24-08-15

cruise... epiloog.

Vrijdag de 17e juli is onze laatste dag op het water, 't is te zeggen... tegen uiterlijk negen uur moeten we afgemonsterd zijn, dienen alle onze spullen van boord gehaald en de sleutels binnen gebracht op het kantoortje...

Ik strijk plechtig mijn Vlaamse Leeuw... nu ja, plechtig... 'k heb er niet speciaal een hemd en das voor aangetrokken, maar de vlag wordt van de gelegenheidsmast gehaald, opgevouwen en op gepaste wijze weggeborgen... en de mast - een doe-het-zelf-combinatie van een stuk buis en een halve borstelsteel - in de kant gegooid, want de vuilbakken staan helemaal aan de andere kant.

IMG_6291.JPG

Ik hou nauwlettend die overkant in het oog, maar het tijdstip om op te kramen nadert en er komt maar geen plaatsje vrij aan de kade... we besluiten de auto's uit de bewaakte parking te halen en helemaal rond te rijden tot op onze oever, dat scheelt hem telkens meer dan 250 meter gesleur met bagage, pakken en zakken... enkele reis!

IMG_6298.JPG 

Op een half uurtje zijn we uit- en weer ingeladen en de boel poetsen hoeft niet... daarvoor hebben we op voorhand 95€ opgehoest, maar gezien de stoffige en spinwebbige toestand van de boot ga ik daar subiet direct toch eens over klappen met de baliemadam.  

't is dus al even na negen als we onze opwachting maken aan diezelfde balie... met de twee fardes én een aantal ingevulde documenten. Ik geef de sleutel en het etui met mappen van de vaarkaarten en technische gegevens af en de juffrouw vraagt waar de boot ligt, want de vaaruren moeten berekend worden. Ik wijs naar buiten en leg uit dat er - in tegenstelling tot onze verwachting - geen plaatsje voorzien was voor ons en dat we dus aan de hele andere kant van het haventje liggen en dat we zulks niet echt klantvriendelijk noch praktisch vonden bij het leegmaken van de boot. Ze is niet echt onder de indruk van mijn opmerking, bekijkt me wat korzelig en stuurt dan een medewerker buiten om de cijfertjes te gaan noteren.

Als ze vraagt of ik soms de "debriefing" documenten ook al heb ingevuld, meld ik dat dit inderdaad al is gebeurd en overhandig haar met gepaste trots mijn lijvig epistel... een heel blad recto verso volgekribbeld met opmerkingen... in mijn beste Frans!

Ze loert verbaast naar al dat geschrijf en ik vertel haar dat de meeste van mijn grieven al wel onderweg mondeling werden vermeld in Narbonne, maar dat er toch nog een paar puntjes zijn die ik even wil bespreken... en dan begin ik in het lang en breed uit te weiden over de staat van properheid van de boot bij aanvang, van de spinnenwebben aan de vensters en het vingerdikke stof op het meubilair in de kombuis... en het servies met sporen van etensresten van een vorige gebruiker... en dat ik desgewenst foto's kan tonen van alle "dingetjes" die ik nu aanhaal.

Ze begint zich hoe langer hoe ongemakkelijker te voelen en de beide andere dames achter de balie hebben eerst intensief staan meeluisteren, maar hoe langer mijn exposé duurt, hoe meer ze doen alsof ze druk met iets anders bezig zijn. Het is duidelijk: onze juffrouw moet op geen morele steun rekenen van haar collega's.

Ik vertel verder over de deur op het dek, die niet afgesloten kan worden, omdat er een ander slot in zit dan in de deur aan stuurboord en we hadden maar één soort sleutel en begin dan over de piepkleine maar defecte ventilator die we zelf uiteindelijk wel aan de praat kregen, maar die mijn inziens niet helemaal beantwoordt aan de beschrijving uit hun brochure. Ik tracht haar diets te maken dat wij in Vlaanderen iets heel anders bedoelen wanneer we het hebben over "een goed werkend airconditioningssysteem".

Ik meld terloops dat we wél tevreden waren met de mand mondvoorraad en de indrukwekkende barbeque, als het goed is, dan zijn we niet te beroerd om dat ook te zeggen!

