30-01-16

Sentido... de eerste (eigenlijk tweede) kennismaking!

Ik ben vroeg op. Thuis ga ik meestal veel te laat slapen, omdat er met die 88 (of meer?) "posten" op mijn TV toch wel altijd nog ergens iets interessants te zien valt, zelfs in het putteke van de nacht.

Hier hebben we een TV met iets minder keuzemogelijkheden. 't Is een antiek dingetje met beeldbuis en je kan kiezen uit een 30-tal zenders, toch volgens het bijhorende kaartje. Het merendeels blijken plaatselijke stations waar je geen bal van verstaat, een filmzender die originele films geeft met Arabische ondertitels, waar een mens hoorndol van wordt: wij zijn in Vlaanderen ons hele leven lang geconditioneerd om ondertitels te lezen en doen dat automatisch en dus kijk ik verdwaasd naar die rare krolletjes onderaan mijn scherm in plaats van te luisteren naar het originele Engelse geluid... wreed ambetant maar 't is sterker dan mezelf.

Daarnaast bieden ze een aantal Italiaanse of Oost-Europese dingen aan en een Amerikaanse nieuwszender en als kers op de taart... BVN!

Gisterenavond waren we rond middernacht terug op de kamer en na een lange en vermoeiende dag kroop Martinneke direct onder de lakens, maar ik wou dus nog wat TV zien en ben geruime tijd zoet geweest met dat ding. De helft of meer van de beschikbare kanalen kwamen in min of meerdere mate wazig door,  bij twee had ik enkel ruis en de rest was wat bibberig. Ik vermoedde dat het misschien aan de connectie kon liggen en heb wat geprutst aan de TV-kabel, met als gevolg dat ze uiteindelijk allemaal een beverig beeld met strepen produceerden. Na de kabel een paar keer in en uit te pluggen was de toestand weer "normaal"... de helft wazig en de rest bibberend.

Tja... uiteindelijk kom je niet naar Egypte om TV te kijken, dát kan ik thuis ook en beter. En wat dat BVN betreft: ik voel absoluut geen enkele behoefte om in een ver land van in mijn bed naar Ben Crabbé zijn Blokken te liggen loeren... of naar een oude(?) aflevering van Thuis... van thuis gesproken, daar doe ik dat ook nooit, kijken naar de gelijknamige soap, bedoel ik, dus waarom zou ik er hier aan beginnen. 

De zon is net op als ik uit bed kruip, moeiteloos van de televisie af blijf en op het terras ga poolshoogte nemen. Gisteren heeft onze vriendelijke valiezendragende rallypiloot mij met gepaste trots en eerbied gewezen op ons "zicht-op-zee", maar in het donker was toen niet helemaal duidelijk wat daarmee juist bedoeld werd. Nu wel en 't moet gezegd... het valt best mee. Mijn telefoon is ondertussen helemaal opgeladen, dus kan ik nu vrolijk kiekjes maken van ons panorama!

20151219_070720.jpg

20151219_070658.jpg

We zien de zee inderdaad liggen... we kijken er wat schuin naar en het strand is hoop en al 100 meter verderop en vlak voor ons ligt een zwembadcomplex, met veel ligstoelen en parasols... heel veel... en er ligt nog nergens een handdoek. Da's bijzonder positief, want soms moet je half nacht opstaan om een plaatsje te reserveren. Hier dus duidelijk niet. Misschien is er inderdaad heel weinig volk... of zijn ze hier meer gedisciplineerd... we zullen het wel merken... maar het is bijna kwart voor zeven en er is nog geen levende ziel te bespeuren. We gaan hier rustig zitten op onze zetel, peins ik... én aan de bar in het water. Want dat vinden we leuk... voor straks dan toch, want momenteel ligt het hele zaakje in de schaduw en is de temperatuur nog niet van die aard dat je in je zwembroek tot aan je middel in het water vrolijk aan een toog kan hangen... 't is namelijk nog iets te vroeg en iets te fris... bijzonder frisjes zelfs... 

Ik trek de deur van de kamer heel stil tot bijna in het slot, niet helemaal - we hebben maar één sleutelkaart en anders kan ik seffens niet meer binnen! - en wandel tot op het strand.

20151219_070518.jpg

20151219_065627.jpg

Dat strand ligt er op dit vroege uur helemaal verlaten bij, hoewel er al wel sporen van "passage" zijn.

In zuidelijke richting strekt het zich uit langs een nieuwe villawijk, waar duidelijk voor zeven uur nog geen beweging is op deze winterse zaterdagochtend. Aan die villa's waren ze 6 jaar geleden druk aan het bouwen, toen stond er één kronkelende rij huizen in het zand, maar ondertussen is het blijkbaar een heel dorp geworden, met paadjes en beplanting en alles er op en er aan. Straks moeten we daar eens op verkenning, denk ik bij mezelf... Maar eerst seffens ontbijten en wachten tot het wat warmer wordt. In de zon valt de temperatuur mee, maar in de lommer is het maar net te doen.

Het strand voor het hotel is ook helemaal leeg, nu ja, het staat vol ligbedden en parasols en windschermen en zo, maar er is nog geen personeel te zien om zeven uur... en ook nog geen gereserveerde stoelen!

De zee is rimpelloos en naar het schijnt is het rif heel mooi...

20151219_065849.jpg

Er is geen zuchtje wind, de wolken zijn ver weg en eigenlijk voel je de zon al stevig branden. We gaan hier goed liggen... denk ik.

't is half acht als ik weer naar kamer 511 wandel en genoeg lawaai maak om de madam uit haar bed te halen. Een half uurtje later wandelen we naar het ontbijt en wordt het al lekker warm... in de zon!

(wordt vervolgd)        

 

13:25 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

29-01-16

Sentido, an Oriental Dream... ?

