24-10-16

Masca, Teide... zelfs piramiden, met een Captur... en dat is géén cabrio!

Voor ons laatste weekend op Tenerife hebben we een auto gehuurd bij Nele, de onvolprezen hostess van Thomas Cook. Een cabrio... normaal een Peugeot 308 CC of "vergelijkbaar", kwestie van ons een beetje thuis te voelen in dat ding.

Zaterdagochtend tegen 9 uur wordt hij geleverd en ik zit net met Nele - die dan zitdag heeft in het hotel te babbelen over onze wedervaren op La Gomera als er een kerel in een kostuum van Viacar binnen wandelt. Hij vraagt of ik "mister Lemberts" ben en het lijkt me gelijkend genoeg om te bevestigen... buitenlanders hebben sowieso moeite om Lambrechts correct uit hun strot te knijpen... behalve Hollanders misschien... hoewel die geven ook graag een Angelsaksisch accent aan de zaakjes.  

Hoe dan ook, we stappen samen naar de parking op waar hij me trots een wit autootje aanwijst dat in de verste verte géén cabrio lijkt te wezen.

20160829_081920.jpg

Ik gaap wat verbluft naar het ding, een Renault "Captur" staat er op de achterkant en meld hem dat er een vergissing is. Hij checkt zijn paperassen en nee hoor, niks vergissing, ik heb wel degelijk een Captur gereserveerd. Aangezien Nele er toch zit, besluiten we om haar er bij te betrekken voor "neutrale" arbitrage en stappen dus weer naar de lobby. 

Nele zoekt haar documenten en ja hoor, categorie K op de folder en prijslijst van de firma is wel degelijk een Peugeot 308CC of Renault Mégane cabrio. De brave kerel duikelt echter een ander document op waar categorie K dus wel degelijk een Captur betreft. Nele heeft een "wrong list".

Zij legt hem uit dat dit de lijst is die ze deze zomer van de firma zelf ontving en dat het dus voor haar de enige valabele is. Ze bezweert me dat ik recht heb op de juiste auto en - als ik dat wil - moet de kerel dan maar een Peugeot gaan halen.

We houden beraad.

Als de auto dient omgewisseld, moet hij met deze eerst terug naar de firma, daar eentje zoeken van het correcte profiel, nieuwe documenten opmaken, hem laten poetsen en voltanken en terug naar hier komen... tja, dat gaat toch minstens een uur of langer duren. Ik bestudeer ondertussen het document en vraag om nog eens naar die Renault te gaan kijken. Het is een soort SUV, hij staat iets hoger op zijn poten... en we hebben airco en een achteruitrijcamera en ingebouwde GPS en alles er op en er aan. Ondertussen brandt de zon al ongenadig op mijn kop... het lijkt me plots een beter idee om in airco rond te bollen dan met het blote hoofd in de wind en de zon. Ik pols Martine en we gaan dus akkoord. Het wordt een Captur.

20160829_081952.jpg

Ik neem nog wel een kiekje van de deur en wijs hem op nog enkele kleine beschadigingen en dat die niet op het huurcontract staan vermeld, maar de Viacar-kerel verzekert me dat dit absoluut géén probleem geeft. Hij is al lang tevreden dat hij niet terug moet om van auto te wisselen. Sinds "Axel Opgelicht" op TV zijn we wat wantrouwig geworden in den vreemde, maar ik besluit deze jongeman het voordeel van de twijfel te geven.

Een half uurtje later zijn we ingeladen, zetten de airco aan, stellen de GPS in op Ten Bel en rijden voorzichtig de parking af.

Het is 21 jaar geleden dat we nog op Tenerife waren en we willen dus eerst eens gaan kijken wat er van ons toenmalige vakantieoord is overgebleven. We hebben zeker een keer of vijf in Ten Bel gelogeerd, in Primavera... en vonden dat toen altijd heel plezant... basic, maar plezant.

Onze GPS brengt ons probleemloos - in het Spaans - langs binnenwegeltjes tot aan de Costa del Silencio en we parkeren vlakbij het hoofdgebouw met zaal en de beroemde TEN BEL-toren.  

IMG_0465.JPG

Het weer is schitterend, maar de rest valt een beetje tegen.

IMG_0466.JPG

In de put - het ooit bruisende shopping centrum - zitten nog wel een paar cafeetjes en winkels, maar veel ambiance is er precies niet meer en het administratieve gebouw met de grote zaal staat te verkommeren.

IMG_0467.JPG

IMG_0469.JPG

IMG_0468.JPG

IMG_0470.JPG

We staan wat onwennig te kijken als er een paar koppels passeren, die in onvervalst Vlaams aan het roddelen zijn tegen mekaar. Ze bekijken ons nieuwsgierig, ik leg uit wat we komen doen en we geraken even aan de klap. Blijkt dat er hier nog veel Vlamingen zitten. De vakantiehuisjes zijn bijna allemaal verkocht en Primavera is bijvoorbeeld mooi opgeknapt, maar de gemeenschappelijke delen en het groen worden al lang niet meer onderhouden.

Het is een schande zegt één van de dames, het had nooit failliet mogen gaan, maar toen de verkoop wat minder werd en het onderhoud wat meer is de grote baas vertrokken - met het grote geld in zijn zakken - en de sukkels die hier hun zwart geld hadden geïnvesteerd, zaten met de gebakken peren. Ik beaam, maar ben niet helemaal zeker dat het zo is gegaan.   

IMG_0471.JPG

Het blijft wel een straf staaltje van ondernemerschap: een enorm vakantiecentrum uit de rotsgrond stampen op een plaats waar in de jaren 60 niks was, geen water, geen stroom, geen groen, enkel rotsen, een paar vissershuisjes met straatarme inboorlingen en zon... alle dagen zon.  

IMG_0483.JPG

IMG_0481.JPG

IMG_0482.JPG

IMG_0480.JPG

IMG_0479.JPG

Wat overblijft ligt er tegenwoordig een beetje triest bij... maar in Alborada, met zijn enorme zwembad naast de zee, daar is toch beweging.

We gaan een kijkje nemen in Primavera, onze vroegere stek... en dat valt wel goed mee.

IMG_0472.JPG

IMG_0477.JPG

IMG_0476.JPG

IMG_0474.JPG

IMG_0473.JPG

Het is nu een privé complex, maar de huisjes, tuinen en het zwembad zijn goed onderhouden en alles ligt er prachtig bij... maar redelijk verlaten... misschien slapen ze uit want was er gisteren een grote fiesta... dat zal dan wel niet in La Ballena geweest zijn, want die dancing is al lang dicht!

Na een half uur rondkuieren en gapen naar vergane glorie hebben we er genoeg van en rijden een paar kilometer verder naar Westhaven Bay... iets verder dan Maravilla.

Daar zit ook nog een Vlaamse eigenaar... hebben we op TV gezien in een programma van en met Heylen, geloof ik.

Maravilla  - in onze tijd het meer luxueuze deel van TEN BEL - bestaat trouwens ook nog, maar is door een stevig hek vakkundig afgesloten voor nieuwsgierigaards zoals wij.

20160827_103819.jpg

20160827_103829.jpg

Net als ik sta te fotograferen, gaat het hek open en rijdt er iemand buiten, maar ik durf toch niet binnen te glippen, voor hetzelfde geld geraken we er nooit meer uit en we hebben die auto nog nodig!

Ik parkeer mij even verder voor Weshaven Bay... het is bijna kwart voor elf, tijd voor een aperitiefje.

20160827_104019.jpg

20160827_110140.jpg

In mijn geval, een cola, want ik moet nog rijden en het max is zoals bij ons 0,5 promille... de dag is nog lang!

We kijken wat nostalgisch naar de kust en Las Galletas in de verte, hier hebben we met Jan uren gewandeld... dat kan je nu waarschijnlijk nog... maar de sfeer van toen is toch weg.

20160827_104537.jpg

Om elf uur is het tijd voor de volgende attractie, we trekken naar het noorden via Masca en gaan eerst een kijkje nemen in Los Gigantes.   

Eerst een stuk snelweg, waarbij we de drukte van Los Cristianos en Playa de las Americas bewust laten links liggen, dan een ommetje naar Chio - waar geen knijt te zien of te beleven is - en dan via Tamaimo de bochtige afdaling naar Acabtilados de los Gigantes.

20160827_123426.jpg

Anderhalf uur later staan we er en stappen uit aan de "mirador", vanwaar je een mooi uitzicht hebt op een bootje op het droge... en vooral op de beroemde rotsen in de verte... én op een zwembad net even lager op de helling. Het is nog te vroeg blijkbaar om te zwemmen of te luieren, maar ik kan met niet voorstellen dat je erg op je gemak kan liggen zonnen, als er de hele dag tientallen toeristen vlak boven je hoofd staan te gapen aan een reling.  

20160827_123038.jpg

  

IMG_0485.JPG

We moeten volgens onze Spaanse GPS dezelfde weg terug omhoog, deze keer tot een eind voorbij Tamaimo en in Santiago del Teide, waar ook de snelweg naar het noorden stopt, moeten we rechtsaf richting Masca. 

20160827_130029.jpg

20160827_130340.jpg

20160827_131622.jpg

Om kwart na één arriveren we in Masca en zijn daar duidelijk niet alleen... de schaarse plekken waar je kan - en mag? - parkeren staan bomvol... maar het uitzicht is wel grandioos... ik zet mij even ergens waar het vermoedelijk niet mag, neem een paar foto's en we besluiten door te rijden en aan het eerste het beste café langs de baan te stoppen!

20160827_131732.jpg

20160827_131645.jpg

20160827_131632.jpg

20160827_132627.jpg

20160827_135614.jpg

Dat eerste café is de Mirador de la Cruz de Hilda, we drinken bij Hilda een wijntje (en een spa bruis), genieten op het terras van het zonnetje en het uitzicht op het landschap en geraken aan de babbel met de buren: aan het tafeltje naast ons zitten alweer Vlamingen... de hoogdagen van TEN BEL mogen dan al lang voorbij zijn, de Vlamingen komen nog steeds massaal naar Tenerife op congé, zoveel is duidelijk, je moet hier echt goed opletten wat je zegt, want de kans dat de anderen verstaan wat je bazelt is héél groot... een pak groter dan bij ons aan de kust denk ik... nu ja... de meeste West Vlamingen verstaan sowieso enkel hun eigen volk... en een beetje Frans.

innocent sealed

Een kilometer of drie verder steken we de kam van het Teno-gebergte over en beginnen de afdaling naar Las Portelas en El Palmar om uit te komen in Buenavista del Norte.

Eens de berg over is het bewolkt en frisser geworden en het miezert zelfs een beetje. We drinken een koffietje ( en een alcoholvrij biertje) aan de Kiosk op de Plaza Remedios... eten onze meegebrachte boterhammen op en willen dan naar het uiterste noordwest puntje van het eiland: de Punta de Teno. De baan die naar daar loopt is volgens mijn reisgids spectaculair, want loopt langs en door een heel bijzondere rotsformatie... het pekzwarte lavagesteente loopt tot in de zee in puntige formaties en de weg slingert er gevaarlijk langs... dat moeten we zien.

Maar dat valt vies tegen: het gevaar op instortingen en losse rotsblokken is blijkbaar zo groot dat je niet verder dan de kustvlakte mag. waar het begint te stijgen is de boel afgesloten voor alle verkeer.

20160827_145533.jpg

Zelfs te voet mag je niet verder. Ik draai dan maar om en stap uit voor een fotootje...

20160827_145841.jpg

20160827_145555.jpg

20160827_150022.jpg

Terwijl we in de reisgids kijken waar we nu naartoe kunnen, komen er nog een aantal toeristen toe... het was hier een populaire en - volgens de boekjes - heel speciale weg... maar als het niet mag, dan mag het niet...

We zullen naar Garachico bollen, 12 km verderop... daar mag je wel binnen, ook als het regent!

Daar is er ook plaats om te parkeren, net genoeg plaats en zelfs motorhomes mogen hier staan.

