29-01-16

Sentido, an Oriental Dream... ?

Een mens kan niet altijd liggen leuteren op dat Facebook over vuilbakken die te vroeg buitenstaan, sjoemelsoftware, vluchtelingenmiserie of franskiljonse onrechtvaardige (onderzoek)rechters, die abusievelijk al wel eens dingen vergeten te ondertekenen alvorens hun te laag opgeleide chauffeur er met de dossiers vanonder muist. 

Zoals beloofd ga ik mij dus eens bezighouden met het vertellen over onze kerstvakantie in Egypte. Het wordt trouwens hoog tijd: we denken al na over een volgende congé. Niet direct met Pasen of zo, want door een wat "ongelukkige" planning van de betreffende vereniging, speel ik plat in die vakantie een paar weekends mee toneel in Zaventem... nee hoor, we denken na over IJsland in de zomer en blijkbaar moet je daar vroeg genoeg voor boeken, want ginder boven is de reisperiode wreed kort en zijn de plaatsen beperkt.

Maar eerst dus Egypte.

Traditiegetrouw trokken we weer naar de Rode Zee, deze keer niet naar ons vast hotel Gorgonia Beach, maar we wilden eens een ander uitproberen: het Sentido Oriental Dream Resort, een kleine 40 km ten noorden van Port Ghalib, waar de luchthaven van Marsa Alam ligt.

Op donderdag 17 december gaan we dus vroeg naar bed, nu ja, Martine toch. Ik blijf op zo een momenten eigenlijk al even lang als anders in de zetel voor TV liggen sluimeren, kruip dan op een onzalig uur toch nog onder de lakens, kan niet meer slapen van de schrik dat ik de wekker niet ga horen en lig te woelen en mij ambetant te maken... tot zo rond een uur of vijf dat verdomde ding toch begint te spelen en ik zwijmelend de douche in sukkel. Nu ja, de vlucht vertrekt om 8.30u, dus we moeten pas rond een uur of zes op de luchthaven zijn en op dat tijdstip rijden er op vrijdag al om de haverklap bussen naar de terminal. We staan dus mooi op tijd aan de halte achter de hoek op post met valiezen en handbagage en zeven minuten later zet de vriendelijke chauffeuse ons af. Van bijna aan de eigen voordeur tot aan de luchthaven, voor nog geen anderhalve euro per kop, valiezen inbegrepen... ge kunt er zelf niet voor met de auto naar het vliegveld rijden, laat staan er twee weken parkeren... en met die bus hoef je zelfs geen diabolotaks op te hoesten.

Het inchecken en de paspoort- en andere controles verlopen allemaal heel vlotjes, we drinken nog iets en eten een (vreselijk dure) koffiekoek en ik één van mijn hardgekookte eitjes. Een flesje drank of eigen boterhammen mogen denk ik nog altijd niet doorheen de controle, maar tot nu toe geraak ik met mijn eitjes probleemloos doorheen de scanners.  Zoals voorzien begint rond 8.00 het boarden.

Ik had het al in de mot: naar andere bestemmingen zoals Kaapverdië, Senegal en de Canarische eilanden, zaten de vluchten met kerst allemaal bomvol, maar Egypte blijkt tegenwoordig niet echt populair bij de modale reislustige Vlaming... er zijn nog zeker een 30-tal zetels vrij als we allemaal zitten. Eigenlijk hebben we dat nog nooit meegemaakt. Zodra de boarding compleet is en ik al een lichte vorm van vliegangst begin te bespeuren in mijn onderbuik en aanverwante lichaamsdelen, krijgen we bericht dat we weliswaar klaar zijn om te vertrekken, maar de motoren nog niet mogen starten, want er is net gemeld dat een computer- of elektriciteitspanne ('k weet het niet meer precies) de controletoren heeft plat gelegd... we moeten dus wachten!