Een mens kan niet altijd liggen leuteren op dat Facebook over vuilbakken die te vroeg buitenstaan, sjoemelsoftware, vluchtelingenmiserie of franskiljonse onrechtvaardige (onderzoek)rechters, die abusievelijk al wel eens dingen vergeten te ondertekenen alvorens hun te laag opgeleide chauffeur er met de dossiers vanonder muist. 

Zoals beloofd ga ik mij dus eens bezighouden met het vertellen over onze kerstvakantie in Egypte. Het wordt trouwens hoog tijd: we denken al na over een volgende congé. Niet direct met Pasen of zo, want door een wat "ongelukkige" planning van de betreffende vereniging, speel ik plat in die vakantie een paar weekends mee toneel in Zaventem... nee hoor, we denken na over IJsland in de zomer en blijkbaar moet je daar vroeg genoeg voor boeken, want ginder boven is de reisperiode wreed kort en zijn de plaatsen beperkt.

Maar eerst dus Egypte.

Traditiegetrouw trokken we weer naar de Rode Zee, deze keer niet naar ons vast hotel Gorgonia Beach, maar we wilden eens een ander uitproberen: het Sentido Oriental Dream Resort, een kleine 40 km ten noorden van Port Ghalib, waar de luchthaven van Marsa Alam ligt.

Op donderdag 17 december gaan we dus vroeg naar bed, nu ja, Martine toch. Ik blijf op zo een momenten eigenlijk al even lang als anders in de zetel voor TV liggen sluimeren, kruip dan op een onzalig uur toch nog onder de lakens, kan niet meer slapen van de schrik dat ik de wekker niet ga horen en lig te woelen en mij ambetant te maken... tot zo rond een uur of vijf dat verdomde ding toch begint te spelen en ik zwijmelend de douche in sukkel. Nu ja, de vlucht vertrekt om 8.30u, dus we moeten pas rond een uur of zes op de luchthaven zijn en op dat tijdstip rijden er op vrijdag al om de haverklap bussen naar de terminal. We staan dus mooi op tijd aan de halte achter de hoek op post met valiezen en handbagage en zeven minuten later zet de vriendelijke chauffeuse ons af. Van bijna aan de eigen voordeur tot aan de luchthaven, voor nog geen anderhalve euro per kop, valiezen inbegrepen... ge kunt er zelf niet voor met de auto naar het vliegveld rijden, laat staan er twee weken parkeren... en met die bus hoef je zelfs geen diabolotaks op te hoesten.

Het inchecken en de paspoort- en andere controles verlopen allemaal heel vlotjes, we drinken nog iets en eten een (vreselijk dure) koffiekoek en ik één van mijn hardgekookte eitjes. Een flesje drank of eigen boterhammen mogen denk ik nog altijd niet doorheen de controle, maar tot nu toe geraak ik met mijn eitjes probleemloos doorheen de scanners.  Zoals voorzien begint rond 8.00 het boarden.

Ik had het al in de mot: naar andere bestemmingen zoals Kaapverdië, Senegal en de Canarische eilanden, zaten de vluchten met kerst allemaal bomvol, maar Egypte blijkt tegenwoordig niet echt populair bij de modale reislustige Vlaming... er zijn nog zeker een 30-tal zetels vrij als we allemaal zitten. Eigenlijk hebben we dat nog nooit meegemaakt. Zodra de boarding compleet is en ik al een lichte vorm van vliegangst begin te bespeuren in mijn onderbuik en aanverwante lichaamsdelen, krijgen we bericht dat we weliswaar klaar zijn om te vertrekken, maar de motoren nog niet mogen starten, want er is net gemeld dat een computer- of elektriciteitspanne ('k weet het niet meer precies) de controletoren heeft plat gelegd... we moeten dus wachten!

Nu heb ik toch ook liever dat we niet zomaar op zicht zouden beginnen taxiën en zo... het zal minstens een uur duren, weet de hostess ons te vertellen... tja... buiten wordt het helemaal klaar en wij zitten binnen hetzelfde te wachten.    

't Is uiteindelijk bijna half tien als we opstijgen... en ik zit al die tijd ongemakkelijk te draaien want heb dikke pis van de zenuwen... ik heb het al gezegd: ik vlieg niet graag... 'k rij nog liever drie dagen ver met de auto (of nog beter: 3 weken ver met een camper), dan 5 uur in een Airbus te zitten... 'k ben niet echt een "groene" jongen, maar als het mij uitkomt gebruik ik dat argument wel schaamteloos: je ecologische voetafdruk is trouwens al vliegend ook veel indrukwekkender dan met de auto... zelfs als het een diesel is... hou ik mezelf voor, maar als je naar Egypte wil, is de eigen auto geen echt valabel alternatief en doe ik dus een zware toegeving op milieugebied.  

Ik wil wel aan een venstertje zitten, want om één of andere duistere psychologische reden is mijn "ongerustigheid" kleiner als ik visueel contact kan houden met de wereld onder mij!

20151218_105002.jpg

20151218_105957.jpg

We stijgen op via de 25R, vermijden de route boven Brussel - waar de politici verdomme wel de naam en de voordelen van een vliegveld lusten, maar liever passen voor de lasten, de vorte vetzakken - en draaien boven Diegem resoluut en kort in een bocht naar links en zetten koers naar het Zuiden.

Na een uur of zo zitten we al boven de Alpen, waar van 11 km hoog gezien niet echt veel sneeuw ligt en daarna zie ik de kust van Kroatië en herken zelfs Sibenic en Split, waar we een jaar of vijf geleden met de camper passeerden. Het eiland Murter - waar we een week op een camping stonden - ligt te ver op de horizon... maar ik geniet van het uitzicht en zo schuift de kust langzaam onder mij door en boven Griekenland wordt het bewolkt... we eten onderweg ons bakje mooi leeg, schaffen ons taksvrij een voorraad rookgerief aan (voor de madam) kijken naar een tekenfilm zonder geluid, lezen de krant en tegen dat we de Afrikaanse kust passeren is het wolkendek alweer dunner en ligt de woestijn mooi in mijn schootsveld.