20160827_152843.jpg

20160827_154943.jpg

20160827_155139.jpg

20160827_155441.jpg

20160827_155507.jpg

Het is een mooi, wat ingedommeld, stadje waar het massatoerisme nog niet geraakt is. Er is trouwens geen plaats om grote hotelcomplexen recht te trekken, het ligt wat geprangd tussen de zee en een hoge klif en er staat nog een antiek fort dat het stadje beschermde, want het was vroeger een heel belangrijke havenstad, tot in 1706 een grote vulkaanuitbarsting een deel van de baai onder de lava bedekte en de haven onbruikbaar werd... ze hebben er geen strand maar wel een andere attractie, de lava zorgde voor een soort natuurlijke zwembaden en die zijn populair bij de plaatselijke jeugd en de dagjesmensen.

20160827_153439.jpg

20160827_153100.jpg

20160827_153411.jpg

20160827_153630.jpg

20160827_153558.jpg

hier en daar heeft men de natuur wat geholpen en een stukje beton gegoten als trap of plateau... maar helemaal ongevaarlijk is het zwemmen hier toch niet peins ik... 

20160827_153802.jpg

We drinken iets op het terras van de zwembaden, met zicht op de oude vervallen haveninstallaties van heel lang geleden en dan is het hoog tijd om weer de zon op te zoeken.

IMG_0487.JPG

20160827_154003.jpg

Ik rij het stadje uit met de bedoeling braaf weer naar huis te bollen via de kortste en minst moeilijke weg. Dat is normaal de weg die vanaf Las Cruses naar boven slingert en via El Tanque over het gebergte loopt naar Santiago del Teide, waar de snelweg begint, maar mis compleet de afslag en dat ondanks mijn Spaanse Sonja (we noemen onze eigen GPS thuis al decennia lang "ons Sonja", omdat ik ooit een vrouwelijke collega had, die ook altijd alles beter wist... of dat toch zelf dacht).

Een paar kilometer verder, net als ik begin te beseffen dat we beter terugkeren, zie ik plots een wegwijzer staan naar El Tanque, linksaf een smal baantje in. .

Enthousiast en wat onbezonnen, draaien we onze Captur fluks de grote baan af en zitten dan plots op zowat het steilste stukje weg dat ik ooit gedaan heb. Met bijna 20 haarspeldbochten kruipt het baantje tegen de helling op en we stijgen op een kleine 2 kilometer tot een hoogte van bijna 500 meter. We komen maar één enkele tegenligger tegen en dat is maar best ook, je moet elke bocht zo breed mogelijk trachten te nemen, aan de binnenkant is het anders bijna een muur waar je op moet. Maar de Captur houdt stand en we geraken vlot boven... traag - in eerste versnelling - maar zeker.

20160827_165432.jpg

20160827_165444.jpg

20160827_165410.jpg

Martine is er niet helemaal gerust in, want hoewel we boven in La Tierra del Trigo op een iets minder bochtig en breder baantje uitkomen, rijden we plots de wolken in...

20160827_170116.jpg

20160827_170134.jpg

we rijden kilometers lang door de mist en gezien we buiten toch niet veel zien, trekt Martine dan maar eens een foto van mij... 

undecided

20160827_170140.jpg

Maar na mist komt zonneschijn... zeker op Tenerife: het noorden ligt heel dikwijls onder een dik wolkendek, aangevoerd door de passaatwinden, maar die wolken geraken meestal de bergen niet over, dus in het zuiden schijnt bijna altijd de zon. We passeren in de buurt van Erjos het hoogste punt van de weg en plots is het helder en weer heet. We nemen geen foto's meer maar rijden even verder de snelweg op, schakelen eindelijk nog eens naar vijfde en geven verkwistend gas. Een half uurtje later draai ik de parking van San Blas op... moe maar tevreden.

De tweede dag met onze Renault Captur staat de Teide op het programma. 

We programmeren Sonja richting Teide, via San Miguel en Vilaflor en staan om half elf al 1500 meter hoog aan de Pino Gordo. Dat is volgens de boekjes - én de inboorlingen - het grootste exemplaar van de Pinus Canariënsis, de plaatselijke soort pijnbomen.

De boom is 42 meter hoog en heeft aan de voet meer dan 9 meter omtrek.

Een serieus indrukwekkend boompje, dat je eigenlijk nooit deftig op de foto krijgt.

20160828_103908.jpg

20160828_103936.jpg

20160828_104132.jpg

20160828_104317.jpg

20160828_104304.jpg

20160828_104245.jpg

Er staan in de buurt nog een paar volwassen modellen van meer dan 30 meter, maar deze is wel de grootste. Na een kwartiertje pauze is onze voorraad bewondering-voor-dennen helemaal op... die van bewondering-voor-courreurs neemt echter toe: we komen tientallen gasten tegen die per fiets de berg op kruipen... het is hier een beetje de "Canariensische" versie van de Mont Ventoux, peins ik... de route vanaf e kust is iets langer, zo een 35 kilometer maar het hoogteverschil is vergelijkbaar: de pas onderweg ligt op bijna 2200 meter hoogte en dat gaat het weer wat bergaf naar de toegang tot de Cañadas op zowat 2050 meter. Al bij al een serieuze bergop. Om elf uur is het al bijster heet en ik weet eigenlijk niet of ik die fietsers nu moet bewonderen of beschouwen als idioten.

Wat de hitte betreft, 't is hier heet én droog en de brandweer patrouilleert dan ook uitbundig...

20160828_105516.jpg

Om tien na elf zijn we het hoogste punt van de weg over en dalen af richting krater: de Cañadas is een hoogvlakte op meer dan 2000 meter, die afgezoomd wordt door een grote kraterwand van een vulkaan die miljoenen jaren geleden instortte. Ze is 14 km lang en bijna 10 km breed en tegen de noordwand verheft de "nieuwe" vulkaankegel van de Teide.

Vijfhonderd meter voor je de oude krater binnenrijdt, kan je parkeren en van daar heb je een heel straf uitzicht op het landschap.

20160828_110802.jpg

20160828_111107.jpg

20160828_110737.jpg

20160828_110754.jpg

20160828_111101.jpg

20160828_111001.jpg

Ik geraak met moeite uitgekeken op de rotsen rondom maar als we nog ergens andere willen geraken, moeten we toch verder. In de krater neem ik eerst het baantje linksaf.

Dat gaat naar "beneden" en komt uit in Chio, waar we gisteren passeerden, maar ik wil niet naar beneden, enkel een paar kilometer doorheen de lava. De uitbarsting van de Pico Viejo in 1708 liet een enorm pikzwart lavaveld achter en de weg loopt daar dwars door.

We rijden eerst tot aan het informatiepaneel vanwaar je een goed zicht hebt op de Zwarte Berg... trekken de Caldera aan de andere kant ook eens... 

20160828_111832.jpg

20160828_111953.jpg

en rijden dan terug dwars door de zwarte rotsen

20160828_112008.jpg

Halfweg zie ik plots een plaatsje om te stoppen... en dat kan ik zomaar niet ongebruikt laten liggen!

20160828_112403.jpg

20160828_112429.jpg

20160828_112500.jpg

20160828_112518.jpg

Het is een wondere wereld, daarboven in die Cañadas, 21 jaar geleden stonden we hier ook (toen met onze Jan en in een rotversleten Suzuki Jeepje) en eigenlijk is er niks veranderd, behalve de soort auto... geologische evolutie is een zaak van miljoenen jaren, tenzij er nog eens een uitbarsting zou komen... maar dat is normaal niet voor vandaag of morgen. De boel wordt in een seismologisch instituut kamerbreed en dag en nacht in de gaten gehouden en de wetenschappers maken zich sterk dat ze minstens een paar maanden op voorhand met zekerheid gaan kunnen zien dat er een grote uitbarsting op komst is. Tijd genoeg dus om desnoods het halve - of hele - eiland te evacueren.

Wij evacueren onszelf uit de lava en rijden 2 km verder tot aan de "Schoen".

20160828_113525.jpg

20160828_113348.jpg

Je hebt hier veel rare rotsvormen en met een beetje fantasie kan je overal misschien wel iets in zien, maar deze rots is - vanuit de juiste hoek bekeken - toch wel duidelijk een schoen: de Zapato del Reina. 

20160828_113532.jpg

20160828_113546.jpg

20160828_113513.jpg

Het is dan blijkbaar nog de schoen van de koningin ook.

't is al gelijk als bij ons, die adelijken leven duidelijk ver boven de gewone mensjes en op véél te grote voet!

tongue-out

We wandelen terug naar de weg...  

20160828_113558.jpg

Vijf minuten en kilometer verder is het alweer tijd voor de volgende stop aan Los Azulejos... een bizar gesteente met veel solfer, vandaar de rare kleuren... en met een mooi panorama op de vlakte waar we net door reden.

20160828_114450.jpg

20160828_114526.jpg

20160828_114505.jpg

Op de voorgrond in het midden staan een paar Tajinastes, dat zijn tweejarige planten, endemisch voor Tenerife en La Palma, op elk eiland vind je een ondersoort van deze "Echium Wildpretii". Best zeldzaam dus.

De volgende stop is maar 600 meter verderop en daar komen we aan het toeristische hoogtepunt van de streek: los Roques de Garcia.

Hier strijken drommen toeristen neer, aangevoerd door hele horden touringcars, jeeps, minibusjes of zoals wij... huurwagens. Ik vind een plekje op de parking voor de Parador en we wandelen tot aan de beroemde rotsformaties.    

Het is pal op de middag en zelfs op meer dan 2000m hoogte toch heet... en droog!

De "bomberos" staan hier ook stand-by.  

20160828_124512.jpg 

20160828_115327.jpg

20160828_115359.jpg

20160828_115525.jpg

De bedoeling is eigenlijk, denk ik, dat je de rotsen - of toch minstens die ene smalle monoliet - in hetzelfde beeld krijgt als de Teide op de achtergrond... en daar slagen we redelijk in!

20160828_115713.jpg

20160828_115721.jpg

We klauteren een half uurtje rond tussen de stenen en nemen - zoals alle toeristen - veel foto's... veel ongeveer dezelfde foto's bovendien... maar dat kan de pret niet drukken... 't is digitaal... al trekt het op niks, 't kost niks! 

20160828_120107.jpg

20160828_120353.jpg

20160828_120234.jpg

20160828_120259.jpg

20160828_120557.jpg

Al dat poseren maakt een mens dorstig en in de self-service van de Parador schuiven we aan voor een (duur) blikje frisdrank en (nog duurder) flesje wijn. 

20160828_121400.jpg

Ik wil best ook eens in het bezoekerscentrum gaan kijken, maar dat is dicht en we trekken dus maar eens ons eigenzelf en daarna koopt mijn madam voor mij een T-shirt in het winkeltje... iedereen content dus als we even later weer vertrekken.

Nog geen drie kilometer verder stoppen we alweer... niet om de kale gele heuvel rechts van de weg op te klauteren of aan de andere kant naar het vertrekstation van de kabelbaan te gaan... nee, gewoon om een kijkje te nemen... en omdat er hier net een plaatsje is om te parkeren. De zijweg naar de kabelbaan staat wel bomvol... Ik voel echter geen behoefte in dat ding naar de top te zweven... we zitten hier boven 2300 meter, dus al hoog genoeg!

20160828_125222.jpg

20160828_125231.jpg

Het landschap is weeral anders dan daarnet en in de verte rechts liggen Las Roques, maar daar komen we van...

20160828_125919.jpg

20160828_125745.jpg

De weg loopt steeds verder naar het noordoosten en 5 km verder is er alweer een niet te missen stukje rare natuur: Las Minas de San Jose.

Het is een soort maanlandschap en het "zand" werd gevormd door de puimsteen die hier achterbleef na de eruptie van de Montaña Blanca. Het gesteente werd jarenlang ontgonnen tot het gebied in 1981 werd uitgeroepen tot Nationaal Park.

20160828_131639.jpg

20160828_130903.jpg

20160828_131547.jpg

20160828_131312.jpg

20160828_130720.jpg

Het is een golvende hoogvlakte van ongeveer 500m op 250m met fijn puimsteen en rotsen en hier en daar zelfs een plantje en je kan er onnozele kiekjes maken en aan de rand moet je opletten want het gaat 100 meter diep redelijk steil naar beneden.

20160828_130748.jpg

20160828_131255.jpg

20160828_131038.jpg

We schudden de puimsteen uit de schoenen en zetten weer de airco vollenbak!

