19-08-15

4e dag cruisen op het Canal du Midi: "I found your problem!"

Onze vierde dag is alweer een feestdag, we hebben al een Vlaamse feestdag en een verjaardag gehad en nu volgt als toemaatje de Franse "fête national", want vandaag is 't "katorze zwiljet"!

Je zou dan denken dat je op zo een hoogdag kan uitslapen, maar nee hoor, aan de overkant van het water staat een building in de steigers en hebben de bouwvakkers duidelijk geen boodschap aan welke feestdag dan ook. Van voor de zevenen is het een geklop en gehamer en geroep van jewelste.

IMG_6120.JPG

Volgens ons zijn er - zoals tegenwoordig overal - daar zo goed als zeker alleen Polen aan het werk en die mannen zal het worst wezen of het hier nu vandaag quatorze, quinze of soixante dix-huit juillet is. 

IMG_6121.JPG

We liggen nog lekker in de schaduw maar het is al warm en het belooft precies nog veel heter te worden, we zijn ondertussen al 10 dagen weg van huis en 't is al tien dagen een hittegolf... Dit wordt echt wel een zomer om in te kaderen!

Aangezien ze op het kantoor van Le Boat hebben gemeld dat hun technieker pas na tien uur komt, hebben we tijd zat om te ontbijten en ondertussen ook eens naar onze "airco" te kijken. In de brochure en op de website van Le Boat werd van ons type vaartuig vermeld dat het "een goed werkend koelingssysteem" heeft, maar om te beginnen blijkt het hele systeem bij ons enkel te bestaan uit een kleine ventilator... én die is dan nog stuk ook.

De vorige dagen had ik andere dingen aan - en in - mijn hoofd, maar nu besluiten we er eens deftig naar te kijken en slagen er - met enige moeite - in om de draagarm recht te krijgen, de draadjes weer correct in het "suikertje" te steken en ja hoor... we hebben koeling!

IMG_6122.JPG

IMG_6123.JPG

Niet dat zo een belachelijk molentje veel verschil maakt, maar het draait en we zullen het er mee moeten doen, want meer koeling heeft Le Boat blijkbaar niet voorzien op een 4-sterrenboot!

Een best aparte vorm van humor hebben die gasten!

Wenkbrauw ophalen

Pascale en Walter gaan boodschappen doen even verderop... niet alleen Poolse bouwvakkers werken op de nationale feestdag(!) en ik laat de watertank vol lopen... we hebben de hele nacht ook walstroom gepakt, hoewel dat niet echt nodig was... maar we hadden het nu.

Dat voltanken duurt redelijk lang, de meter van onze tank stond gisteren op half vol en we zijn halfweg, dus normaal moeten we nu met ons water toekomen tot op het einde van de reis.

IMG_6124.JPG

IMG_6125.JPG

Ondertussen liggen we na een uurtje al in de volle zon en wordt het lekker tropisch... 't is precies of het in zo een stad nog warmer is dan op den buiten... maar we klagen niet. Trouwens, als het té wordt, kunnen we nu toch al onze ventilator opzetten!

Tong uitsteken

Ik ben om kwart na tien net op weg naar het kantoor om te checken waar hij blijft, als de technicus er aan komt. Een vriendelijke Engelstalige mens die - als ik hem vertel dat de knoppen van de boegschroef niet functioneren -prompt ons hele dashboard begint te demonteren.

IMG_6126.JPG

Hij is druk in de weer met kabeltjes en meters en kruipt rond en zweet zich een ongeluk in die bloedhete kajuit, we weten niet goed waar hij naar zoekt, maar hij vindt het duidelijk niet direct.

IMG_6127.JPG

Terwijl we nu toch moeten wachten, beslist Walter om gelijk ook maar eens iets te doen aan onze terrastafel. Het is geen echt stevige vaste tafel, maar een vrij licht plastieken ding en de poten staan al drie dagen los, zodat ze de neiging heeft te wiebelen. We hebben er al een paar keer aan getrokken en op geduwd... aan die poten bedoel ik, maar Walter haalt het hele zootje eens uit mekaar, past alles minutieus weer in mekaar en hoopt dat ze nu stabieler gaat staan... en dat is ook wel zo... een beetje.

Na een uur noeste arbeid steekt de technicus van Le Boat plots zijn hoofd uit de kajuit en roept me.

"I have found your problem" zegt hij en troont me mee naar onze slaapkamer, heft daar het bed op en wijst naar de ruimte in het vooronder. Ik loer wat beaat in het gat, merk niks wereldschokkends in die ruimte en bekijk hem met vragend verwonderde blik.

"The bow thruster should be here, but apparently, there is no such system on this boat!" legt hij me uit.

Ik kijk wat verbluft naar hem en dan weer naar het gat en leg in mijn beste Engels uit dat het ding er normaal wel zou moeten inzitten. Hij snapt het ook niet goed, maar iets wat er niet is, kan je niet herstellen. We zullen het dus verder zonder moeten doen. Terwijl hij ons bed weer plat legt en in de kajuit de boel weer gaat dicht vijzen, kruip ik het trapje op en ga het nieuws melden aan de rest van onze "crew".

We snappen er niks van! Ik neem er mijn brochure van Le Boat bij en samen bestuderen we de beschrijving van de boten en daar staat het zwart op wit: ons type heeft vier sterren (of ankers) en moet dus in principe zo een systeem hebben en er staat boven de foto van de Clipper trouwens duidelijk in de reeks logootjes dat van de boegschroef vermeld. Volgens mij is dit een vorm van bedrieglijke reclame. We hebben betaald voor een type met bepaalde specificaties en nu blijkt dat in realiteit sommige van de dingen gewoon niet aanwezig zijn.

Moest het "Met 4 in boot" zijn, voor service, uitrusting, propertijd en geloofwaardigheid gaven we momenteel hoop en al 1 bedje... of ankertje in dit geval... met een beetje goede wil misschien twee... maar meer niet.. en we zijn nog maar halfweg! De trofee voor beste rederij gaan ze op die manier niet binnenhalen, peins ik.

Ik ben lichtjes verontwaardigd. De technicus tracht zich in alle talen - maar toch vooral in het Engels - te verontschuldigen en wij verzekeren hem dat we begrijpen dat het zijn schuld niet is...

Hij dacht zo te zien trouwens ook dat een Clipper een boegschroef heeft en kon vermoedelijk(?) niet weten dat ze het verdomde ding net op onze boot niet hebben geïnstalleerd... of misschien gedemonteerd?

Hij vertrekt naar de volgende klant en ik stap op hoge poten naar het kantoortje even verderop, om eens ferm mijn gedacht te gaan zeggen tegen de juffrouw achter de balie. Die aanhoort lijdzaam mijn litanie, maar kan er ook niks aan doen. Ik zeg dat ik dát ook wel snap maar dat ik toch even wou melden dat we tot nu toe niet echt onverdeeld gelukkig zijn met de service die we van Le Boat al mochten ontvangen. Ze zegt dat ze alles heeft "genoteerd" en dat ze alvast een mail zal sturen naar het kantoor in Port Cassafières.

Als ik weer buiten stap en naar de boot been, bedenk ik dat ze eigenlijk niet echt veel heeft opgeschreven en vraag me af wat er zoals per mail gaat worden gecommuniceerd. Nu ja, dat zien we overmorgen dan wel, als we ginder toekomen.

In het besef dat we uiteindelijk helemaal niet meer op een boegschroef moeten rekenen, steken we van wal...

We zijn hier geraakt zonder, 't zal in het terugvaren ook wel lukken zeker...?

In elk geval, we kennen nu de weg... hoewel je niet echt verkeerd kan varen op zo een kanaal!

We tuffen rustig het Canal de La Robine op en versassen waar nodig en trachten in de schaduw te varen waar mogelijk en genieten van de trip. 

IMG_6128.JPG

IMG_6129.JPG

IMG_6130.JPG

IMG_6131.JPG

IMG_6132.JPG

IMG_6134.JPG

IMG_6135.JPG

De Leeuw wappert vrolijk op de boeg, de sfeer op ons dek is opperbest en we komen geen accidenten tegen en precies twee uur later zijn we op de Aude.

IMG_6136.JPG

IMG_6137.JPG

P1040569.JPG

P1040570.JPG

P1040571.JPG

IMG_6138.JPG

IMG_6139.JPG

IMG_6140.JPG

Ik toeter uitbundig wanneer we de muur ronden aan het begin van het Canal de la Jonction en als we die lange kademuur zien, voor de sluis van Gailhousty, besluiten we om aan te leggen voor de middag.

't is ondertussen bloedheet en we wilden sowieso hier eens stoppen. Ik leg mij langs de kade zoals een echte... en dat zonder boegschroef!!... en Walter legt ons vast zoals het hoort en dan gaan we op verkenning.

IMG_6141.JPG

IMG_6143.JPG

We hebben chance, er valt iets te beleven want er is net een boot naar beneden aan het versassen...

IMG_6142.JPG

IMG_6144.JPG

IMG_6146.JPG

P1040583.JPG

't is er eentje mét boegschroef... zeker weten! mompeldemompeldmmmpmmlll....Roepen 

Een vlaag van ambetantigheid, gekruid met een vleugje jaloezie, bekruipt me... heel eventjes maar... 't gaat snel weer over... de site is prachtig, de natuur overweldigend, de zon schijnt onbarmhartig, de krekels zingen oorverdovend en de pastis staat koud voor seffens ... echt geen sfeer om lang negatieve gevoelens te koesteren.

IMG_6145.JPG

IMG_6147.JPG

P1040585.JPG

We kuieren rond het gebouw en bewonderen de architectuur en ik trek een foto van Walter die de boot trekt!

IMG_6148.JPG

Ik trek hem dan maar ook, even later vanop dezelfde plaats. 

P1040586.JPG

en hij trekt dan weer aan mij, als ik het trapje afklauter,

IMG_6149.JPG

en ik wandel achter hem naar de boot, beslis dat ik nog niet direct honger heb en kruip dan het talud op om een kijkje te nemen op de kaaimuur aan de Aude.

IMG_6150.JPG

Waar een selfie niet mag ontbreken!

IMG_6152.JPG

En zeggen dat ik met mijn wonde uit de zon moet blijven... begin maar, met zo een weer!

IMG_6153.JPG

Ik laat het touw hangen dat één of andere grapjas aan een boom heeft geknoopt en wandel dan naar de overkant... daarvoor moet je wel helemaal terug tot aan de sluis en onderweg zie ik aan die overkant fietsers stroomafwaarts passeren... en even later terugrijden naar boven...

IMG_6154.JPG

P1040581.JPG

De dames vragen zich af waar ik blijf en of ze de tafel niet moeten beginnen dekken en ik roep dat ik er seffens aan kom! Nog enkel een paar fotootjes van het gebouw en het vroegere droogdok nemen zie!

IMG_6155.JPG

IMG_6156.JPG

En dan komen er nog een paar groepjes fietsers aan, die duidelijk het noorden kwijt zijn... ze volgen de fietsroute langs het Canal de la Jonction en willen richting Narbonne, maar vinden de juiste weg niet, hoewel er eentje een soort fietskaart van de streek bij heeft.

Ik bestudeer mee het plannetje en besluit hetgeen ik eigenlijk al vermoedde: je kan gewoon niet langs het water van het ene kanaal naar het andere, wel op het water, maar niet ernaast! De Aude loopt sowieso tussen beide en er is enkel een spoorwegbrug waar wij onderdoor voeren daarstraks en daar mag je eigenlijk niet over denk ik.

Er komen nog een paar koppels fietsers toe die allemaal hetzelfde probleem hebben... blijkbaar stopt hier de route en is er nergens aangegeven hoe je aan de fietsweg langs het Canal de la Robine geraakt.

Ik heb hun kaart niet meer maar heb wel de moeite gedaan om de situatie eens op Google op te zoeken en te saven zodat ik het in het lang en breed aanschouwelijk kan uitleggen.

(indien geen interesse, gelieve even wat door te scrollen) Stoer

kaart Aude.jpg

Linksboven van ongeveer noord naar zuid loopt het ene kanaal en rechtsonder van west naar oost begint het andere en de rivier loopt tussenbeide. Er ís gewoon geen verbinding, enkel die spoorwegbrug waar zeker geen wegeltjes van of naartoe leiden.

Volgens mij moet je (buiten het kaartje) in Sallèles-d'Aude het jaagpad verlaten en de weg volgen tot in Cuxac-d'Aude... daar kan je de rivier over via een brug en aan de sluis van Raonel - waar dat hondje mee wou - kom je dan weer op het jaagpad van het Canal de la Robine.

Het is een hele uitleg, maar blijkbaar klink ik overtuigend genoeg en de verzamelde fietsers keren hun ros en vertrekken weer naar het noorden.

Ik neem nog een fotootje...

P1040580.JPG

en dan is het etenstijd!

de dames staan klaar op het dek te loeren naar... 'k weet eigenlijk niet naar wat!?

P1040587.JPG

Na de lunch houden we een heel lange siesta... merken dat het bovendek ondertussen in de zon ligt en verkassen met een drankje naar binnen...

IMG_6159.JPG

en ontdekken proefondervindelijk dat die stomme ventilator zoals gedacht niets effect heeft... geen enkel, nada, noop, nothing, niets... 't maakt enkel een irritant zoemend lawaai, dus af, die handel!

P1040589.JPG

Ook zonder het wel zeer unieke "Le Boat airco-systeem" is een dutje best mogelijk... dat is bij deze eveneens empirisch uitgetest en bewezen.

Rond drie uur worden we wakker en voelen ons alweer in grote vorm en klaar voor grootse maritieme operaties.

IMG_6157.JPG

Ik neem nog gauw een foto van onze mooie siesta-plek en we pakken in... net als we afvaren, komt er een collega-toerist het hoekje om gevaren en we versassen samen.

IMG_6162.JPG

Terwijl vooraan Walter en Pascale rustig en bedaard toezicht houden op de kabels, is er achteraan meer ambiance!

IMG_6164.JPG

IMG_6166.JPG

IMG_6167.JPG

een groepje jongeren is een tijdje eerder al gearriveerd en amuseert zich kostelijk met het duiken van de brug boven de sluis. Als ze "leeg" is, staat er niet genoeg water in, maar zodra we naar boven beginnen te versassen, duiken die gastjes vrolijk in het water... volgens mijn bescheiden mening is dit niet echt een ongevaarlijke en compleet veilige vorm van amusement, maar ze doen maar... zolang ze niet op onze boot duiken, kan het me weinig schelen... zelf zou ik het nu wel niet doen... want ik mag van de dokter met mijn gezicht niet in het water... maar anders... holalaa...

Onbeslist    

Tijd om nog eens een kiekje te nemen van mijn vrienden Pascale en Walter!

IMG_6168.JPG

en zo varen we stroomopwaarts rustig verder het Canal de la Jonction op... versassen zoals het hoort, waar het moet.

IMG_6169.JPG

IMG_6170.JPG

IMG_6171.JPG

IMG_6172.JPG

Tegen 5 uur zijn we weer op het Canal du Midi, besluiten niet weer het ommetje naar Le Somail te maken, maar direct rechtsaf te varen, richting Argeliers en ergens een goed plekje voor de nacht te zoeken... maar een kilometer of twee verder zien we aan stuurboord een boot aan de kade liggen waarvan de bevolking heel geagiteerd staat te roepen en te zwaaien en teken te doen naar het water.

't is vlak aan een boerderij waar je - volgens het bord op de kant - kan wijnproeven en wij denken al dat het zwaaiende zootje te diep in het proefglas heeft gekeken, maar dan plots begrijpen we hun geroep en gewijs. Ze zijn gestrand!

Nu is het kanaal niet echt diep... origineel ooit 180 cm, maar tegenwoordig ligt er een hoop drab in van gevallen bladeren en zo en is 't gemiddeld nog hoop en al een meter tot anderhalve meter diep... maar de gemetselde zijkanten zijn natuurlijk veel ondieper. De kerel heeft het gekunnen om zichzelf op de stenen bodem tegen de zijkant te parkeren en zit muurvast.

IMG_6173.JPG

 

Ze vragen of we een handje kunnen helpen en dat kunnen we. Volgens het boekje is het verboden om je door een andere boot los te laten trekken en moet je de firma bellen en wachten tot die je komen ontzetten, maar we zitten hier in het spreekwoordelijke hol van Pluto...er loopt geen serieuze grote baan langs en een haven van Le Boat is ook niet direct in de buurt gesitueerd... wie weet vanwaar de "hulp" moet komen... en we hebben vanmorgen nog aan den lijve ondervonden dat de techniekers van Le Boat soms al wel eens niet goed weten waar ze mee bezig zijn.

We zijn er om mekaar te helpen nietwaar!

We gooien dus een lijn en met vereende krachten sleuren we de andere boot vrij vlotjes - bij de tweede poging - terug vlot en lopen dan zelf vast aan de overkant. Er staat hier dus duidelijk echt wel weinig water in dat stuk van het kanaal. De anderen trekken nu op hun beurt en even later zijn we allebei weer mobiel...   

en nog even verder vinden we de ideale spot om aan te leggen!

Het jaagpad aan de overkant zodat we niemand hinderen met onze kabels, niet te dicht bij een bocht, met genoeg water onder de kiel en in de schaduw.

IMG_6175.JPG

IMG_6174.JPG

we bewonderen even later een zeilbootje dat zo ongeveer het grootste stootkussen van de hele week meezeult en dekken dan de tafel voor het aperitief

P1040590.JPG

Pascale, die ook een tak tegen haar wezen kreeg... maar met minder verstrekkende gevolgen, wordt verzorgd door Martine en wij proeven of de pastis nog smaakt... en hij smaakt... we zijn er zeer content van!

P1040604.JPG

en waar we nog contenter van zijn, dat is van onze krekel: normaal hoor je die beesten de hele dag van jetje geven, maar er eentje in de kijker krijgen, dat is andere koek... Walter ziet er echter plots eentje zitten, vlak boven onze kop op een tak en slaagt er op de koop toe in om het beest duidelijk voor de lens te krijgen. 

P1040601.JPG

Straf, heel straf...

Het diner is zoals steeds een zalige bedoening: een lekker BBQ-tje met alles er op en er aan... met dank aan Pascale en Walter voor de kookkunsten!

Lachen

en zo loopt een hete dag alweer bijna ongemerkt over naar een zwoele avond en houden we de decibels tijdens het slapen binnen een aanvaardbaar niveau... maar dat laatste is van horen zeggen!

P1040606.JPG

   

20:10 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.