Om kwart voor drie plaatselijk tijd steken we de Nijl over.

20151218_144343.jpg

20151218_145221.jpg

en een half uurtje later zetten we de daling in en vliegen dan ongeveer boven de kustlijn van de Rode Zee... waar ik zowaar plots ons hotel zie liggen.

20151218_151728.jpg

Ik herken het perfect vanuit de lucht... want 'k heb mij goed voorbereid op Google Earth en bovendien zijn we er ooit al eens even geweest, in 2010. Toen de vulkaan Eyjafjallajökull uitbarstte!

Deze zomer wil ik trouwens eens life tot aan of - indien mogelijk - op die vulkaan bollen, liefst in een Landrover Defender, een unieke trip maar wel een wreed kostelijke bedoening, als ik het zo lees in de reisboekjes.

In elk geval, toen ze uitbarstte en het Europese luchtverkeer bijna een week werd opgeschort, zaten wij in een 3-Corners hotel in Port Ghalib en moesten normaal net de dag na de eruptie naar huis vertrekken, maar dat ging dus lekker niet door! Met dank aan de Eyjaf...

laughing

We werden toen 6 dagen lang op kosten van Thomas Cook ondergebracht in Sentido Oriental Dream... én in all-inclusive... heel fijn en waarlijk onovertroffen op gebied van prijs/kwaliteit, maar 't was er toen wel druk en aan de balie zelfs wat chaotisch... toch bij de toenmalige dagelijkse informatiesamenkomsten: wij trokken ons geen lor aan van het feit dat we daar vast zaten... de kleine lettertjes garandeerden ons een volledige dekking en alles werd bijgevolg piekfijn door Thomas Cook geregeld, maar sommige klantjes hadden toen blijkbaar geen waterdichte verzekering en dienden elke dag zelf op te draaien voor kost en inwoon. 

Nu vermoeden we wel dat het complex er deze keer veel rustiger gaat bijliggen... zelfs al is Sharm-el-Sheik momenteel weeral geen aanrader en worden er niet al te veel vluchten naar de Sinaï uitgevoerd, aan de lege zetels in het vliegtuig te zien, kan ik me niet voorstellen dat de hotels in Marsa Alam en omstreken allemaal vol gaan zitten.

20151218_152135.jpg

Bij de nadering van Port Ghalib vlieg je eerst een kleine tien kilometer naar het zuiden en dan draait het vliegtuig 180 graden naar rechts zodat je mooi het stadje en de haven ziet liggen: op de voorgrond ligt de schildpaddenbaai waar we gingen snorkelen tussen die beesten en even verder het 3-Corners Fayrouz, waar we toen twee weken zaten.  Ik ben dus een tevreden mens als we even later aan de grond staan... tevreden dat ik al die dingen mooi heb zien liggen en vooral tevreden omdat we weer met onze beide voeten op de wereld staan.

20151218_153204.jpg

De gebruikelijke stormloop op de handbagage breekt los, iedereen staat recht te wurmen aan pakken en zakken en ik wacht zoals altijd braaf op mijn zeteltje tot de deuren opengaan en de leegloop begint. Je kan trouwens ook langs de achterkant het vliegtuig verlaten, iets wat sommige haastigaards in het begin niet helemaal door hebben... ze trachten zich eerst naar voren te wringen en even later weer naar achteren. Met gepast leedvermaak aanschouw ik dan het zootje drummende medemensen en bedenk fijntjes dat diegenen die buiten het laatst in die bus stappen, er nadien ook het eerst uit geraken en dus seffens de eersten in de rij aan de balie gaan staan. 

Ik neem van in het busdeurgat een fotootje van ons vliegtuig en krijg het prompt aan de stok met één of andere politieman(?) in zwart uniform en baret en met geel hesje en walkie-talkie. Hij gebaart woest dat foto's nemen niet mag... ... maar geloof me vrij... 't is ik kijk zo onschuldig mogelijk, doe alsof ik hem niet begrepen heb en moffel discreet mijn smartfoon in mijn zak... alles is weer onder controle maar Martine sommeert me voor alle zekerheid om géén foto's meer te maken! 

De kerel ijsbeert voor het vliegtuig heen en weer en houdt me nauwgezet in de gaten, maar voor de boel toch nog fout zou kunnen lopen, gaan de deuren dicht en rijden we  naar het luchthavengebouw... 100 meter verder. Case closed!   

We zijn deze keer helemaal alleen, de rij is dus kort en de zaal heel rustig: vorig jaar stonden ze tot buiten te duwen en te schreeuwen tegen mekaar want toen stonden er zes vliegtuigen op het tarmac die allemaal op een half uur tijd waren geland en waarvan 4 of 5 vol Italianen. Als je nog nooit 5 of 600 opgedraaide Italiaanse families - handenvol jengelende bambinos-in-buggy incluis - hebt meegemaakt in een Egyptische paspoort en visumrij, dan weet je niet waarover ik het heb, maar geloof me vrij: 't is een beeld om nooit te vergeten.

Deze keer zijn we met hoop en al 150 rustige Vlamingen... en zo te horen ook een paar francofonen... en alles verloopt heel vlot en rustig. Op de bus zitten we met een man of 20. We moeten eerst langs een ander hotel, maar staan drie kwartier later voor onze Sentido. We zijn met twee Vlaamse koppels, de valiezen worden op het bordess gestald en wijzelf worden binnen prompt naar een zetel gedirigeerd, krijgen katoenen doekje om ons te verfrissen, en een drankje... waar een onbestemde soort fruit in zit en zeker geen alcohol, maar ik herken dadelijk de situatie en herinner mij dat de bar links in het hoekje indien gewenst deftige cocktails serveert. De voucher wordt in ontvangst genomen en we krijgen een armbandje rond de arm, we vullen de obligate documenten in en even later zitten we achter op een golfkarretje en worden met onze valiezen naar de kamer gereden.