Nu heb ik toch ook liever dat we niet zomaar op zicht zouden beginnen taxiën en zo... het zal minstens een uur duren, weet de hostess ons te vertellen... tja... buiten wordt het helemaal klaar en wij zitten binnen hetzelfde te wachten.    

't Is uiteindelijk bijna half tien als we opstijgen... en ik zit al die tijd ongemakkelijk te draaien want heb dikke pis van de zenuwen... ik heb het al gezegd: ik vlieg niet graag... 'k rij nog liever drie dagen ver met de auto (of nog beter: 3 weken ver met een camper), dan 5 uur in een Airbus te zitten... 'k ben niet echt een "groene" jongen, maar als het mij uitkomt gebruik ik dat argument wel schaamteloos: je ecologische voetafdruk is trouwens al vliegend ook veel indrukwekkender dan met de auto... zelfs als het een diesel is... hou ik mezelf voor, maar als je naar Egypte wil, is de eigen auto geen echt valabel alternatief en doe ik dus een zware toegeving op milieugebied.  

Ik wil wel aan een venstertje zitten, want om één of andere duistere psychologische reden is mijn "ongerustigheid" kleiner als ik visueel contact kan houden met de wereld onder mij!

20151218_105002.jpg

20151218_105957.jpg

We stijgen op via de 25R, vermijden de route boven Brussel - waar de politici verdomme wel de naam en de voordelen van een vliegveld lusten, maar liever passen voor de lasten, de vorte vetzakken - en draaien boven Diegem resoluut en kort in een bocht naar links en zetten koers naar het Zuiden.

Na een uur of zo zitten we al boven de Alpen, waar van 11 km hoog gezien niet echt veel sneeuw ligt en daarna zie ik de kust van Kroatië en herken zelfs Sibenic en Split, waar we een jaar of vijf geleden met de camper passeerden. Het eiland Murter - waar we een week op een camping stonden - ligt te ver op de horizon... maar ik geniet van het uitzicht en zo schuift de kust langzaam onder mij door en boven Griekenland wordt het bewolkt... we eten onderweg ons bakje mooi leeg, schaffen ons taksvrij een voorraad rookgerief aan (voor de madam) kijken naar een tekenfilm zonder geluid, lezen de krant en tegen dat we de Afrikaanse kust passeren is het wolkendek alweer dunner en ligt de woestijn mooi in mijn schootsveld.

Om kwart voor drie plaatselijk tijd steken we de Nijl over.

20151218_144343.jpg

20151218_145221.jpg

en een half uurtje later zetten we de daling in en vliegen dan ongeveer boven de kustlijn van de Rode Zee... waar ik zowaar plots ons hotel zie liggen.

20151218_151728.jpg

Ik herken het perfect vanuit de lucht... want 'k heb mij goed voorbereid op Google Earth en bovendien zijn we er ooit al eens even geweest, in 2010. Toen de vulkaan Eyjafjallajökull uitbarstte!

Deze zomer wil ik trouwens eens life tot aan of - indien mogelijk - op die vulkaan bollen, liefst in een Landrover Defender, een unieke trip maar wel een wreed kostelijke bedoening, als ik het zo lees in de reisboekjes.

In elk geval, toen ze uitbarstte en het Europese luchtverkeer bijna een week werd opgeschort, zaten wij in een 3-Corners hotel in Port Ghalib en moesten normaal net de dag na de eruptie naar huis vertrekken, maar dat ging dus lekker niet door! Met dank aan de Eyjaf...

laughing

We werden toen 6 dagen lang op kosten van Thomas Cook ondergebracht in Sentido Oriental Dream... én in all-inclusive... heel fijn en waarlijk onovertroffen op gebied van prijs/kwaliteit, maar 't was er toen wel druk en aan de balie zelfs wat chaotisch... toch bij de toenmalige dagelijkse informatiesamenkomsten: wij trokken ons geen lor aan van het feit dat we daar vast zaten... de kleine lettertjes garandeerden ons een volledige dekking en alles werd bijgevolg piekfijn door Thomas Cook geregeld, maar sommige klantjes hadden toen blijkbaar geen waterdichte verzekering en dienden elke dag zelf op te draaien voor kost en inwoon. 

Nu vermoeden we wel dat het complex er deze keer veel rustiger gaat bijliggen... zelfs al is Sharm-el-Sheik momenteel weeral geen aanrader en worden er niet al te veel vluchten naar de Sinaï uitgevoerd, aan de lege zetels in het vliegtuig te zien, kan ik me niet voorstellen dat de hotels in Marsa Alam en omstreken allemaal vol gaan zitten.

20151218_152135.jpg

Bij de nadering van Port Ghalib vlieg je eerst een kleine tien kilometer naar het zuiden en dan draait het vliegtuig 180 graden naar rechts zodat je mooi het stadje en de haven ziet liggen: op de voorgrond ligt de schildpaddenbaai waar we gingen snorkelen tussen die beesten en even verder het 3-Corners Fayrouz, waar we toen twee weken zaten.  Ik ben dus een tevreden mens als we even later aan de grond staan... tevreden dat ik al die dingen mooi heb zien liggen en vooral tevreden omdat we weer met onze beide voeten op de wereld staan.

20151218_153204.jpg

De gebruikelijke stormloop op de handbagage breekt los, iedereen staat recht te wurmen aan pakken en zakken en ik wacht zoals altijd braaf op mijn zeteltje tot de deuren opengaan en de leegloop begint. Je kan trouwens ook langs de achterkant het vliegtuig verlaten, iets wat sommige haastigaards in het begin niet helemaal door hebben... ze trachten zich eerst naar voren te wringen en even later weer naar achteren. Met gepast leedvermaak aanschouw ik dan het zootje drummende medemensen en bedenk fijntjes dat diegenen die buiten het laatst in die bus stappen, er nadien ook het eerst uit geraken en dus seffens de eersten in de rij aan de balie gaan staan. 

Ik neem van in het busdeurgat een fotootje van ons vliegtuig en krijg het prompt aan de stok met één of andere politieman(?) in zwart uniform en baret en met geel hesje en walkie-talkie. Hij gebaart woest dat foto's nemen niet mag... ... maar geloof me vrij... 't is ik kijk zo onschuldig mogelijk, doe alsof ik hem niet begrepen heb en moffel discreet mijn smartfoon in mijn zak... alles is weer onder controle maar Martine sommeert me voor alle zekerheid om géén foto's meer te maken! 

De kerel ijsbeert voor het vliegtuig heen en weer en houdt me nauwgezet in de gaten, maar voor de boel toch nog fout zou kunnen lopen, gaan de deuren dicht en rijden we  naar het luchthavengebouw... 100 meter verder. Case closed!   

We zijn deze keer helemaal alleen, de rij is dus kort en de zaal heel rustig: vorig jaar stonden ze tot buiten te duwen en te schreeuwen tegen mekaar want toen stonden er zes vliegtuigen op het tarmac die allemaal op een half uur tijd waren geland en waarvan 4 of 5 vol Italianen. Als je nog nooit 5 of 600 opgedraaide Italiaanse families - handenvol jengelende bambinos-in-buggy incluis - hebt meegemaakt in een Egyptische paspoort en visumrij, dan weet je niet waarover ik het heb, maar geloof me vrij: 't is een beeld om nooit te vergeten.

Deze keer zijn we met hoop en al 150 rustige Vlamingen... en zo te horen ook een paar francofonen... en alles verloopt heel vlot en rustig. Op de bus zitten we met een man of 20. We moeten eerst langs een ander hotel, maar staan drie kwartier later voor onze Sentido. We zijn met twee Vlaamse koppels, de valiezen worden op het bordess gestald en wijzelf worden binnen prompt naar een zetel gedirigeerd, krijgen katoenen doekje om ons te verfrissen, en een drankje... waar een onbestemde soort fruit in zit en zeker geen alcohol, maar ik herken dadelijk de situatie en herinner mij dat de bar links in het hoekje indien gewenst deftige cocktails serveert. De voucher wordt in ontvangst genomen en we krijgen een armbandje rond de arm, we vullen de obligate documenten in en even later zitten we achter op een golfkarretje en worden met onze valiezen naar de kamer gereden.

Het is ondertussen al bijna pikdonker en foto's nemen heeft geen zin. De kerel achter het stuur leeft trouwens in de stellige overtuiging dat hij meedoet aan de "Boucles de Spa" en scheurt - weliswaar geruisloos - over de paadjes, rakelings langs hagen en door bochten en dropt ons ergens onder een arcade. Hij stormt met de valiezen de trappen op... wij hollen op een drafje achter hem aan en even later opent hij plechtig de deur van kamer 511.

Nog even neemt hij de tijd om de bagage binnen te zetten, de terrasdeur open te rukken, ons te wijzen op ons zijdelingse zicht op zee en zijn welverdiende 2 euro in ontvangst te nemen... en weg is hij alweer... het andere koppel zit in het golfkarretje te wachten en de tijd loopt... of zoiets.

20151219_184524.jpg

Wij monsteren onze kamer en ontdekken dat we niet alleen zijn: een hagedis hangt acrobatisch boven tegen de wand en schiet even later weg... leuk denk ik dan... een huisdier... maar we gaan ze de rest van de vakantie niet meer zien en hebben er dus ook geen last van. 

20151219_184444.jpg

20151219_184414.jpg

Het is best een mooie kamer, ruim en met een prachtig koepelvormig plafond, maar de infrastructuur oogt wel wat "afgeleefd". Het elektronische slot van de buitendeur pakt niet steeds even vlotjes, zullen we later merken... de deur van de badkamer gaat niet dicht, ze is te groot om in de "chambrang" te passen...of die laatste is te klein voor de deur. Het bad is ook niet nagelnieuw en een stop behoort blijkbaar niet tot de uitrusting, maar de douche loopt lekker en de temperatuur van het water is beheersbaar.

20151231_074406.jpg

20151231_074455.jpg

20151231_074545.jpg

Er zit wel een plaatje van een sleutelgat tegen de muur in de douche... zonder dat eronder een gat in de tegels valt te bespeuren...  een feit dat mij mateloos intrigeert... ik zal pas na meer dan een week doorkrijgen dat het ding dient om een wasdraad op te spannen boven het bad!

20151231_074612.jpg

Terwijl ik me op dat moment het hoofd breek over dergelijke rare details en verder mijn handbagage uitpak en de kamer vol strooi met rommel, organiseert Martine vakkundig de kasten en laden en na een klein uurtje zijn we klaar voor een drankje en een hapje... maar eerst toch een drankje! 

We komen onderweg toevallig het andere koppel tegen en gaan samen een paar uurtjes héél uitgebreid aperitieven... er zijn geen beelden van,  die eerste avond is plots mijn gsm plat...  maar we ontdekken dat de cocktails in de bar van de receptie inderdaad héél lekker en straf smaken, dat de obers van het restaurant bijzonder vriendelijk zijn en de rode wijn aan tafel best te pruimen valt en de buffetten... die zijn lekker... gewoon lekker... na het diner zitten we weer tesamen in een andere bar te bekomen en na te praten en de eerste indruk is bij alle vier: dat gaat hier goed meevallen... zeker weten!

 

16:15 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Allee jong,tof weer gestart. Je laat me dromen van de warmte terwijl ik hier vanop mijn hoogte uitkijk op spectaculaire stormen en regenvlaagjes. kus aan beide

Gepost door: Freddy | 30-01-16

De commentaren zijn gesloten.