardoor nog ambetanter en blijft maar herhalen dat ik moet betalen, maar ik blijf staalhard beweren dat ik niet genoeg cash op zak heb om die 60 euro in contanten te vereffenen.

Eigenlijk klopt dat nog ook: we hadden vooraf gerekend op betaling met Visa voor de uitstappen en bijkomende kosten in het hotel, zoals huur van de kluis en andere onverwachte uitgaven.

Daarom hebben we niet te veel cash mee, maar gezien we hier in het hotel blijkbaar huur van de kluis en speciale uitgaven en dies meer telkens direct moeten vereffenen en we buiten het hotel alles met plaatselijke gidsen gaan doen en die mannen ook geen Visa accepteren, is mijn budget aan liquide middelen daardoor misschien wat juist afgemeten en ik wil liever niet te rap zonder cash zitten.

Ik vraag poeslief of er soms ergens een ATM of zo in de buurt is, goed wetende dat er in heel La Somone geen bank of bancontact voorhanden is... je moet al helemaal naar het centrum van Saly, dik 10 kilometer verder, daar zouden er naar het schijnt wel ergens eentje zijn.  

Ze loert ongemakkelijk naar mij, maar kan er geen zinnig antwoord op verzinnen en besluit een hulplijn in te roepen. Even later staat de chef van de speciale reservaties naast ons.

Het is een minzame gedistingeerde en al wat oudere Fransman, die hier al jaren een soort PR verzorgd.

Hij vond duidelijk de job van zijn leven, want loopt de hele dag rond in een smetteloos wit met bijpassend hoedje en vraagt aan iedereen of alles in orde is en de reservaties voor het speciale restaurant en het diner op het strand worden ook door hem verzorgd.

Ik leg beleefd uit wat het probleem is en hij besluit direct dat er hoegenaamd géén probleem is: we dienen enkel een papier te ondertekenen dat we de zaak nog 60 euro schuldig zijn en kunnen dat gevalletje dan later - bij het uitchecken - afhandelen.

De juffrouw achter de toog haalt bakzeil, laat ons een ter plaatse opgemaakt en handgeschreven document - in drievoud! - ondertekenen en 't is in orde: we mogen seffens aan tafel.

Ik bedank iedereen hartelijk voor het begrip en de hulp... maar één ding is zeker, die achter de toonbank is duidelijk niet echt zinnens deze congé mijn dikste vriendin te worden.  

20170718_215209.jpg

Ondertussen zakt de zon en zijn de voorbereidingen voor de "soiree" druk bezig en gaan wij ons wat ongemakkelijke avontuur aan de receptie doorspoelen in de bar!

20170718_215941.jpg

Vanaf 20u mogen we aan tafel!

20170718_232648.jpg

20170718_221201.jpg

20170718_223232.jpg

Het is zo in het zand best gezellig en vooral rustig zitten, de sfeer is goed en de schuimwijn als aperitief goed fris en lekker... en de wijn ook en ze komen zelfs een streepje muziek spelen aan tafel.

20170718_230503.jpg

20170718_230551.jpg

20170718_223140.jpg

20170718_223402.jpg

We klinken op de mooie avond en op een perfecte afsluiter van alweer een heel leuke dag...          

En dan loopt het plots grondig fout!

Ik ga er niet te veel over uitweiden, maar één ding is zeker: je eet best nooit zeevruchten - en zeker geen carpaccio van vis - als en wanneer die al meer dan een uur in deze zwoele warmte op een buffet op een strand hebben gelegen.

Het voorgerecht - met onder andere die carpaccio dus - gaat nog vlot binnen en de vissoep even nadien ook... maar als ze na een half uurtje met de "langousten" afkomen, ben ik ondertussen al zo mottig als een pier.

20170718_230842.jpg

Ik proef - tegen beter weten in - een beetje van mijn schotel, pruts wat in die bruine saus en lepel de staarten met lange tanden leeg... maar dan lukt het helemaal niet meer.

Eten gaat me plots echt niet meer af...

We laten de kelk van het dessert aan ons voorbij gaan en trekken naar de bar waar zelfs een whisky mij er niet bovenop helpt.

Het is wel godgeklaagd... tot nu hadden we geen enkele opmerking over de restaurants en de buffetten en nu loopt het mis, net die ene keer dat we een "specialeke" willen doen... eentje dan nog waarvoor we 30 euro per kop moesten ophoesten... nu ja, niet moesten... moeten!   

Soit, betaald of niet... die nacht doe ik zo goed als geen oog dicht! 

frown   

         

 

            

16:02 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ochtendstond geeft goud in de mond jong ,jouw dag 6 was deze dag mijn ochtendbezigheid, bedankt, hopelijk was je op dag 7 genezen!
Nu een Martinneke spelen, boodschappen doen, de Mise en place voor een "lekkere" maaltijd doen want morgen krijg ik Hoog bezoek. Kus ook aan Tinneke

Gepost door: Freddy | 10-08-17

De commentaren zijn gesloten.