Het is ondertussen al bijna pikdonker en foto's nemen heeft geen zin. De kerel achter het stuur leeft trouwens in de stellige overtuiging dat hij meedoet aan de "Boucles de Spa" en scheurt - weliswaar geruisloos - over de paadjes, rakelings langs hagen en door bochten en dropt ons ergens onder een arcade. Hij stormt met de valiezen de trappen op... wij hollen op een drafje achter hem aan en even later opent hij plechtig de deur van kamer 511.

Nog even neemt hij de tijd om de bagage binnen te zetten, de terrasdeur open te rukken, ons te wijzen op ons zijdelingse zicht op zee en zijn welverdiende 2 euro in ontvangst te nemen... en weg is hij alweer... het andere koppel zit in het golfkarretje te wachten en de tijd loopt... of zoiets.

20151219_184524.jpg

Wij monsteren onze kamer en ontdekken dat we niet alleen zijn: een hagedis hangt acrobatisch boven tegen de wand en schiet even later weg... leuk denk ik dan... een huisdier... maar we gaan ze de rest van de vakantie niet meer zien en hebben er dus ook geen last van. 

20151219_184444.jpg

20151219_184414.jpg

Het is best een mooie kamer, ruim en met een prachtig koepelvormig plafond, maar de infrastructuur oogt wel wat "afgeleefd". Het elektronische slot van de buitendeur pakt niet steeds even vlotjes, zullen we later merken... de deur van de badkamer gaat niet dicht, ze is te groot om in de "chambrang" te passen...of die laatste is te klein voor de deur. Het bad is ook niet nagelnieuw en een stop behoort blijkbaar niet tot de uitrusting, maar de douche loopt lekker en de temperatuur van het water is beheersbaar.

20151231_074406.jpg

20151231_074455.jpg

20151231_074545.jpg

Er zit wel een plaatje van een sleutelgat tegen de muur in de douche... zonder dat eronder een gat in de tegels valt te bespeuren...  een feit dat mij mateloos intrigeert... ik zal pas na meer dan een week doorkrijgen dat het ding dient om een wasdraad op te spannen boven het bad!

20151231_074612.jpg

Terwijl ik me op dat moment het hoofd breek over dergelijke rare details en verder mijn handbagage uitpak en de kamer vol strooi met rommel, organiseert Martine vakkundig de kasten en laden en na een klein uurtje zijn we klaar voor een drankje en een hapje... maar eerst toch een drankje! 

We komen onderweg toevallig het andere koppel tegen en gaan samen een paar uurtjes héél uitgebreid aperitieven... er zijn geen beelden van,  die eerste avond is plots mijn gsm plat...  maar we ontdekken dat de cocktails in de bar van de receptie inderdaad héél lekker en straf smaken, dat de obers van het restaurant bijzonder vriendelijk zijn en de rode wijn aan tafel best te pruimen valt en de buffetten... die zijn lekker... gewoon lekker... na het diner zitten we weer tesamen in een andere bar te bekomen en na te praten en de eerste indruk is bij alle vier: dat gaat hier goed meevallen... zeker weten!

 

16:15 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

20-01-16

El que passa a Barcelona es queda a Barcelona

Heelder dagen worden we de laatste tijd om de oren geslagen met onheilsberichten over sjoemelsoftware in auto's: ze doen iets met de motor om hem op de juiste momenten zuiniger te laten rijden... of de uitstoot te verminderen... of het vermogen aan te passen... of van alles tegelijk. En de consument, die wordt blijkbaar bedrogen waar hij bijstaat.

Tja... het autosalon is net deze week bezig en dus is het vermoedelijk best dat de gemiddelde autokoper-in-spe zich deftig informeert.

We wisten al dat het verbruik bij de meeste wagens op de weg iets of wat hoger ligt dan in de brochure wordt beloofd. Dat valt meestal makkelijk empirisch vast te stellen als je even oplet bij de pomp.

De koploper van al die foefelaars blijkt Volkswagen en gezien al deze huidige heisa leek het me een nuttige bezigheid om eens te bekijken hoeveel onze Volkswagen Polo verleden jaar eigenlijk verbruikte. Niet dat ik zo een ding in de garage heb staan: wij rijden met Peugeots 205 en 308CC (en één Yamaha 750), maar eind verleden zomer huurden we zo een ding, toen we met vijf vrienden van de Vlaamse Volksbeweging voor een weekje in Barcelona zaten om samen met de Catalanen uitgebreid hun Diada te vieren.

Nu is ons devies normaal gezien: El que passa a Barcelona es queda a Barcelona  (of om het in een iets meer verstaanbare taal te formuleren: What happens in Barcelona, stays in Barcelona) 

We amuseren ons daar stichtelijk en maakten al verschillende vrienden... vooral bij cafébazen, nationalisten en de combinatie van beiden en mogen tot nader order nog steeds naadloos Catalonië binnen... maar genoeg daarover!

In het licht van de recente ontwikkelingen op gebied van sjoemelen met gegevens over brandstofverbruik, wil ik u echter onze ervaring in deze niet onthouden.

We huurden in september 2015 een autootje van het merk Volkswagen Polo, bij de plaatselijke afdeling van verhuurmaatschappij AVIS.