Dit was de laatste halte in de oude krater, we zijn hem helemaal van zuidwest naar noordoost doorgestoken en kunnen nu even verder kiezen: ofwel dalen we af naar de vallei van Orotava, maar dan zitten we weer aan de noordkust waar het tien tegen één bewolkt is en moeten we daarna helemaal rond de Cañadas en hebben we dus zeker 100 km snelweg voor de boeg... ofwel volgen we de TF-24, op de kam van het gebergte en nemen na een kleine 20 km de afslag naar Güimar, daar zitten we aan "onze" kust, is het zeker zonnig en zijn we - eens beneden - maar een dikke 30 kilometer meer van het hotel af.

We besluiten het laatste te doen en houden rechts aan in El Portillo en volgen de weg boven op de bergrug... en stoppen tussendoor eens om achter ons nog een blik te werpen op de vulkaan.  

20160828_134619.jpg

Na 5 km kom je aan een zijweg die naar het Observatorium gaat... .

20160828_134659.jpg

Ik wéét dat de weg dood loopt en dat je in die gebouwen niet binnen mag wegens militair gebied, maar 't is maar een ommetje van een paar kilometer heen en terug... dus we bollen gezwind de toegangsweg tot de installaties op...

20160828_135312.jpg

20160828_135333.jpg

We rijden de baan af tot op het einde, waar een zwaar hek de doorgang verspert en er bordjes staan dat het verboden is binnen te komen en te parkeren en te fotograferen... soit, er mag hier zo goed als niks... terwijl we draaien komt er een andere auto - een Mini - aan, met twee kerels in... die draait ook en blijft dan staan.

Als ik weer optrek, volgt hij vanop afstand en als ik 200 meter verderop even stop voor een kiekje door de voorruit, vertraagt hij ook... het ziet er geen militair voertuig uit, maar ik vind het maar niks... geef dus gas en draai even later de grote weg op en zie de mini nergens meer... nu ja, 't was misschien een koppeltje dat een rustig plekje zocht voor... weet ik veel welke bezigheden.

Als we iets verder alweer stoppen aan een panoramaparking, is de Mini blijkbaar definitief uit zicht en kunnen we ons concentreren op de natuur. 

Niet naar het Noorden gaan blijkt een juiste zet: achter de kam naar het zuiden toe is de lucht blauw, 't is aan de andere kant is 't weer dik bewolkt boven de kust.

20160828_135948.jpg

20160828_135905.jpg

20160828_141535.jpg

We stoppen nog een paar keer heel even onderweg... en iets voorbij de Mirador de Chipeque verlaten we de Carr. de la Esperanza en draaien de weg in die afdaalt naar Güimar. 

20160828_143438.jpg

Er volgen 18 km draaien en keren en vooral dalen... we zakken van 1700m naar ongeveer 200m... 't is hopelijk al het beste stuk van de dag op gebied van dieselverbruik.

Ik het gaat op Tenerife meestal steil bergop en bergaf en ik heb absoluut geen idee hoeveel mazout dat ding gaat slurpen per 100km en heb trouwens ook nog steeds niet door hoe je op dat stomme instrumentenbord kan zien hoeveel kilometer je hebt afgelegd.

Renault heeft in een onbewaakt moment blijkbaar beslist dat de chauffeur niet dient lastiggevallen met dit soort details... je kan de gegevens vermoedelijk we ergens ophalen in de boordcomputer, maar ik wil niet te veel aan de knopjes prutsen... De GPS werkt en de achteruitcamera is een meerwaarde gebleken maar voor de rest...?

Gisteren had ik 's morgens per ongeluk de cruise control opgezet, kreeg dat verdomde systeem niet af en heb de motor even moeten afzetten om terug zelf gas te kunnen geven. 

Tjaaa... we zien wel... in elk geval, hij was vol toen ik hem kreeg en moet vol weer terug binnen morgenvroeg.

In Güimar vinden we een plaatsje vlakbij het Plaza de San Pedro, het plein voor de kerk.

20160828_154619.jpg

20160828_154433.jpg

20160828_154302.jpg

20160828_150325.jpg

Het is een slaperig pleintje met één café.

20160828_150346.jpg

20160828_150907.jpg

Het is gezellig zitten... met een plaatselijk biertje (met deze hitte kan ééntje geen kwaad, peins ik) en een paar pintxos... maar na een half uur zijn ons glas en de bordjes leeg en loopt het terras vol. De siësta is vermoedelijk voorbij en de buurtbewoners zakken af naar ons terras.

20160828_153436.jpg

Wij kruipen in de auto, zetten de airco aan en rijden 700 verder tot aan de Piramiden.

Geen enorme stenen wereldwonderen zoals in Gizeh, maar Güimar heeft zijn eigen "piramiden", met dank aan Thor Heyerdahl. Er lagen op de Canarische eilanden al een paar eeuwen stenen terrassen, iedereen dacht dat de plaatselijke boeren die dingen lang geleden hadden gestapeld bij de aanleg van hun velden, maar den Thor ontdekte in de jaren 90 dat die stenen "piramiden" een speciale astronomische positie hadden.

Geen hond weet echter hoe oud ze zijn en wie ze precies heeft opgericht... maar het zal de toeristische dienst worst wezen. Er is een hele site en museum rond opgericht en 't is één van de trekpleisters van de streek.

20160828_155319.jpg

20160828_155556.jpg

20160828_160215.jpg

20160828_160150.jpg

20160828_160128.jpg

Na dit korte etnografische tussenspel, rijden we op aangeven van ons "Sonya", vlekkeloos Güimar uit en nemen in plaats van de snelweg, de TF-28, de "bergweg" die op gemiddeld 500 meter hoogte langs de hellingen slingert... het gaat niet zo rap vooruit maar het is leuker om te rijden en het uitzicht is véél mooier!

In Cruz del Roque ("kruisen" hebben ze hier in overvloed) rijden we uiteindelijk toch naar de kust en de snelweg op en een tiental minuten later er alweer af... ik wil nog eens stoppen in El Médano, daar moet - volgens mijn reisgids - een enorm groot en vooral prachtig strand liggen.

Het vroegere vissersdorpje is tegenwoordig een wat uit de kluiten gewassen vakantieoord, met haventje en promenade en daar kunnen we ongetwijfeld nog een terrasje doen.

Dat valt echter mottig tegen: het blijkt een volgebouwd oord met dambordpatroon en zit barstensvol toeristen, die allemaal met de auto zijn gekomen. Ze staan overal tot op de hoeken en voetpaden en je vindt er dus geen, maar dan ook absoluut géén parkeerplaats. Ik rij tot aan de strandpromenade en draai dan om en zoek een weg doorheen al die stomme overbevolkte straten en geraak met de beste wil van Tenerife - en bij uitbreiding van de wereld - mijn Captur nergens kwijt. 

We passen noodgedwongen onze plannen aan... het is maar een kilometer of zes meer tot in los Abrigos, we zullen seffens in het hotel een terrasje doen, daar is 't rustiger en nog goedkoper ook en eens de auto geparkeerd kan ik mij in de gin-tonic smijten!

Het beroemde strand uit mijn reisgids komen we even later tegen: dat blijkt een eind buiten het centrum te liggen en ziet er inderdaad heel groot en zanderig uit... 

Maar het is ondertussen halfzes... eerder tijd voor aperitief dan voor strandplezier... en daarbij, de puimsteen is daarstraks met moeite uit mijn Teva's geschud, 'k heb geen goesting meer om er nu vandaag nog zand in te verzamelen.       

Ik wil doorrijden richting Los Abrigos en San Blas als een wegwijzer mijn aandacht trek: rechtsaf gaat er een baantje naar de Cueva del Santo Hermano Pedro.

We zitten hier op een zeldzaam vlak stukje Tenerife, want het vliegveld ligt hier net achter, het zal me benieuwen dat er hier een grot is... en dan nog van de heilige broeder Petrus.

De gin-tonic moet even wachten want hier moet ik eerst het fijne van weten.

20160828_173203.jpg

Vlak onder de startbaan van de luchthaven ligt er een kloofje en in de bijhorende grot blijkt een heiligdom en bedevaartsplaats te huizen... een heel rare plaats om een oord van gebed, rust en bezinning op te richten, denken wij dan, maar er is een waterdichte verklaring voor die hele toestand.

Petrus was afkomstig van Vilaflor maar op deze plaats kwam hij in zijn jonge jaren - voor hij heilig werd verklaard - zijn schapen hoeden en ik weet niet hoe en waarom hij broeder werd en nadien heilige, maar het was wel de eerste eilandbewoner die deze status verkreeg.

20160828_172431.jpg

20160828_172504.jpg

20160828_172623.jpg

20160828_172712.jpg

20160828_172743.jpg

Het heeft wel iets, het lijkt volgens mij op een kruising van een bedevaartplaats - zoals Banneux in het klein - en een museum van "volksdevotie" zoals in Kersbeek-Miskom... want binnen hangt het bomvol met... eigenlijk met vanalles en je kan er een kaars branden en buiten staat een altaar en kan je dus in openlucht de mis volgen...   

20160828_172812.jpg

Opdat de preek van de pastoor boven het geluid van de opstijgende Boeings zou uitkomen, hangen de luidsprekers aan de lichtmasten van de piste... een werkelijk rare plek. 

20160828_172953.jpg

En met deze ietwat religieuze afsluiter zitten onze twee dagen "Captur" er op, ik tank hem in Las Chafiras nog even vol en dat voor géén geld (het verbruik is uiteindelijk dik meegevallen en de prijs van de diesel valt op Tenerife heel goed mee), we halen onze spullen er uit en ik geef de sleutels af aan de receptie.

De dag nadien is het autootje weg tegen 9.00u... en mijn kredietkaart wordt nadien niet bijkomend geplunderd voor allerhande extra's

Dat is in Barcelona met Avis een paar jaar geleden wel anders geweest! frown

Ik krijg later ook geen factuur meer in de bus. Tof!

Twee dagen Tenerife-met-de-auto... plezant en meer moest dat niet zijn.

 

Ziezo... en daarmee zit het reisverhaal er helemaal op.

Bedankt voor uw aaaandacht!

laughing    

  

                                               

         

      

                 

19:01 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

19-10-16

TENERIFE

Aangezien we al een tijdje terug zijn uit congé en er een hoop foto's op mijn toestel stonden (waarvan er verbazingwekkend genoeg na terugkomst en visie op groot scherm een redelijk deel niet al te onscherp bleken) en we pas met de toneelrepetities in Kampenhout beginnen in november en er blijkbaar een aantal lezers mijn geschrijf over de Noordkaapcruise best amusant vonden en ik me bovendien ten stelligste heb voorgenomen de eerste decennia niet meer te zeveren over dorpspolitiek en aanverwante bezigheden (uit puur lijfsbehoud, want ik ben al meer dan drie jaar kwaad over bepaalde gedane zaken en werd er zelfs hoe langer hoe mistroostiger van... en nog chagrijnig en depressief op de koop toe) en het tegenwoordig geen weer meer is om veel in de hof te prutsen, wel... daarom hebben wij... nu ja, gelieve "ik" te lezen (=pluraris majestatis)... hebben wij besloten om alsnog wat te vertellen over onze veertiendaagse congé op Tenerife...

20160817_145329.jpg

en die startte op woensdag 17 augustus op Zaventem met een vliegtuig van Thomas Cook en met een héél klein beetje vertraging... hoop en al een dik kwartier...maar bovendien in een compleet verkeerde richting... pal naar het Noordoosten tot boven Antwerpen (de provincie) en dan een draai van 180°, zodat we na tien minuten terug boven Zaventem passeerden...

20160817_153108 bis.jpg

Het groene ovaaltje is de vroegere renbaan van Sterrebeek, aan de rode pijl wonen wij en aan de gele staat het huisje van onze Jan en zijn vriendin... vanuit de lucht is het maar een klein eindje weg, drie vingers dik, maar 't is op de grond binnendoor langs het Noskoemwegske iets meer dan 6 km... een half uurtje met de fiets of een uur en tien minuten... te voet.

En met het vliegtuig gaat het natuurlijk nog veel rapper... om precies 19.30u (18.30u plaatselijke tijd) zijn we meer dan 3000 km verder en passeren bijna recht boven ons hotel bij de landing op Tenerife Zuid (Sandos San Blas is het complex links, net onder de vleugel) ... we gaan ons hier thuis voelen, zo vlak bij een luchthaven, peins ik!