Wanneer ik echter over de boegschroef begin en pols naar de mail die ze in Narbonne zouden verstuurd hebben, weet ze van niks, ze bladert in een paar mappen maar vindt geen mail... ik vraag me af of ze niet op de pc in de mailbox zou zoeken, maar zwijg beleefd want wil haar niet meer opjagen dan nodig, ondertussen is ze namelijk redelijk zenuwachtig aan het worden.

Ik leg uit dat ik dezelfde vraagjes ook al stelde in het kantoor in Narbonne, maar het best nog eens wil proberen: waarom kregen we een boot zonder boegschroef terwijl voor dit type staat vermeld dat ze wel zo een ding in huis hebben en waarom heeft niemand ons vooraf uitgelegd dat we dus op dergelijk besturingshulp niet konden rekenen en we ons bijgevolg terecht afvragen waarom we zowat 700 euro meer hebben besteed aan een "viersterrenboot" terwijl we op eentje met twee sterren toch bijna van dezelfde "luxe" hadden genoten...

Misschien kan zij mij uitleggen en overtuigen waarom ik er toch goed aan deed een exemplaar met vier sterren te huren... het duizelt haar nu blijkbaar voor de ogen... en ze blijft het antwoord schuldig

Ik doe er nog een schepje op, wijs naar mijn genaaide lip en zeg dat we door hun schuld dus wel een ongeluk hebben gehad, omdat hun boot niet in orde was...

Dat is er zo te zien te veel aan, ze schuift een paar documenten naar mij, vraagt of ik die alvast wil invullen en spurt naar achteren. Ik trek dus naar buiten met o.a. een blanco "rapport d'incident en cours de croisière", een "dossier compensation client", en een "enquéte" formulier en het stellige voornemen dat allemaal helemaal vol te schrijven! 

Ik installeer me in de schaduw op het terras met genoeg schrijfgerief en haar verzameling papieren en begin welgemoed nog eens mijn grieven uitgebreid neer te pennen.. en even later komt er een mannetje bijzitten, die vraagt wat er aan de hand is.

Hij heeft geen blauwe uniformpolo aan, maar ik vermoed dat hij ook een lid van de staf is, een supervisor of zo, en begin dus nog maar eens op te sommen over welke dingetjes we niet echt tevreden zijn en vooral, vraag hem of hij het soms normaal vindt dat de klanten een ongeluk krijgen omdat ze een boot ontvangen hebben die onderweg niet conform blijkt aan de beschrijving en verwachting en als het dan zo is dat er dingen niet kloppen met de publiciteit, waarom niemand ons dat expliciet vooraf vertelt heeft en ik herhaal mijn vraag: of hij me kan overtuigen waarom ik er goed aan deed een "vier ankers" te huren... want ikzelf kan er geen zinnig antwoord op verzinnen.

Hij zegt dat hij daar niet direct kan op antwoorden en ik vraag dan of er dan niemand in huis is die dat wel kan... een manager bijvoorbeeld.

Daarop wordt hij lichtjes kregelig en verklaart dat hij de manager is. Ik monster hem aandachtig en vraag wat er dan nu moet gebeuren. In plaats van een deftig antwoord te zoeken en tot een oplossing te komen, doet hij wat managers vermoedelijk nog al wel eens plegen te doen... zijn paraplu opentrekken!

Hij heeft zich duidelijk vast voorgenomen een mogelijke eindeseizoensbonus niet op het spel te zetten en begint dus eerst en vooral uit te zoeken in zijn hiërarchie waar en door wie het fout liep en start helemaal bij het begin: de boeking.

Ik heb mijn Le Boat brochure - vastgekleefd in de vakantiemap - voor mij op tafel liggen en hij vraagt of hij even het blad met de beschrijving van de Clipper kan bekijken, besluit dan waarschijnlijk dat hij best een kopie zou nemen en scheurt plots de hele brochure uit mijn farde en beent er mee weg. Ik zit paf te kijken en hoop vooral dat ik ze nog terug krijg.

Pascale en Walter hebben nog een hele rit naar het Noorden voor de boeg en komen zeggen dat ze vertrekken en ik verzeker hen dat ik onze zaak naar best vermogen zal verdedigen!

Even later komt hij - de manager - weer naar de tafel gestapt, gooit triomfantelijk de losgescheurde brochure weer op mijn map en verklaart dat hij nu weet wat er mis is... de reisagent is in de fout gegaan. Dit is nog een uitgave van 2014! 

Tja, ik antwoord dat we al eind 2014 hebben geboekt... en enkel deze brochure konden krijgen toen. 

Hahaa... Dat kan zijn maar... in die van 2015 werden de gegevens aangepast. We hadden ons nadien maar op de meest recente uitgave moeten baseren voor de meest recente info, dan waren we van alle veranderingen op de hoogte geweest!

Ziezo, probleem opgelost, wat hem betreft.

Ik fluit hem echter onmiddellijk terug en vraag om dan eens uit te leggen hoe een type boot plots op één jaar kan veranderen... verleden jaar zaten er dus - als de brochure toen klopte - nog wel boegschroeven in een Clipper, maar vanaf 2015 niet meer. Ik vraag of ze die dan rond Nieuwjaar allemaal hebben gedemonteerd en of dat niet verschrikkelijk veel aan overuren heeft gekost om de mensen op zo een feestdagen te laten werken.

Hij kijkt me wantrouwig aan, maar weet geen afdoend antwoord te geven... de brochure wordt wel als schuldige afgevoerd en hij zoekt het nu dichterbij en vraagt wie ons de uitleg vooraf heeft gegeven.

Ik weet met de beste wil van de wereld niet meer hoe die keel heette die bij ons de summiere uitleg van de knopjes en het testvaartje deed... 't was een gast met een blauwe polo of t-shirt, dat weet ik nog, zonder baard of bril... een vriendelijke jongeman... die beschrijving slaat op de helft of meer van zijn werknemers hier, dus daar is hij ook niks mee...

Als ik hem er aan herinner dat ze in Narbonne een uur gezocht hebben naar het defect vooraleer te ontdekken dat er geen in zat en de technicus van dienst daar dus ook nog niet wist dat een Clipper vanaf dit jaar plots geen boegschroef meer heeft en ik nog langs mijn neus mee geef dat zulks geen goed doet aan de geloofwaardigheid van zijn stelling van daarnet, wordt hij nog iets ambetanter dan hij al was en wil weten hoe die kerel in Narbonne er dan uit zag... ik geef krek dezelfde beschrijving als daarnet, maar kan er wel een detail aan toevoegen, 't was een Engelstalige!

Hij denkt even na, maar geraakt er niet uit. Ik vraag hem - een beetje om hem nog meer op stang te jagen - of zijn technici dan niet op de hoogte zijn van het feit dat al die boegschroeven daar rond Nieuwjaar zijn uitgehaald, maar hij kan het sarcasme in mijn vraag niet echt smaken...

Als ik dan ook nog durf te opperen dat er misschien wel iets schort aan de opleiding van zijn mensen of toch op zijn minst aan de bijscholing, wordt hij zichtbaar boos... ik duw door, begin over ons ongeluk, wijs hem mijn lip en vertel voor de "elvendertigste" keer deze week zeer plastisch hoe het zover is gekomen en wiens fout het volgens ons is en zeg dat we eigenlijk niets minder verwachten dan een billijke tegemoetkoming...

Enig medeleven had ik niet echt verwacht, binnen aan die balie heeft vanochtend ook niemand ook maar een zweem van empathie vertoond, laat staan gevraagd of het nog zeer deed of zoiets... maar de manager ziet alweer een uitweg om een schuldige aan te duiden.

Hij verklaart dat uiteindelijk de stuurman - dus ikzelf - de eindverantwoordelijkheid draagt, dat ik kan zeggen over zijn boot wat ik wil, maar dat het wel mijn eigen fout is als ik dwars door een bende overhangende takken ben gevaren, 'k had maar voorzichtiger en oplettender moeten zijn!

Voila, probleem weeral opgelost... denkt hij... maar hij dwaalt!

Nu word ik lichtjes ambetant... mij zomaar beschuldigen... dat wens ik niet te pikken!

Ik bijt hem toe dat ik zijn visie absoluut niet volg en wel om het volgende: als ik mijn auto in de garage afhaal - pakweg na een onderhoud - en in de eerste de beste bocht draait mijn stuur niet omdat het stuurslot blokkeert, dan is dat mijn inziens absoluut niet mijn fout als ik het "decor" in rij. Je kan en mag sowieso verwachten dat de auto een stuur heeft dat draait indien nodig... wel, op zijn boot is 't net hetzelfde: je kan redelijkerwijs verwachten dat de boot reageert als je op de knop duwt en denkt dat je daarmee de boegschroef activeert... indien ze dat niet doet, omdat ze defect is of er gewoon geen zin zit of om welke reden dan ook, dan is dat niet de fout van de huurder/stuurman, maar van de firma die je het ding zo heeft afgeleverd.

Ik voeg er nog aan toe dat de richting van gesprek mij hoe langer hoe meer begint tegen te steken en vraag wanneer hij met oplossing of alvast een voorstel tot compromis gaat afkomen.

Hij zegt dat dit moet besproken worden met het hoofdbureau in Nederland. Ik maan hem prompt vriendelijk doch gedecideerd aan om daar dan maar direct mee te beginnen en contact op te nemen met zijn baas... en weg is hij.

We blijven tien minuutjes wachten aan, onze terrastafel, maar de manager blijkt verdwenen... definitief.

Uiteindelijk stevenen we terug op de balie af, monsteren vol verwachting de juffrouw die ons even bekijkt en dan ook naar achteren verdwijnt.

Even later komt ze terug met nieuws: we krijgen de 95€ kosten voor de eindpoetsbeurt volledig terugbetaald en de som van 40€ - die ik had uitgegeven aan een taxi van de kliniek naar de sluis - ook direct uitbetaald, als voorlopige compensatie... al de rest moet met "Nederland" geregeld worden... door onszelf!

Wij krijgen de manager duidelijk niet meer te zien, beseffen dat het hier stopt en hebben geen zin om nog verder te discuteren met de juffrouw, die doet tenslotte ook maar haar werk en heeft al helemaal zelf niks te zeggen.

We gaan dus schoorvoetend akkoord.

Ze brengt de vaartijd in rekening, trekt daar de garantie voor de bbq af en die voorlopige compensatie en debiteert mijn kredietkaart. Ik teken het papier "onder voorbehoud van verdere afhandeling door het kantoor in Nederland" en wij stappen het eindelijk af.

Buiten is het bloedheet... maar in de auto hebben we seffens wel airco! 

De cruise zit er nu echt op... en het laatste gedeelte was duidelijk eentje met "wild water" en veel tegenstroming!

Maar ondanks le Boat (en hun "lamentabele" service) hebben we ons een week lang best geamuseerd!

 

Ondertussen zijn we een maand later, hebben we - nog maar eens - het hele verhaal per mail doorgezonden aan dat hoofdkantoor en kregen zowaar een reactie:

Ze geven mij op alle punten gelijk, betreuren de foute informatie - die ondertussen zou zijn aangepast - op website en in de brochure, snappen niet goed wat er allemaal verkeerd ging in het kantoor in Port Cassafières,maar geloven mij volledig en verontschuldigen zich dan ook uitgebreid voor alle opgelopen ongemak, verzekeren mij dat dit allemaal nooit had mogen gebeuren en zeker niet conform de hoge standaard is, die ze normaal hanteren tegenover de klanten. Ze zullen zorgen dat zulks in de toekomst ten stelligste vermeden wordt en informeerden zelfs naar de staat van genezing van mijn gewonde lip, kortom ze doen hun uiterste best om hun imago op te krikken... maar dat is maar voor een deel gelukt.

En ik krijg namelijk geen duit terugbetaald, maar geniet wel een (aanzienlijke) korting op een volgende reis, op te nemen binnen de drie jaar!

Tja... dat vinden we toch een wat povere eindoplossing en daar moeten we dus nog eens over nadenken.

Het was de eerste keer dat we met onze twee koppels iets samen organiseerden... ik wil nog best eens samen gaan varen... liefst op een ander kanaal en bij voorkeur in géén Clipper meer... maar de agenda's moeten passen en zo... 't ware handiger geweest voor iedereen als ze gewoon de compensatie hadden terug gestort...

Mocht het toch nog helemaal in orde komen, dan zullen we niet nalaten om dit blogsgewijs te verkondigen...

Hoop doet leven!

Stoer 

 

 

16:48 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Gij hebt gij dat goed gezegd ginder jong.
Ik ben benieuwd naar de laatste week.

Dit is de eerste reactie vanuit mijn nieuwe stek. de kamer ,badkamer en de keuken moeten nog 3 dagen wachten op volledige ingebruikname. Dus eten, drinken en nog een beetje werken in het nieuwe, slapen wassen koken in het oude. Groeten daar

Gepost door: Freddy | 24-08-15

De commentaren zijn gesloten.