De bedoeling was om er twee dagen mee op stap te gaan in de omgeving en o.a. Montserrat en Tarragona te bezoeken en hem op de vooravond van de Diada (een feestdag!) binnen te brengen. De afspraken waren heel duidelijk gemaakt, dachten wij, maar dat liep duidelijk een beetje fout. Ze wilden ons nadien eerst al om te beginnen een dag te veel aanrekenen én ons bijkomende kosten voor het zogezegde laattijdige inleveren opsolferen, maar dat werd uiteindelijk gecrediteerd... na zwaar protest en veel gepalaver en omstandige uitleg van onzentwege: wij konden er niks aan doen dat de dag na het - correcte! - binnenleveren, de boel daar gesloten was wegens "feestdag" en ze pas een dag later de sleutels in de bus vonden. Wij hadden ze er op tijd ingestoken en na enig hevig heen en weer gemail kwam dat toch in orde.

Maar Avis had - toevallig? - voor ons toch wel het meest versleten en bijgevolg diesel zuipende exemplaar van zijn hele vloot uitgekozen zeker. Het ding was een 1.0 diesel met 75CV handgeschakeld en slechts 31.000 km op de teller. 

Volgens de boekjes zou zo een autootje hoop en al een liter of 5 mogen verbruiken.

Wij zaten er wel met vijf volwassenen in, maar zonder bagage en 't was tussendoor naar Montserrat al wel eens bergop... maar nadien ook weer bergaf! En veel file kwamen we niet tegen onderweg. Een verbruik van 7 liter per 100 kilometer, dat hadden we nog normaal gevonden... maar groot was mijn verbazing toen ik de factuur onder ogen kreeg. 

barcelona avis 1.jpg

We dienden zelf niet vol te tanken als er nog genoeg inzat. Dat gingen zij wel doen voor ons en de prijs van die brandstof dan gewoon erbij factureren... wat een service, denk je dan, maar nu weten we waarom!

Voor een afgelegde afstand van 457 km, rekende AVIS ons doodleuk 88,91€ aan (of 107,58 € btw inbegrepen).

barcelona avis.jpg

De brandstofprijzen in Spanje waren verleden zomer - en zijn nog steeds - zowat gelijk met die van ons... eigenlijk zelfs iets goedkoper... met die 107,58 euro hadden we met een beetje geluk toen zelf een goeie 100 liter kunnen tanken.

Als je dan berekent hoeveel kilometer we aflegden met die 100 liter brandstof, kom je op een gemiddeld verbruik van bijna 22 liter mazout... en nu gij! (als de berekening niet klopt, mag u dat gerust zeggen, wiskunde was vroeger al mijn sterkste vak niet)

Dat komt volgens mijn bescheiden berekeningen op een werkelijk verbruik van 22 liter op 100 kilometer... en dat voor een piepklein VW-dieseltje... manmanman!

We hadden geen zin om nog eens opnieuw te protesteren of mails beginnen te zenden... tot welke boosdoener moest je je trouwens richten... tot AVIS?... tot Volkswagen?... en dan hun respectievelijk kantoor hier... of ginderachter?... en ons Spaans of Duits is al niet fameus... en Catalaans is nog moeilijker!

We hebben het dus zo gelaten en huren volgende keer wel bij een andere verhuurbedrijf... een Peugeot of zo!  

Maar je vraagt je eigenlijk feitelijk dan verdorie toch wel af welke soort software ze daar in Wolfsburg op een mottige maandagmorgen in dat Polo-ding hebben gestoken, helemaal koosjer lijkt het me toch allemaal niet! 

Tenzij...  er niks aan de hand was met die Polo zijn computertje en we gewoon zwaar in de zak zijn gezet door die gasten van Avis... mmmm... dát kan ook natuurlijk.

Maar ik zou voor alle zekerheid deze week op het salon toch voorzichtig zijn, als ik van u was!

wink    

 

15:59 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-01-16

Pasta met wijn, friet met jenever en quiz met streekbieren... en tussendoor was er dan nog iets te drinken ook!

Vrijdag ging het jaarlijkse Nieuwjaarsdiner van de wijngilde de Italiaanse toer op: we schoven aan bij Mercato in Zaventem, waar we een gevarieerde pastamenu kregen voorgeschoteld. Eerst een bord antipasta en rucola (met een heel lekkere dressing) en een glaasje Prosecco en nadien 4 gangen hapjes... telkens een ander vormpje pasta in een ander sausje én met een andere wijn.

20160115_204118.jpg

20160115_211042.jpg

Vier gangen... vier (nu ja, gangetjes) en een dessertbord... met koffie en Grappa na...  'k heb het niet allemaal met mijn nieuwe smartfoon vereeuwigd... eigenlijk vind ik het ook maar raar, zo je eigen bord liggen fotograferen, maar 't is wel makkelijk om nadien aan de madam thuis uit te kunnen leggen wat er zoal achter de kiezen viel te steken... ik ben meestal niet echt bedreven in het onthouden van dat soort details... en trek dus prospectief al eens regelmatig mijn (bijna) volle teljoor... tja... 

We hebben dik 4 uur aan tafel gezeten en bij elke gang hoorde een nieuw bord en bestek en glas en ons "dineetje" genereerde bijgevolg een hele grote hoop afwas, maar 't was lekker... en al die verschillende soorten Italiaanse wijn ook... die kwam van de streek van Puglia... "ergens beneden in de bot"... dat herinner ik me nog!

De sfeer was héél goed, de bediening vlot en vriendelijk en de speech van de voorzitter... heuuuu... héél speciaal... en al keuvelend met mijn tafelgenoten vloog de avond voorbij en was het middernacht voor een mens er erg in had en dus de hoogste tijd om in de Uiver een (voor)laatste pint te gaan pakken... ge kunt niet geloven hoeveel dorst dat een mens kan krijgen van al die pasta en wijn... vooral die wijn!

20160115_200352.jpg

Tof restaurant trouwens, die Mercato... 'k was er nog nooit geweest maar vroeger was het pand naar het schijnt een drukkerij... met blijkbaar veel rekken in het midden van de zaal... en daar hebben ze een originele lichtwand van gemaakt.

Zaterdag was de Italiaanse nevel rond mijn hoofd op tijd verdwenen en buiten scheen de zon ook in een strak blauwe lucht, ik trok na een voedzaam ontbijt een kostuum aan en naam tegen de noen de trein naar Aalst: de VVB - Vlaamse Volksbeweging - hield daar zijn Nieuwjaarszitting met toespraken van de burgemeester (van Aalst) de MP (van Vlaanderen) en onze eigen voorzitter én receptie na... in het Belfort.

Ik kan me niet bewust herinneren ooit al in Aalst te zijn geweest... laat staan met de trein er naartoe te bollen en gezien die trein langs de lijn Laken, Bockstael en Jette spoorde, herkende ik heel vaag hier en daar dingen van in mijn studententijd, genoot ik voluit van het uitzicht op de koterijen die de modale Brusselaar achter zijn huis bijeen timmert en we passeerden Groot-Bijgaarden nog in volle zon... en plots betrok de blauwe hemel en tussen Sint-Katherina-Lombeek en Denderleeuw werd het pikzwart en viel er een fikse hagelbui...

Het was duidelijk niet de eerste nattigheid die ze daar te verduren kregen... even verder was de hagel op, maar het water in de velden precies nog niet weg...

20160116_124238.jpg

 

ik begon al te piekeren over hoe ik zonder al te veel waterschade aan mijn zondagse broek en botten in Aalst in dat Belfort ging geraken, maar tegen dat we in Erembodegem waren, brak de zon er alweer door.

Vrolijk en opgeruimd stapte ik van de trein om prompt midden in een hels lawaai te verzeilen.

Er schalde oerend harde hoempapamuziek doorheen het station en buiten op het plein was het nog erger en stonden er op de koop toe een hele verzameling pompiercamions te ronken en te toeteren...

20160116_125751.jpg

20160116_125836.jpg

Ik dacht eerst al dat er één of ander noodplan was afgekondigd en dat ze net gingen vertrekken om die ondergelopen velden van daarjuist droog te pompen, maar dan viel het op dat het toch wel redelijk antiek brandweermateriaal was en besefte ik dat vermoedelijk één of andere carnavalgroep zich opmaakte om in stoet door de stad te trekken. In Aalst zijn ze er toch wel heel vroeg bij om te oefenen, dacht ik onderweg, maar kwam later te weten dat het net die dag verkiezingen waren van Prins Carnaval en dat één of andere groep - die iets heeft met de pompiers? - met veel lawaai zijn steun betuigde aan één of andere kandidaat.

Rare jongens toch, die Ajuinen... en als het op carnaval aankomt, precies wel een klein beetje fanatiek!  

20160116_132450.jpg

Ik vond vlot de markt - waar het nog net markt was - en het Belfort - waar je niet echt naast kan kijken, zelfs als er snoepkramen voor staan - en was goed op tijd binnen om in het Belfort eerst een koffietje te nemen en een stukje vla en dag te zeggen aan de Vlaamse maten... er was trouwens veel volk, bijzonder veel volk... ze mogen op al die Gazetten- en televisieredacties denken wat ze willen... maar de VVB is dus nog niet dood! Bijlange niet!

20160116_135453.jpg

(ik moet wel dringend eens beginnen oefenen om met die Samsung treffelijke foto's te nemen... 't is een handig ding om te telefoneren en SMS'en zo... maar voor foto's gaat er toch niks boven een echt toestel... peins ik dan... hoewel, 't kan natuurlijk aan mij en mijn fotografische onkunde liggen!?)

In elk geval, tegen twee uur verhuisden we naar de statige feestzaal van het oude stadhuis en zochten een plaatsje achteraan. Met mooi uitzicht op de "bhune"!

20160116_152025.jpg

Tijdens de academische zitting zelf waren de speechen best interessant: de burgemeester was blij en tevreden dat hij iedereen mocht verwelkomen, nadien mocht MP Bourgeois ons zeer voorzichtig proberen te overtuigen van de goede - zij het momenteel wat onderhuidse - Vlaamse bedoelingen van de partij en voorzitter Bart sloot af met een brief aan zijn "peter" en met de dwingende vraag of het niet beter zou zijn nu al om eens deftig op de tafel te kloppen. Voor een meer uitgebreid en objectief (hmmm?) verslag verwijs ik graag naar de traditionele media: het journaille was massaal aanwezig en zelfs de RTBF had een cameraploeg naar het verre Aalst gezonden... die hebben ongetwijfeld secuur genoteerd wat er allemaal werd verteld... en wat niet!

De receptie nadien was dik in orde: op facebook staan honderden goeie(!) kiekjes o.a. van de Werner, zodra ik hem bezig zag met zijn professioneel digitale toestel, wist ik dat ik mij daar zelf niet meer mee bezig moest houden en mijn  volledig kon concentreren op de hapjes en drank. Er waren chips en sossiskes en kaas en aardbeien en lychees(!) en pinten van een plaatselijk soort bier en citroen- en oude jenever en buiten stond er een frietkot en veel madammen kregen hun vijf jetons niet geconsumeerd en waren bijgevolg bereid tot vrijgevigheid naar de meer dorstige medemensen en toen Dieter voorstelde om mijn trein te laten rijden en met hem mee te rijden - hij passeerde toch in Zaventem - was ik direct akkoord... en zo verliep de achternoen in opperbeste sfeer.

De kleien van de Werner kapte wel per ongeluk een halfvolle pint over mijn voorkant, maar tegen dat we vertrokken was mijn hemd alweer zo goed als droog.  

Ik was op tijd terug thuis om dag te zeggen aan Martine, Dieter en zijne maat van de VSV werden even voorgesteld en toen was het de hoogste tijd om naar de Streekbierenquiz te trekken in het ZAVO.

Ik dacht nog even een proper hemd aan te doen, want die pint maakte wel geen plekken, maar er hing een zweem van een bierreukje over mijn buik... en bedacht toen dat je op een Streekbierenquiz best naar gerstenat mag ruiken.

20160116_234836.jpg

20160116_234845.jpg

De zaal zat ook daar goed vol en de sfeer en de aangeboden catering waren ook daar opperbest... en bij de eerste vraag kreeg ik het zelfs even benauwd: in Egypte had ik enkele weken geleden een oorlogsroman gelezen die zich afspeelt boven Malta in WOII. Verleden week was ik op Google Earth aan het rondstruinen, dacht aan de conge én aan dat boek en toen ik eens nakeek waar die op Malta al die oorlogsvliegvelden van de Engelsen wel lagen en wat daarvan geworden is, bedacht ik: " 'k ga eens nakijken wat de hoofdstad is van dat eiland en hoe die andere eilanden heten en zo... 't moest zo maar eens een kwisvraag zijn volgende zaterdag"!

De eerste vraag was zaterdag: "u ziet de kaart van Malta, hoe heten de twee grootste eilanden?"

Malta en Gozo... 't was een makkie en Comino (het kleinste) wist ik ook en zelfs Filfla... een onbewoond stuk rots op 5 km van de zuidkust... had ik kunnen opschrijven... maar dát vroegen ze allengs allemaal niet!

frown

Een mens zou beginnen geloven in hogere machten... of in toeval... maar toeval bestaat niet...

De tweede en derde vraag gingen ook nog... die gingen onder meer over stripverhalen van Asterix en dáár heb ik als stripliefhebber/verzamelaar meestal geen hulp van bovenaf voor nodig... maar vanaf dan haperde het een beetje... uiteindelijk haalden we net iets meer dan de helft van de punten en eindigden 49 op 65... 't is niet fameus, maar de andere ploeg van Plankenkoorts stond nog lager genoteerd... dus wij blij!

Onze prijs bestond uit het traditionele zakje met "vanalles"... de rommel werd volgaarne toegewezen aan Sandu, die toen al naar huis was gemoeten... en ik zelf hield er een magnumfles Duvel aan over... meer moet dat niet zijn! 

 

15:26 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-01-16

Hier zijn we weer.

Na een lange afwezigheid, heb ik besloten om de draad terug op te pikken en opnieuw mijn blog te "activeren" en de lezende en surfende bevolking blogsgewijs te teisteren met allerhande verslagen, commentaren en allerlei nuttige en waarschijnlijk vooral onnuttige weetjes, feiten, gebeurtenissen en andere zever... ik heb namelijk een nieuwe laptop (de oude was gecrasht) en een nieuwe telefoon (de ouwe is... kwijtgeraakt) en vooral... 'k heb precies opnieuw goesting om te bloggen.       

't Is maar dat u het weet... dus u bent gewaarschuwd!

Een omstandig reisverslag over onze "Kerst- en Nieuwjaarscongé" in Egypte volgt nog, maar eerst wou ik even melden dat we de laatste maanden vrij druk bezig waren!

Er was het wildfestijn van de Wijngilde Septem Tumbas, waar we kelner speelden.

20151121_111339.jpg

20151121_203341.jpg

Het laatste weekend van november gingen we op zaterdag traditiegetrouw met de bus inkopen doen in de Champagnestreek en deze editie blijft in het geheugen gegrift wegens de aanval die we ondernamen op het wereldrecord "champieter drinken in een autocar"!

Ik ben geen echte voetbalfan, maar die mannen van Genk hebben sinds dat weekend een streepje voor!

20151128_082252.jpg

20151128_083424.jpg

we stonden uren in de file aan de grens en werden, vooraleer in het land binnen te mogen, uiterst grondig gecontroleerd... maar eigenlijk enkel toen we nog broodnuchter waren... 's avonds geraakten we vlot en naadloos weg uit Frankrijk... maar iets minder nuchter...  'k ga er verder niet te veel woorden aan wijden... er volgt enkel een summier beeldverslag:

20151128_090332.jpg

20151128_102157.jpg

20151128_085817.jpg

20151128_112324.jpg

20151128_133635.jpg

20151128_133755.jpg

20151128_134056.jpg

20151128_153125.jpg

20151128_172834.jpg

20151128_203903.jpg

De toch was zwaar en lang maar vruchtbaar! 

En de week nadien ook, want dan hielden we ons onledig met het bijstaan en "helpen" of vervangen van de goede Sint in een aantal scholen... (voor alle zekerheid: de zwarte medemens ben ikzelf, de lieftallige jongedame was een plaatselijke juf/schminkster!)

20151202_104113.jpg

En het weekend nadien - in mijn gewone goed - zaten we ook al traditiegetrouw twee dagen achter de kassa tijdens het Jaarlijkse N-VA steak- en haantjesweekend.

20151205_150957.jpg

Gezien ik weeral net begonnen was met een soort dieet, werd het een weekend met meer sla en tomaten dan frieten... getuige het bordje dat wij verorberden vooraleer de massa ons overspoelde... 't was het laatste rustige moment...

20151206_143557.jpg

want even later sijpelden de eersten de zaal binnen en de rest van het weekend stond er een volwassen file aan mijn kassa aan te schuiven voor bonnetjes... dat steakweekend was dus dit jaar een topper: van heinde en verre repten sympathisanten, kennissen, bestuurs- en ander leden en aanhangende familie en dorps- en andere politiekers zich spoorslags naar het Veldeke in Zaventem... en er zaten zelfs hier en daar Taktivisten en halve Catalanen tussen!

20151206_143607.jpg

De volgende activiteit die wij graag even vermelden, was een weekje later de Zaventemse kerstmarkt.

20151212_172649.jpg

Onze dappere bestierders hadden - onder leiding van de schepen van vermakelijkheden - nog eens het vermetele plan opgevat om de verenigingen te laten opdraven en ze zoveel mogelijk kraampjes te laten vullen. Om de kerstsfeer compleet te maken, was er zowaar zelfs gezorgd voor een (zeer bescheiden) kerststal achter glas en een bonte verzameling viskramen, draaimolens, hamburger en frietkoten en zo stonden wij de hele avond in ons tentje van Plankenkoorts oesters, cava, pannenkoeken, jenever en warme wijn te serveren met op de achtergrond het muziekje van een kindermolentje.... echt irritant is zo een achtergrondgeluid niet, maar echt bijdragen aan de kerstsfeer deed het ook niet echt!

20151212_172701.jpg

Ik trachtte met mijn nieuwe "smartfoon" - 'k ben de ouwe kwijtgeraakt in oktober - een paar foto's te nemen, hetgeen naderhand niet direct een succesvolle bezigheid is gebleken...

20151212_172641.jpg

20151212_182144.jpg

Maar de sfeer was goed... het weer in de namiddag iets minder, zodat de bevolking eerst wat de kat uit de boom keek, maar tegen een uur of acht negen liep er toch wat volk rond en liep de jenever (en de rest) vlotjes naar binnen... mijn schoonmoeder was enthousiast over de warme wijn, ik genoot samen met mijn madam van een bordje oesters en de zaak draaide effenaf vollenbak... en tussendoor stak er een windje op... de tent wapperde al eens heen en weer, maar uiteindelijk is het redelijk normaal dat er in december al eens een frisse en stijve bries staat.

En plots - iets voor 22.00u - was het uit met de pret. De omroeper van dienst meldde dat het marktplein "om veiligheidsredenen" dringend diende ontruimd... er was een zware storm op komst en de verantwoordelijke schepen had blijkbaar na overleg met de pompiers beslist om de boel op te doeken.

20151212_221555.jpg

We kregen het bevel om alles in te pakken en weg te wezen... de tenten waren niet stabiel genoeg om de storm te doorstaan... alles moest raprap opgeruimd en opgeborgen. Wij trachtten nog even te protesteren omdat we net goed bezig waren, maar als uit het niets schoof plots een gans peloton jonge politieagenten de markt op die vakkundig de meute van het plein dreef... wij haasten ons om de overschot van oesters aan de man te brengen, maar we moesten snel zijn, want we kregen zelf nauwelijks tijd om in te pakken en op te ruimen.

Gezien iedereen tegelijk moest opkramen gaf dat een beetje chaos, maar uiteindelijk ging het nog vrij vlot... en zonder noemenswaardige hinder van ook maar enige stormwind. 

20151212_221709.jpg

Ondanks de blijkbaar imminente dreiging werd even later trouwens wel gemeld dat de gemeente verwachtte dat iedereen zijn geleende tafels en stoelen naar een verzamelpunt aan de kerk zou brengen... zo onveilig bleek het dan toch nog niet op dat kerkplein... we sleepten ons meubilair dus naar de juiste plek waar een dappere gemeentearbeider nauwgezet toezicht hield op het stapelen.

20151212_221652.jpg

Tegen half elf was heel onze inboedel met vereende krachten bijeengezocht, ingeladen en/of weggebracht... een geluk dat we een opslagplaats hebben in de school, net aan de overkant van het kruispunt...

De overtollige oesters waren op dat moment allemaal verkocht - aan ongeveer de inkoopprijs - en de andere restjes werden ter plekke geconsumeerd of verdeeld onder de medewerkers en daarna bleven we op de koer nog wat nababbelen en zeveren en vooral kijken en wachten op de storm... die duidelijk niet gehaast was.

Toen ik een eind na twaalven te voet naar huis wandelde, viel er nog steeds geen rukwind te bespeuren en stonden de tenten allemaal nog mooi in het gelid op de markt... blijkbaar was het dreigingsniveau plots gezakt?

De ochtend nadien stonden die verdomde tenten er trouwens nog altijd... ze werden dus pas uren na de doortocht van de zogezegd aangekondigde storm opgeruimd... en bleken al die tijd plotsklaps geen dreiging meer te wezen voor passanten...?

't Is vermoedelijk allemaal met de beste bedoelingen gedaan, maar misschien kunnen de verantwoordelijken in het vervolg toch dergelijke probleempjes op een betere en slimmere manier opvolgen en oplossen, want nu bleek die hele paniektoestand uiteindelijk vrij onnodig en zelfs een beetje belachelijk... nu ja... één aspect is er positief aan: als je voorheen belde voor een diefstal van een velo of iets dergelijks, dan moest je meestal heel lang wachten, het doet plezier te weten dat er in mijn dorp nu een hele troep vastberaden politie voorhanden is... die vanaf nu duidelijk ervaring hebben opgedaan in het beheersen van een massa en het ontruimen van publieke plaatsen...  't is te hopen dat het niet direct meer nodig is... maar toch... je weet maar nooit wat de toekomst nog gaat brengen.

Verder kan ik met gepaste trots meegeven dat de kroost zotte kosten heeft gedaan en een huis heeft gekocht... in Kortenberg!

20151120_112731.jpg

20151120_111223.jpg

Het is eigenlijk vooral een enorm stuk hof en bos, met vooraan tegen de straat een huisje op... maar daar hoort en leest u later nog wel meer van.

Maar eerst ga ik vertellen over Egypte, nu ja... 't zal volgende week pas zijn, want morgen moet ik mee naar de solden en dit weekend hebben we vrijdag diner van de Wijngilde en zaterdag Nieuwjaarsfeest van de VVB in Aalst en 's avonds streekbierenquiz in het Zavo en zo... en 'k ben tussendoor ook mijn ouwe dia's aan het digitaliseren... hetgeen nieuwe stof tot verhalen van vroeger geeft... dus tot...?

wink   

 

 

     

18:10 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |