30-07-17

Senegal dag 1: vertrek (hier) en aankomst (daar) en een beetje van tussenin :-)

Misschien doet u - toevallige passant/lezer of vaste volger - het niet... maar voor diegenen die het zich wel mochten afvragen: ik vertel steeds mijn verhaal over onze reizen naar al dan niet uitheemse oorden in "uitgesteld relaas" en post ter plaatse absoluut géén bijdragen op mijn Facebook of op deze blog... en dat alles heeft enkel en alleen te maken met het zeer volwassen kostenplaatje dat daar anders aan vast hangt.

Blijkbaar hebben mijn vroegere (Belgacom/Proximus) collega's, toen ik op pensioen ging, en dus helemaal zelf mijn telefoon- en internetrekening diende te bekostigen, mij een vrij onnozel soort abonnement aangesmeerd én dito smartfoon. Telkens ik in pakweg Afrika of ergens anders ver weg durf het verdomde ding te gebruiken om te surfen of zelfs maar even te bellen of sms'en, heb ik prijs.

Ik ontvang prompt - al na een paar minuten - boodschappen vanwege mijn teerbeminde oud-collega's om me veiligheidshalve te melden dat ondergetekende "dear Proximus customer" zijn monthly limit for surfing abroad heeft reached, dat mijn internet connection therefore be cut off en dat het zaakje me alvast de ronde som gaat kosten van 50€ (met Pasen in Zuid-Afrika na een kwartier) of 60€: nu onlangs in Senegal na 5 minuten, waarbij ik zelfs nog geen megabitje had gesurft... enkel de boel even aangezet, zie uitleg hieronder!

Ik heb ter plaatse in ons hotel mijn meer jeugdige medereizigers uitgebreid mijn smartfoon laten nakijken, maar aan de instellingen scheelt volgens hen niks, die stonden allemaal juist! Ik zou normaal geen verbinding kunnen maken met betalende mobiele hotspots of 3 of 4 G toestanden. In principe stond het ding op "uitsluitend wifi gebruiken", indien voorhanden natuurlijk.

We hadden - enkel in de buurt van de receptie - gratis wifi, maar daar zaten we vlakbij, bij die receptie, dus normaal zou het moeten gelukt zijn op dat internet te geraken zonder stoemelings mogelijke bijhorende exorbitante rekeningen op te bouwen... maar nee hoor, 't was weeral van dat: ik kreeg sowieso na een paar minuten twee berichten vlak na mekaar om mij te verwittigen dat de kosten hoog opliepen. Ik heb het ding dus gauw weer op vliegtuigstand geschakeld en zo laten staan tot we thuis waren!

Vandaar dus mijn twee weken lange afwezigheid alhier en de noodzaak pas na terugkeer verslag te geven van onze buitengaatse avonturen!

Proximus is echter wel zo vriendelijk(!) een mens te verwittigen dat hij over de schreef aan het gaan is. Waarvoor dank... denk ik toch.

In hun boodschap staat op het einde ook vermeld dat je voor more information kan call free naar 0032 475 15 6030... dat hebben we thuis - een weekje nadien dus - gedaan, maar op dat nummer krijg ik tot mijn stomme verbazing enkel een bandje te horen dat je de keuze laat om in te haken (!?) of een ander nummer te ontvangen waar je wel kan naar bellen... raar en niet echt handig volgens mij... en als je daar dan vervolgens naar belt - 0800 22 800 - krijg je, na enkele tientallen voorkeuzes te hebben gemaakt, een vriendelijke kerel aan de lijn, die je probleem braaf aanhoort en je vervolgens vlakaf zegt dat hij niet kan nakijken wat er precies scheelt, dat je best dient te wachten tot je de volgende factuur krijgt en die dan desgevallend kan contesteren en dat je ook beter eens met je toestel naar de shop gaat om die instellingen te laten nakijken.

Nu moet u - toevallige surfer of aandachtige lezer - weten dat ik dus onlangs, een paar weken voor we vertrokken, naar hun shop in Vilvoorde ben gewéést, om mijn abonnement te laten checken, omdat mijn internetverbinding thuis ook al niet echt stabiel was... en dat de jongeling van dienst daar toen heeft gemeld dat ze ter plaatse niks konden doen aan mijn "probleem", maar dat ik best eens contact kon opnemen met de klantendienst op - hou u vast, 't is godgeklaagd! - het nummer 0800 22 800!

EN NU GIJ!

ZUCHT! Zo blijven we dus bezig... 't is weliswaar een bedrijf dat zich onledig houdt met communicatie, maar dat wil daarom nog niet zeggen dat ze je eeuwig en zes dagen dienen heen en weer te laten bellen en bollen om die communicatie tot een goed einde te brengen!

Het heeft één voordeel: zowat half het centrum van Vilvoorde ligt open... door werken of door het verkeers- en parkeervrij maken van straten, vermoedelijk om de steeds schaarser wordende klantjes van de steeds schaarser wordende winkeliers te pesten, denk ik persoonlijk... ze hebben daar U-place echt niet nodig om de middenstand naar de kloten te laten gaan, er staan in de Leuvensestraat en omgeving meer uitstalramen leeg, dan dat er nog winkels open zijn.

Maar zoals gezegd, het heeft een voordeel: ik ga tegenwoordig zoveel mogelijk met de fiets naar mijn geboortestad... da's 8 km op en 8 km terug... met een paar hellinkjes onderweg in Diegem-Lo en zo... 't is dus goed voor de lijn en conditie, maar je moet duidelijk wel beschikken over een rustig karakter, een zekere graad van volharding én een zeer optimistische ingesteldheid, als je bij die mannen van Proximus een probleempje wil opgelost krijgen.

Soms zou een mens nog met weemoed beginnen terugdenken aan mijn beginjaren... in de tijd van de RTT... dan liep alles ook niet echt vlotjes... maar je wist tenminste vooraf dat het traag en moeizaam zou gaan... 't waren de mannen van den telefoon, die kenden hun job wel maar er was geen concurrentie en er liep voor relatief weinig werk heel veel personeel rond... en allemaal vast benoemd!

In sommige streken van bijvoorbeeld Oost-Vlaanderen werkte er in iedere familie wel iemand voor de RTT, de PTT of een andere parastataal, met dank aan de ministers uit diezelfde regio die hun dankbare kiesvee massaal aan een vaste job hielpen. RTT was volgens de anderen (vermoedelijk gewoon jaloerse lieden die geen ambtenarenjobke konden versieren) synoniem voor "Rap Tegen den Toog" of die TT stond gewoon voor Tentje zetten en Tukje doen... dat hoorde zo!

wink

Nu is de boel gedigitaliseerd en gaat alles oneindig veel "rapper"... 't is een soort vooruitgang: je wordt nu dankzij het glasvezelnetwerk tegen de snelheid van het licht van de ene naar de andere contractuele(!) pipo gestuurd... als je er al geraakt, na alle voorkeuzes: voor Nederlands, druk 1... voor internet, druk 2... voor een vraag over uw factuur, druk 3... voor problemen met uw verbinding, druk 7... wenst u een medewerker aan de lijn te krijgen, druk 9... voor "uw kas op te vreten", druk elvendertig

Ondertussen hebben ze verleden vrijdag - nu ik ze toch aan de lijn had - er toch al van geprofiteerd telefonisch mijn abonnement aan te passen: ik mag nu ongelimiteerd downloaden (mijn netflix-films gaan tot het einde van de maand scherp zijn!) Dat kon dan weeral wel direct en heel vlotjes worden veranderd!

Het gaat me maandelijks wel iets meer kosten, maar hoeveel, dát kon die brave contractuele mens aan de andere kant van mijn - nu duurdere - lijn wel niet zeggen... want ik krijg korting als oud-personeelslid van de boite! Hoeveel korting, dat is dan weer niet duidelijk... dat gaan we pas weten na ontvangst van onze volgende factuur... die we dan waarschijnlijk eerst en vooral zullen moeten contesteren, wegens die 60€ van Senegal! 

cry

Oeps, we wijken af... op deze manier gaat het een lang reisverhaal worden... trouwens, ooit gaat het allemaal in orde komen... ik voel het aan mijn water... of aan mijn gin-tonic... maar daarover later meer... over gin tonic!

 

Nu eerst het vertrek van de reis, op die zonnige zomerochtend van 13 juli!

De vlucht is volgens onze reisdocumenten voorzien voor 11u, dus om iets voor achten staan we zwaar geladen aan de bushalte achter de hoek te wachten op een exemplaar dat richting Zaventem-luchthaven bolt... drie haltes verder.

Zwaar geladen dus, want we mogen veel bagage meenemen... héél veel... bijzonder veel!

Het stond al op de voucher vermeld, maar ik dacht dat het een drukfout was en ben het dus speciaal lijfelijk gaan navragen in het Zaventemse reisbureau van Neckermann. Ja hoor, we mogen elk twee valiezen meezeulen van telkens 23 kg + handbagage! Elk twee stuks!

Dat is in totaal 92 kilogram... tweeënnegentig! Zegge en schrijven 46 kilogram per kop. Ik wil me niet uitspreken over de kleerkast van mijn lieftallige eega, maar ik denk gewoon niet dat ik 46 kg aan zomerkleren heb... als ik er de winterfrak en mijn motorpakken bij tel, dan kom ik er misschien... maar het is in Senegal gemiddeld tussen 25 en 35 graden in de zomer... en anders trouwens ook niet veel minder.

Eén jeans, een paar shorts en afritsbare broeken, een stapeltje zomerhemdjes en T-shirts en nog wat min of meer hopelijk nuttige spullen... meer neem ikzelf niet mee... denk ik toch, want Martine heeft mijn valies gemaakt. De zwaarste stukken zitten dan nog in mijn handbagage: de "grote" camera met tas en een paar dikke leesboeken uit de bib.

We kunnen dus wel een paar kilootjes aan spullen mee nemen om ginder "kado" te doen. Al mijn vroegere "Belgacom" T-shirts gaan we bijvoorbeeld uitdelen. Op dat moment weet ik nog niet welke telefoonperikelen ik ginder en nadien ga hebben, maar er we zijn van alles vanaf geraakt en er lopen sinds onze doortocht aldaar een heleboel kerels rond in La Somone die vrolijk publiciteit maken voor allerhande vroegere diensten en projecten van Belgacom... in het zwart en/of alle kleurtinten van blauw en vooral in maat XXL! 

cool     

Ik heb ook een heel pak kleine zeepjes mee! In Kampenhout verleden winter verzameld in functie van mijn laatste theaterproductie "Oscar" bij de Anjelier en ook nog een honderdtal stylo's en zo... volgens Afrikakenners hebben ze ginderachter nood aan dat soort gerief. We hebben dus drie valiezen mee... eigenlijk nog eentje te weinig, maar meer kregen we echt niet vol!      

Om iets na achten staan we op de luchthaven, checken in tussen een hele boel zwarte medemensen die duidelijk allemaal tot de laatste gram profiteren van de maximaal toegelaten tonnagebovengrens. Het is gewoon niet te geloven wat er van hier uit via een gewone lijnvlucht allemaal verscheept wordt naar Zwart Afrika.

We staan er wat verbouwereerd op te kijken maar de rij schuift eigenlijk redelijk goed op en na een half uurtje is 't aan ons, we geraken onze valiezen vlot kwijt en krijgen onze instapkaart en staan dan even later nog iets meer verbouwereerd te loeren naar die kaartjes: Martine zit op 31A en ik op 42G. Dat is zelfs niet in hetzelfde "compartiment", zij zit links aan een venstertje en ik in het volgende gedeelte achteraan rechts in het middenstuk. We checken onze andere papiertjes en na grondige lezing valt mijn euro: ik heb verdorie vooraf verzuimd om een "seatreservatie" in te leiden tijdens de online check-in! Het staat nochtans op pag 17 (coupon 12 van 23) van de reisdocumenten.

We hebben géén online check-in gedaan... en dat blijkt tegenwoordig de enige manier om vooraf te zorgen dat je zeker samen zit.  

'k ben daar faliekant tegen... tegen dat online gedoe! Omdat ik vermoed dat we zo het werk van de hostessen gaan afpakken en die meiskes op termijn overbodig gaan worden... en hun opzeg gaan krijgen.... want volgens mij zijn die niet vast benoemd! 

We zitten echter nu wel met de gebakken peren... en dan nog zeker twaalf meter van mekaar ook en met een vliegtuigkeukentje tussen!

Nu ja, het zal wat eenzaam worden, 6 uur lang daarboven en ik maak me vooral zorgen welke onverlaat straks misschien Martine haar overschot gaat kunnen opeten... als ze iets niet lust... tommetoch!

En je zal zien dat ze mij vlak naast een vriendelijke dame gaan zetten... eentje met een kamerbrede glimlach en een nog veel uitgebreidere onderkant... aan de volumes in de rij daarnet te zien is de kans op zulke buur groter dan dat het een hele smalle gaat zijn.

't is met een verzwaard gemoed dat we door het venster naar het vliegtuig van SN zitten te kijken.

20170713_095724.jpg

Normaal gaan we ter plaatse ontbijten of minstens iets drinken in afwachting van het boarden, maar we hebben deze keer broodjes mee met overschotjes uit de frigo en de eetlust is trouwens niet helemaal wat het zijn moet!

We blijven dus braaf wachten, lezen de krant en geraken tussendoor probleemloos door alle controles, met broodjes en al en niemand vraagt tot nu toe naar mijn gele vaccinatiekaart!

Die was verlopen, maar is sinds verleden jaar plots goed voor altijd... een chance dat een mens dat ding op de vroegere vervaldatum niet direct heeft weggesmeten!

We zijn dus blij, opgeruimd en ingeënt en maken er het beste van: de reis is nu begonnen en dat is sowieso plezant.... straks zien we wel waar en hoe we terecht komen.

En ik stuur een fotootje naar FB... nu het nog kan!

20170713_100359.jpg

Om half elf begint het boarden, we passeren de hostess aan de deur, die checkt onze kaartjes, vraagt of we een koppel zijn en als we dat beamen, beloofd ze ons dat ze zal zien of we niet kunnen wisselen... wij bedanken haar alvast hartelijk, Martine kruipt ergens op rij 31 tegen een raampje en ik schuifel dus helemaal door naar achteren en vind mijn seat 42G nog leeg, bestudeer prompt het audiovisueel gedoe in de zetel voor mij, zie dat het goed is en klaar zelfs nog meer op als blijkt dat er naast mij een zwarte jongedame neerstrijkt van heel modeste afmetingen.

20170713_105431.jpg

De vlucht zit bomvol... en het plaatsjes zoeken en zitten verloopt niet echt naar wens. We zijn duidelijk niet de enigen die geen online zitje kozen en al die soortgenoten zitten dus ook familiaal verspreid. Er staat bijgevolg een massa volk te dremmelen en rond te kijken, maar ik stouw mijn koffertje boven mijn hoofd, installeer me en kijk rustig met ingetogen leedvermaak naar de min of meer gecontroleerde chaos.

Na een paar minuten komt één van de airhostessen checken hoe het zit, ik beaam dat ik goed zit, maar ze bevestigt dat we een plaatsje naast mekaar gaan krijgen: Martine is ondertussen haar zit al kwijtgeraakt om een familie samen te kunnen zetten... er dienen nog wat andere wissels te gebeuren maar 't komt in orde... zegt de hostess.

Tussen al dat geschuif en gefoefel met valiezen komen er nu nog twee andere hostessen rond die navraag doen naar een paar mensen met een onuitsprekelijke naam. Het klinkt Afrikaans maar geen van de aanwezigen geeft thuis... er zitten er nochtans veel tussen die aan een Afrikaans profiel beantwoorden, maar de twee gezochten blijken onvindbaar.

Ik zie in de verte mijn madam verwachtingsvol staan kijken... iedereen geraakt uiteindelijk min of meer aan een stoel, maar zij blijft staan.

Plots dien ik ook te verhuizen want ze hebben een andere gegadigde gevonden voor de 42G. Het vliegtuig zit wel vol, maar zelfs als je iederéén zou verhuizen moet er normaal toch nog plaats genoeg zijn... dat is echter niet het geval.

Hoe de hostessen ook hun best doen, ze slagen er niet in voor ons twee zetels naast mekaar te versieren. De bijzonder ijverige en héél vriendelijke dame die onze zaak al een tijdje behartigt, legt me uit dat er twee passagiers niet zijn opgedaagd en dat er trouwens nog een incidentje was, zodat er normaal zitjes over zijn, maar de enige plek waar ze ons kan samen zetten is op één van de achterste rijen, voorbehouden voor de bemanning.

Ze gaat bij haar collega's polsen of die bezwaar hebben, dat blijkt niet het geval, dus even later zitten we op zitjes "CREW" te blinken... naast mekaar!

20170713_113051.jpg

Als we vertrekken hebben we iets meer dan een half uur vertraging... dat valt best mee en 't is zeker onze fout niet: we hebben ondertussen al een hele babbel gedaan met de behulpzame hostess, vertellen dat we van Zaventem zelf zijn en dat mijn madam nog ooit bij Sabena heeft gewerkt en ik er ook lang geleden examens deed en we krijgen iets meer zicht op de situatie!

Ze hebben wat probleempjes gehad vóór de start van het boarden met een onwillige uitgewezen zwarte medemens die niet echt wenste rustig te blijven, de begeleiders hebben hem dan maar discreet van boord gehaald en hij zal later met een andere vlucht vertrekken en nadien hebben ze de bagage van twee niet opgedaagde passagiers moeten zoeken en uit het ruim halen... tja... kan gebeuren.

Ik denk dan (met mijn slecht karakter) dat het misschien weer twee onnozele rode of groene politiekers waren, die wilden protesteren tegen de gedwongen repatriëring en verzaakten aan hun vlucht toen het onderwerp van hun geplande ambras al van boord bleek gebracht... maar zoals gezegd, dat zijn loze bedenksels, volledig toe te schrijven aan mijn ongebreidelde fantasie.

20170713_134354.jpg

De vlucht zelf verloopt heel rustig... om kwart voor twee krijgen we ons diner... we kunnen kiezen uit vis of vlees en opteren voor - lekkere! - vis. We hopen dat hij verser is dan de exemplaren die ze ons opsolferden bij Emirates, op de terugvlucht vanuit Zuid-Afrika met Pasen.... toen was de halve groep een week ziek van die rommel.

Deze keer... geen centje pijn! We zullen in Senegal vermoedelijk nog wel beroep moeten doen op Imodium of Enterol... maar SN serveert alvast een puik diner!    

20170713_140118.jpg

Terwijl dik 12 km lager de Costa del Sol voorbij schuift laten we het ons smaken en tussen mijn vis met puree en het dessertpasteitje in, vliegen we de Straat van Gibraltar over...  

20170713_141049.jpg

Het is op de foto niet echt duidelijk en er hangt een serieus wolkendek net tussen beide continenten, maar rechts net boven die wolkenlijn ligt Gibraltar, de punt die je vaag ziet in het midden (op de hoek van de wolken) is Tarifa en links ligt Noord Afrika.   

20170713_140221.jpg

We eten verder braaf alles op, hoog boven Noord-Afrika... Martine smost per abuus wel haar halve glas rode wijn over haar - gelukkig al lege - etensbakjes, krijgt prompt een vers vol glas aangeboden en verder kijk ik naar een film of twee, doe een spelletje en voor we het beseffen zetten we de daling in naar Dakar.

De formaliteiten aan de douane daar blijken zeer formeel maar gaan bijzonder vlot: ze bestuderen mijn paspoort alsof het een spannend avonturenverhaaltje is, nemen mijn vingerafdrukken én een digitale foto... zetten een visumstempel en een klein half uurtje later staan we met onze bagage buiten in de hitte te puffen, waar een vertegenwoordiger van Thomas Cook ons opwacht met een naambordje en ons op de parking naar een Toyota SUV loodst.

We zijn de enige klantjes voor la Somone - hotel Decameron Royal Baobab en krijgen dus een soort privé-vervoer!

De valiezen worden achterin gestouwd en we zijn weg... met een vaartje de luchthaven uit en de snelweg op... buiten is het hier nu nog maar pas 4 uur - ze lopen 2 uur voor op ons - en de temperatuur ligt een stukje boven de 30 graden, maar wij zitten in de airco!

20170713_181649.jpg

Onderweg kijken we de ogen uit: de eerste tien minuten rijden we over een soort stadsautosnelweg... het verkeer is niet echt druk maar langs de kant varieert dat nogal... we passeren desolate stukjes grond en dicht bevolkte stroken en maken kennis met de verschillende soorten openbaar vervoer.

20170713_181817.jpg

20170713_181900.jpg

20170713_182014.jpg

20170713_181940.jpg

Je hebt zwart/gele taxi's en veelkleurige en vooral heel oude Renault camionetten, bij de eerste soort vermoed ik dat de airco meestal niet echt goed meer gaat werken, maar bij die laatsten is het zeker, die hebben natuurlijke airco: er zitten achteraan zo te zien gewoon geen ramen in! 

Later zullen we nog veel meer soorten minibussen, gewone bussen, taxi brousse en ander gerij tegenkomen... maar na een kilometer of tien staan we plots aan een péage. De snelweg tussen Dakar en de nieuwe internationale luchthaven Blaise Diagne werd aangelegd met behulp van Fransen en Frans kapitaal en ze hebben blijkbaar gelijk hun betaalsysteem mee geïmporteerd. Het nieuwe vliegveld is al enkele jaren af, maar nog niet operationeel... ze spreken al een paar jaar over openen, maar er zijn nog een paar dingetjes die moeten opgelost en afgewerkt worden... maar tegen 6 december 2017 is de plechtige en officiële ingebruikname voorzien... als alles goed gaat en in orde komt...  hopelijk geloven ze in Sinterklaas!

Onze gids babbelt ondertussen onophoudelijk... toen hij ons onder mekaar bezig hoorde, dacht hij dat we Engelstalig waren, maar zijn Engels is soms nogal ingewikkeld en moeizaam verstaanbaar, we bezweren hem dat we ook frans spreken en daar staat zijn verstand van stil. We praten dus Nederlands en Frans én Engels... parbleu... als ik er nonchalant aan toevoeg dat we ons desnoods ook in het Duits kunnen behelpen en een klein mondje Spaans babbelen... is het even helemaal stil. 

De chauffeur ondertussen weet soms niet goed welk rijvak te nemen... op de snelweg zelf vormt dat geen echt probleem, iedereen doet daar maar wat... men steekt rechts voorbij, slingert van links naar rechts over verschillende rijstroken, beschouwt witte lijnen - als die er al wezen - als een soort onbenullige en vooral overbodige versiering en snijdt zonder verwittigen of aanleiding vrolijk het andere verkeer al toeterend de pas af... de claxon is hier een zeer belangrijk onderdeel dat drukker wordt gebruikt dan remmen en richtingsaanwijzers... maar aan de smalle toegangetjes naar de slagbomen van de péage ben ik er toch even niet helemaal gerust in. 

wink

20170713_182655.jpg

We slagen er echter naadloos in alle hindernissen te omzeilen, houden een redelijk hoog tempo aan en iets voor vijven, zowat 60 km en drie tolpoorten verder, moeten we de snelweg af...

Het is niet dat we er al zijn, maar hier stopt hij voorlopig, de snelweg... ergens midden in "den Bled".

In de buurt van Sindia komen we op een gewone weg terecht. Sindia ligt hemelsbreed een kilometer of negen van ons hotel af, maar er zit een groot natuurgebied tussen, een rivier die uitloopt in een langwerpige lagune en vlak naast het Royal Baobab uitmondt op het strand. We moeten dus een ommetje maken van een kilometer of twintig en rijden even verder Sindia binnen via de N1.

20170713_185816.jpg

Het eerste stadje op onze route wordt omringd door uitgestrekte plantages van mangobomen en bijgevolg tracht dus zowat de halve bevolking mango's te slijten aan de passanten... 

20170713_185822.jpg

20170713_185937.jpg

Wij zitten straks voor twee volle weken in all-inclusive en laten het initiatief over aan de chauffeur en gids, maar die blieven ook geen mango's... tot groot ongenoegen van de toestromende dames.  

20170713_190124.jpg

Het valt wel direct op: de ambulante handel van fruit is een taak exclusief voorbehouden aan de plaatselijke dames... de heren houden zich bezig met... nu ja... vermoedelijk met iets anders, maar vooralsnog is me  dat niet helemaal duidelijk.  

20170713_190632.jpg

We maken ook kennis met een andere soort vervoersvorm: oude Mercedes busjes doen ook dienst als openbaar vervoer... De felgekleurde renault-oldtimers type GOËLETTE van daarstraks dateren vermoedelijk uit de vroege jaren 80 en heten Car Rapides. Ze verzorgen vooral stedelijke trajecten in en rond Dakar.

De dorpen en steden verder weg gelegen op het platteland worden echter vooral aangedaan door die Mercedes exemplaren en heten "Ndiaga Ndiaye"... maar ik ben er nog niet zeker van of er veel onderscheid op zit, afgezien van de kleur dan, want die - meestal witte of toch wit geweest - Mercedes busjes T2, types 406 en 407 en dies meer rijden ook met honderden (duizenden?) rond in Dakar. (zullen we later op uitstap merken)

Volgens mij is in elk geval een aanzienlijk deel van de Duitse productie, nadat ze in Europa niet meer door de technische controle geraakten, naar hier verscheept en leven die dingen nu eeuwigdurend voort als Taxi Brousse of Car Rapide!

Het verkeer op de "gewone" weg is vrij druk op een donderdag in de avondspits... we zitten volgens onze gids nu dus op de N1, de belangrijkste verkeersader tussen Dakar en het binnenland. Deze weg loopt tot Mbour ongeveer langs de kust en buigt dan af naar het oosten, geeft 100 kilometer verder aansluiting op de Trans Gambia highway en loopt zelf verder naar het Senegalese binnenland tot in Tambacounda en daarna verder naar Mali tot helemaal in Bamako, duizend kilometer verderop. Al het vrachtvervoer van Dakar naar het binnenland, Gambia en Mali loopt dus hierlangs en er zijn zelfs camions die tot in Ouagadougou bollen in Burkina Fasso.

Ik durf niet te schatten hoe lang die mannen onderweg zijn en in welke staat de voertuigen en mensen zich bevinden... maar één ding is zeker: ze rijden hier "op het scherp van de snee"... dat wil zeggen dat de chauffeurs (vooral van busjes en vrachtwagens) regelmatig gaatjes zoeken die er eigenlijk niet zijn en dat er soms niet echt veel plaats is tussen de voor- achter- én tegenliggers! 

SLIK!

tongue-out 

20170713_191120.jpg

Wij zien er onderweg regelmatig oude minibussen in panne staan en op de snelweg daarstraks hing er zelfs eentje scheef in de kant omdat zijn voorwiel was afgebroken... de hele inhoud... mensen, geiten, schapen en een berg bagage wachtte gelaten op... tja... op wat eigenlijk? Alleszins niet op de VAB pechdienst.

Zelf geraken we zonder dat er wielen of andere onderdelen afvallen heelhuids in La Somone en stoppen stipt om half zes plaatselijke tijd (half acht voor ons gevoel) voor de streng bewaakte parking van het hotel. De valiezen moeten open en worden gecontroleerd vooraleer het hek opengaat, maar we hebben geen verboden spullen bij... enkel veel te veel kleren... mijn gedacht (maar we plannen dus er een heel boel hier te laten!)

20170713_193241.jpg

De ontvangst aan de receptie is redelijk professioneel maar koeltjes, hoewel het zweet mij van mijn rug loopt: vanuit de frisse auto de stomend vochtige hitte in, het is even wennen, zelfs al worden je valiezen voor jou uitgeladen en meegezeuld tot aan de balie.

Ik stop onze babbelgrage gids een biljet euro's in de handen en hij vertrekt vrolijk zwaaiend.

We vullen de klassieke soort steekkaarten in, overhandigen onze voucher, krijgen een rood all-inclusive bandje om en een kamersleutel (ééntje maar) en worden prompt 28 euro lichter gemaakt. De kluis in de kamer is betalend, kostprijs 2 euro per dag, en dient vooraf vereffend!

Ik vraag om het op de rekening te zetten, dat lijkt me handiger, gezien we vermoedelijk toch nog wel wat uitgaven zullen doen en dan alles de laatste dag tegelijk kunnen afhandelen met mijn visakaart, maar aan dat soort wilde fantasietjes doen ze hier niet... direct betalen en liefst cash!      

Ik tel dus een biljet van 50 euro neer... maar wisselgeld blijkt niet in voldoende mate voorhanden en dus moeten we het bedrag zien te passen maar onze stock munten zit veilig en ver weggeborgen in de handbagage.

Ik schraap uit zak en portefeuille kleinere coupures en muntjes bij mekaar om de rekening te vereffenen.

De kruier heeft geluk: 'k heb nog los een stukje van 2 euro op zak als hij onze valiezen afzet in kamer 19-32... de TV opzet, uitlegt hoe de airco werkt en ons een prettig verblijf toewenst.

IMG_0927.JPG

IMG_0928.JPG

Het is een mooie ruime kamer, met een groot en goed bed én een ligzetel, we hebben veel kastruimte, een kluis (!), een lange tafel om aan te zitten en indien gewenst veel rommel op uit te stallen, een aparte wc en een grote badkamer met aparte douche in halve maanvorm... het ziet er allemaal proper en leuk en gerieflijk uit én de airco werkt perfect... maar vooral het uitzicht is schitterend.

We opteerden voor een kamer "pied dans l'eau": ze ligt dus op het strand en we hebben bijgevolg ons eigen terras aan het strand en eigen ligstoel en parasol 5 meter verderop.

20170714_085629.jpg

20170713_200601.jpg

20170713_200638.jpg

Het strand zelf bestaat uit fijn zand en strekt zich een halve kilometer ver uit. Wij zitten bijna aan de zuidelijke rand... twee huisjes verwijderd van het "kalme" zwembad en een gezellige bar... waar op dit uur bijna geen mens zit.

20170713_203612.jpg

We drinken een gin tonic - de eerste van een lange reeks - aan die poolbar, pakken dan een beetje valiezen uit, bestuderen het papier met de uurregeling van bars en restaurants en andere info en wandelen tegen etenstijd naar het restaurant, helemaal aan de andere kant van het domein... 350 meter ver door een prachtige tuin. 

Die avond heb ik geen fototoestel meer mee: we gaan nog genoeg de kans hebben om al die dingen te vereeuwigen. We blijven, na veelvuldige passages aan een uitgebreid buffet, nog even kijken naar een show, drinken nog een glaasje aan de bar naast de receptie en gaan dan vroeg naar bed... Nu ja... 't is iets na elf uur, maar voor ons duurde de dag twee uur langer en voelt het aan als was het een eind na middernacht!

Morgen zullen we alvast eens na het ontbijt kort op verkenning gaan want tegen 09.45u worden we verwacht in de lounge aan de receptie, dan komt Moussa, de vertegenwoordiger van Thomas Cook, een woordje uitleg geven!

Voor ik naar bed ga is er toch nog één ding dat ik ontdek: op die TV staan weliswaar een paar Franstalige posten, maar niks om van wakker te liggen... de airco zoemt zacht, de golven ruisen tegen de rotsen, buiten op de achtergrond en wij, wij vallen als een blok in slaap!  

19:54 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

Commentaren

Zoals je 't aankondigt in de stijl van de kampioenen lijkt die gin tonic de dagschotel te worden, niet?

Gepost door: Franz Pieters | 31-07-17

Prachtig om te bewerken tot monoloog

Gepost door: remi | 31-07-17

Prachtig om te bewerken tot monoloog

Gepost door: remi | 31-07-17

Bedankt jong, je mag verder schrijven ik heb het gelezen en zie uit naar het vervolg.xx

Gepost door: freddy | 01-08-17

Weer tof om te lezen! Benieuwd naar vervolg...

Gepost door: Josiane | 03-08-17

De commentaren zijn gesloten.