20160817_193026.jpg

Na een rit van 10 minuten staan we aan het Sandos San Blas Nature Resort... een vijfsterrenhotel... toch volgens henzelf.  Aan de kamer zal het alvast niet liggen als dat niet zo mocht wezen: die is ruim en proper en mooi en voorzien van een enorm dubbel bed en een sofa en bureau én een badkamer met inloopdouche, apart toilet en slippers naast het bed en badjassen aan een haakje en op de koop toe een bubbelbad met zicht op de TV!

20160817_203659.jpg

20160817_203713.jpg

20160817_203730.jpg

20160830_150313.jpg

We hebben geen zeezicht maar kijken uit op de tuin en een aantal van de 7 (zeven!) zwembaden... en op de Teide! Tof... de zee, die zie je overal... maar er is maar één Teide... denk ik dan!

20160819_080658.jpg

20160831_110142.jpg

20160831_110149.jpg

20160831_110233.jpg

Als je genoeg hebt van het uitzicht op landschap en landende vliegtuigen - terwijl je madam vakkundig de koffers heeft uitgepakt - kan je samen een aperitief gaan drinken in - of op het terras van - de "Tagoror Bar" of (met een makkelijker woord) Lobby Bar...

20160831_151928.jpg

20160831_124518.jpg

Ze serveren de "real stuff"... dus de goeie merken en geen namaak uit een officiële staatsstokerij zoals in Egypte... en meestal zijn de klutsen ook groot en straf genoeg!

Na een paar stevige Gin-Tonics voor hem en cava's voor haar, kan je dan gaan dineren in het grote buffetrestaurant met de onuitsprekelijke naam "Cueva de Atxoña".

De naam mag dan wat raar klinken... binnen is het dik in orde: heel rustig zitten en tafelen in relatief kleine zaaltjes (sommige zijn "adults only"), goed werkende airco, een vlotte service en zeer goede buffetten met uitgebreide keuze en "showcooking"... je steak of visje worden "a la minute" voor jou gebakken... zeer drinkbare wijn en - naast uitgebreide keuze van gebakjes en zo - alle dagen 4 soorten ijs!

Meer moet dat niet zijn.   

20160831_141804.jpg

20160831_141811.jpg

20160831_141820.jpg

20160831_141830.jpg

20160831_141837.jpg

20160831_141738.jpg

20160831_141745.jpg

De avond kan je weer afsluiten aan de lobbybar of voor het podium naast het zwembad waar elke avond professionele artiesten optreden en je een drankje kan halen aan een soort barkraam naast het podium... daar krijg je wel geen normaal glas vast... enkel van die mottige slappe plastiek bekertjes... "voor de veiligheid"!

Ik heb dus een paar dagen lang na het diner onze glazen van aan tafel mee buiten gesmokkeld en mijn cognacje of whisky moeten overgieten in een wijnglas, tot ik doorhad dat je binnen aan de toog van de Plaza bar ook 's avonds een deftig glas kreeg... veiligheid... mijn oor!

20160824_222554.jpg

Maar van het eten in de Cueva de dinges kunnen we absoluut geen kwaad woord zeggen...

Je kan trouwens ook gratis reserveren (één keer per week) in het restaurant La Proa, helemaal beneden aan het strand... nu ja, naast de ingang die uitgeeft op de baan tussen hotel en strand.

Gezellig zitten, met zicht op zee, een zeer polyglot menu - onder andere - zelfs in een soort Nederlands, een vlotte en goede bediening, véél bijschenken en mooi ogende borden en uiteindelijk ook best lekker, maar wel wat rare combinaties...

20160824_200725.jpg

20160824_200738.jpg

20160824_204159.jpg

20160824_204240.jpg

20160824_205555.jpg

20160824_210028.jpg

We zijn er zoals toegestaan twee keer gaan eten, op woensdag 26/08 en vrijdag 28/08, dus wel met maar één dagje tussen... ons programma was namelijk héél druk... uitstappen per shuttlebus en minibus en met een jeep en ferry en met een huurwagen... en te voet... maar daarover later meer!

20160826_212735.jpg

De Proa-menu is steeds hetzelfde, maar er is voor elke gang telkens keuze tussen een viertal dingen, dus de tweede keer neem je gewoon iets anders... newaar!

20160826_200220.jpg

20160826_201812.jpg

20160826_202925.jpg

20160826_202931.jpg

20160826_205115.jpg

20160818_212856.jpg

Als je dan helemaal "voldaan" bent en ongezien nog naar de lobby bar wenst te drentelen om een slaapmutsje te consumeren, dan kan dat via "de tunnel"... er loopt rechts naast de zwembaden onder de kamers een rare doorgang vanaf één niveau boven dat van het restaurant, tot helemaal tegen het hoofdgebouw... daar kan je dan de lift nemen... raar hotel hoor!

wink   

Maar genoeg over eten en drinken...

Het is precies 21 jaar geleden dat we nog in Tenerife waren, dus de herinneringen zijn vaag en de schaarse foto's dateren van het pre-digitale tijdperk en plakken ergens in een album thuis in de kast. We zijn dan ook stijf benieuwd wat de hostess ons allemaal te vertellen heeft, want naar goede gewoonte komt er een dame van het reisbureau zitting houden de ochtend na aankomst.

Ik had de dag voordien al even met Nele kennis gemaakt op het vliegveld, toen ik haar even iets wou vragen en door een franstalige landgenoot werd gesommeerd om achteraan de rij wachtenden aan te sluiten. Ik had eerlijk gezegd geen idee dat er een rij stond... eerder een kluitje drukdoenerige toeristen van blijkbaar Brussel-Franse afkomst dat een meter of vijf verder stond te gesticuleren tegen mekaar. Ik gebaarde van krommen haas, hetgeen de bxl-landgenoot nog meer ambetant maakte, Nele vertrok geen spier en ik deed ook feestelijk alsof ik hem niet begreep. Ze gaf me vriendelijk de gevraagde info en gaf me monkelend mee - met een blik op de ondertussen licht briesende Brusselaar dat het voor mij niet plezant was om mijn verlof zo te moeten beginnen. Toen ik tevreden naar de bus wandelde en de hele bende starende en mopperende ééntaligaards straal negeerde, was ik alvast van één ding overtuigd: Nele, de juffrouw van Thomas Cook, was van de goeie kant en kon vanaf nu niks meer mis doen deze congé! 

Onze briefing word dan ook een voor beide partijen vruchtbare operatie en resulteert in 2 trips, ééntje met een VIP-busje naar het Anaga-gebergte en La Laguna, de oude hoofdstad in het oosten van Tenerife én een Jeeptoer naar La Gomera... en daarbij ook nog een tweedaagse reservatie voor een huurauto bij een betrouwbare firma...

We bergen de vouchers op, tellen de overschot van ons geld en zeggen dag tegen Nele en beperken ons de rest van de eerste dag tot een toertje langs het strand.

20160818_152950.jpg

20160818_153312.jpg

20160818_153341.jpg

20160818_153426.jpg

20160818_153637.jpg

20160818_153321.jpg

20160818_153854.jpg

Eén feit is duidelijk: Tenerife is van vulkanische oorsprong.

Je kan vanaf het hotel - zoals meestal aan zee - twee richtingen uit... aan de ene kant kom je na 400 meter klauteren over pekzwarte rotsen en een passage langs een dito strand in het dorp Los Abrigos... en aan de andere kant kan je de promenade volgen langs de kust en passeer je San Miguel de Abona en kan je tot aan de jachthaven wandelen.

Er is ook een zandstrandje vlak voor ons hotel... 't is te zeggen... er ligt hier en daar een hoop zand op het strand, maar dat is dan ook alles wat er ligt... verder geen zonnekloppers, laat staan monokini's... en de cabine met strandbar(?) is ook potdicht... maar ze zijn wel in de weer met een Bobcat om het zaakje aantrekkelijker te maken... we leven dus op hoop!

 cool 

20160819_092826.jpg

20160819_162652.jpg

Naar het binnenland toe heb je het natuurreservaat San Blas en daarnaast een paar golfterreinen.

We trekken als eerste uitstap de ochtend nadien naar Los Abrigos en zijn vissershaventje!

20160819_094616.jpg

20160826_111611.jpg

20160819_094341.jpg

20160819_095432.jpg

20160819_095853.jpg

20160826_112440.jpg

20160826_112200.jpg

20160819_100413.jpg

20160826_112713.jpg

20160819_100255.jpg

 

20160826_112620.jpg

20160826_114148.jpg

20160826_114325.jpg

20160826_112842.jpg

je hebt er op een uurtje alles gezien: het stemmige haventje met een school visrestaurants, een paar stemmige straatjes, enkel rustige lanen die uitgeven op een rotonde, achterin ergens een één-klas-schooltje, waar ze in koor de les opdreunen... en een café!   

20160819_104851.jpg

Als je besluit om - ondanks de hitte - langs de grote baan weer terug te wandelen, dien je een forse omweg te maken, want het landschap wordt versierd met een forse en diepe kloof...

20160819_105728.jpg

20160819_105829.jpg

20160819_110117.jpg

Maar je hebt onderweg wel een prachtig zicht op de Cañadas en de Teide... en iets dichter bij het hotel krijg je ook al een voorproefje op de bizarre rotsen van het natuurreservaat.

20160819_110315.jpg

20160819_110926.jpg

Na een wandeling is het ten zeerste aangewezen de dorst te lessen...

20160819_130036.jpg

en kan je genieten van een modeshow van bad- en andere luchtige kledij, rond het zwembad.  

20160819_123335.jpg

Zoals gezegd kan je langs de kust twee kanten op.

De andere kant - naar rechts - stuurt je voorbij het strand de trappen op naast het Vincci Hotel waar het wandelpad begint dat over de rotsen slingert tot aan het haventje van San Miguel de Abona.

20160830_083834.jpg

20160830_102857.jpg

Het is een mooie wandeling, nogal bergop bergaf, maar met prachtige vergezichten en je passeert een paar grote hotels, waarvan hier en daar eentje in aanbouw... je kan wat uitrusten op een bankje... of gewoon wat zitten mijmeren en na anderhalve kilometer kom je aan "Aguamarina": een enorm hotel, een appartementencomplex en een promenade met winkeltjes en restaurants 

20160820_172944.jpg

20160820_172952.jpg

20160820_173005.jpg

20160820_174805.jpg

20160820_180106.jpg

20160820_175307.jpg

20160820_175436.jpg

20160820_180350.jpg

20160830_111629.jpg

20160830_111710.jpg

en even verder, waar de dijk en het wandelpad stoppen, ligt een soort paradijsje... "privé" vermoed ik.

20160830_103954.jpg

Langs het strand geraak je wel in de haven!

20160830_111118.jpg

20160830_104700.jpg

20160830_110716.jpg

20160830_105028.jpg

20160830_104859.jpg

Kleine boten, grote boten, zeilboten, motorboten, mooie boten, kapotte boten, duikboten... er is voor elk wat wils...

20160830_105547.jpg

Die laatste vaart - of duikt - trouwens tot mijn verbazing onder belgische vlag.

surprised

Nu ja, het jacht van ex-koning Bert vaart in Italië ook onder zo een vlag... maar dat komt omdat wij - de belastingbetalers afdokken voor dat ding... er zal hier vermoedelijk ook wel een goeie reden voor zijn zeker.  

20160830_105616.jpg

20160830_110132.jpg

Toch is het een raar zicht... een duikboot in de kleuren van K.V. Mechelen onder "belze drapoo" op Tenerife... tja... moet kunnen... ik blijf op een bankje kijken hoe het ding ondergaat... (van het bovenkomen was ik lijfelijk geen getuige, maar vermoedelijk is die operatie ook gelukt, anders had het ding de voorpagina van onze gazetten wel gehaald, peins ik)

20160830_110612.jpg

Je kan tot slot desgevallend nog een kijkje nemen in het havengebouw (met gratis én propere toiletten!) en dan is het nog een half uurtje wandelen door de hitte... terug naar San Blas... waar je alweer een frisse duik kan nemen of een gin-tonic... of allebei!

20160829_143816.jpg

20160829_165312.jpg

Als je aan het zwembad gaat liggen helemaal onderaan het hotel, vlak naast de straat, lig je lekker met zicht op zee... het is een "adult only" zone en het is er dus meestal héél rustig... behalve als ze toevallig het strand aan de overkant komen vernieuwen.

Er lagen al een paar bergen zand en er stond al een Bobcat klaar, maar midden in onze congé, heeft het hotel de onzalige gedachte om nog enkele tientallen tonnen zand aan te voeren en plat te rijden en als toemaatje de strook stenen tussen muur en straat op te breken...

20160819_162606.jpg

20160829_165352.jpg

20160829_165547.jpg

20160829_165143.jpg

20160830_083935.jpg

20160829_143729.jpg

20160829_143710.jpg

Het geeft wat stof en lawaai... maar als het af is, ziet het "landschap" er toch een pak mooier uit dan tevoren!

Van mooi landschap gesproken.

San Blas ligt in het gelijknamige natuurreservaat. Je kan een rondleiding boeken en krijgt dan eerst in één van de kelders een soort digitale audiovisuele evocatie van het ontstaan van het eiland en je kan een museumpje bezoeken en daarna trek je met een gids doorheen het reservaat zelf. Er is één Nederlandstalige groep per week, maar net de dag dat wij die hadden geboekt, lag hun hele computersysteem plat en werden alle bezoeken noodgedwongen "gecanceld". Er bleek geen mogelijkheid meer om in een andere groep te geraken, voor we naar huis vertrokken... ik kan dus geen verslag geven van de presentatie of het museum, dat heb ik gemist, maar ben wel alleen het reservaat ingetrokken, de voorlaatste dag... op de noen... zonder gids... enkel met een plannetje... en een (te) klein flesje water.

20160829_102329.jpg

20160829_102338.jpg

20160829_102354.jpg

Het domein ligt vlak boven het hotel, naast de TF65, de weg van het vliegveld naar Los Abrigos, en is ongeveer 1200m lang en op zijn breedste een goeie 300 meter. 't is een stenig stukje grond dat redelijk bergop loopt: het landschap loopt op van ongeveer 15 meter, vlak aan de ingang achter het hotel, tot 75 meter boven de zeespiegel op het meest noordelijke deel... met in het midden een kloof die bijna helemaal van Noord naar Zuid loopt... en die is vrij diep, die kloof... op sommige plaatsen maar enkele meters, maar aan de voet van het stuwdammetje is er toch wel bijna 30 meter hoogteverschil...   

Je komt onderweg zo goed als geen mens tegen... enkel een oude achtergelaten camion, droge struiken, keien en vliegtuigen, die passeren om de vijf minuten boven je hoofd. 

20160829_102712.jpg

 

20160829_102830.jpg

20160829_102809.jpg

Maar het is vooral het geërodeerde gesteente dat het zaakje bijzonder maakt. 

20160829_102912.jpg

20160829_103230.jpg

20160829_103314.jpg

20160829_103321.jpg

20160829_103346.jpg

Na een klein kwartiertje wandelen en puffen kom je halfweg de kloof - die steeds dieper wordt - een dam tegen en als je daar opklautert, sta je werkelijk in een prachtige soort oase... bijna een filmdecor, zo mooi...   

20160829_103514.jpg

20160829_103519.jpg

20160829_104041.jpg

20160829_104054.jpg

De bedoeling is dat je met de veerpont jezelf naar de overkant trekt en de begeleide groepen zullen er samen met hun gids wel in slagen, maar het ding is loodzwaar, de temperatuur loopt op tot boven de 30° en ik krijg met moeite beweging in het ding... na twee meter zweet ik mezelf al te pletter. Wijselijk besluit ik mijn dappere oversteekpoging te staken, trek mezelf terug naar de kant, leg het ding vast en klauter dan maar de helling op... en dat blijkt al een hele opgave!

Maar het uitzicht is wel mooi!

20160829_104419.jpg

20160829_104827.jpg

Als je boven langs de rand loopt kom je een paar honderd meter verder aan de trap die de groepen normaal na hun overtocht naar boven nemen... ik klauter dus naar beneden, anders mis ik dat stuk onder in de kloof!

20160829_104837.jpg

20160829_104919.jpg

20160829_104937.jpg

naar beneden gaat nog en het beetje schaduw is welkom, maar nadien weer naar boven is zwaar... het is nog iets warmer geworden en ik ben stijf content - en doorweekt - als ik weer boven besluit een selfie te trekken.

20160829_105410.jpg

20160829_105756.jpg

mijn water is ondertussen al lang op en de normale tijd van het aperitief is ook al door... hoog tijd dus om terug te wandelen naar het hotel... niet meer door de kloof, maar over het plateau...

20160829_110532.jpg

20160829_110541.jpg

20160829_110957.jpg

20160829_110811.jpg

20160829_110849.jpg

20160829_111117.jpg

20160829_111248.jpg

20160829_111746.jpg

20160829_111852.jpg

Ik slaag er moeiteloos om in nergens af of in te vallen en geraak bijgevolg heelhuids weer aan de uitgang van het reservaat... en aan de ingang van het hotel.

20160819_111548.jpg

20160819_111650.jpg

Een ingang waar je eigenlijk zonder problemen binnen geraakt... er is geen enkele controle aan die ingang zelf en de receptie ligt een paar galerijen verder... een ongewenste bezoeker kan vlot het domein betreden en in het hotel zelf geraken, zonder badge of sleutel of welke controle dan ook te moeten passeren.

Eigenlijk wel een beetje raar en niet echt veilig in deze tijden van terrorisme... maar blijkbaar zijn er hier op Tenerife gerust in dat die islamitische godsdienstwaanzinnigen nog niet tot op hun eiland geraakten!?

Ik geraak bezweet en wel - maar toch veilig - tot bij Martine en even later tot aan de Poolbar en trakteer mezelf op een Mojito... weliswaar in een onnozel plastiek potteke... maar de eerste smaakt fantastisch... en de volgenden ook!

20160830_191746.jpg

Nadien staat er Calamares op het menu... en wat tonijn en een stukje vis en een drets koude groenten

20160829_134658.jpg

en een stukje kipfilet... en een (kleine) brochette en van die inheemse aardappeltjes met mojo-saus en nog wat warme groente...

20160829_140017.jpg

Van de rest ben ik vergeten om het te trekken... maar de Gazpacho voor en de gebakjes na zijn daar altijd heerlijk en de ijskreem ook!  

Sandos San Blas... zonder overdrijven één van de hotels waar we al het beste hebben gegeten!

Even "recapituleren": je kan grof gemeten te voet drie richtingen uit... naar het Oosten (Los Abrigos), naar het Westen (San Miguel de Abona) en naar het Noorden (San Blas Reserva Ambiental).

In het Zuiden ligt de zee.

En je kan weliswaar een ommetje maken in het boven rechts naast ons gelegen complex "Oasis del Sur"... waar we dan ook eens een kijkje gaan nemen, maar waar ik geen kiekjes van heb, maar als je verder weg van het hotel wenst te geraken heb je best aangepast vervoer nodig.

En dat is voorhanden: in hotel Sandos San Blas kan je elke dag een shuttle nemen (op voorhand plaatsen boeken aan de receptie is verplicht) naar de meer dichtbevolkte wereld van Playa de las Americas. 

Om half tien moet je paraat staan met je voucher voor de bus... en best ook met goeie schoenen en genoeg geld en dies meer... drummen hoeft niet, want de bus zit maar half vol en na een klein half uurtje bollen, word je gedropt voor het hotel Vulcano op de Av. Antonio Domniguez.

We hebben zowat drie uur en half de tijd om te wandelen, te shoppen of ons onledig te houden met andere al dan niet nuttige bezigheden en trekken "op 't goed vallend uit" een straatje in richting dijk... ik heb een reisgids mét plannetje mee, maar we hebben niet echt een vast vooraf bepaald doel in gedachten en zullen wel zien waar we uitkomen.

Dat blijkt op een andere grote laan te zijn, de Avenida Las Americas, waar even verder het Hard Rock café ligt. Een pand waarvan de architect (of bouwheer of opdrachtgever) niet echt zwaar gebukt ging onder bescheidenheid.

20160821_100939.jpg

20160821_100713.jpg

We zijn zwaar benieuwd of het "cafeetje" er binnen even indrukwekkend bombastisch uit ziet, maar ze zijn op dit matinale uur nog druk aan het kuisen... 't is dus nog dicht... anders had ik nu kunnen pronken met zo een alom bekend T-shirt "Hard Rock Café - Tenerife" 

cool

Het valt ons trouwens op dat er bijzonder weinig volk rond loopt op de straat... blijkbaar is het nachtleven hier iets bruisender dan bij ons in het reservaat en slapen ze hier een forse deuk in de dag... zeker op een zondagochtend!

20160821_100755.jpg

We slaan een willekeurige paseo in en staan 200 meter verder plots aan het strand...

20160821_102643.jpg

wandelen over de promenade en besluiten na een klein half uur dat het dringend tijd is voor een aperitief!

20160821_105121.jpg

Ik neem een foto in tegenlicht en geraak aan de babbel et de mensen aan het tafeltje naast ons, want dat zijn ook Vlamingen... "waar men ook gaat langs exotische wegen, overal komt men Vlamingen tegen"... en Tenerife zit er vol van... overwinterende - in dit geval "overzomerende" - gepensioneerden, "expats" die een zaakje begonnen, rentenierende oudjes die het hier leuker, goedkoper en warmer vonden dan thuis of gewone vakantiegangers... je hoort op de terrassen hier meer Vlaams spreken dan in een gemiddeld Brussels café. 

Het is een plezant koppel die hier al jaren komen en de brave mens wil absoluut dat we samen eens op de foto staan... maar ik bezweer hem dat zoiets perfect lukt door middel van een selfie... en eigenlijk is dat nog waar ook... denk ik!?

20160821_105209.jpg

 Na een redelijk prijzige pint en dito sangria zeggen we dag aan de mensen en kuieren verder...

20160821_114040.jpg

en nemen onderweg een kijkje aan een zandkasteel... en een kiekje... dat laatste kost mij wel een "vrijwillige" bijdrage van 50cent, maar toegegeven, de man heeft zijn best gedaan!  

20160821_112650.jpg

20160821_112701.jpg

De hele toestand hier is relatief nieuw: in de jaren 50 was Los Cristianos een vissersdorp met een paar huizen en van Las Americas was gewoon nog geen sprake...een oud historisch centrum is hier dus gewoon niet... geen smalle steegjes, pittoreske huisjes of andere antieke bezienswaardigheden.

Maar als er één ding is waar ze hier geen gebrek aan hebben, dan is het shopping centra... heel het stadje blijkt gewoon één groot shopping centrum... boulevards vol hotels, shopping centra en tussenin hier en daar bar-restaurants, meer is er eigenlijk niet... en ze liggen er allemaal zeer chique... maar ook zeer rustig bij.

Blijkbaar is het in Los Cristianos op zondag markt... een héél grote markt... en is het daarom dat het hier zo kalm is.

20160821_115325.jpg

20160821_115347.jpg

20160821_120901.jpg

20160821_121049.jpg

20160821_121504.jpg

20160821_121513.jpg

20160821_121609.jpg

Mijn zoon, soms al zo onhandig als zijn teerbeminde vader, heeft bij de verbouwingen van zijn huis op een gegeven moment een forse brok muur los gekapt en toen die naar beneden donderde lag zijn GSM toevallig net onder de valroute... en dat ding bleek op de koop toe niet bestand tegen de impact van een brok baksteen en pleister. Hij drentelt sindsdien kommer- en smartfoonloos door het leven... hetgeen bij momenten grote ergernis genereert bij zijn moeder. Hij is tegenwoordig namelijk zo goed als onbereikbaar en we hebben dus het plan opgevat om hem een nieuwe te kopen... en waar kan je dat dus beter doen dan in het shopping-paradijs "par excellence", Playa de las Americas... en 't is hier dan nog taxfree ook!

We herinneren ons dus plots dat plan, duiken een overdekt centrum in en gaan prompt op zoek naar een smartfoonwinkel of iets van die soort.

20160821_122551.jpg

20160821_120640.jpg

20160821_122227.jpg

20160821_122518.jpg

20160821_122530.jpg

Maar dat valt vies tegen!

We struinen bijna een uur lang de ene "mall" na de andere af en komen allerhande winkels tegen, maar de schaarse shops waar ze elektronica verkopen zien er best mooi uit, maar echte smartfoons of gsm's zijn schaars en we hebben grote twijfels over de kwaliteit en vooral "echtheid" van de aangeboden waar.

We besluiten het aankoopplan "on hold" te zetten en op de luchthaven eentje op de kop te tikken!

(maar later zal blijken dat er daar absoluut geen telefoonwinkel voorhanden is, zodat we begin september met lege handen thuis komen... en mijn kroost gewoon verder wreed rustig en mobiel onbereikbaar door het leven kan huppelen)

We komen onderweg wel andere leuke dingen tegen... plezante stoelen bijvoorbeeld!

20160821_115658.jpg

Die niet te koop zijn!

We ontdekken ook waar het volk dat niet naar de markt is, zich op zondagochtend pleegt op te houden!

20160821_122851.jpg

20160821_122856.jpg

20160821_123015.jpg

20160821_123028.jpg

"gelijk het haar op de hond"... noemen ze zoiets, geloof ik!

Al zijn onze zwembaden niet zo blauw, we besluiten dat het bij ons toch lekkerder  en vooral rustiger liggen is!

20160821_123148.jpg

We wandelen weer naar de dijk en de zee blijkt ook veel rustiger dan dat zwembad... nu ja, je hebt golven en rotsen en dikke keien en je moet oppassen voor surfers en het zal wel veel kouder water zijn... uiteindelijk is 't handiger en meer comfortabel aan dat overvolle zwembad dan hier... maar toch...

We volgen de dijk helemaal rond het centrum... tot we aan het begin van onze Avenida Dominguez uitkomen en hebben nog een half uurtje tijd over, dus gaan op zoek naar een café of bar, passeren een paar mooie doch verlaten hoekjes en vleien ons neer op het terras van een pizzeria. 

20160821_124114.jpg

20160821_124147.jpg

20160821_125101.jpg

20160821_125259.jpg

20160821_131538.jpg

20160821_131520.jpg

De jongedame kan het niet echt bevatten dat we niet willen eten... het is 13.15u en in Tenerife gaat blijkbaar zowat iedereen dan aan tafel... maar wij blieven enkel een glas witte wijn.

De wijn is lekker, we staan op tijd aan de halte te wachten, de bus is stipt op tijd en tegen twee uur gaan wij aan tafel... bij ons... all inclusive!

wink

Dat hebben we dus ook gehad: met de bus naar Las Americas / Los Cristianos... een best leuke uitstap, aar meer dan een halve dag moet dat voor ons echt niet zijn!

De volgende trips gaan we wel iets langer en verder weg... en de eerste is naar Agana... een "VIP-tour" naar de oude hoofdstad en het gebergte op de oostelijke punt van Tenerife!

Onze eerste echte via Nele-van-Thomas-Cook georganiseerde trip is dus de "VIP-tour".

Op de voucher staat vertrek om 8.15u met de vraag liefst 10 minuutjes vroeger stand-by te zijn... we zitten dus vanaf 8 uur op de uitkijk en zien stipt op tijd een Range Rover van de firma Tamaran de parking oprijden, 't is geen volgens ons niet het juiste model, maar blijkt wel degelijk onze VIP minibus. 

20160823_081227.jpg

De chauffeur, een vriendelijk man met een beetje overgewicht en ademtekort kruipt steunend uit zijn Jeep, neemt onze voucher in ontvangst en we zijn weg... we pikken onderweg nog een koppel op en draaien dan de snelweg op en zetten koers naar het Westen... de andere richting uit. Ik zit vooraan, heb een redelijk goed richtingsgevoel en een reisgids met kaart bij de hand en pols dus voorzichtig naar de bestemming en de driver legt steunend uit dat we eerst naar een verzamelpunt gaan en daar de definitieve groepen per voertuig gaan vormen.

20160823_084938.jpg

20160823_085147.jpg

Dat verzamelpunt ligt op de parking van GRAN SUR, een groot shoppingcentrum vlakbij de snelweg ten noorden van Costa Adeje. Wij hebben geluk, nu ja, ik toch: de groepen worden verdeeld per taalrol en wij blijven in onze Range Rover. Ik vooraan naast de chauffeur, Martine helemaal achteraan naast een Vlaamse dame die alleen op stap is en op de bank in het midden wurmen zich 3 Nederlanders... een vriendelijke stevige man met twee nog iets meer uit de kluiten gewassen dames. Ze passen net op de bank en zitten bijgevolg muurvast. De dikste van de drie werpt begerige blikken naar mijn positie op de voorzetel, maar de chauffeur maakt mijn dag goed. De policy is om "families as much as possible together" te steken... maar als de alleenstaande dame liever bij Martine zit en ik het niet erg vind om alleen vooraan plaats te nemen, dan is het OK. Het is OK voor ons.

innocent

Stipt om negen uur rijden we weer de snelweg op: een verzameling van 5 minibusjes en de Range Rover en onze "driver" is duidelijk de chef van de kolonne: hij rijdt achteraan en zorgt dat de boel samenblijft. Er zijn twee Nederlandstalige voertuigen maar de Vlaamse gids is chauffeur van het andere busje en die van ons spreekt enkel Spaans en een beetje Engels. Veel uitleg krijgen we dus niet onderweg.

20160823_093122.jpg

Ze hebben nochtans radioverbinding, maar in de plaats van dat systeem te gebruiken om info te verstrekken aan de andere toeristen, zitten ze onder mekaar te tateren en onze chauffeur heeft daarbij continu het hoogste woord... om te bevestigen dat we nog volgen en te melden dat iedereen die of die camion goed voorbij is geraakt en dat er een snelle motard achterop komt en dat ze vooraan iets meer snelheid mogen maken of iets moeten inhouden en dies meer... hij dirigeert zijn troepen met ferme hand naar het oosten, maar wij vernemen geen knijt over al wat we onderweg tegenkomen... ik volg wel met de reisgids op de schoot en hou de geprangde Hollanders en de Vlaamse dames-achterbank op de hoogte van de situatie.

20160823_100418.jpg

Precies een uur later staan we in San Cristobal de la Laguna, de oude hoofdstad, waar we van onze gids op een parking wel een uitgebreide uitleg krijgen over de trip en waar we al gepasseerd zijn en waar we ons nu bevinden en wat we daar allemaal gaan doen... en daarna trekken we in groep de stad in.

IMG_0354.JPG

IMG_0357.JPG

IMG_0358.JPG

IMG_0359.JPG

Het is een mooi stadje, gesticht eind 15e eeuw en sinds 1999 door Unesco erkend als werelderfgoed. Het was in die tijd één van de eerste steden die zonder verdedigingsmuren werd aangelegd en had een heel bijzonder grondplan: de straten werden aangelegd in dambordpatroon en het werd door de Spaanse veroveraars in Midden- en Zuid Amerika als voorbeeld genomen voor verschillende andere nieuwe steden ginder achter.

Mij doet het wat denken aan Cabo Verde... niet zozeer het stadje zelf, maar de stijl van de huizen.

IMG_0362.JPG

Onze gids vertelt honderduit over de functie van de vensters en balkons en de torens in de kloosters en ik vergeet prompt het meeste... het enige wat ik me vaag herinner is dat de nonnen en andere dames de mogelijkheid hadden naar buiten te loeren naar de passanten zonder zelf gezien te worden.

IMG_0363.JPG

We bezoeken het Casa Alvarado Bracamonte, waar het toeristenbureau zit rond een mooie binnentuin en daar krijgen we bericht dat we nu een dik uur vrije tijd hebben om op eigen houtje nog een toertje te doen en tegen kwart voor één worden we terug verwacht op het Plaza Del Cristo.... daar is een markthal én een café met terras heb ik bij het toekomen gemerkt, dus dat komt wel goed!  

We bezoeken eerst even verder de kathedraal, waar duidelijk te merken is dat in vroeger tijden massaal zilver en andere rijkdommen door de Spanjolen uit de Nieuwe wereld werden weggesleept om er "thuis" hun kerken mee te verfraaien en waar ze nu toevallig ook net de grote luster aan het poetsen zijn...

IMG_0365.JPG

IMG_0366.JPG

IMG_0367.JPG

IMG_0368.JPG

IMG_0370.JPG

en wandelen dan rustig door de straatjes terug langs een andere gesloten kerk en nog een andere - afgebrande - kerk en een paar stemmige pleintjes en plantsoenen. Van één ding hadden die Spanjaarden wel genoeg in voorraad en dat zijn religieuze gebouwen... afgezien van de kathedraal staat het centrum ook nog vol kloosters, kerken, kapellen en soortgelijke toestanden.

IMG_0372.JPG

IMG_0371.JPG

IMG_0373.JPG

IMG_0376.JPG

IMG_0375.JPG

IMG_0377.JPG

een kwartiertje voor tijd staan we aan de overdekte markt...

IMG_0378.JPG

IMG_0379.JPG

IMG_0380.JPG

IMG_0381.JPG

en installeren ons op het terras van de enige bar, met zicht op het plein, waar seffens de groep normaal gaat verzamelen als alles goed gaat... maar eerst haal ik onszelf een pint en frisdrankje (bij gebrek aan wijn)

20160823_112639.jpg

We vertrekken mooi op tijd uit La Laguna en bollen resoluut richting Las Mercedes en dan de bergen in langs de enige weg naar het oostelijke massief van Anaga.

De eerste halte is boven op 950 meter hoogte aan de mirador van de "Ermita de la Cruz de Carmen".

20160823_121626.jpg

20160823_122030.jpg

20160823_122052.jpg

Een paar kilometer verder stoppen we weer even op de Pico del Inglés.

20160823_123928.jpg

20160823_123842.jpg

20160823_123805.jpg

20160823_123739.jpg

En na al die schitterende vergezichten is het tijd om af te zakken naar de kust en daar ergens een hapje te eten. Aan de "Cruce de Bailadero" nemen we een klein baantje naar beneden, duiken een tunnel in en volgen dan de weg richting Taganana... Het landschap is prachtig, maar we gaan seffens precies onder de wolken zitten... die kolken aan de noordkant van het gebergte tegen de flanken van de bergen aan en wij moeten daar seffens naar beneden... maar we zijn er nog niet!

20160823_130237.jpg

20160823_130334.jpg

20160823_130344.jpg

20160823_130852.jpg

20160823_130041.jpg

Het is een redelijk smalle baan met toch wel wat verkeer en onze chauffeur is onophoudelijk via de radio bezig met de verkeerssituatie voor, achter en naast ons door te geven aan die vijf voor ons. Je zou zo denken dat de mannen achter het stuur van die minibusjes ook wel zien dat er bochten zijn... of tegenliggers afkomen, maar die van ons is daar precies niet echt van overtuigd. Trouwens, ondanks al dat gekwebbel rijden we ons tussendoor al wel eens bijna vast omdat er tegenliggers  - duidelijk moedwilligaards!  - niet willen wachten voor de bocht tot onze kolonne door is. Kreunend en zuchtend doet hij dan zijn beklag tegen de micro en tegen mij... ik beaam volmondig... tegenliggers... ze moesten het verbieden... Madre Madonna Misericordia! undecided

20160823_130221.jpg

Tijd om te stoppen hebben we niet meer: de bazin van het restaurant in Benijo heeft viskes gebakken... of vlees of kip, al naargelang je besteld hebt vanmiddag in La Laguna, daar moest ieder zijn wensen overmaken aan de gids en die heeft ondertussen onze komst én keuze telefonisch overgemaakt.

20160823_132644.jpg

na een half uur draaien en keren waarbij we rakelings langs rotsen, muurtjes, vangrails en tegenop komende voertuigen scheerden, zijn we beneden aan de kust, stuiven door Taganana en langs Bajo El Roque, wurmen ons door de file in Benijo en staan 10 minuten later voor het restaurant El Fronton.

20160823_133144.jpg

We hebben geen idee of het eten goed gaat zijn, maar de ligging en het panorama zijn alvast 4 sterren waard.

 

20160823_135417.jpg

20160823_135319.jpg

20160823_135259.jpg

Het strand ligt 75 meter lager en je kan er via een paadje naartoe, maar ik heb geen zwembroek mee, 75 meter dalen én nadien klimmen lijkt me wat overdreven én bovendien is de tafel gedekt!

We schuiven dus mee aan!

20160823_135439.jpg

Sommigen "voor de vlees"... en ik "voor de vis"!

20160823_140416.jpg

Wij - de vis kiezers - krijgen een "wreed grellig" beest voorgeschoteld, met twee patatjes als garnituur, maar er staan potjes mojo-saus op tafel en kommen gemengde sla... en de wijn is wat scherp, maar - indien aangelengd met water - zeer drinkbaar. Kortom... een kwartier later heb ik goed gegeten!

20160823_133517.jpg

We nemen nog een laatste fotootje van het landschap en moeten dan alweer instijgen. Dezelfde weg terug naar boven door de tunnel en in El Bailadero linksaf en dan aan de zuidkant naar beneden tot in San Andrès.

20160823_150035.jpg

20160823_150053.jpg

20160823_150103.jpg

20160823_150932.jpg

20160823_151040.jpg

20160823_151548.jpg

20160823_151652.jpg

Ik tracht vanuit mijn raampje onderweg wat foto's te nemen van de stranden aan de noordkant en van de beklimming van het gebergte en de wolken boven en nadien van de afdaling naar de zuidkust... met wisselend succes....

IMG_0384.JPG

IMG_0385.JPG

We houden nog een korte fotostop en om kwart voor vier staan we aan het zandstrand van San Andrès, de Playa de las Teresitas.

In 1973 werd op bevel van Franco 270.000 ton zand uit de (toenmalige) Spaanse Sahara per schip overgebracht naar hier om een artificieel zandstrand aan te leggen van meer dan een kilometer lang. Twee pieren aan de zijkant en een lange golfbreker voor het strand, zorgen dat de boel niet wordt weggespoeld en een bos palm- en andere bomen, een promenade en bijhorende strandbarretjes maken het plaatje compleet.

Het is volgens de boekjes het mooiste strand van Tenerife... en dat zal dan wel zo zijn zeker.

Wij krijgen 10 minuutjes fotostop.

20160823_154634.jpg

20160823_154414.jpg

20160823_154444.jpg

20160823_154340.jpg

Het zicht op de boorschepen(?) voor de kust krijg je er als toemaatje bij.       

Na tien minuten zit onze strandtijd er op, douchen hoeft niet... hoewel dat zou welkom zijn... 

20160823_154534.jpg

We beginnen nu aan de voorlaatste etappe: de volgende stop is Candelaria, waar we - volgens de gids - wel tijd gaan krijgen om iets te drinken.

20160823_161206.jpg

Het is iets meer dan 25 kilometer bollen en eens de haven en het stadscentrum van Santa Cruz gepasseerd, zitten we op de snelweg en gaat het in vliegende vaart naar het zuidwesten.

Om half vijf draaien we het plein op voor de basiliek van Candelaria. Het is een bedevaartsoord voor pelgrims die hier de "Virgin de Candelaria", de patroonheilige van de Canarische eilanden, komen vereren. 

Wij krijgen een klein half uur vrije tijd om het plaatsje te bezoeken.

20160823_163838.jpg

20160823_164141.jpg

20160823_163656.jpg

We nemen een kijkje in de basiliek, staan even te gapen naar het schrijn van de Heilige Maagd en stappen dan buiten tot aan het zwarte strand, waar één dappere de keien trotseert...

20160823_163804.jpg

We nemen een paar kiekjes van de rij beelden van de negen Menceyes, de stamhoofden die het eiland bestuurden voor het werd veroverd door de Spanjaarden en houden dan nog net een kwartier over om een terrasje te doen.

20160823_163907.jpg

20160823_163553.jpg

Er zit niet zo heel veel volk op het terras van bar Dorada, maar we hebben toevallig de traagste "serveuze" van Zuid-Tenerife en omstreken getroffen. Het duurt een eeuwigheid voor ze de bestelling komt opnemen en Martine heeft haar wijntje nadien vrij snel, maar wat betreft mijn pint blijkt er ergens tussen terras en toog een misverstand geweest te zijn dat niet zomaar gelosbaar blijkt... kortom, ik wacht en wacht en vraag wat er scheelt en of het nog gaat in orde komen, maar het glas bier geraakt maar niet tot aan het tafeltje. Ondertussen zitten we qua uur van samenkomen aan de busjes al in de blessuretijd en net als ik denk van het dan maar af te trappen, serveert ze dan toch mijn cerveza.

Op dergelijke momenten is het best handig als je een glas in één teug kan binnenkappen... we zijn maar een paar minuten te laat op de afspraak!

Even later klimmen we het stadje uit, draaien de snelweg op en zetten er weer flink vaart achter: onze Range Rover jaagt de meute minibusjes voor zich uit en even voorbij de afslag naar de luchthaven draaien we de weg af naar San Blas en zit de trip er op.

Het is net geen half zes voorbij als we ons neerploffen op het terras van de bar en een gin-tonic en glas cava bestellen om wat te bekomen van onze VIP-tour.

 

Je kan met dezelfde maatschappij een Jeep-tour doen, naar o.a. La Gomera... en een paar dagen later ondernemen we ook die tocht... maar gezien we al voor achten worden opgehaald en het ontbijt pas begint vanaf zeven uur dertig, hebben we een "early breakfast" besteld, dat houdt gewoon in dat je al vroeger binnen mag... en dat nog niet alles voorhanden is, maar je kan toch al een stevig en uitgebreid ontbijt binnen stouwen... én in een zeer rustige sfeer!

20160825_072322.jpg

We staan weeral de gevraagde 10 minuten vroeger op appel, maar er is nog geen Jeep te zien, er staat op de parking wel een witte Landrover Defender, waar een kerel verwoed aan de ruiten staat te poetsen... ik kijk verwachtingsvol in zijn richting maar hij gebaart van krommenhaas en kuist voort en ik neem dan maar een fotootje, niet van Martine op de bank zoals vorige keer, maar van de cactussen naast de deur.

IMG_0392.JPG

'k Heb ooit ook zo een hele grote meegebracht naar huis, toen de RTT-bibliotheek definitief werd gesloten wilden ze dat mormel weggooien en ik had de onzalige "groene" gedachte hem te redden van de container en thuis een ereplaats en nieuw leven te geven. Hij was echter niet echt welkom door mijn madam, ze vond het een mottig en veel te groot ding. Hij werd dus na een tijdje verbannen naar het tweede verdiep en verkommerde daar... vooral omdat ik hem systematisch vergat te gieten... en zelfs cactussen (of zijn die dingen van een andere familie?) kunnen blijkbaar toch niet helemaal zonder vocht.

Deze staan er iets florissanter bij, hoewel, véél regenen doet het hier nu ook niet... één of andere tuinman moet die bakken regelmatig een klein beetje gieten, peins ik.   

 

Stipt op het afgesproken uur stopt de poetsende kerel even verder zijn vod weg, stapt in zijn jeep en rijdt de 10 meter dichterbij tot pal voor onze neus. Het is dus toch onze jeep. Hij - de chauffeur - is van dichtbij gezien niet echt piepjong meer, maar op het eerste zicht nog wel zeer vitaal... hij checkt de voucher en huppelt rond de jeep, trekt galant de deur open voor Martine en stelt zich dan voor.

We maken kennis en de opa - Albert of is 't Albertooo? - blijkt perfect Vlaams te spreken: hij heeft zijn hele leven in Vlaanderen gewoond en gewerkt en trok na zijn pensionering weer naar de "roots" en die lagen - en liggen nog altijd - hier in het dorpje Vilaflor op de flank van de Cañadas.

Hij verdient een centje bij als chauffeur bij het excursiebedrijf Tamaran en tatert honderduit terwijl we naar het hotel Vincci naast ons sjezen, waar nog een koppel moet opgehaald en dan gaat het weer naar het TAMARAN-verzamelpunt op de parking voorbij Playa de las Americas, zoals vorige trip.

Ik zit vooraan en heb daar al een beetje spijt van... hij raast met de jeep tegen een rotvaart doorheen de "urbanizacions" rond de Golf del Sur, we vliegen echt laag en eens op de snelweg geeft hij nog wat gas bij. Ik bedenk dat vooraan rechts de gevaarlijkste plaats is, maar dat zo een Landrover heel degelijk en stevig in mekaar zit... en met die troostende gedachte klem ik mij vast aan de deur en het dashbord en we staan even later in een recordtijd op de parking achter het magazijn.  

Daar worden weer de groepen per taalrol heringedeeld, wij blijven bij Albert(o), maar ik wordt naar de achterbank verwezen, naast Martine... er rijdt een koppel met 2 kinderen mee met ons en traditiegetrouw worden families zoveel mogelijk samen gezet. De vader kruipt dus vooraan en ik haal opgelucht adem... tot ik besef dat we langs de achterklep in dat ding moeten kruipen en er dus ook niet zomaar uit gaan geraken, gesteld dat we uit het decor vliegen...

IMG_0393.JPG

We geraken toch al heelhuids in de haven en iets na negenen schuiven we aan om de ferry naar La Gomera op te rijden... nu ja, de chauffeurs rijden de jeeps er op, wij moeten te voet inschepen!  

IMG_0394.JPG

20160825_092952.jpg

Half tien stipt varen we de haven uit...

20160825_093023.jpg

IMG_0395.JPG

De overtocht duurt iets minder dan een uur... tijd genoeg om wat te zonnen en nadien op verkenning te gaan... of gewoon wat naar de zee en de eilanden te zitten kijken...

20160825_095507.jpg

20160825_095413.jpg

20160825_100952.jpg

IMG_0397.JPG

IMG_0398.JPG

20160825_102333.jpg

10 minuten voor aankomst verzamelen we aan de trap, volgen braaf de gidsen en chauffeurs naar het ruim en kruipen weer in onze jeep... het canvasdak is nu open gelegd, als we ergens in vliegen kunnen we er toch al langs daar uit.

IMG_0399.JPG

20160825_105522.jpg

Om half elf meren we aan in San Sebastian en onze kolonne rijdt als één van de eersten de wal op... en zet koers naar het binnenland, waar we even later stoppen aan een panoramaparking om een gezamenlijke uitleg te krijgen van onze gids, die zit weeral in een andere jeep en ze hebben nu zelfs geen radioverbinding, maar als het moet kan Albert ook wel één en ander vertellen, vermoeden wij. 

20160825_104044.jpg

20160825_104611.jpg

20160825_104717.jpg

We gaan het binnenland in (er is gewoon geen baan langs de kust), de bergen op tot boven 1000 meter en dan afbuigen en afdalen naar Hermigua, waar we een kweekcentrum van Aloë Vera zullen bezoeken en een stop maken een bananenplantage en dan langs het kustdorp Agulo en daar terug de bergen in, rechts voorbij de Embalse de las Rosas (een stuwdam met bijhorend meertje) en langs kleine wegeltjes een natuurreservaat in om tegen een uur of één te gaan lunchen in Restaurant Roque Blanco en daarna rijden we zowat dwars door het cntrum van het eiland doorheen het Parque Nacional Garajonay, stoppen nog aan een oude krater de "Laguna Grande" en dalen dan weer af naar de haven...

een fijn plan... volgens mij... ik neem nog een kiekje van Martien voor onze Defender en we zijn weg... een half uur bochten en stijgen en dalen tot aan de Aloë Vera's.  

 

20160825_105309.jpg

IMG_0400.JPG

IMG_0401.JPG

IMG_0403.JPG

IMG_0402.JPG

IMG_0404.JPG

In de verte boven zee schijnt de zon, maar in de bergen is het redelijk dik bewolkt en hoe hoger we stijgen, hoe frisser het wordt.

Martine wurmt zich in haar pulleke maar ik hou vol in mijn T-shirt... 'k moet enkel oppassen dat mijn "Catalaanse" klak niet af waait... de kolonne houdt er een flink vaart in en de afgronden zijn diep... als ze hier weg waait, ben ik ze kwijt voor altijd... en in dit stukje Spanje hebben ze geen klakken van "Catalunya" in voorraad, peins ik. 

IMG_0406.JPG

IMG_0408.JPG

IMG_0409.JPG

IMG_0411.JPG

Onze Alberto geeft onderweg veel info... over alles en nog wat en houdt regelmatig zeer gevat en attent in... voor een fotootje of om iets aan te wijzen langs de kant. De snelheid zakt ondertussen wel een beetje als de weg smaller wordt in de afdaling naar de vallei van Las Cabezadas en Hermigua... maar het tempo blijft stevig en telkens we even stoppen, moet Albert flink gas geven om terug aan te pikken...

