30-01-16

Sentido... de eerste (eigenlijk tweede) kennismaking!

Ik ben vroeg op. Thuis ga ik meestal veel te laat slapen, omdat er met die 88 (of meer?) "posten" op mijn TV toch wel altijd nog ergens iets interessants te zien valt, zelfs in het putteke van de nacht.

Hier hebben we een TV met iets minder keuzemogelijkheden. 't Is een antiek dingetje met beeldbuis en je kan kiezen uit een 30-tal zenders, toch volgens het bijhorende kaartje. Het merendeels blijken plaatselijke stations waar je geen bal van verstaat, een filmzender die originele films geeft met Arabische ondertitels, waar een mens hoorndol van wordt: wij zijn in Vlaanderen ons hele leven lang geconditioneerd om ondertitels te lezen en doen dat automatisch en dus kijk ik verdwaasd naar die rare krolletjes onderaan mijn scherm in plaats van te luisteren naar het originele Engelse geluid... wreed ambetant maar 't is sterker dan mezelf.

Daarnaast bieden ze een aantal Italiaanse of Oost-Europese dingen aan en een Amerikaanse nieuwszender en als kers op de taart... BVN!

Gisterenavond waren we rond middernacht terug op de kamer en na een lange en vermoeiende dag kroop Martinneke direct onder de lakens, maar ik wou dus nog wat TV zien en ben geruime tijd zoet geweest met dat ding. De helft of meer van de beschikbare kanalen kwamen in min of meerdere mate wazig door,  bij twee had ik enkel ruis en de rest was wat bibberig. Ik vermoedde dat het misschien aan de connectie kon liggen en heb wat geprutst aan de TV-kabel, met als gevolg dat ze uiteindelijk allemaal een beverig beeld met strepen produceerden. Na de kabel een paar keer in en uit te pluggen was de toestand weer "normaal"... de helft wazig en de rest bibberend.

Tja... uiteindelijk kom je niet naar Egypte om TV te kijken, dát kan ik thuis ook en beter. En wat dat BVN betreft: ik voel absoluut geen enkele behoefte om in een ver land van in mijn bed naar Ben Crabbé zijn Blokken te liggen loeren... of naar een oude(?) aflevering van Thuis... van thuis gesproken, daar doe ik dat ook nooit, kijken naar de gelijknamige soap, bedoel ik, dus waarom zou ik er hier aan beginnen. 

De zon is net op als ik uit bed kruip, moeiteloos van de televisie af blijf en op het terras ga poolshoogte nemen. Gisteren heeft onze vriendelijke valiezendragende rallypiloot mij met gepaste trots en eerbied gewezen op ons "zicht-op-zee", maar in het donker was toen niet helemaal duidelijk wat daarmee juist bedoeld werd. Nu wel en 't moet gezegd... het valt best mee. Mijn telefoon is ondertussen helemaal opgeladen, dus kan ik nu vrolijk kiekjes maken van ons panorama!

20151219_070720.jpg

20151219_070658.jpg

We zien de zee inderdaad liggen... we kijken er wat schuin naar en het strand is hoop en al 100 meter verderop en vlak voor ons ligt een zwembadcomplex, met veel ligstoelen en parasols... heel veel... en er ligt nog nergens een handdoek. Da's bijzonder positief, want soms moet je half nacht opstaan om een plaatsje te reserveren. Hier dus duidelijk niet. Misschien is er inderdaad heel weinig volk... of zijn ze hier meer gedisciplineerd... we zullen het wel merken... maar het is bijna kwart voor zeven en er is nog geen levende ziel te bespeuren. We gaan hier rustig zitten op onze zetel, peins ik... én aan de bar in het water. Want dat vinden we leuk... voor straks dan toch, want momenteel ligt het hele zaakje in de schaduw en is de temperatuur nog niet van die aard dat je in je zwembroek tot aan je middel in het water vrolijk aan een toog kan hangen... 't is namelijk nog iets te vroeg en iets te fris... bijzonder frisjes zelfs... 

Ik trek de deur van de kamer heel stil tot bijna in het slot, niet helemaal - we hebben maar één sleutelkaart en anders kan ik seffens niet meer binnen! - en wandel tot op het strand.

20151219_070518.jpg

20151219_065627.jpg

Dat strand ligt er op dit vroege uur helemaal verlaten bij, hoewel er al wel sporen van "passage" zijn.

In zuidelijke richting strekt het zich uit langs een nieuwe villawijk, waar duidelijk voor zeven uur nog geen beweging is op deze winterse zaterdagochtend. Aan die villa's waren ze 6 jaar geleden druk aan het bouwen, toen stond er één kronkelende rij huizen in het zand, maar ondertussen is het blijkbaar een heel dorp geworden, met paadjes en beplanting en alles er op en er aan. Straks moeten we daar eens op verkenning, denk ik bij mezelf... Maar eerst seffens ontbijten en wachten tot het wat warmer wordt. In de zon valt de temperatuur mee, maar in de lommer is het maar net te doen.

Het strand voor het hotel is ook helemaal leeg, nu ja, het staat vol ligbedden en parasols en windschermen en zo, maar er is nog geen personeel te zien om zeven uur... en ook nog geen gereserveerde stoelen!

De zee is rimpelloos en naar het schijnt is het rif heel mooi...

20151219_065849.jpg

Er is geen zuchtje wind, de wolken zijn ver weg en eigenlijk voel je de zon al stevig branden. We gaan hier goed liggen... denk ik.

't is half acht als ik weer naar kamer 511 wandel en genoeg lawaai maak om de madam uit haar bed te halen. Een half uurtje later wandelen we naar het ontbijt en wordt het al lekker warm... in de zon!

(wordt vervolgd)        

 

13:25 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.