26-01-17

Na bijna 62 jaar zwaar in de steek gelaten door haar!

Ik ben zwaar teleurgesteld in haar! Dedju toch!

Jarenlang hadden we een fijne relatie, nooit zat er – om zo te zeggen - een haar in de boter. Nooit ondervond ik van harentwege ook maar enige wrevel of ongenoegen en nooit voelde ik mij door haar in de steek gelaten.

Bijna 62 jaar duurde onze innige lichamelijke band… eerst was er de periode “blond met krolletjes”, dan hield ik het jarenlang noodgedwongen kort en proper, maar later was er de totale vrijheid… lang, soms al wat vettig, gebonden of los, warrig of gestileerd… alles lukte naadloos met haar en niets wees op een plotse vroegtijdige relatiebreuk. Natuurlijk was er constante gedeeltelijke vernieuwing, maar dat is normaal, zo om de 3 tot 5 jaar, dus maakten we ons totaal geen zorgen over haar.

Ik was er gerust in… de densiteit bleef zeer hoog en ook op latere leeftijd bleef vergrijzing minimaal en heel plaatselijk. Kortom, ik heb haar steeds met heel veel respect en vriendschap bejegend… maar nu voel ik me dus koud gepakt, gruwelijk mismeesterd… gesjareld, bekocht, schaamtelijk en onterecht verlaten … en daar ben ik even niet goed van!

Zo een zes maanden geleden begon het… plaatselijk op één plekje… mijn kapper ontdekte het… een paar weken later ontstond er nog een plekje en dan nog ééntje…

IK WERD DUS DUIDELIJK KAAL!   KAAL!   BLOT BEGOT!  

Mijn haar blijft dus sindsdien systematisch uitvallen… met hele plukken tegelijk.

In lichte paniek repte ik mij na de zomervakantie naar een dermatoloog, die het zaakje grondig onderzocht, geruststellend meldde dat het wel allemaal zou goedkomen, een speciale shampoo voorschreef en (redelijk pijnlijke) inspuitingen (cortisone) plaatste op de blote plekjes… hier en daar groeiden er nadien wat nieuwe pluisjes, maar andere kale plekken ontstonden en werden gestadig groter.

Het zou - volgens de dokter – vermoedelijk van de stress komen… van waar die stress dan wel kan komen, daar heb ik een idee over, maar wil ik niet over uitweiden, dan moet ik weeral over de Zaventemse dorpspolitiek en aanverwante zever beginnen leuteren en daar heb ik nu absoluut geen zin in.

Het zou ook niet definitief zijn… dat kalen… mijn haartooi is als die kat… ze komt weer, dat heeft de dermatoloog mij ten stelligste bezworen… het kan misschien nog even duren en een passage in UZ Jette voor speciale behandeling is ondertussen aangewezen, maar het haar komt zeker weer… daar is ze absoluut van overtuigd.

Nu ja, we kunnen dus nu enkel afwachten… wat ze in Jette gaan doen, maar ondertussen geef ik de strijd om het (hoofd)zaakje te camoufleren op… er blijf momenteel niet genoeg over om de lege plekken te bedekken… dus alles gaat eraf… straks! Met dank aan de zoon zijn nieuwe Remington tondeuze.

Het zal verdomd fris zijn aan de schedel... en aan een pruik beginnen we niet.

Maar als u dus ergens een warme muts, leuke borsalino, feest- of bolhoed, panama, stetson, sombrero, klak, chabka of een ouwe berenmuts hebt liggen, die u toch niet meer draagt… u weet waarheen ermee… liefst wel een maatje zestig!

Ik heb altijd al een dikke kop gehad… met of zonder haar!

 20170125_145542.jpg

20170125_145344.jpg

20170125_145504.jpg

20170126_110958.jpg

12:06 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Hmm, sterkte jong.

Gepost door: freddy | 28-01-17

De commentaren zijn gesloten.