01-05-17

ZUID-AFRIKA dag 9 (over Kobus se gat en veel meer)

Uitslapen wil in Zuid-Afrika zeggen: tot 6.45u blijven liggen. Dat komt er van als ze de bar op een ontiegelijk vroeg uur dicht doen en dan nog in een land waar er 's nachts niks op TV is... je gaat vroeg naar bed, bent lang voor zeven uur uitgeslapen, je staat dan maar op en even later onder de douche met de kranen te worstelen...

20170413_083719.jpg

Ze hebben hier wel wat probleempjes met het water: na de zware storm en te overvloedige regenval van de voorbije dagen blijkt het leidingwater wat "vervuild"... niks ergs, drinken doen we er sowieso al niet van en 't is enkel een beetje mottig als je je tanden wil poetsen, dat doe je beter van de fles.

Maar bij het douchen merk je er minder van.... ik trek me er in elk geval geen knijt van aan.

Ik ben dus proper en fris als ik een kwartier later door de tuin loop te kuieren... de zon is iets na mijn verschijning ook boven de heuvels opgekomen en het wordt zo te zien een mooie dag.

20170412_082251.jpg

20170412_073035.jpg

 

20170412_073104.jpg

20170412_073112.jpg

20170412_073201.jpg

20170412_073207.jpg

Om half acht gaan we ontbijten. Nu vind ik een buffet als ontbijtformule leuker, maar hier moet je kiezen tussen twee in de keuken klaargemaakte borden: een Afrikaans of een Europees...  

20170412_080234.jpg

20170412_080229.jpg

Martine neemt het Afrikaans - maar dat blijken vooral muffins te wezen én komkommer en rare priegeltjes kaas...  ik opteer met graagte voor het andere, want daar zitten eieren en spek en zo bij.

20170412_074013.jpg

Mmmja... het is niet slecht, je krijt er nog een glas muesli met witte kaas met fruit of zoiets bij... maar 'k heb toch liever een buffetvorm!

Om 8.30u is iedereen paraat en rijden we anderhalve kilometer verder naar onze eerste attractie van de dag: de Cango Farm. Een struisvogelboerderij... je kan het complex niet missen!

20170412_100200.jpg

20170412_084256.jpg

DSC_0195.JPG

DSC_0199.JPG

DSC_0200.JPG

20170412_085755.jpg

We worden eerst binnen ontvangen in een soort leslokaaltje en krijgen daar een uitgebreide uitleg over die vogels en ik onthoud:

dat het de grootste vogels zijn van het hele dierenrijk, 2,5 meter hoog kunnen worden en 150 kg zwaar,

dat ze hard kunnen lopen... 50 km/u in de halve tot lange fond en bij spurtjes halen ze zelfs 70 km/u... in een bebouwde kom zouden ze dus vlot geflitst worden,

dat leder heel sterk is, met typische rare gaatjes in van de pluimen en er wreed dure "sakkosjen" en andere gerief van worden gemaakt,

dat de pluimen ooit in de 18e eeuw 20.000 toenmalige ponden waard waren per kilo en dat de struisvogelboeren hier toen degoutant rijk zijn geworden en enorme villa's lieten zetten die door de bevolking Pluimpaleizen werden genoemd,

dat het vlees lekker is (maar dat hadden we gisteren al empirisch ondervonden), maar dat ze wel geen billen of borst serveren, die zijn wat te gespierd om mals te zijn, de filés op de rug zijn het lekkerst,

dat die beesten je met één stamp kunnen doodtrappen,

dat één oog evenveel weegt als hun complete hersenen en dat ze dus echt niet bijster slim zijn... (ze kunnen altijd nog bij een traditionele belgische partij zoals de CD&V carrière maken:... het bezit van veel hersenen is niet vereist, laat staan gewenst en het bedrijven van struisvogelpolitiek is er schering en inslag, maar we wijken weer af! )

dat ze stevige en enorm grote eieren leggen die 1,5 kilo kunnen wegen en het equivalent zijn van zowat 30 kippeneieren

en dat je overal op kan: op de eieren kan je staan, mocht die rare goesting je bekruipen, maar op de beesten zelf kan je effectief op hun rug kruipen, mocht dat nu weer een wat vreemde persoonlijke betrachting wezen.

En dan gaan we naar buiten waar we onze eerste vogel tegenkomen... ik heb al de namen van die beesten daar op de Cango Farm niet gememoriseerd, waarom ook... echt luisteren doen volgens mij ze niet... die paar hersencellen laten ze enkel toe adequaat te reageren op eten, denk ik toch. 

20170412_090459.jpg

20170412_090629.jpg

Er zit ook een "anders-valide" bij... eentje met te korte poten. In de natuur zou dat een vogel voor de kat zijn geweest... weliswaar een grote, maar de katachtigen zijn hier ook iets forser.

Maar hier op de boerderij is het de troetel van het personeel en lieveling van de toeristen geworden, voor zover een dergelijk beest zulke gevoelens kan opwekken, maar 't moet gezegd: hij is inderdaad iets meer aaibaar dan zijn uit de kluiten gewassen soortgenoten.

20170412_091013.jpg

De verzorger/gids laat ons dan een paar kunstjes zien, waarbij het duidelijk is dat de beesten eigenlijk alleen maar reageren op één enkele prikkel: voedsel (dat is nu weliswaar wel meer een motivatie bij "getemde" dieren die aangeleerde kunstjes vertonen, maar deze hier doen niks speciaals... enkel naar eten pikken).

Wij - de toeristen - vinden het prachtig!

DSC_0224.JPG

DSC_0226.JPG

DSC_0227.JPG

We doen een rondgang langs alle kooien en bestuderen de beestjes uitgebreid...

20170412_092225.jpg

DSC_0230.JPG

DSC_0235.JPG

en dan komt het hoogtepunt van het bezoek er aan: het berijden van de volstruis!

Twee - redelijk smalle en pezige - stalknechten (cowboys... eigenlijk birdboys of misschien "volstruisruiters"?) jagen elk een exemplaar in een hoek van de "arena" en trekken een zakje over zijn kop: als een struis niks meer ziet, wordt hij veel kalmer en handelbaarder.   

Er volgt dan een rondje rodeo... ze klimmen op de rug, hangen eigenlijk meer achteraan over hun gat, trekken de zak weg en maken een dolle rit rond de arena... vroeger mochten toeristen ook eens rijden, maar dat is omwille van redenen die ik vergeten ben bij de meeste boerderijen afgeschaft... iets met veiligheid of respect voor dier én mens of ecologie of GAIA dat van zijn oren heeft gemaakt??? ... 'k weet het niet meer... en het zal me ook worst wezen.

Ik kruip daar toch niet op, ik hou er een simpele en gezonde filosofie op na: dieren (nu ja, toch die dieren die voor consumptie in aanmerking komen) dienen om op te eten, niet om op te zitten.

20170412_092533.jpg

DSC_0246.JPG

20170412_092634.jpg

Het dier wordt dan in een soort houten staketsel geleid waar ze haar pluimen laten zien én alhoewel echt rondjes rijden ze hier dus niet meer laten doen door de bezoekers, kan je toch eens even op een beest kruipen.

20170412_092726.jpg

20170412_092743.jpg

Er staat een maximum tonnage op deze activiteit: je mag maar een kilo of 75-80 wegen, dus ik val (net) buiten de normen, maar Alexander is een slanke, sportieve jongeling en komt moeiteloos in aanmerking als "vrijwilliger"

't Moet gezegd: hij zit er schoon op. cool

Het volgende onderdeel van de show, is de "truc met de emmer": een brave ziel houdt een emmer eten voor zijn borst, gaat er mee tegen de draad staan en vanachter zijn rug pikken de vogels de lekkere hapjes uit die emmer.

Hier zijn geen gewichtsbeperkingen voorzien en ik sta wat grijnzend rond te kijken wie ze zo gek gaan krijgen en voor ik het goed besef hebben ze iemand gevonden en moet ik GSM, klak en bril afgeven en sta even later met de rug tegen de afsluiting, met op buikhoogte - niet helemaal op mij gemak  - die voederbak!

DSC_0254.JPG

DSC_0256.JPG

DSC_0258.JPG

DSC_0257.JPG

Toch wel een wat bizarre ervaring, die kleine harige kopjes zo vlakbij je eigen gladde maat 60 en al die stevige nekken die van jetje geven over je schouders heen en mijn eigen nek heeft gelijk een massage gekregen. Nog een geluk dat dat ze enkel oog hadden voor de emmer en mijn kale kop niet wilden bebroeden...          

Martine mag dan eens demonstreren hoe sterk zo een ei is... 

(voor dergelijke kunstjes kiezen dan weer géén mens van bijna 100 kg)

DSC_0260.JPG

En dan zit het officiële gedeelte van de rondleiding er op... we geven de gids zijn omslagje met het door Louis op voorhand geprepareerde fooiengeld en krijgen dan nog ruim de tijd om in het onvermijdelijke winkeltje rond te snuisteren, een sanitaire stop te doen of gewoon wat rond te lummelen en foto's te nemen.

20170412_094728.jpg

DSC_0262.JPG

20170412_094704.jpg

20170412_094623.jpg

DSC_0264.JPG

20170412_095128.jpg

DSC_0263.JPG

DSC_0265.JPG

20170412_095211.jpg

DSC_0271.JPG

20170412_094611.jpg

Een deel van de winkel is ook bar, maar 10 uur is echt te vroeg om aan pinten te beginnen en koffie is mijn ding niet... we gaan buiten wat in het zonnetje zitten en doen dan een toertje in de naaste omgeving.

DSC_0267.JPG

DSC_0268.JPG

DSC_0270.JPG

DSC_0275.JPG

DSC_0261.JPG

20170412_101747.jpg

20170412_101523 (2).jpg

20170412_100057.jpg

Schoemanspoort... 't is een onooglijk dorpje van 5 huizen en een kerk... maar wel een mooie kerk en het dorp ligt in een schitterend landschap...

Martine trekt mij eens van bij de bus - aan de overkant van de straat - en even later rijden we de gelijknamige pas over naar de Cango grotten.

DSC_0276.JPG

En kwartier nadien staan we aan de ingang van de grotten.

DSC_0277.JPG

DSC_0281.JPG

 

Die Cango grotten werden ontdekt in 1780 door Jacobus van Zyl, een plaatselijke boer maar eigenlijk moeten we zeggen "herontdekt", want ze werden al een paar duizend jaar geleden bewoond door "San", de plaatselijke prehistorische bevolking.

Je kan als toerist twee soorten ondergrondse circuits doen: de "Heritage" wandeling, die je op ongeveer een uurtje doorheen het makkelijk begaanbare deel van de grotten leidt en de "Adventure Tour", die door iets moeilijker begaanbare spleten en spelonken loopt en waarbij je wel degelijk een paar keer moet klimmen of jezelfd door een brievenbus dient te wurmen en zo... de speciale passages staan in de inkomhal op ware grote nagemaakt, zodat je vooraf even kan passen of je wel overal door geraakt. Wij doen de Heritage-tour en dat is maar goed ook, ik weet niet hoeveel kilo ik ondertussen ben bijgekomen maar het lijkt me duidelijk dat sommige spleten niet compatibel zijn met mijn buikomvang... 

DSC_0280.JPG

We moeten nog even wachten op het vertrek van de volgende gids en we zoeken het terras op om een praatje te slaan en ik neem alvast een fotootje van een kaart aan de muur en van de te volgen richtlijnen bij noodgeval en van mijn madam en van de bovenkant van de heuvel waar de grotten in zitten... dat laatste lijkt een vrij belachelijke bezigheid want uiterlijk zie je natuurlijk niet dat het onderin redelijk hol is... maar 't is wel een heel mooi landschap... vind ik.

DSC_0279.JPG

DSC_0283.JPG

DSC_0288.JPG

DSC_0286.JPG

Om elf uur stipt mogen we er in.

DSC_0289.JPG

In het eerste kleine zaaltje hebben ze een soort voorstelling gemaakt van het leven van de prehistorische "San" die hier leefden en onder andere tekeningen maakten op de wanden... maar zulks hoeft niet echt voor mij.

Ik vind het meestal wat te naïef schools belerend, dat soort namaak-opstellingen.

DSC_0292.JPG

DSC_0290.JPG

We passeren een paar artificiële doorgangen - de originele doorgang naar de eerste "echte" grot na de ingang was véél kleiner - en staan dan in "Van Zyl's Hall"...

DSC_0295.JPG

Je volgt in het halve donker braaf de met voetlicht aangegeven wandelpaden en hebt geen idee waar je precies bent, tot ze plots de verlichting aanzetten en je merkt in welke immense en prachtige zaal je bent terechtgekomen.

Die hal meet 90 op 50 meter en is bijna 20 meter hoog... en het hele gedoe wordt feeëriek verlicht.   

20170412_111558.jpg

Ze zeggen van hun eigen grot dat het één van de mooiste van de wereld is... en ik ben geneigd hen te geloven. Het is werkelijk indrukwekkend en prachtig.

DSC_0301.JPG

DSC_0300.JPG

DSC_0299.JPG

DSC_0305.JPG

DSC_0306.JPG

DSC_0307.JPG

Na de enorme "Van Zyl's" hall volgen onder andere "Botha's Hall", de "Rainbow Room", de "Bridal Room", de "Crypt", de "Temple" en de "Throne Room"... ik weet begot echt niet meer in welk deel welke foto werd genomen, maar 't is al gelijk... het enige dat we met zekerheid kunnen zeggen is dat het een prachtige ervaring is!

DSC_0308.JPG

DSC_0309.JPG

DSC_0310.JPG

DSC_0316.JPG

DSC_0319.JPG

DSC_0320.JPG

DSC_0323.JPG

DSC_0324.JPG

Na een precies een uur staan we weer buiten.

"Ons het die nasionale gedenkwaardigheid nie beskadig nie"... zoals het ons vriendelijk werd verzocht.

DSC_0326.JPG

Als ik ooit terugkom naar Zuid-Afrika en als ik dan met eigen (gehuurd) vervoer op stap ben en als ik al dan niet per abuus in de buurt passeer en als ik tegen dan iets minder volume heb... dan zou ik wel eens die "adventure-tour" willen proberen... 't moet de moeite zijn... ALS...!

Als alles goed gaat, verwachten ze ons nu voor de lunch bij "Kobus se gat", aan de voet van de Swartbergpas.

Door omstandigheden is het programma namelijk vanmorgen wat door mekaar gegooid, op voorspraak van Alexander én in samenspraak met de groep heeft Louis geprobeerd om de timing wat aan te passen aan onze verzuchtingen: normaal zouden we vanmorgen een eind later zijn vertrokken en ergens tussen de struisen en de grotten in hebben geluncht of zo... en in de loop van de namiddag dan de Swartbergpas hebben gedaan en daarna de dag afgesloten in het restaurant "Kobus se gat".

Maar iedereen was akkoord om de boel wat te versnellen, zodat we straks naar Oudtshoorn kunnen om het festival "Klein Karoo Nasionale Kunstefees" - het KKNK - een paar uurtjes mee te maken. 

We lunchen dus vanmiddag "kosten inbegrepen" en vanavond zoeken we zelf wat te knabbelen op dat festival.

Tof!

DSC_0329.JPG

Het weer is schitterend als we om twintig voor één aan het restaurant toekomen, dat ligt wat afgelegen aan het begin van de historische pas over de Swartberge... het waait stevig, maar de zon steekt... als het maar droog blijft!

Straks gaan we namelijk met een speciaal busje met aanhangwagen voor de fietsen de pas op en komen met een mountainbike weer dezelfde weg naar beneden... 11 km afdalen op een onverharde baan... moet kunnen.

De pas helemaal over rijden naar het noorden tot in Prins Albert (dat is echt de naam van een dorpje, géén vroegere titel van een royale schuinsmarcheerder!), dat kan niet meer, want twee dagen (2!) geleden heeft het hier in die "berge" héél zwaar gestormd en geregend en op de noordflank is een deel van de weg nu gewoon weg.

Weggespoeld door de regen begot!

De pas is 27 km lang en klimt tot 1583m hoog en werd aangelegd tussen 1881 en 1888 door Thomas Bain. Er werden toen gevangenen gebruikt voor de aanleg van de weg en hij bestaat uit losse (!) stenen, die mooi - en hopelijk stevig -  in mekaar werden gepast en zo een kronkelig baantje vormen tegen de steile hellingen. (meer info vind je - in het Afrikaans  - op https://af.wikipedia.org/wiki/Swartbergpas )   

Ze hadden tijdens de aanleg blijkbaar al tussendoor last van vloedgolven en grondverschuivingen ten gevolge van hevige regenval...  

Panikeren kunnen we straks nog... nu gaan we eerst aan tafel!

DSC_0332.JPG

DSC_0333.JPG

DSC_0331.JPG

DSC_0335.JPG

DSC_0334.JPG

We zijn deze middag de enige klantjes... ik weet niet goed of dat positief is... maar wij hebben ons programma aangepast en misschien komen de meeste groepen inderdaad 's avonds langs... of is het - omdat de pas dicht is aan de andere kant  - nu rustiger dan gewoonlijk op deze baan?

In elk geval, de ontvangst is hartelijk, de wijn fris en goed van smaak en het buffet ziet er heel lekker uit! 

DSC_0336.JPG

DSC_0339.JPG

DSC_0338.JPG

 

DSC_0340.JPG

Ik trek mijn eerste bord ('k ga nadien nog tussendoor eens bijvullen, maar daar zijn geen foto's van) en als we om kwart voor twee van tafel gaan is één ding al zeker: we staan er stevig op om seffens de afdaling te doen!

DSC_0350.JPG

DSC_0344.JPG

DSC_0345.JPG

Martine neemt een paar fotootjes van de mooie omgeving en - zonder dat ik het merk - van mezelf... wij zijn namelijk zelf in volle mentale voorbereiding voor onze fietstocht... die zondvloed van twee dagen geleden zit me niet echt lekker, want het weer kan hier naar het schijnt plots compleet omslaan, maar ik speur de hemel af en afgezien van een paar donkere wolkjes héél ver weg, ziet het er goed uit.

DSC_0346.JPG

DSC_0347.JPG

DSC_0348.JPG

Rond twee uur krijgen we een briefing van de baas (Kobus?) en even later zijn we met zijn busje op weg naar boven...

DSC_0349.JPG

De eerste kilometers vallen mee... mooi uitzicht op een dito landschap... maar dan merken we precies regen uit de wolken vallen... weliswaar heel in de verte, maar toch... het regent duidelijk op de zuidflank van de Swartberge en wij moeten daar seffens naar boven...  

20170412_135842.jpg

20170412_140657.jpg

20170412_141105.jpg

20170412_140615.jpg

 

20170412_140619.jpg

20170412_141132.jpg

De bui trekt de vallei in, maar boven ons wordt het toch hoe langer hoe donkerder...

20170412_141211.jpg

20170412_141446.jpg

20170412_141518.jpg

20170412_141615.jpg

DSC_0357.JPG

DSC_0360.JPG

DSC_0359.JPG

Wij klimmen en klimmen... in eerste versnelling, kronkelend langs een redelijk diepe afgrond onder een alsmaar dreigender lucht en tegen half drie staan we boven op "DIE TOP", 1568 meter hoog... en het blijkt hier frisjes... bijzonder frisjes... en er staat een strak briesje.

20170412_142340.jpg

20170412_142330.jpg

Sommige sportievelingen van vrouwelijke kunne hebben de moed opgevat ook per fiets naar beneden te hossen, maar de meesten doen het toch liever niet. Die andere dames staan wat te kleumen en besluiten om seffens ook al zeker niet een eindje te voet af te dalen... de bedoeling is dat ze een paar kilometertjes of zo langs het pad naar beneden gaan wandelen en dat het busje hen dan onderweg oppikt, maar mijn madam ziet dat plan niet echt zitten.

Terwijl de fietsen worden afgeladen begint het namelijk te miezeren en dat maakt dat de gevoelstemperatuur nog een paar graden daalt. Ik neem een fotootje van de noordflank... waar dus de weg ergens - onzichtbaar van hierboven - deze week is weggespoeld en zoek me dan een niet echt passend helmpje, tracht dat zo goed en kwaad mogelijk op mijn kop vast te riemen en krijg een fiets die nog veel minder past.

DSC_0362.JPG

20170412_142614.jpg

Het verdomde ding is wat te klein voor mij, het zadel is precies wel OK, maar het stuur staat veel te laag en blijkt niet aanpasbaar zonder gespecialiseerd materiaal, het versnellingsapparaat ziet er ook al wat onbetrouwbaar uit en de remmen hebben er lang geleden al de brui aan gegeven... maar dat ga ik pas even later merken.

Terwijl ik een paar foto's neem en eentje laat nemen van mijn eigen bibberende zelf, is de jeugd en de rest van de bende op zijn fiets gekropen en gaat er als een speer vandoor...  

Ik besluit ook te vertrekken, voor het nog harder begint te regenen, zeg dag tegen de dames en stort mij als laatste "enthousiast" in de eerste bocht van de afdaling... om prompt te ontdekken dat de remmen van mijn mountainbike  hun beste tijd hebben gehad: het gaat redelijk bergaf - de eerste kilometer dalen we meer dan 150 meter - en met mijn (bijna) 100 kg ga ik met een flink vaartje het onverharde baantje af, tracht bij te remmen, verlies weinig of geen snelheid en ga noodgedwongen in bijna volle vaart slippend door die eerste bochten.

Van vangrails of enige andere afsluiting hebben ze ook nog nooit gehoord... of willen ze niet van weten, want sinds 1988 is deze weg een "Nasionale Monument" en moet dus in de originele staat worden geconserveerd!

Op het eerste panoramapunt stop ik, lichtjes hijgend en vol adrenaline.. maar niet helemaal op mijn gemak.

20170412_143544.jpg

20170412_143554.jpg

DSC_0366.JPG

20170412_143431.jpg

20170412_144355.jpg

De eerste groep met de broers en andere waaghalzen is al ver voor ons uit het gezicht verdwenen en in het tweede groepje "trage" fietsers heeft er eentje een accidentje gehad: Hilde is gevallen, niet in de afgrond of zo, maar eigenlijk meer over haar stuur gestuikt toen ze een dikke steen raakte of in een put of geul verzeild geraakte...

Ik was er niet bij en heb het dus niet gezien, maar ze kan voort, het bloedt wel wat en morgen worden dat serieuze blauwe plekken... peins ik.

Ik neem een paar foto's vanop het uitzichtpunt, bestudeer mijn remmen, merk dat ik gewoon heel hard moet trekken aan de hendels vooraleer de afgesleten remblokken een beetje effect hebben op de terreinbanden en volg dan voorzichtig de rest.

DSC_0375.JPG

Tijdens de rest van de afdaling begint het harder te regenen en berg ik mijn smartfoontje zo droog en veilig mogelijk weg, maar Martine neemt een sfeerbeeld vanuit het busje... en zeggen dat het daarstraks aan Kobus se Gat zo zonnig en lekker warm was!

DSC_0379.JPG

Terwijl zij lekker droog in de bus zit word ik natter en natter en neem tussendoor toch nog hier en daar een selfie...    

20170412_150203.jpg

20170412_150006.jpg

20170412_150259.jpg

het wordt een vrij helse rit... sommige rechte stukken laat ik mij bollen en haal dan een respectabele snelheid, maar 'k moet dan even later weer zo fors remmen dat mijn polsen er van singelen tot aan mijn ellebogen, maar 'k blijf op de weg én recht op de fiets en amuseer me best wel.

Iets na drie uur staan we weer beneden aan de voet van de pas en nog geen tien minuten later ben ik terug bij Kobus... ga even de slijkvegen van mijn wezen spoelen en mijn bril droog poetsen en bedenk bij mezelf dat het tochtje toch wel de moeite waard was... misschien wel leuker in volle zon, maar dit was toch ook weeral een ervaring waar we kunnen mee uitpakken én die ze ons niet meer kunnen afpakken!

20170412_151225.jpg

We hebben kramp in de vingers van het remmen, maar... hebben de nattigheid overleefd... en mijn gsm blijkbaar ook! Meer moet dat niet zijn!

Een kwartiertje later komt de bezemwagenbus met de dames toe, we kruipen allemaal in ons eigen busje en staan een half uurtje later weer in onze Thorntree Country Guest House, waar ik een hete douche neem en proper goed aandoe, want het is dan de hoogste tijd om te vertrekken naar Oudtshoorn voor de KKNK!

(voor de volledige programmatie, zie: http://kknk.co.za

20170412_175212.jpg

Onze chauffeur heeft een plekje gevonden op een parking vlakbij het grote festivalterrein en we worden tegen 21.00u hier weer verwacht, we hebben dus drie uur de tijd om ons onder te dompelen in het "kunstefeesgedruis"!

cool

Je moet eerst en vooral de obligate stalletjes voorbij zoals op de festivals bij ons... en dan een verzameling dames die struisvogelveren aan de man of vrouw trachten te brengen... en dat is al iets minder "zoals bij ons"!

20170412_175317.jpg

We kopen een kaartje voor het terrein van de rivierbuurt, passeren een origineel soort kindertreintje, nemen een kijkje aan het grote podium, doen samen een rondje langs de eetstalletjes en dan gaat ieder zijn weg.

20170412_180009.jpg

20170412_180037.jpg

20170412_180322.jpg

20170412_180824.jpg

20170412_181007.jpg

20170412_181405.jpg

20170412_181525.jpg

20170412_181057.jpg

20170412_180857.jpg

Het aanbod is zeer gevarieerd, maar meestal zeer verschillend en iets exotischer dan de frieten en hamburgers bij ons... het is me ook een raadsel of het allemaal wel culinair iets voorstelt... bij sommige dingen kan in me wel de inhoud zo ongeveer voorstellen... maar vetkoek, skilpadjes, jaffels, varknekrol, brekkiebun, hoenderslaai... daar durf ik me niet zo direct aan wagen...

Kobus se gat staat hier ook met een groot kraam, als we niks vinden kunnen we altijd hier terecht. Hoewel het aanbod hier misschien wel iets zal verschillen van de "braai" van vanmiddag.

Maar eigenlijk komen we voor de "kunstefees" en op het muziekprogramma staat voor ons podium:

Die Huisgenoot-verhoog se opelugaandvertonings bring van jou gunstelinge soos Bok van Blerk, Juanita du Plessis, Theuns Jordaan, Kurt Darren, Bobby van Jaarsveld, Pieter Koen en vele meer saam op een verhoog.

KKNK-2017-web-Rivierbuurt-bladsy-image-500x400-Huisgenoot.jpg

We kennen er eigenlijk niks van en ik heb nog nooit van één van die artiesten gehoord, maar de muziek is best leuk!

We besluiten van eerst en vooral een wijntje en een pint te halen, ons op het terras te zetten en te genieten van de muziek en de sfeer en voor we het weten is het donker!

20170412_180748.jpg

20170412_182235.jpg

20170412_185136.jpg

Na een uur of wat besluiten we om een toertje door de stad te doen en iets van de andere evenementen mee te pikken... passeren voorbij rare tentoonstellingen en installaties, zoals "keien op de grond" en fonteinen van schuim en luisteren even aan een paar kleinere podia en zien plots Ludo en Jeanine en Dennis en Veerle op een terrasje van een hotel-restaurant zitten.

20170412_190307.jpg

IMG_0831.JPG

IMG_0829.JPG

We schuiven erbij, geraken met veel moeite aan een vol glas en ontdekken dan dat ze ons eigenlijk liever kwijt willen, want dat het zaakje dicht gaat... wij zitten enkel nog wat in de weg!

20170412_194003.jpg

IMG_0828.JPG

Om kwart voor acht is het hele terras rondom ons vakkundig leeggemaakt en opgeruimd en vertrekken wij dan ook maar weer... niet met een "fees taxi", maar te voet de hoek om en na een ommetje langs de hoofdstraat staan we tegen acht uur weer op het terrein met het grote podium, halen nog een wijntje en een blik van een halve liter en zo kabbelt een héél leuke avond stilletjes weg...

20170412_200902.jpg

De sfeer in de bus naar huis is uitgelaten... en de bar is nog heel even open, dus we breien nog een plezant einde aan een heel leuke dag en kruipen dan in bed.

Morgen wordt een "rustig" dagje: er staat een rit naar Mosselbaai op het programma... én een museumbezoek én een safari-game drive... 't is wat je rustig noemt!

wink   

Er komt hier één dezer nog een filmfragmentje bij van die avond... maar dat moet ik eerst nog wat "editen"

   

    

 

18:00 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Dag 9 heb ik weer met plezier gelezen, maar dat ding doet hier raar zo krijg ik hier geen foto's meer ?tot overmorgen

Gepost door: freddy | 02-05-17

De commentaren zijn gesloten.