05-08-17

Senegal dag 5: solidair op stap!

't is maandag dus onze eerste "uitstapdag" en om zeven uur stappen we met fikse tred de tuin door, met camera en tropenhoed, Imodium en muggenmelk in de aanslag én gepast geld in euro op zak: de "plaatselijke" gidsen hebben wel allemaal mooie visitekaartjes en smartfoons en zo, maar kredietkaarten aanvaarden ze (nog) niet! En 'k heb ook nog ergens een paar tienduizend CFA weggestoken, mocht er onderweg "kadootjesgewijs" wat te vinden zijn. 

DSC_0765.JPG

De lucht ziet er vrij veelbelovend uit... blauw met nog wel wat wolkjes, maar die gaan straks wel verdwijnen, zeggen de plaatselijke specialisten ter zake (de obers dus)... en zij, zij kunnen het weten!

DSC_0766.JPG

We nemen een stevig ontbijt, want wie weet wat gaan ze ons vanmiddag opsolferen als lunch en vergeten ook onze fladderende vriendjes niet. Er woont een hele kolonie mussen in en rond het restaurant en iets verder in de tuin staan een paar hoge bomen waar massaal zwartgele vogeltjes in huizen.... een soort wevervogels denk ik, aan de nestbouw te zien. 

Er hangen er honderden dicht bij mekaar en je hoort de bewoners van ver oorverdovend kwetteren. Ik ben zeker dat ze hun nestjes mooi weven van rietblaadjes en dergelijke, want door de hevige regen zijn er gisteren een paar nesten - of delen van nesten - uit de bomen gedonderd.

Ze zitten dagelijks aan het restaurant op vinkenslag... of mussenslag... en pikken gretig alles mee dat van tafel is gevallen en wij vertroetelen ze dan ook - als de obers het niet zien - en gooien zelf dikke kruimels!

DSC_0764.JPG

DSC_0763.JPG

Om kwart voor 8.00u hebben de vogels en wijzelf een stevig ontbijt binnen en wat de mussen en zo gaan doen weet ik niet precies, maar wij staan met zijn vieren én een hoop bagage aan de poort van het hotel. Arthur en zijn vrouw hebben ons gisterenavond nog een paar zakken kinderkleding gegeven om uit te delen en wij hebben onze zak met zeepjes en een pak stylo's en nog wat andere spullen mee. 

Het weer klaart meer en meer op... 't gaat een hete dag worden, maar wij zitten seffens lekker in een 4x4 jeep... met airco!

DSC_0768.JPG

Iets voor 8.00u komt Arthur persoonlijk een kijkje nemen, om te checken of alles in orde is en stipt op tijd komt een vriendelijke zwarte medemens, met een gebreid mutske op, de poort binnengewandeld. 

We worden voorgesteld aan Babacar - roepnaam Bob - en zijn chauffeur en even later stouwen we al onze spullen achterin een Toyota Avensis Verso. ' t Is geen 4x4 zoals afgesproken, maar in deze is meer plaats en de wegen liggen er goed bij, volgens Bob, dus we gaan overal vlot geraken. Hij is te koop ook, maar daar hebben we echt geen interesse in. Het jonge koppel kruipt op de 3e bank, in de koffer, en wij installeren ons op de achterbank... 't zit al bij al redelijk comfortabel! 

Iedereen tevreden? Vanuit de koffer beamen ze dat, dus we zijn weg!

IMG_0973.JPG

IMG_0974.JPG

Onze chauffeur ziet er een rustige mens uit en volgens Bob is het er eentje die "très bien sait conduire!". Ik hoop in stilte van hetzelfde en bestudeer het dashbord en tot mijn geruststelling werken de meeste dingen precies nog... 't is dus naar plaatselijke normen een héél deftige auto, alleen... airconditioning... dát zit er precies niet meer in... als hij blaast, blaast hij enkel hete lucht.

In de plaats van airco is dit een model met ARKO: Alle Ramen Kunnen Open!

cool

Tja... we hadden slechter kunnen vallen: er rijden hier taxi's rond die - alvast aan de buitenkant - in veel lamentabeler staat zijn dan onze Toyota!

IMG_0972.JPG

We rijden La somone uit, passeren Saly en rijden daar een paar kilometer naar het binnenland tot we op de beroemde N1 komen en draaien rechtsaf richting Mbour... het verkeer is rustig. 

IMG_0975.JPG

IMG_0976.JPG

IMG_0979.JPG

We passeren de nieuwe moskee van Mbour, de Serigne Saliou Moskee, in vergelijking met de rest van het stadje ziet die er héél proper en net uit, maar ze werd dan ook nog maar twee jaar geleden - in juni 2015 - ingehuldigd en het is veruit de grootste uit de streek.

Net als we die gepasseerd zijn, draaien we plots een zijweg in en stoppen na het draaien om een paar hoeken in een stoffig wegeltje: Bob moet even bij hem thuis iets gaan oppikken of regelen of zoiets... wij wachten braaf aan de auto en nemen tussendoor een kiekje van het alledaagse leven in een straatje in Mbour.

IMG_0981.JPG

DSC_0778.JPG

DSC_0779.JPG

DSC_0777.JPG

DSC_0773.JPG

Om 10 voor negen zijn we weer op weg, rijden via de N1 Mbour uit en volgen die - volgens de schaarse wegwijzers onderweg - richting Fatick... wat en waar dat oord ook moge wezen... en onderweg vergapen we ons vooral aan de rommel naast de weg... manmanman, echt ecologisch leven ze hier niet... het blijft verbazen hoeveel spullen gewoon langs de grote baan worden achtergelaten... van keuken- en gewoon huishoudelijk afval over autobanden tot complete camions... die wel een accidentje hebben gehad. 

IMG_0982.JPG

IMG_0978.JPG

Om half tien zijn we 30 km verder aan onze eerste echte stop van de dag: we gaan een markt bezoeken en die van Tiadiay is op maandag de grootste van de regio!

IMG_0984.JPG

Onze chauffeur parkeert zijn Toyota ergens in een zijstraatje, blijft bij de wagen en komt ons straks oppikken... als het ding tegen dan niet verkocht is!

wink

We kunnen dus rustig alle bagage in de auto laten en trekken enkel gewapend met een camera én met mijn tropenhoed, achter Bob het dorp in. 

IMG_0985.JPG

Een marktbezoek in Senegal is echt wel een heel aparte beleving: druk en stoffig, maar ook heel kleurrijk en op een bepaalde manier mooi. Je ondergaat een onwaarschijnlijk gamma aan reuken en indrukken... enkel wel oppassen bij het nemen van foto's!

Sommigen - de kinderen - hebben het heel graag en komen zelfs poseren, de meerderheid negeert je en laat gewoon betijen, maar hier en daar is er iemand die absoluut niet wenst gekiekt te worden... 't Is dan een kwestie van respect en diplomatie en vooral... zorgen dat je een "plaatselijke" gids - in ons geval Bob - mee hebt, die desgevallend moeilijke situaties kan ontmijnen.

Voor de rest kan ik enkel zeggen dat je het moet meemaken want dat foto's of film niet kunnen weergeven wat je echt ervaart... de hitte, het lawaai, de exotische geuren van kruiden en fruit... en de stank van vis... en andere dingen... 

Maar foto's - zeker in dit geval - zeggen toch nog iets meer dan al mijn blabla.smile

IMG_0986.JPG

IMG_0987.JPG

DSC_0785.JPG

DSC_0786.JPG

IMG_0988 (2).JPG

IMG_0990.JPG

DSC_0790.JPG

DSC_0788.JPG

DSC_0789.JPG

IMG_0994.JPG

DSC_0792.JPG

DSC_0793.JPG

IMG_0995.JPG

DSC_0794.JPG

DSC_0796 (2).JPG

DSC_0797.JPG

DSC_0799.JPG

IMG_0998.JPG

IMG_0997.JPG

IMG_0999 (2).JPG

DSC_0802.JPG

DSC_0803 (2).JPG

IMG_1001.JPG

IMG_1003 (2).JPG

DSC_0806 (2).JPG

IMG_1007.JPG

Na een dik half uur zijn we rond... niks gekocht, maar veel gezien en lichtjes onder de indruk... vooral de kledij van de autochtone dames is zwaar in de smaak gevallen bij onze eigen madam.

Nu ja, 't moet gezegd... onze kledingstijl en kleur is redelijk saai in vergelijking met deze exotische stofjes.

We kruipen tevreden in onze Toyota en draaien de "arko" volledig open!

laughing

En onze chauffeur zoekt zich voorzichtig een weg naar de grote baan, omzichtig laverend tussen ezelskarren, winkelende dames en pompende heren.  

IMG_1009.JPG

IMG_1010.JPG

Maar even verder op de N1 stoppen we alweer, aan de beestenmarkt, naast de grote baan... Bob gaat inkopen doen. We hebben weliswaar al een hoop spulletjes mee om straks te "doneren", maar hebben afgesproken per persoon 5 euro samen te leggen, om rijst en koekjes en (gewone) zeep te kopen voor de families die ons straks zullen ontvangen... en blijkbaar gaat Bob liever alleen om boodschappen. Wij blijven braaf wachten in en aan de auto... en ik doe een wandelingetje en neem nog een paar kiekjes. 

IMG_1013.JPG

IMG_1019.JPG

IMG_1020.JPG

IMG_1012.JPG

IMG_1011.JPG

Er wil al wat volk naar huis na de markt en de "cars rapides" en "taxis brousse" worden vol gestouwd met marktgangers en hun boodschappen, maar aan de overkant is de markt van de beestjes nog goed bezig... ik vraag me dan stilletjes af of die geiten en schapen straks ook allemaal mee gaan moeten met de bus... waarschijnlijk wel. 

DSC_0811.JPG

IMG_1016.JPG

IMG_1017.JPG

DSC_0810.JPG

IMG_1014.JPG

Tegen 10u20 is Bob terug daar met een zakje rijst en een aantal zakjes met droge koekjes en enkele brokken zeep... op naar een dorp!

Een kwartier later draaien we de weg af en hobbelen over een pad naar een soort nederzetting, bestaande uit een verzameling aftandse stenen bouwsels en een aantal ronde hutjes, omringd door rommelige afsluitingen...

Het "dorpje" heeft geen naam en 't wordt denk ik bewoond door één heel grote familie.

Bob polst even of we welkom zijn en we worden doorverwezen verder naar achteren in het "dorp": we zijn inderdaad welkom en het eerste ontvangstcomité bestaat uit een paar kinderen... dat op korte tijd aangroeit tot een hele troep!

DSC_0870.JPG

IMG_1029.JPG

20170717_125522.jpg

DSC_0816.JPG

DSC_0814.JPG

DSC_0821.JPG

IMG_1022.JPG

IMG_1025.JPG

DSC_0812.JPG

DSC_0830.JPG

20170717_125510.jpg

IMG_1024.JPG

We mogen - indien gewenst - binnen een kijkje nemen... maar ik heb beslist van die foto's niet te publiceren: fotootjes van kinderen en mensen, daar heb ik geen probleem mee, zeker niet als ze het zelf leuk vinden om gekiekt te worden en dat was hier het geval, maar het publiceren van hun armoedige interieurs, huisraad en beddengoed geeft echt geen toegevoegde waarde.

embarassed

Ik beperk me dus tot een paar sfeerbeelden van de mensen en vooral kinderen die ons enthousiast ontvingen en zelfs gelijk een feestje bouwden om het bezoek van de "toubabs" te vieren.

DSC_0825.JPG

DSC_0827.JPG

IMG_1031.JPG

IMG_1033.JPG

IMG_1034.JPG

DSC_0832.JPG

DSC_0833.JPG

De djembés worden buiten gehaald: tijd voor een dansje!

DSC_0835.JPG

DSC_0840.JPG

DSC_0846.JPG

DSC_0850.JPG

DSC_0852.JPG

DSC_0853.JPG

DSC_0857.JPG

DSC_0861.JPG

20170717_124232.jpg

DSC_0863.JPG

DSC_0864.JPG

We hebben er zelfs een filmpje aan over gehouden!

cool


 

Na al die uitgelatenheid is het tijd voor de "serieuze" zaken: we gaan naar de auto de spullen halen die we uit dankbaarheid voor de uitbundige en prachtige ontvangst die we hier kregen.

20170717_124826.jpg

Het halve dorp drentelt opgetogen mee!

20170717_124841.jpg

laughing

DSC_0868.JPG

DSC_0869.JPG

DSC_0871.JPG

DSC_0872.JPG

DSC_0873.JPG

Bob legt uit dat we heel blij zijn dat we hun dorpje mochten bezoeken en dat we uit erkentelijkheid voor die gastvrijheid enkele giften wensen te doen...

IMG_1038.JPG

IMG_1039.JPG

IMG_1040.JPG

En dan is het tijd om verder te reizen... we wandelen naar onze ARKO-Toyota en terwijl het hele dorp ons uitwuift, hobbelen we het pad weer af naar de grote baan en draaien daar rechts de weg richting Diofior en Ndangane.

Onderweg legt Bob ons uit dat het droge seizoen nog maar net voorbij is, de regen valt nog niet echt uitbundig, maar toch al voldoende om alles weer een beetje groen te kleuren, maar het vee loopt er dus nog heel mager en hongerig bij.

IMG_1041.JPG

Rijden "op den buiten" in Senegal is niet echt moeilijk.... 'k weet niet of je met een gps veel kan aanvangen en Google Streetview is hier ook nog niet overal gepasseerd, maar er loopt in deze hele streek maar één verharde hoofdbaan naar het zuiden, die de dorpen verbindt... zolang je daar niet van af gaat, kan je niet verloren rijden... peins ik toch.

Een half uurtje later staan we aan het einde van de weg in N'dangane.

20170717_134721.jpg

Hier stopt de baan gewoon: voor ons ligt de delta van de rivier Saloum, een enorm natuurgebied dat zich van Noord naar Zuiden meer dan 50 km ver uitstrekt langs de kust en op de rivier zelf ligt de eerste brug in Kaolack, zowat 120 km van Mbour en in vogelvlucht 80 km van de monding. De brug ligt op de Gambia Highway, die daar vanaf de N1 afbuigt naar de grens.

We gaan hier straks eten in een restaurantje aan het water, maar eerst een tochtje doen met een "piroque".

DSC_0874.JPG

20170717_134552.jpg

Bob vraagt wel alvast voor we inschepen te kiezen welke menu we willen: vis of kip?

Dan regelt hij dat voor afvaart met het restaurant... gezien de taferelen aan de viskramen op de markt vanmorgen nog heel vers (wat heet vers tongue-out) in het geheugen liggen, is het maken van een keuze héél gemakkelijk: 4 x kip! 

20170717_134530.jpg

20170717_134833.jpg

20170717_134949.jpg

DSC_0880.JPG

We klauteren in het wankele bootje, zoeken een plaatsje en ik zorg dat mijn hoed goed vast staat... en varen dan de rivier op.

DSC_0877.JPG

DSC_0881.JPG

20170717_135539.jpg

20170717_135636.jpg

En na een paar minuten en nog geen kilometer varen, draaien we alwaar naar de kust en varen resoluut op een strandje af...

DSC_0894.JPG

De rest kijkt gefascineerd naar de vissen, maar ik denk bij mezelf" "dat was echt wel een kort tochtje", maar onze schipper moet gewoon eerst voltanken.

20170717_135748.jpg

DSC_0895.JPG

Nu ja, voltanken... hij koppelt zijn benzinetank (een ouwe jerrycan) af van de motor en zeult met het ding naar een benzinepomp en komt even later terug... met een klein klutske meer dan daarnet... ze is bijlange niet vol.

Het is een beetje vergelijkbaar met een trip die we ooit in Gambia maakten, daar hadden we wel een jeep met chauffeur gehuurd, maar die ging 's morgens ook net genoeg tanken om de dag door te komen... niet meer en - gelukkig voor ons toen - ook niet minder. Gezien die mens geen garage had en er geen slot op zijn (open) jeep of op zijn naftenbak zat, was dat de enige optie... anders pikten ze 's nachts zijn overschot. 

Het zal hier vermoedelijk hetzelfde systeem zijn.

Even later zijn we weer weg en varen anderhalf uur lang doorheen een prachtig natuurgebied met veel water en veel vogels en een baobab... ééntje!

DSC_0904.JPG

DSC_0914.JPG

DSC_0918.JPG

DSC_0921.JPG

DSC_0902.JPG

DSC_0909.JPG

DSC_0911.JPG

DSC_0912.JPG

We komen zelfs onderweg nog een boot tegen - een cabrio - en toevallig zijn er daar ook klantjes van de Royal Decameron Baobab... veel hotels zijn er natuurlijk niet in deze streek en dit is blijkbaar een vaste bestemming van alle uitstappen, zowel met lokale als met officiële gidsen.

DSC_0917.JPG

Ik weet niet wat ze aan die anderen wijsmaken, maar onze Bob vertelt uitgebreid over de mangrove en planten en de vogels en wij ontdekken dat het verdomd moeilijk is een deftige foto te trekken van een vogel van dichtbij... die beesten hebben de onhebbelijke gewoonte net te gaan vliegen als je eindelijk bijna hebt scherp gesteld.

DSC_0927.JPG

maar soms lukt het toch... een beetje!

DSC_0931.JPG

DSC_0933.JPG

we nemen dan maar een paar kiekjes van ons eigen zelve en van mekaar en van Elisa en Michiel... en van Bob...

20170717_143904.jpg

DSC_0886.JPG

DSC_0925.JPG

DSC_0935.JPG

DSC_0937.JPG

20170717_144805.jpg

Tegen één uur zit de boottrip er op en is het eten vermoedelijk gereed, we wenden de steven naar het strand van Ndangane, meren even later aan, slagen er in uit het ding te geraken zonder een nat pak en schuiven aan tafel op het terras van Point De Mire... een restaurantje aan de waterkant, waar we vandaag de enige klantjes blijken.

DSC_0942.JPG

DSC_0943.JPG

DSC_0938.JPG

Als voorgerecht zijn het garnalen, gebakken in olie en redelijk pikant... maar overheerlijk! Ik vergeet op slag dat garnalen ook uit zee komen en misschien ook wel via één of andere vismarkt zijn hier geraakt... maar we zijn alle vier unaniem in ons oordeel: ze smaken bijzonder lekker!

Het hoofdgerecht is dus kip... met ajuin en rijst én frieten... weeral bijzonder lekkere frieten trouwens. Ze zien er niet uit maar smaken delicieus. het is misschien de sfeer onder dat terrasje aan het water, maar zo eens een dagje weg uit all-inclusive , het geeft een heel andere beleving... we vinden het zalig zitten en ik ben zo slim om maar een heel klein beetje saus van Sonia op mijn rijst te kappen... kwestie van gewoon eens te proberen, want eigenlijk ken ik die Sonia van haar nog pluim.

20170717_152642.jpg

20170717_152108.jpg

Wel een licht ontvlambaar dametje peins ik... die Sonia.

embarassed

Als even later - als uit het niets - twee muzikanten opduiken en ons prompt een serenade brengen, loopt het zweet van mijn rug... 't was nochtans maar een heel klein dretske saus, op mijne rijst. 

20170717_153958.jpg

DSC_0940.JPG

DSC_0941.JPG

Die mannen maken een liedje terwijl je er bij zit... even de naam vragen van een dame en ze zijn vertrokken voor een soort jamsessie en wij, wij vinden het prachtig!

DSC_0949.JPG

Ik stop de muzikanten een paar duizend CFA in hun pollen, hetgeen zeer wordt gewaardeerd, we rekenen af voor de drank en even later wandelen we terug richting auto.

DSC_0952.JPG

Ik doe een ommetje langs de andere kant van de haven en nadien bestuderen we de winkels op de grote baan...  

DSC_0950.JPG

DSC_0951.JPG

DSC_0953.JPG

DSC_0954.JPG

Onze chauffeur heeft niet meegegeten op het terras... hij is niet bij de auto en eigenlijk is er op dit uur helemaal geen kat te bespeuren op straat... enkel een paar geiten, maar na een paar minuten duikt hij op uit één of andere "gelegenheid" langs de baan en even later zijn we weer weg, op zoek naar een dorpje van de Peul... een nomadenvolk.

We vragen ons af of het eigenlijk nog wel nomaden zijn, als ze in een dorp wonen, maar volgens Bob zijn ze half en half sedentair. Ze bouwen tijdelijke dorpen in functie van de graasmogelijkheden van hun vee.  

Drie kilometer verder laat Bob de auto vertragen, speurt het landschap af en vraagt te stoppen. Er ligt een kleine nederzetting een paar honderd meter van de weg af, enkel een paar rieten hutjes en een kraal... en hij beslist dat we daar naartoe gaan. 

DSC_0959.JPG

Er is maar één vrouw thuis met een paar kinderen, de rest is met het vee weg... maar we zijn welkom en mogen gerust even een kijkje nemen.

Blijkbaar heeft deze familie zich hier definitief - of toch voor langere tijd - gevestigd, de behuizing is nog niet echt "sedentair", maar er werd verleden jaar een waterput geslagen en ze zijn van plan hier te blijven, zolang er water is en groen voor de beesten.

20170717_163751.jpg

20170717_163709.jpg

20170717_163817.jpg

DSC_0970.JPG

We staan er wat onwennig op te kijken, maar deze kleine familie heeft zo mogelijk nog minder "luxe" dan de mensen van vanmorgen. De natuur rondom is mooi, maar daarmee is alles gezegd!

20170717_164029.jpg

20170717_163804.jpg

DSC_0955.JPG

DSC_0967.JPG

DSC_0971.JPG

We vragen via Bob aan de vrouw of ze even mee komt naar de auto, want we willen haar graag wat schenken en de hele familie wandelt mee naar de weg, we laden de rest van onze kledij en koekjes en zeepjes uit en even later trekken ze alle vijf terug naar hun "compound"... 

20170717_164631.jpg

20170717_164720.jpg

20170717_164807.jpg

Ik ben er even stil van... dit was heel confronterend.

Op dergelijke momenten snap je al iets meer dat er families - maar vooral jongemannen - zijn, die hun lot in handen van mensensmokkelaars leggen en hun leven riskeren om door de woestijn te trekken en nadien in een gammel bootje de Middellandse Zee trachten over te geraken.

Maar 't is geen oplossing voor de situatie ter plaatse. Persoonlijk worden die gasten er zeer waarschijnlijk beter van... vooral materieel, maar daarmee wordt er niks structureel opgelost in Afrika zelf.

Als je beseft dat er verschillende westerse NGO's zijn die tegenwoordig gewoon overzetboot spelen, in de plaats van ter plaatse steun te geven aan projecten die de bevolking ten goede komen... 'k weet het zo niet...

Er moeten beter manieren zijn om de mensen hier te helpen, peins ik toch.

Maar 'k wil hier niet aan "politiek" doen en ga me beperken tot het vertellen van ons reisverhaal.

Onze volgende stop is deze keer geen dorp meer, maar een boom.... wel een hele dikke boom. 

20170717_170856.jpg

Vlak naast de piste (tegenwoordig een geasfalteerde weg) van Samba Dia naar Joal Fadiout staat een baobab van zeer respectabele afmetingen: zijn stam heeft een omtrek van 32 meter, hij is ongeveer 850 jaar oud en binnenin zit een serieuze holte.

Dat van die holte weten ze omdat hij een gat heeft, langs waar je er in kan kruipen. De ruimte in de boom is zowat even groot als de gemiddelde slaapkamer van een modern appartement bij ons, maar het gaatje lijkt me net iets te nauw voor mijn "carrure."

DSC_0976.JPG

20170717_171037.jpg

20170717_171048.jpg

20170717_171302.jpg

DSC_0980.JPG

DSC_0981.JPG

Ik kruip er dus niet in, hoewel de goesting groot is... groter dan het gat... maar ik kan mij beheersen en beperk me tot het nemen van kiekjes van de boom en van ons jong koppel en van de bloemen en vruchten en erger me tussendoor lichtjes aan de "commerçanten" die hier massaal hun waren wensen te slijten.

20170717_171728.jpg

DSC_0985.JPG

20170717_170915.jpg

20170717_172033.jpg

Rond de boom heeft men een heus "souvenirshoppingcenter" gebouwd: een hele rij betonnen hokjes waar een heel peloton handelaars overal krek dezelfde spullen tracht te verpatsen aan de passerende toeristen.

Ze zijn hier trouwens zeer volhardend, dringen aan, gebruiken alle mogelijke trucs en worden zelfs halvelings handtastelijk als je blijft weigeren om bij hen een souvenir te kopen.   

Wij houden echter voet bij stuk, maar Elisa en Michiel kunnen niet weerstaan aan de druk en zijn even later de trotse eigenaars van een paar houten beeldjes. Ze zijn er blij mee, want zochten toch nog iets voor het één of ander familielid op het thuisfront en daarmee is dat ook weeral in orde, dus iedereen gelukkig... meer moet dat niet zijn. 

Na een 20 minuten kunnen we ontsnappen en 10 km verder naderen we de kust en merken dat het hier toch al wel wat heeft geregend... het natte seizoen is duidelijk begonnen en riolering of afwatering is hier - even duidelijk - niet echt voorhanden.

20170717_173830.jpg

Joal Fadiout - waar we op de kustweg komen - is vooral bekend voor zijn schelpeneiland-met-kerkhof.

Het oude stadscentrum ligt - gelijk Venetië, maar dan véél bescheidener - op een eilandje in de lagune en even verder ligt het kerkhof op een eiland bestaande uit miljoenen schelpen. Het is een vrij bizarre beslissing geweest volgens mij om hun doden te begraven in metersdikke lagen schelpen, en op de koop toe liggen hier zowel christenen als moslims als animisten... allemaal door mekaar, vredig tussen de kokkels, trompetten, hoorntjes en mosselen.   

Rare jongens toch, die Senegalezen.

Je kan een aparte uitstap doen naar deze rare plek, maar wij stoppen hier niet: 't is niet voorzien in het programma van Bob en uiteindelijk zitten we niet te dringen om op een kerkhof rond te struinen, al ware het dan eentje met een zeer speciale ondergrond. We zien de brug liggen naar de eilanden in de lagune (er zijn er drie blijkbaar), maar rijden de kustweg op en gaan die volgen tot Mbour, 35 km verderop.

Hier worden we zelfs geconfronteerd met een zeer westers zomerverschijnsel op de weg: "file wegens wegenwerken!"

20170717_175148.jpg

Nu ja, file is veel gezegd. 't is zoals in héél Frankrijk tijdens de zomermaanden "circulation alternée". Toen we enkele jaren geleden met de camper nog door Frankrijk bolden, meestal langs een route departementale, hebben we uren verscheten met in files staan wachten aan wegenwerken, tot onze kant eindelijk door mocht. 

Hier staan we moederziel alleen te wachten tot er één tegenligger is gepasseerd. Er verder in de verste verte geen ander verkeer meer op komst, maar we blijven lijdzaam staan tot de brave mens met zijn rode vlag dat na een tijdje ook door heeft.

20170717_175335.jpg

De kustweg is hier onder constructie, ze leggen een nieuw wegdek aan en dat geeft een beetje kiezelslag en stof, vooral stof... maar meer hinder ondervinden we er niet van en we bollen fluks langsheen Nianing en stoppen nog een laatste keer in Ouoran ofte Warang.

Daar bevindt zich namelijk een likeurstokerij... waar je kan gaan proeven... GRATIS!

20170717_180623.jpg

Dát kunnen we zomaar niet laten liggen!

20170717_180634.jpg

Het is een familiaal bedrijfje dat in een stemmig gebouwtje met prachtige tuin een tiental soorten likeur stookt met verschillende smaken, van fruitmengelingen tot cacao... heel lekker!

We blijken de enige bezoekers, maar dat is geen probleem, we zijn zeer welkom! 

20170717_180727.jpg

Voor meer (maar niet echt veel meer) info: http://www.au-senegal.com/les-liqueurs-de-warang,2073?lan...

Je kan er rustig degusteren in de schaduw van een baobab aan een lange toog en ze zijn niet te zuinig! We proeven van elke soort - behalve de "fraise" geloof ik - en maken een grondige vergelijkende studie, die in mijn geval resulteert in de aanschaf van twee flessen eentje met Passievrucht en een "Goyave". Een pittige versie, op basis van vruchten van een soort cactus... of zoiets.

20170717_181202.jpg

20170717_181738.jpg

DSC_0991.JPG

20170717_181138.jpg

DSC_0989.JPG

Een titseltje meer uitbundig dan voorheen kruipen we weer in de auto en ik stouw mijn aanwinsten veilig weg en de rest van de route nemen we nog wel een paar foto's onderweg van winkels en geparkeerde auto's en rotondes waarop in het verkeer duidelijk het recht van de sterkste geldt en het dagelijkse leven langs de baan en nog eens de moskee in Mbour...

IMG_1042.JPG

IMG_1046.JPG

IMG_1051.JPG

IMG_1047.JPG

IMG_1052.JPG

IMG_1049.JPG

IMG_1050.JPG

Tegen half zes zijn we weer aan het hotel, zeggen dag tegen Bob en de chauffeur, bedanken hen voor een heel fijne dag en geraken dan - na oppervlakkig nazicht van onze tassen - de poort in en stevenen zo goed als kaarsrecht op de bar af, voor een grote gin-tonic en dito glas witte wijn: je hebt geen idee hoe dorstig een mens kan worden van het likeurproeven.

De flessen krijgen nadien een ereplaats in de kamer en wij gaan uitgebreid douchen en doen iets minder stoffige kleren aan en wandelen dan naar de bar voor een aperitiefje en na het diner blijven we nog even nakaarten met onze jonge reisgenoten en het besluit is unaniem: dit was een heel fijne en leerrijke dag... we gaan dat nog eens doen, eind van de week of zo gaan we samen op stap... naar Dakar en Goree en de Lac Rose!

20170718_001149.jpg

Ik slaap die nacht heel goed en droom van likeur met baobabsmaak!

laughing     

     

           

        

 

19:48 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Bedankt Yves, je hebt me enkele jaren teruggebracht toen ik op invitatie was in https://nl.wikipedia.org/wiki/Guinee en
https://nl.wikipedia.org/wiki/Gambia_(land). Kan ik je ook over vertellen (mondeling)een volgende bijeenkomst. kus aan beide.

Gepost door: Freddy | 07-08-17

ik geniet telkens weer van je verhalen ;-)

Gepost door: Cathérine | 10-08-17

De commentaren zijn gesloten.