Ik verdenk hem er na een tijd van dat hij het expres doet: zien dat hij de laatste rijdt en tussendoor zo even wachten om dan plankgas door de bochten te kunnen scheuren...  een beproefde methode die we zelf plegen te gebruiken telkens als we in Egypte op Quad-tour trekken...

(Aan tafel zullen diezelfde middag mijn medereizigers mij bevestigen dat ze zo ongeveer dezelfde indruk hadden.)  

IMG_0416.JPG

Om half twaalf komen we van een heel smal wegeltje weer op de grote baan in de vallei en parkeren ons... we staan vlak boven de Aloë Vera plantage. Het volgende half uur worden we uitgebreid ingewijd over de weldoende kenmerken van deze wonderbaarlijke planten.

IMG_0418.JPG

IMG_0419.JPG

20160825_113347.jpg

IMG_0420.JPG

20160825_115755.jpg

terwijl we allemaal eens mogen proberen hoe lekker de blubber uit planten wel aanvoelt op je velletje en we nadien worden uitgenodigd om een piepklein glaasje van één of andere drank "op basis van" te proeven, komt buiten de zon er door en wordt het dadelijk warm... om niet te zeggen heet.

Ik kuier wat rond en bestudeer de omgeving, maar de aanplant ligt strategisch goed... toch voor de eigenaar: er is in geen velden of wegen een bodega of bar te bespeuren...       

20160825_115823.jpg

20160825_120738.jpg

20160825_115802.jpg

20160825_120729.jpg

Rond de middag zijn de meeste inkopen gedaan en zitten en staan we wat te wachten op het vertrek naar de volgende halte...

Die ligt nog geen kilometer verder, we duiken na 100 meter op de grote baan links een wegeltje in dat langs een hele verzameling bananenplantages loopt en stoppen even verder... 

IMG_0421.JPG

20160825_121844.jpg

De gids trekt met ons tot tussen de bananenbomen en geeft een heel deskundige uitleg over de soort en hoe ze worden gekweekt en geoogst en verwerkt en hoeveel er aan één boom groeien én... we weten nu het antwoord op de vraag "waarom zijn de bananen krom"!

cool

20160825_121831.jpg

20160825_122221.jpg

20160825_122745.jpg

Ik ben niet echt wild van die dingen... bananen behoren niet echt tot mijn lievelingsfruit, maar de uitleg is interessant en we reizen om te leren nietwaar!

Een kwartiertje later kruipen we - iets slimmer dan tevoren - weer langs achter in onze jeep en Alberto trapt hem vrolijk op zijn staart... we rijden langs het riviertje, dat een paar meter naast en onder ons vloeit, ontdekken dat er hier niet alleen bananen groeien maar dat naast het water het vol staat met papyrus en een paar honderd meter verder moeten even steil omlaag, door het water en dan steil omhoog om naast een dieper liggende plantage aan de andere oever verder naar zee te rijden... Alberto is in zijn element en terwijl wij napraten over papyrussen en platanas en dies meer, denkt hij dat we in de Boucles de Spa zitten.

IMG_0424.JPG

IMG_0425.JPG

Als we aan het strand - of wat daar hier moet voor door gaan - arriveren, is er van de achterliggende jeeps geen spoor meer te zien...  

Er zijn er wel twee voor ons en we verlaten de vallei en beginnen aan de beklimming van de berg richting Agulo, maar er volgt nog steeds niemand.      

IMG_0427.JPG

We stoppen even halfweg... geen jeeps meer te zien achter ons, maar je ziet wel mooi de Teide op Tenerife liggen... 60 km van hier!

20160825_124359.jpg

Alberto wordt toch wat ongerust en overlegt met de andere twee chauffeurs, er wordt gebeld voor meer info en we vernemen dat er een jeep in panne staat en dat wij alvast gaan door rijden naar het restaurant, want daar wachten ze seffens met het eten!

IMG_0431.JPG

IMG_0433.JPG

IMG_0435.JPG

IMG_0437.JPG

We rijden door een geweldig landschap, met schitterende vergezichten, genieten voluit en een half uur later staan we aan la Roque Blanco , een restaurant op een kam, 800 meter hoog en met fantastisch uitzicht op de vallei van Vallehermoso.

 

20160825_130906.jpg

IMG_0439.JPG

IMG_0438.JPG

Ik ben het al gezegd, maar de natuur is prachtig... en het eten ziet er ook niet slecht uit.

(De foto is wat "flou", maar de kip en aardappeltjes en groenteschotel waren lekker... echt lekker!)

20160825_132540.jpg

Terwijl wij aan tafel gaan is er nog steeds geen spoor van de andere jeeps, maar nu sijpelt er wel meer informatie binnen...

Blijkbaar was er geen panne, maar is er een ongeluk gebeurd, een redelijk zwaar!

20160825_140654.jpg

Na een klein half uur komt de rest aan, maar we mankeren dus één jeep, die met 8 Italianen. De sfeer aan tafel is zeer bedrukt, zeker nu we de details vernemen: de bewuste Defender reed twee plaatsen achter ons in de kolonne en vlak na vertrek aan de bananen is hij van de baan geraakt.

Bij het kruisen van het riviertje is de - jonge en nog onervaren - chauffeur bij het naar boven rijden op de slijkerige helling, de macht over het stuur kwijt geraakt, de Defender is van de weg geschoven en de talud in gedonderd... recht de bananenbomen in... op zijn dak, nu ja, het canvas dak was open, dus de mensen zijn vast geriemd in hun autozetel, op hun hoofd die bomen in gevallen. Er zijn twee zwaar gewonden en de rest heeft snij- en schaafwonden... de chauffeur heeft zo goed als niks, maar de mens vooraan rechts(!) is er erg aan toe en kregen ze niet zonder hulp uit het voertuig. De jeep net achter ons heeft het zien gebeuren en is gestopt, net zoals die er achter, maar wij waren net al uit het gezicht... Iedereen is ondertussen overgebracht naar een ziekenhuis en meer weten ze momenteel niet.

Wij zijn er allemaal stil van... onze lunch is al binnen, dus gaan we buiten een luchtje scheppen en napraten en de meningen zijn gelijklopend... we vonden zelf al dat die mannen wat te macho achter het stuur zitten, ze rijden goed en kennen de route vermoedelijk op hun duimpje, maar het gaat veel te hard en als er dan een minder ervaren kerel tussen zit die kost wat kost de rest wil volgen, dan loop je risico's... Quod erat demonstrandum  

20160825_135908.jpg

Maar de show must go on: even later worden we binnengeroepen: er staat een demonstratie van de fluittaal van La Gomera op het programma en accident of geen accident, het programma zal worden afgewerkt! Een dame vergast ons dus op het "Silbo Gomero"... de vroegere inwoners communiceerden van berg tot berg op deze manier en tegenwoordig wordt ze zelfs terug onderwezen in de plaatselijke school.  

20160825_141103.jpg

Wij snappen van dat gefluit geen fluit... maar 't is wel indrukwekkend en plezant.

20160825_141534.jpg

Waar ik trouwens ook niks van snap is van het verbod op het lezen van Humo op de WC... of dat kan ik verkeerd hebben geïnterpreteerd.

tongue-out

Na de lunch hebben we een serieuze achterstand op het tijdschema opgelopen. We gaan het programma onderweg afhaspelen zoals voorzien, maar dus straks weinig of geen vrije tijd meer hebben in de haven. Nu ja, erg is dat niet... als we maar heelhuids terug thuis - of in dit geval op de boot en later in het hotel - geraken.

De rit doorheen het natuurpark verloopt rustig en we kunnen ons niet van de indruk ontdoen dat het tempo precies iets bezadigder is dan deze voormiddag... we rijden kilometers door een bosrijke streek en houden zoals gepland een stop op de Laguna Grande. 

20160825_151831.jpg

Ooit, héél lang geleden een krater, maar tegenwoordig al een paar miljoen jaren (kan ook meer of minder zijn, 't is bij benadering) een stoffige zandvlakte waar strikt genomen niet veel te zien is.

20160825_151753.jpg

Je kan er door het bos een wandeling van een 20-tal minuten maken tot op een panorama, waar eigenlijk ook niks te zien is... het uitzicht is met de jaren toegegroeid peins ik... je ziet vanuit het bos alleen andere bomen.

20160825_152158.jpg

20160825_152659.jpg

20160825_152843.jpg

Op een kwartier zijn we rond en staan dus ruim op tijd weer te kijken naar de zandvlakte... ik neem nog een foto van een boompje tijm en van een forse paardenbloem, die hier ook op stam groeit... die dingen groeien hier veel forser uit dan bij ons, maar dat zal aan de zuivere lucht liggen: blijkbaar is de luchtkwaliteit op La Gomera hier ongelooflijk goed, bij het beste van De Canarische Eilanden en omliggende werelddelen!

20160825_153737.jpg

Even later vertrekken we voor het laatste traject, de doorsteek van het natuurpark en daarna de afdaling naar de kust,

20160825_155636.jpg

maar we houden op 1100 meter hoogte nog wel een fotostop aan de Roque de Agando, een spectaculaire rotsformatie in een prachtig landschap... het doet wat denken aan Spielberg zijn berg uit "Close Encounters of the Third Kind"... het is een indrukwekkend mooie plek, maar met een dramatisch "randje": in 1984 woedde er een grote bosbrand in de streek en ongeveer op deze plek geraakten een groep brandweerlui ingesloten... er vielen 20 slachtoffers en een roestkleurige gedenkplaat staat naast de parking ter herinnering van het drama.

20160825_155855.jpg

20160825_160447.jpg

20160825_160441.jpg

20160825_160043.jpg

20160825_160113.jpg

We klauteren een kwartiertje rond, passen goed op, want er zijn vandaag al genoeg accidenten gebeurd en vatten dan de afdaling aan, terug naar San Cristobal, de haven en de veerboot.  

  20160825_162134.jpg

20160825_162157.jpg

20160825_162250.jpg

20160825_162148.jpg

Na een laatste korte stop voor een fotootje rijden we om half vijf de haven binnen... waar ik in de verte precies een bekend silhouet zie liggen.

20160825_163758.jpg

We hebben nog iets meer dan een half uurtje vrije tijd, door de vertraging vanmiddag is er dus geen mogelijkheid meer om het stadje te bezoeken, maar er is een bar vlak naast de haventoegang en het lukt nog wel om daar iets te drinken. 

20160825_170034.jpg

20160825_165827.jpg

20160825_170023.jpg

en weeral goed op tijd schepen we in en varen stipt de haven uit  

20160825_173537.jpg

20160825_173648.jpg

De driemaster kennen we niet, maar het cruiseschip, dat zijn we al eens tegengekomen: Deze zelfde Aida lag een maand geleden in Honnigsvag aan de Noordkaap en liep net de haven uit toen wij met de Koningsdam arriveerden... ik ben er absoluut zeker van... die gruwelijk lelijke schildering van een mond en ogen op zo een mooi wit schip, dat vergeet je niet zo direct!               

20160825_173714.jpg

De overtocht verloopt vlekkeloos, we zien wel geen dolfijnen of walvissen en 't is geen cruise, maar toch een leuke boottocht.

20160825_182135.jpg

Om twintig na zessen kruipen we weer in de Defender en rijden vanuit de haven weer rechtstreeks naar het hotel. Alberto babbelt iets minder dan vanmorgen en is precies iets kalmer ook, maar op de snelweg blijven we toch op het linkervak hard meevolgen met het andere verkeer. Ik verneem nog wel dat de firma het niet leuk vindt dat Land Rover is gestopt met de productie van "Defenders"... zijn baas heeft er nog een tiental kunnen bestellen, maar daarna is het gedaan met nieuwe aan te schaffen...

Tja... ze gaan moeten zorg dragen voor die dingen en er niet te veel in bananenplantages mee duiken, denk ik dan... in stilte!

Het is weeral iets voor zeven als we afgezet worden aan het hotel, net op tijd voor het eerste aperitief!

Ziezo!

Al onze uitstappen te voet, met shuttlebus of georganiseerd door Tamaran zitten er op... we hebben nog wel twee dagen een auto gehuurd, maar daar vertel ik over in een aparte blogpost.

Dit is al een heel lange post geworden... Fredje gaat anders veel te veel moeten scrollen bij het lezen van het vervolg.

cool

  

       

 

    

  

   

             

18:55 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |