24-10-16

Masca, Teide... zelfs piramiden, met een Captur... en dat is géén cabrio!

Voor ons laatste weekend op Tenerife hebben we een auto gehuurd bij Nele, de onvolprezen hostess van Thomas Cook. Een cabrio... normaal een Peugeot 308 CC of "vergelijkbaar", kwestie van ons een beetje thuis te voelen in dat ding.

Zaterdagochtend tegen 9 uur wordt hij geleverd en ik zit net met Nele - die dan zitdag heeft in het hotel te babbelen over onze wedervaren op La Gomera als er een kerel in een kostuum van Viacar binnen wandelt. Hij vraagt of ik "mister Lemberts" ben en het lijkt me gelijkend genoeg om te bevestigen... buitenlanders hebben sowieso moeite om Lambrechts correct uit hun strot te knijpen... behalve Hollanders misschien... hoewel die geven ook graag een Angelsaksisch accent aan de zaakjes.  

Hoe dan ook, we stappen samen naar de parking op waar hij me trots een wit autootje aanwijst dat in de verste verte géén cabrio lijkt te wezen.

20160829_081920.jpg

Ik gaap wat verbluft naar het ding, een Renault "Captur" staat er op de achterkant en meld hem dat er een vergissing is. Hij checkt zijn paperassen en nee hoor, niks vergissing, ik heb wel degelijk een Captur gereserveerd. Aangezien Nele er toch zit, besluiten we om haar er bij te betrekken voor "neutrale" arbitrage en stappen dus weer naar de lobby. 

Nele zoekt haar documenten en ja hoor, categorie K op de folder en prijslijst van de firma is wel degelijk een Peugeot 308CC of Renault Mégane cabrio. De brave kerel duikelt echter een ander document op waar categorie K dus wel degelijk een Captur betreft. Nele heeft een "wrong list".

Zij legt hem uit dat dit de lijst is die ze deze zomer van de firma zelf ontving en dat het dus voor haar de enige valabele is. Ze bezweert me dat ik recht heb op de juiste auto en - als ik dat wil - moet de kerel dan maar een Peugeot gaan halen.

We houden beraad.

Als de auto dient omgewisseld, moet hij met deze eerst terug naar de firma, daar eentje zoeken van het correcte profiel, nieuwe documenten opmaken, hem laten poetsen en voltanken en terug naar hier komen... tja, dat gaat toch minstens een uur of langer duren. Ik bestudeer ondertussen het document en vraag om nog eens naar die Renault te gaan kijken. Het is een soort SUV, hij staat iets hoger op zijn poten... en we hebben airco en een achteruitrijcamera en ingebouwde GPS en alles er op en er aan. Ondertussen brandt de zon al ongenadig op mijn kop... het lijkt me plots een beter idee om in airco rond te bollen dan met het blote hoofd in de wind en de zon. Ik pols Martine en we gaan dus akkoord. Het wordt een Captur.

20160829_081952.jpg

Ik neem nog wel een kiekje van de deur en wijs hem op nog enkele kleine beschadigingen en dat die niet op het huurcontract staan vermeld, maar de Viacar-kerel verzekert me dat dit absoluut géén probleem geeft. Hij is al lang tevreden dat hij niet terug moet om van auto te wisselen. Sinds "Axel Opgelicht" op TV zijn we wat wantrouwig geworden in den vreemde, maar ik besluit deze jongeman het voordeel van de twijfel te geven.

Een half uurtje later zijn we ingeladen, zetten de airco aan, stellen de GPS in op Ten Bel en rijden voorzichtig de parking af.

Het is 21 jaar geleden dat we nog op Tenerife waren en we willen dus eerst eens gaan kijken wat er van ons toenmalige vakantieoord is overgebleven. We hebben zeker een keer of vijf in Ten Bel gelogeerd, in Primavera... en vonden dat toen altijd heel plezant... basic, maar plezant.

Onze GPS brengt ons probleemloos - in het Spaans - langs binnenwegeltjes tot aan de Costa del Silencio en we parkeren vlakbij het hoofdgebouw met zaal en de beroemde TEN BEL-toren.  

IMG_0465.JPG

Het weer is schitterend, maar de rest valt een beetje tegen.

IMG_0466.JPG

In de put - het ooit bruisende shopping centrum - zitten nog wel een paar cafeetjes en winkels, maar veel ambiance is er precies niet meer en het administratieve gebouw met de grote zaal staat te verkommeren.

IMG_0467.JPG

IMG_0469.JPG

IMG_0468.JPG

IMG_0470.JPG

We staan wat onwennig te kijken als er een paar koppels passeren, die in onvervalst Vlaams aan het roddelen zijn tegen mekaar. Ze bekijken ons nieuwsgierig, ik leg uit wat we komen doen en we geraken even aan de klap. Blijkt dat er hier nog veel Vlamingen zitten. De vakantiehuisjes zijn bijna allemaal verkocht en Primavera is bijvoorbeeld mooi opgeknapt, maar de gemeenschappelijke delen en het groen worden al lang niet meer onderhouden.

Het is een schande zegt één van de dames, het had nooit failliet mogen gaan, maar toen de verkoop wat minder werd en het onderhoud wat meer is de grote baas vertrokken - met het grote geld in zijn zakken - en de sukkels die hier hun zwart geld hadden geïnvesteerd, zaten met de gebakken peren. Ik beaam, maar ben niet helemaal zeker dat het zo is gegaan.   

IMG_0471.JPG

Het blijft wel een straf staaltje van ondernemerschap: een enorm vakantiecentrum uit de rotsgrond stampen op een plaats waar in de jaren 60 niks was, geen water, geen stroom, geen groen, enkel rotsen, een paar vissershuisjes met straatarme inboorlingen en zon... alle dagen zon.  

IMG_0483.JPG

IMG_0481.JPG

IMG_0482.JPG

IMG_0480.JPG

IMG_0479.JPG

Wat overblijft ligt er tegenwoordig een beetje triest bij... maar in Alborada, met zijn enorme zwembad naast de zee, daar is toch beweging.

We gaan een kijkje nemen in Primavera, onze vroegere stek... en dat valt wel goed mee.

IMG_0472.JPG

IMG_0477.JPG

IMG_0476.JPG

IMG_0474.JPG

IMG_0473.JPG

Het is nu een privé complex, maar de huisjes, tuinen en het zwembad zijn goed onderhouden en alles ligt er prachtig bij... maar redelijk verlaten... misschien slapen ze uit want was er gisteren een grote fiesta... dat zal dan wel niet in La Ballena geweest zijn, want die dancing is al lang dicht!

Na een half uur rondkuieren en gapen naar vergane glorie hebben we er genoeg van en rijden een paar kilometer verder naar Westhaven Bay... iets verder dan Maravilla.

Daar zit ook nog een Vlaamse eigenaar... hebben we op TV gezien in een programma van en met Heylen, geloof ik.

Maravilla  - in onze tijd het meer luxueuze deel van TEN BEL - bestaat trouwens ook nog, maar is door een stevig hek vakkundig afgesloten voor nieuwsgierigaards zoals wij.

20160827_103819.jpg

20160827_103829.jpg

Net als ik sta te fotograferen, gaat het hek open en rijdt er iemand buiten, maar ik durf toch niet binnen te glippen, voor hetzelfde geld geraken we er nooit meer uit en we hebben die auto nog nodig!

Ik parkeer mij even verder voor Weshaven Bay... het is bijna kwart voor elf, tijd voor een aperitiefje.

20160827_104019.jpg

20160827_110140.jpg

In mijn geval, een cola, want ik moet nog rijden en het max is zoals bij ons 0,5 promille... de dag is nog lang!

We kijken wat nostalgisch naar de kust en Las Galletas in de verte, hier hebben we met Jan uren gewandeld... dat kan je nu waarschijnlijk nog... maar de sfeer van toen is toch weg.

20160827_104537.jpg

Om elf uur is het tijd voor de volgende attractie, we trekken naar het noorden via Masca en gaan eerst een kijkje nemen in Los Gigantes.   

Eerst een stuk snelweg, waarbij we de drukte van Los Cristianos en Playa de las Americas bewust laten links liggen, dan een ommetje naar Chio - waar geen knijt te zien of te beleven is - en dan via Tamaimo de bochtige afdaling naar Acabtilados de los Gigantes.

20160827_123426.jpg

Anderhalf uur later staan we er en stappen uit aan de "mirador", vanwaar je een mooi uitzicht hebt op een bootje op het droge... en vooral op de beroemde rotsen in de verte... én op een zwembad net even lager op de helling. Het is nog te vroeg blijkbaar om te zwemmen of te luieren, maar ik kan met niet voorstellen dat je erg op je gemak kan liggen zonnen, als er de hele dag tientallen toeristen vlak boven je hoofd staan te gapen aan een reling.  

20160827_123038.jpg

  

IMG_0485.JPG

We moeten volgens onze Spaanse GPS dezelfde weg terug omhoog, deze keer tot een eind voorbij Tamaimo en in Santiago del Teide, waar ook de snelweg naar het noorden stopt, moeten we rechtsaf richting Masca. 

20160827_130029.jpg

20160827_130340.jpg

20160827_131622.jpg

Om kwart na één arriveren we in Masca en zijn daar duidelijk niet alleen... de schaarse plekken waar je kan - en mag? - parkeren staan bomvol... maar het uitzicht is wel grandioos... ik zet mij even ergens waar het vermoedelijk niet mag, neem een paar foto's en we besluiten door te rijden en aan het eerste het beste café langs de baan te stoppen!

20160827_131732.jpg

20160827_131645.jpg

20160827_131632.jpg

20160827_132627.jpg

20160827_135614.jpg

Dat eerste café is de Mirador de la Cruz de Hilda, we drinken bij Hilda een wijntje (en een spa bruis), genieten op het terras van het zonnetje en het uitzicht op het landschap en geraken aan de babbel met de buren: aan het tafeltje naast ons zitten alweer Vlamingen... de hoogdagen van TEN BEL mogen dan al lang voorbij zijn, de Vlamingen komen nog steeds massaal naar Tenerife op congé, zoveel is duidelijk, je moet hier echt goed opletten wat je zegt, want de kans dat de anderen verstaan wat je bazelt is héél groot... een pak groter dan bij ons aan de kust denk ik... nu ja... de meeste West Vlamingen verstaan sowieso enkel hun eigen volk... en een beetje Frans.

innocent sealed

Een kilometer of drie verder steken we de kam van het Teno-gebergte over en beginnen de afdaling naar Las Portelas en El Palmar om uit te komen in Buenavista del Norte.

Eens de berg over is het bewolkt en frisser geworden en het miezert zelfs een beetje. We drinken een koffietje ( en een alcoholvrij biertje) aan de Kiosk op de Plaza Remedios... eten onze meegebrachte boterhammen op en willen dan naar het uiterste noordwest puntje van het eiland: de Punta de Teno. De baan die naar daar loopt is volgens mijn reisgids spectaculair, want loopt langs en door een heel bijzondere rotsformatie... het pekzwarte lavagesteente loopt tot in de zee in puntige formaties en de weg slingert er gevaarlijk langs... dat moeten we zien.

Maar dat valt vies tegen: het gevaar op instortingen en losse rotsblokken is blijkbaar zo groot dat je niet verder dan de kustvlakte mag. waar het begint te stijgen is de boel afgesloten voor alle verkeer.

20160827_145533.jpg

Zelfs te voet mag je niet verder. Ik draai dan maar om en stap uit voor een fotootje...

20160827_145841.jpg

20160827_145555.jpg

20160827_150022.jpg

Terwijl we in de reisgids kijken waar we nu naartoe kunnen, komen er nog een aantal toeristen toe... het was hier een populaire en - volgens de boekjes - heel speciale weg... maar als het niet mag, dan mag het niet...

We zullen naar Garachico bollen, 12 km verderop... daar mag je wel binnen, ook als het regent!

Daar is er ook plaats om te parkeren, net genoeg plaats en zelfs motorhomes mogen hier staan.

20160827_152843.jpg

20160827_154943.jpg

20160827_155139.jpg

20160827_155441.jpg

20160827_155507.jpg

Het is een mooi, wat ingedommeld, stadje waar het massatoerisme nog niet geraakt is. Er is trouwens geen plaats om grote hotelcomplexen recht te trekken, het ligt wat geprangd tussen de zee en een hoge klif en er staat nog een antiek fort dat het stadje beschermde, want het was vroeger een heel belangrijke havenstad, tot in 1706 een grote vulkaanuitbarsting een deel van de baai onder de lava bedekte en de haven onbruikbaar werd... ze hebben er geen strand maar wel een andere attractie, de lava zorgde voor een soort natuurlijke zwembaden en die zijn populair bij de plaatselijke jeugd en de dagjesmensen.

20160827_153439.jpg

20160827_153100.jpg

20160827_153411.jpg

20160827_153630.jpg

20160827_153558.jpg

hier en daar heeft men de natuur wat geholpen en een stukje beton gegoten als trap of plateau... maar helemaal ongevaarlijk is het zwemmen hier toch niet peins ik... 

20160827_153802.jpg

We drinken iets op het terras van de zwembaden, met zicht op de oude vervallen haveninstallaties van heel lang geleden en dan is het hoog tijd om weer de zon op te zoeken.

IMG_0487.JPG

20160827_154003.jpg

Ik rij het stadje uit met de bedoeling braaf weer naar huis te bollen via de kortste en minst moeilijke weg. Dat is normaal de weg die vanaf Las Cruses naar boven slingert en via El Tanque over het gebergte loopt naar Santiago del Teide, waar de snelweg begint, maar mis compleet de afslag en dat ondanks mijn Spaanse Sonja (we noemen onze eigen GPS thuis al decennia lang "ons Sonja", omdat ik ooit een vrouwelijke collega had, die ook altijd alles beter wist... of dat toch zelf dacht).

Een paar kilometer verder, net als ik begin te beseffen dat we beter terugkeren, zie ik plots een wegwijzer staan naar El Tanque, linksaf een smal baantje in. .

Enthousiast en wat onbezonnen, draaien we onze Captur fluks de grote baan af en zitten dan plots op zowat het steilste stukje weg dat ik ooit gedaan heb. Met bijna 20 haarspeldbochten kruipt het baantje tegen de helling op en we stijgen op een kleine 2 kilometer tot een hoogte van bijna 500 meter. We komen maar één enkele tegenligger tegen en dat is maar best ook, je moet elke bocht zo breed mogelijk trachten te nemen, aan de binnenkant is het anders bijna een muur waar je op moet. Maar de Captur houdt stand en we geraken vlot boven... traag - in eerste versnelling - maar zeker.

20160827_165432.jpg

20160827_165444.jpg

20160827_165410.jpg

Martine is er niet helemaal gerust in, want hoewel we boven in La Tierra del Trigo op een iets minder bochtig en breder baantje uitkomen, rijden we plots de wolken in...

20160827_170116.jpg

20160827_170134.jpg

we rijden kilometers lang door de mist en gezien we buiten toch niet veel zien, trekt Martine dan maar eens een foto van mij... 

undecided

20160827_170140.jpg

Maar na mist komt zonneschijn... zeker op Tenerife: het noorden ligt heel dikwijls onder een dik wolkendek, aangevoerd door de passaatwinden, maar die wolken geraken meestal de bergen niet over, dus in het zuiden schijnt bijna altijd de zon. We passeren in de buurt van Erjos het hoogste punt van de weg en plots is het helder en weer heet. We nemen geen foto's meer maar rijden even verder de snelweg op, schakelen eindelijk nog eens naar vijfde en geven verkwistend gas. Een half uurtje later draai ik de parking van San Blas op... moe maar tevreden.

De tweede dag met onze Renault Captur staat de Teide op het programma. 

We programmeren Sonja richting Teide, via San Miguel en Vilaflor en staan om half elf al 1500 meter hoog aan de Pino Gordo. Dat is volgens de boekjes - én de inboorlingen - het grootste exemplaar van de Pinus Canariënsis, de plaatselijke soort pijnbomen.

De boom is 42 meter hoog en heeft aan de voet meer dan 9 meter omtrek.

Een serieus indrukwekkend boompje, dat je eigenlijk nooit deftig op de foto krijgt.

20160828_103908.jpg

20160828_103936.jpg

20160828_104132.jpg

20160828_104317.jpg

20160828_104304.jpg

20160828_104245.jpg

Er staan in de buurt nog een paar volwassen modellen van meer dan 30 meter, maar deze is wel de grootste. Na een kwartiertje pauze is onze voorraad bewondering-voor-dennen helemaal op... die van bewondering-voor-courreurs neemt echter toe: we komen tientallen gasten tegen die per fiets de berg op kruipen... het is hier een beetje de "Canariensische" versie van de Mont Ventoux, peins ik... de route vanaf e kust is iets langer, zo een 35 kilometer maar het hoogteverschil is vergelijkbaar: de pas onderweg ligt op bijna 2200 meter hoogte en dat gaat het weer wat bergaf naar de toegang tot de Cañadas op zowat 2050 meter. Al bij al een serieuze bergop. Om elf uur is het al bijster heet en ik weet eigenlijk niet of ik die fietsers nu moet bewonderen of beschouwen als idioten.

Wat de hitte betreft, 't is hier heet én droog en de brandweer patrouilleert dan ook uitbundig...

20160828_105516.jpg

Om tien na elf zijn we het hoogste punt van de weg over en dalen af richting krater: de Cañadas is een hoogvlakte op meer dan 2000 meter, die afgezoomd wordt door een grote kraterwand van een vulkaan die miljoenen jaren geleden instortte. Ze is 14 km lang en bijna 10 km breed en tegen de noordwand verheft de "nieuwe" vulkaankegel van de Teide.

Vijfhonderd meter voor je de oude krater binnenrijdt, kan je parkeren en van daar heb je een heel straf uitzicht op het landschap.

20160828_110802.jpg

20160828_111107.jpg

20160828_110737.jpg

20160828_110754.jpg

20160828_111101.jpg

20160828_111001.jpg

Ik geraak met moeite uitgekeken op de rotsen rondom maar als we nog ergens andere willen geraken, moeten we toch verder. In de krater neem ik eerst het baantje linksaf.

Dat gaat naar "beneden" en komt uit in Chio, waar we gisteren passeerden, maar ik wil niet naar beneden, enkel een paar kilometer doorheen de lava. De uitbarsting van de Pico Viejo in 1708 liet een enorm pikzwart lavaveld achter en de weg loopt daar dwars door.

We rijden eerst tot aan het informatiepaneel vanwaar je een goed zicht hebt op de Zwarte Berg... trekken de Caldera aan de andere kant ook eens... 

20160828_111832.jpg

20160828_111953.jpg

en rijden dan terug dwars door de zwarte rotsen

20160828_112008.jpg

Halfweg zie ik plots een plaatsje om te stoppen... en dat kan ik zomaar niet ongebruikt laten liggen!

20160828_112403.jpg

20160828_112429.jpg

20160828_112500.jpg

20160828_112518.jpg

Het is een wondere wereld, daarboven in die Cañadas, 21 jaar geleden stonden we hier ook (toen met onze Jan en in een rotversleten Suzuki Jeepje) en eigenlijk is er niks veranderd, behalve de soort auto... geologische evolutie is een zaak van miljoenen jaren, tenzij er nog eens een uitbarsting zou komen... maar dat is normaal niet voor vandaag of morgen. De boel wordt in een seismologisch instituut kamerbreed en dag en nacht in de gaten gehouden en de wetenschappers maken zich sterk dat ze minstens een paar maanden op voorhand met zekerheid gaan kunnen zien dat er een grote uitbarsting op komst is. Tijd genoeg dus om desnoods het halve - of hele - eiland te evacueren.

Wij evacueren onszelf uit de lava en rijden 2 km verder tot aan de "Schoen".

20160828_113525.jpg

20160828_113348.jpg

Je hebt hier veel rare rotsvormen en met een beetje fantasie kan je overal misschien wel iets in zien, maar deze rots is - vanuit de juiste hoek bekeken - toch wel duidelijk een schoen: de Zapato del Reina. 

20160828_113532.jpg

20160828_113546.jpg

20160828_113513.jpg

Het is dan blijkbaar nog de schoen van de koningin ook.

't is al gelijk als bij ons, die adelijken leven duidelijk ver boven de gewone mensjes en op véél te grote voet!

tongue-out

We wandelen terug naar de weg...  

20160828_113558.jpg

Vijf minuten en kilometer verder is het alweer tijd voor de volgende stop aan Los Azulejos... een bizar gesteente met veel solfer, vandaar de rare kleuren... en met een mooi panorama op de vlakte waar we net door reden.

20160828_114450.jpg

20160828_114526.jpg

20160828_114505.jpg

Op de voorgrond in het midden staan een paar Tajinastes, dat zijn tweejarige planten, endemisch voor Tenerife en La Palma, op elk eiland vind je een ondersoort van deze "Echium Wildpretii". Best zeldzaam dus.

De volgende stop is maar 600 meter verderop en daar komen we aan het toeristische hoogtepunt van de streek: los Roques de Garcia.

Hier strijken drommen toeristen neer, aangevoerd door hele horden touringcars, jeeps, minibusjes of zoals wij... huurwagens. Ik vind een plekje op de parking voor de Parador en we wandelen tot aan de beroemde rotsformaties.    

Het is pal op de middag en zelfs op meer dan 2000m hoogte toch heet... en droog!

De "bomberos" staan hier ook stand-by.  

20160828_124512.jpg 

20160828_115327.jpg

20160828_115359.jpg

20160828_115525.jpg

De bedoeling is eigenlijk, denk ik, dat je de rotsen - of toch minstens die ene smalle monoliet - in hetzelfde beeld krijgt als de Teide op de achtergrond... en daar slagen we redelijk in!

20160828_115713.jpg

20160828_115721.jpg

We klauteren een half uurtje rond tussen de stenen en nemen - zoals alle toeristen - veel foto's... veel ongeveer dezelfde foto's bovendien... maar dat kan de pret niet drukken... 't is digitaal... al trekt het op niks, 't kost niks! 

20160828_120107.jpg

20160828_120353.jpg

20160828_120234.jpg

20160828_120259.jpg

20160828_120557.jpg

Al dat poseren maakt een mens dorstig en in de self-service van de Parador schuiven we aan voor een (duur) blikje frisdrank en (nog duurder) flesje wijn. 

20160828_121400.jpg

Ik wil best ook eens in het bezoekerscentrum gaan kijken, maar dat is dicht en we trekken dus maar eens ons eigenzelf en daarna koopt mijn madam voor mij een T-shirt in het winkeltje... iedereen content dus als we even later weer vertrekken.

Nog geen drie kilometer verder stoppen we alweer... niet om de kale gele heuvel rechts van de weg op te klauteren of aan de andere kant naar het vertrekstation van de kabelbaan te gaan... nee, gewoon om een kijkje te nemen... en omdat er hier net een plaatsje is om te parkeren. De zijweg naar de kabelbaan staat wel bomvol... Ik voel echter geen behoefte in dat ding naar de top te zweven... we zitten hier boven 2300 meter, dus al hoog genoeg!

20160828_125222.jpg

20160828_125231.jpg

Het landschap is weeral anders dan daarnet en in de verte rechts liggen Las Roques, maar daar komen we van...

20160828_125919.jpg

20160828_125745.jpg

De weg loopt steeds verder naar het noordoosten en 5 km verder is er alweer een niet te missen stukje rare natuur: Las Minas de San Jose.

Het is een soort maanlandschap en het "zand" werd gevormd door de puimsteen die hier achterbleef na de eruptie van de Montaña Blanca. Het gesteente werd jarenlang ontgonnen tot het gebied in 1981 werd uitgeroepen tot Nationaal Park.

20160828_131639.jpg

20160828_130903.jpg

20160828_131547.jpg

20160828_131312.jpg

20160828_130720.jpg

Het is een golvende hoogvlakte van ongeveer 500m op 250m met fijn puimsteen en rotsen en hier en daar zelfs een plantje en je kan er onnozele kiekjes maken en aan de rand moet je opletten want het gaat 100 meter diep redelijk steil naar beneden.

20160828_130748.jpg

20160828_131255.jpg

20160828_131038.jpg

We schudden de puimsteen uit de schoenen en zetten weer de airco vollenbak!

Dit was de laatste halte in de oude krater, we zijn hem helemaal van zuidwest naar noordoost doorgestoken en kunnen nu even verder kiezen: ofwel dalen we af naar de vallei van Orotava, maar dan zitten we weer aan de noordkust waar het tien tegen één bewolkt is en moeten we daarna helemaal rond de Cañadas en hebben we dus zeker 100 km snelweg voor de boeg... ofwel volgen we de TF-24, op de kam van het gebergte en nemen na een kleine 20 km de afslag naar Güimar, daar zitten we aan "onze" kust, is het zeker zonnig en zijn we - eens beneden - maar een dikke 30 kilometer meer van het hotel af.

We besluiten het laatste te doen en houden rechts aan in El Portillo en volgen de weg boven op de bergrug... en stoppen tussendoor eens om achter ons nog een blik te werpen op de vulkaan.  

20160828_134619.jpg

Na 5 km kom je aan een zijweg die naar het Observatorium gaat... .

20160828_134659.jpg

Ik wéét dat de weg dood loopt en dat je in die gebouwen niet binnen mag wegens militair gebied, maar 't is maar een ommetje van een paar kilometer heen en terug... dus we bollen gezwind de toegangsweg tot de installaties op...

20160828_135312.jpg

20160828_135333.jpg

We rijden de baan af tot op het einde, waar een zwaar hek de doorgang verspert en er bordjes staan dat het verboden is binnen te komen en te parkeren en te fotograferen... soit, er mag hier zo goed als niks... terwijl we draaien komt er een andere auto - een Mini - aan, met twee kerels in... die draait ook en blijft dan staan.

Als ik weer optrek, volgt hij vanop afstand en als ik 200 meter verderop even stop voor een kiekje door de voorruit, vertraagt hij ook... het ziet er geen militair voertuig uit, maar ik vind het maar niks... geef dus gas en draai even later de grote weg op en zie de mini nergens meer... nu ja, 't was misschien een koppeltje dat een rustig plekje zocht voor... weet ik veel welke bezigheden.

Als we iets verder alweer stoppen aan een panoramaparking, is de Mini blijkbaar definitief uit zicht en kunnen we ons concentreren op de natuur. 

Niet naar het Noorden gaan blijkt een juiste zet: achter de kam naar het zuiden toe is de lucht blauw, 't is aan de andere kant is 't weer dik bewolkt boven de kust.

20160828_135948.jpg

20160828_135905.jpg

20160828_141535.jpg

We stoppen nog een paar keer heel even onderweg... en iets voorbij de Mirador de Chipeque verlaten we de Carr. de la Esperanza en draaien de weg in die afdaalt naar Güimar. 

20160828_143438.jpg

Er volgen 18 km draaien en keren en vooral dalen... we zakken van 1700m naar ongeveer 200m... 't is hopelijk al het beste stuk van de dag op gebied van dieselverbruik.

Ik het gaat op Tenerife meestal steil bergop en bergaf en ik heb absoluut geen idee hoeveel mazout dat ding gaat slurpen per 100km en heb trouwens ook nog steeds niet door hoe je op dat stomme instrumentenbord kan zien hoeveel kilometer je hebt afgelegd.

Renault heeft in een onbewaakt moment blijkbaar beslist dat de chauffeur niet dient lastiggevallen met dit soort details... je kan de gegevens vermoedelijk we ergens ophalen in de boordcomputer, maar ik wil niet te veel aan de knopjes prutsen... De GPS werkt en de achteruitcamera is een meerwaarde gebleken maar voor de rest...?

Gisteren had ik 's morgens per ongeluk de cruise control opgezet, kreeg dat verdomde systeem niet af en heb de motor even moeten afzetten om terug zelf gas te kunnen geven. 

Tjaaa... we zien wel... in elk geval, hij was vol toen ik hem kreeg en moet vol weer terug binnen morgenvroeg.

In Güimar vinden we een plaatsje vlakbij het Plaza de San Pedro, het plein voor de kerk.

20160828_154619.jpg

20160828_154433.jpg

20160828_154302.jpg

20160828_150325.jpg

Het is een slaperig pleintje met één café.

20160828_150346.jpg

20160828_150907.jpg

Het is gezellig zitten... met een plaatselijk biertje (met deze hitte kan ééntje geen kwaad, peins ik) en een paar pintxos... maar na een half uur zijn ons glas en de bordjes leeg en loopt het terras vol. De siësta is vermoedelijk voorbij en de buurtbewoners zakken af naar ons terras.

20160828_153436.jpg

Wij kruipen in de auto, zetten de airco aan en rijden 700 verder tot aan de Piramiden.

Geen enorme stenen wereldwonderen zoals in Gizeh, maar Güimar heeft zijn eigen "piramiden", met dank aan Thor Heyerdahl. Er lagen op de Canarische eilanden al een paar eeuwen stenen terrassen, iedereen dacht dat de plaatselijke boeren die dingen lang geleden hadden gestapeld bij de aanleg van hun velden, maar den Thor ontdekte in de jaren 90 dat die stenen "piramiden" een speciale astronomische positie hadden.

Geen hond weet echter hoe oud ze zijn en wie ze precies heeft opgericht... maar het zal de toeristische dienst worst wezen. Er is een hele site en museum rond opgericht en 't is één van de trekpleisters van de streek.

20160828_155319.jpg

20160828_155556.jpg

20160828_160215.jpg

20160828_160150.jpg

20160828_160128.jpg

Na dit korte etnografische tussenspel, rijden we op aangeven van ons "Sonya", vlekkeloos Güimar uit en nemen in plaats van de snelweg, de TF-28, de "bergweg" die op gemiddeld 500 meter hoogte langs de hellingen slingert... het gaat niet zo rap vooruit maar het is leuker om te rijden en het uitzicht is véél mooier!

In Cruz del Roque ("kruisen" hebben ze hier in overvloed) rijden we uiteindelijk toch naar de kust en de snelweg op en een tiental minuten later er alweer af... ik wil nog eens stoppen in El Médano, daar moet - volgens mijn reisgids - een enorm groot en vooral prachtig strand liggen.

Het vroegere vissersdorpje is tegenwoordig een wat uit de kluiten gewassen vakantieoord, met haventje en promenade en daar kunnen we ongetwijfeld nog een terrasje doen.

Dat valt echter mottig tegen: het blijkt een volgebouwd oord met dambordpatroon en zit barstensvol toeristen, die allemaal met de auto zijn gekomen. Ze staan overal tot op de hoeken en voetpaden en je vindt er dus geen, maar dan ook absoluut géén parkeerplaats. Ik rij tot aan de strandpromenade en draai dan om en zoek een weg doorheen al die stomme overbevolkte straten en geraak met de beste wil van Tenerife - en bij uitbreiding van de wereld - mijn Captur nergens kwijt. 

We passen noodgedwongen onze plannen aan... het is maar een kilometer of zes meer tot in los Abrigos, we zullen seffens in het hotel een terrasje doen, daar is 't rustiger en nog goedkoper ook en eens de auto geparkeerd kan ik mij in de gin-tonic smijten!

Het beroemde strand uit mijn reisgids komen we even later tegen: dat blijkt een eind buiten het centrum te liggen en ziet er inderdaad heel groot en zanderig uit... 

Maar het is ondertussen halfzes... eerder tijd voor aperitief dan voor strandplezier... en daarbij, de puimsteen is daarstraks met moeite uit mijn Teva's geschud, 'k heb geen goesting meer om er nu vandaag nog zand in te verzamelen.       

Ik wil doorrijden richting Los Abrigos en San Blas als een wegwijzer mijn aandacht trek: rechtsaf gaat er een baantje naar de Cueva del Santo Hermano Pedro.

We zitten hier op een zeldzaam vlak stukje Tenerife, want het vliegveld ligt hier net achter, het zal me benieuwen dat er hier een grot is... en dan nog van de heilige broeder Petrus.

De gin-tonic moet even wachten want hier moet ik eerst het fijne van weten.

20160828_173203.jpg

Vlak onder de startbaan van de luchthaven ligt er een kloofje en in de bijhorende grot blijkt een heiligdom en bedevaartsplaats te huizen... een heel rare plaats om een oord van gebed, rust en bezinning op te richten, denken wij dan, maar er is een waterdichte verklaring voor die hele toestand.

Petrus was afkomstig van Vilaflor maar op deze plaats kwam hij in zijn jonge jaren - voor hij heilig werd verklaard - zijn schapen hoeden en ik weet niet hoe en waarom hij broeder werd en nadien heilige, maar het was wel de eerste eilandbewoner die deze status verkreeg.

20160828_172431.jpg

20160828_172504.jpg

20160828_172623.jpg

20160828_172712.jpg

20160828_172743.jpg

Het heeft wel iets, het lijkt volgens mij op een kruising van een bedevaartplaats - zoals Banneux in het klein - en een museum van "volksdevotie" zoals in Kersbeek-Miskom... want binnen hangt het bomvol met... eigenlijk met vanalles en je kan er een kaars branden en buiten staat een altaar en kan je dus in openlucht de mis volgen...   

20160828_172812.jpg

Opdat de preek van de pastoor boven het geluid van de opstijgende Boeings zou uitkomen, hangen de luidsprekers aan de lichtmasten van de piste... een werkelijk rare plek. 

20160828_172953.jpg

En met deze ietwat religieuze afsluiter zitten onze twee dagen "Captur" er op, ik tank hem in Las Chafiras nog even vol en dat voor géén geld (het verbruik is uiteindelijk dik meegevallen en de prijs van de diesel valt op Tenerife heel goed mee), we halen onze spullen er uit en ik geef de sleutels af aan de receptie.

De dag nadien is het autootje weg tegen 9.00u... en mijn kredietkaart wordt nadien niet bijkomend geplunderd voor allerhande extra's

Dat is in Barcelona met Avis een paar jaar geleden wel anders geweest! frown

Ik krijg later ook geen factuur meer in de bus. Tof!

Twee dagen Tenerife-met-de-auto... plezant en meer moest dat niet zijn.

 

Ziezo... en daarmee zit het reisverhaal er helemaal op.

Bedankt voor uw aaaandacht!

laughing    

  

                                               

         

      

                 

19:01 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Een uurtje plezierig lezen... Bedankt! xxx

Gepost door: Ann Petitjean | 25-10-16

En dan was er later thuis een 3-generatie bbq. Het was weer tof lezen en bedankt dat je je aangepast hebt aan mijn scrolgedrag. Kus aan beide en tot gauw.

Gepost door: freddy | 26-10-16

De commentaren zijn gesloten.