08-02-15

The Mission 2015... accomplished!

Zoals hier eerder gemeld vertrokken we gisteren gepakt, gezakt en gelaarsd in de late achternoen naar Poepkapelle, dat dit jaar in Waals-Brabant lag... en 't moet gezegd... het was zoals elk jaar een groot succes en dit jaar zelfs ook voor ons eigen ploegske "10pk"!

De foto's van onderweg trekken op niks (heb ik vanmorgen gemerkt), maar voor de rest was alles dik in orde... het weer viel mee, de tocht liep langs mooie wegeltjes, de slijk kwam bijna nergens hoger dan de knoesels, de bottinnen bleven waterdicht, de Martino sandwiches smaakten onderweg... de Blonde "Waterloo" - in een stenen pot-  na aankomst ook, de soep van Fabienne was lekker, de sfeer was goed en we liepen zo goed als niet verloren... kortom de doelstelling werd bereikt!  

Het is dus met bijna onverholen trots en kamerbrede voldoening dat wij vandaag omstandig verslag durven te geven van deze heroïsche missie...

Om vier uur begin ik met de ultieme voorbereiding... de legerbottinnen staan al dagen klaar, maar de broodjes dienen gesmeerd en in zilverpapier gedraaid, de energiedrankjes ingepakt en ik prop verder mijn rugzak vol met een paar reserveschoenen en droge kousen, mijn dikke sjaal en muts van de "Flandriens", een half rolletje wc-papier, mijn nieuw zaklampje van in den Blokker, mijn leatherman, een bic en een potlood, mijn kodakske en een reservebatterij, mijn GSM, handschoenen, het techniekenboekje van The Mission en nog wat andere "onmisbare" prullaria... die ik vermoedelijk absoluut niet vandoen ga hebben... maar een mens kan beter te veel dan te weinig bij hebben is mijn leuze.

Ik trek om vijf uur mijn oude leren motorjas aan, zet mijn muts op en zeg dag tegen de zieke achterblijver (mijn eega ligt in bed met de griep!) en rij dan fluks tot op de Zaventemse markt waar we met het team hebben afgesproken om half zes. Het motregent heel zachtjes...

Ik sta nog geen vijf minuten te wachten als Sandu wordt afgezet... zijn madam gaat dit jaar niet mee - wegens hoogzwanger - maar ik beloof goed op hem te passen en hem zeker - zo mogelijk ongeschonden - terug te brengen!

Micheline arriveert even later redelijk onopvallend... ze heeft namelijk een nieuwe auto... maar zodra ze haar (ook al nieuwe) Finse muts opzet, zijn we er betrekkelijk zeker van: de rest van de avond gaat ze met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid NIET onopvallend in de massa opgaan! Ha zo een muts... mooi, héél mooi en speciaal en vermoedelijk warm... een beetje zoals die van de Dalai Lama... maar dan in 't wit!   

Tjob komt toe en verklaart dat hij zelf gaat rijden en Geert ook... we hebben dus vervoer te veel, want je mag volgens het "Mission reglement" enkel met goed gevulde auto's parkeren in Poepkapelle...

De start ligt zoals gezegd in Waals-Brabant, op de parking van de Fondation Folon, ergens verscholen tussen het domein Solvay met kasteel van Terhulpen en Argenteuil... in de iets duurdere coté van de Brabant-Wallon quoi!

Geert en Sonja komen toe met een kwartiertje vertraging, Micheline kruipt daar achterin en ik laat mijn Peugeotje staan en rij samen met Sandu mee met Tjob... die moet wel beloven dat hij de Sandu straks afzet bij zijn schoonma... maar dat zijn zorgen voor later... eerst moet er nog een halve nacht flink gemarcheerd worden!

Op een klein half uurtje staan we aan de start...  de bussen staan al klaar op de grote baan... nu ja... grote baan... op een baantje dat naar het gehucht Gaillemarde loopt en wij worden naar de parking van de Fondation Folon gedirigeerd. Het is ondertussen pikdonker geworden, terwijl Geert, Sonja en Tjob zich in hun bottinnen en dikke frakken wurmen, check ik mijn uitrusting en merk dat het goed is... we zijn er helemaal klaar... mijn rood knipperlichtje op de rugzak werkt, en mijn lampje van den Blokker ook... maar daar zie ik niks mee op de baan... 't is handig om straks de opdrachten te lezen en dingen in te vullen en zo... maar je ziet er geen steek mee op de grond... Micheline heeft echter een soort zoeklicht op haar Finse muts gemonteerd en dat schijnsel blijkt ruim voldoende om meters ver de weg te verlichten... we benoemen haar prompt tot koploper.

Na een klein kilometertje wandelen, zien we de vuurtjes en tenten van de inschrijving van verre staan... ik laat onze aankomst registeren, geef een zoen aan Jolien, teken de nodige documenten, verdeel de stickertjes en merk dan tot mijn verbijstering dat het hele gedoen zich afspeelt op de terreinen van een manège... ik heb het al bij herhaling op deze blog verkondigd... er is één soort beesten waar ik niet tegen kan... nee, eigenlijk twee soorten... konijnen en paarden... ik word er echt ziek van, moet hoesten en niezen, mijn ogen zwellen op en 'k heb geen asem meer... kortom, konijnen en paarden zorgen bij mij standaard voor een zware opstoot van astma... ik ga heel even een kijkje nemen in de zaal waar iedereen moet samenkomen om straks The Mission te starten... maar het blijkt de overdekte baan waar ze in normale omstandigheden rondjes rijden te paard...

IMG_4756.JPG

Na een paar minuten voel ik de eerste kriebels in de keel... en ga er spoorslags vandoor... ik verwittig Stef en mijn team dat ik mezelf ga evacueren naar de buitenlucht wegens "paardenallergie" en spreek af dat ik in de bus zal wachten...

De rest van de deelnemers wordt opgezweept wordt door de knappe sfeer en lichtshow en ondergaat een welkomstwoord van de Keizer lui-même, die te paard binnenkomt gereden om de menigte toe te spreken... en ik zit een uurtje gezellig te keuvelen met de chauffeur van bus "Golf"... een schoolbus... de mens is van Diest en heeft gisteren nog met "Standard" supporters gereden... dorstige gasten maar braaf...gisteren wel wat uitgelaten want Standard heeft gewonnen met 3-0... maar hij vertrouwt me toe dat ze in principe niet graag met deze schoolbus gaan, want hier is eigenlijk geen plaats om bakken bier te stouwen...

Ik meld dat ik geen knijt afweet van voetbal en zelfs geen idee heb wie er gewonnen heeft... maar verzeker hem dat het vandaag ook heel rustige klantjes gaan zijn... de meesten hebben vermoedelijk enkel Redbull, Nalu, een thermos koffie of iets anders van die strekking mee... en straks gaan ze te moe zijn om veel ambras te maken... denk ik toch...

Ik eet alvast een broodje martino, da's al eentje minder om mee te zeulen in de rugzak... en neem een selfie...

IMG_4759.JPG

en wacht... en wacht... en iets voor achten krijgen we plots bericht dat ze gaan starten binnen 13 minuten... ik check nog maar eens mijn materiaal en hou mezelf verder in bedwang: de doos met omslagen staat vlak voor mijn neus op het dashbord en de verleiding is groot om eens te piepen... maar dát zou deontologisch niet Koosjer zijn... en dat willen we niet... we gaan er voluit voor en willen beter doen dan vorig jaar... de doelstelling is dus minstens een voorlaatste plaats... maar 't moet wel eerlijk gebeuren... zonder gefoefel... anders ben ik nog liever weer laatste!

De dertien minuten worden een kwartier en zelfs iets meer, maar uiteindelijk zien we toch in de spiegels de troepen aankomen gewandeld... en zodra de zes ploegen aan boord zijn, krijgen we groen licht voor vertrek... het helpt wel als je in een schoolbusje zit... die kan net de rest van de rij passeren... volgens de begeleider is 't een 10 kilometer bollen... tot in de buurt van Lasne... en ik neem onderweg een fotootje van (een deel van) mijn team

IMG_4761.JPG

Ik weet het niet zeker, maar vermoed dat we ergens in de buur van Céroux-Mousty worden gedropt... ik krijg de omslag met de opdrachten en een blad met instructies wat betreft het doorzenden van de juiste oplossingen en een viertal noodbrieven... en steek die laatsten direct in mijn binnenzak... dit jaar zijn we niet - ik herhaal - niet van zin om daar gebruik van te maken... we beraadslagen even en checken de kompaskoers en trekken dan de nachtelijke velden in...

Het tempo logt vrij hoog... voor ons doen... we stappen gezwind langs veld- en andere wegeltjes, doorkruisen schier verlaten wijken en steken hier en daar al eens een bosje door en staan na een dik uur aan de eerste controlepost, vinden daar direct de oplossing en krijgen even later het verlossende bericht: het antwoord was correct... op naar de volgende!

De sfeer wordt almaar beter... het weer ook... in het begin sneeuwt het heel zachtjes... mijn zwarte muts krijgt er zowaar een wit laagje van... dat blijft liggen op de koop toe... maar gaandeweg wordt het droger... er is bijna geen wind en de maan komt op... ideaal weer dus om flink te marcheren... hetgeen we dan ook met overtuiging doen... de volgende "checkpoints" en bijhorende opdrachten vinden we eveneens naadloos

 

Ik tracht een fotootje te nemen - ergens onderweg in een villawijk van Maransart - en dat blijkt niet evident... die fluo-hesjes laten zich echt niet deftig trekken!

Zonder flits is het te donker en wordt alles "flou"... en met flits is 't precies nog erger!

IMG_4763.JPG

IMG_4762.JPG

We steken ons toestelletje dan maar weg... zonder fotografisch bewijs zal het thuisfront ook wel geloven dat we goed bezig zijn... en hoe langer we onderweg zijn, hoe uitbundiger het enthousiasme wordt en plots beseffen we dat het nog heel goed mogelijk is dat we ergens de mist in gaan... figuurlijk dan, want het is een heldere nacht.

En zo geraken we ongehinderd en aan een strak tempo tot aan het voorlaatste checkpoint en daar loopt het plots een beetje fout: we hebben de opdracht eigenlijk niet helemaal goed gelezen, zoeken ons een bult naar een rode postbus, merken dan dat we het laatste stukje info om één of andere reden over het hoofd hebben gezien en staan even later toch op de juiste plaats.   

We zijn eigenlijk tot dan nog geen meter fout gelopen... nu ja, daarstraks zagen we aan een bos het juiste zijwegje even niet in het donker, maar beseften bijna onmiddellijk dat we te ver door waren gestapt... en we kropen tevoren ook al eens door een holle weg een steile helling op, om boven dan rechtsomkeer te moeten maken en krek dezelfde weg terug naar beneden te sukkelen, maar die laatste operatie kaderde helemaal in correct opvolgen van het bolleke-pijl op dat stuk parcours en was dus volstrekt legitiem.

We volgen nauwgezet de voorlaatste opdracht die ons door het in diepe slaap verzonken Couture-Saint-Germain leidt... een oord waar ik voor vannacht nog nooit van gehoord had... en 'k heb precies tot nu toe niks gemist... wat we even verder wel missen, dat is het juiste pad... er zou op een gegeven moment een paadje moeten lopen dwars doorheen het veld, maar de boer heeft duidelijk lak aan paadjes, veld- en andere trage wegen op zijn akker en heeft het hele zootje gewoon mee omgeploegd... we staan wat onzeker te turen naar de nachtelijke horizon als we plots in de verte - aan de overkant van de akker - zaklampjes zien verschijnen... op deze dropping volgen verschillende ploegen soms dezelfde stukken traject en toevallig is er een andere ploeg op deze route bezig, maar in omgekeerde richting... we halen opgelucht adem en stappen gezwind het veld op en komen even later de tegenliggers tegen die al een tijdje aan het dwalen waren door deze velden en ook maar wat blij waren toen ze ons zagen staan... we wensen mekaar succes en vinden even later het laatste checkpoint... ik stuur de correcte oplossing door en nu rest ons nog enkel het laatste gedeelte af te haspelen... de weg zoeken volgens principe N(iet) L(inks) N(iet) R(echts)... 't is iets na twaalven... tegen één uur zouden we zeker kunnen binnen zijn... denken we wat overmoedig en welgemoed beginnen we aan de laatste horde... we volgen braaf de aanwijzingen en zijn op anderhalve kilometer van het centrum van Lasne, als we - volgens Asterix en Obelix - op een gegeven moment rechtsaf moeten draaien aan een bordje "dinges et cavales" (het eerste woord ontgaat me)... we volgen dan een smal paardenwegeltje dat steil naar beneden loopt en komen na 700 meter uit in een woonwijk... waar we ontdekken dat geen enkele info meer klopt... de school die we zouden moeten passeren is er niet en de zone dertig al evenmin... we zitten dus verkeerd... parbleu... daarboven aan die "cavale"-wegwijzer zijn we vermoedelijk mis afgeslagen... we kunnen nu weer die 700 meter naar boven klauteren en om daar te trachten de juiste route weer op te pikken, maar na intense beraadslaging, komen we tot een alternatieve oplossing: we gaan gewoon de weg volgen rechtdoor en zien waar we uitkomen... niet echt de meest professionele manier van doen maar 't is bergaf en dat speelt zeker mee in de besluitvorming!

Na tien minuten staan we aan de de Route de l Etat, de grote baan die linksaf recht naar Lanse loopt, maar om één of andere reden nemen we alweer een twijfelachtig besluit: recht voor ons ligt op een heuvel een kerkje te baden in het licht en als motten worden we er blijkbaar door aangetrokken. We zouden moeten beseffen dat er in het gat waar nu naartoe klimmen geen zier te beleven is, laat staan dat daar het eindpunt van de dropping zou zijn... van een kilometer ver merk je dat het hele oord in diepe zaterdagavondse rust ligt verzonken... maar we zien plots wel een grote wandelkaart hangen op een infobord...

Stafkaarten en GPS en andere technische hulpmiddelen mogen niet gebruikt worden, maar van het raadplegen van dorpsplannen langs de baan, daar staat niks van in het reglement... we verzamelen voor het plan, lichten het ding bij in het schijnsel van onze verenigde led- en andere lichtjes en ontdekken dat we weer in Couture-machin-chose staan, in het "centrum" deze keer en dat we op anderhalve kilometer van Lasne zitten en hier onder de kerk een baantje kunnen inslaan, dat zo goed als recht op recht naar Lasne loopt.  

Het einde is dus bijna in zicht... we zetten er fiks de pas in en denderen met warpsnelheid langsheen de nietsvermoedende slapende Couture-Saint-Germainezen... Warp snelheid lijkt op het eerste zicht misschien wat overdreven, maar dankzij Sonja gingen de gesprekken onderweg soms al eens over logica en er schuilt volgens mijn bescheiden mening een verpletterende logica achter deze boude bewering: de straffe koplamp van Micheline schijnt nog steeds op volle kracht voluit voor ons de baan af... zoals iedereen weet verplaatst het licht - ook dat van ledlampjes - zich met lichtsnelheid én wij kunnen het schijnsel volgen... niet geheel moeiteloos, maar dat ligt dan weer aan het nachtelijke uur, de reeds doorstane ontberingen en de staat van verhitte voeten en licht verzuurde spieren... maar toch... gezien we het schijnsel kunnen volgen, mogen we besluiten dat "Warp 1" hier van toepassing is... "it's only logical"   

Onbeslist

Om iets voor half twee staan we in Lasne... ik heb het nadien opgezocht op Google Earth: als we de juiste weg hadden gevolgd, waren we op het moment dat we nu fout afsloegen op minder dan 1200 meter van het eindpunt, we hebben echter een ommetje gemaakt van een kleine 4 kilometer, dus eigenlijk hebben we pakweg bijna 3 kilometer te veel gestapt... tommetoch... we zijn er zeker een uur mee verloren... In Lasne kunnen we rechtsaf en dan na 200 meter het eindpunt bereiken, maar besluiten het fair te spelen en de juiste route te volgen... we stappen dus langs de oude tramstatie, gaan onder de witte poort door en en steken dan weer de grote baan over en staan om precies 1.49u aan La Tartine... waar de boterhammen en soep van Fabienne op ons wachten!

Buiten even poseren voor de groepsfoto en dan binnen trots de documenten afgeven en een plaatsje zoeken... we zijn inderdaad trots maar ook weer niet helemaal... we hebben geen idee hoeveelste we zijn, maar voorlopig staan we vrij goed genoteerd en het besef groeit oorverdovend: we hadden nog veel beter gekund, als we die laatste route niet hadden gebroddeld... tja... als...

Je kan er echter niks aan veranderen en uiteindelijk zijn we best tevreden... moe maar tevreden... en we gaan alvast géén laatste meer zijn!

IMG_4767.JPG

 

De soep smaakt in elk geval ook heel goed en ik mag zelfs de portie van Tjob oplepelen... waarvoor dank! 

IMG_4766.JPG

IMG_4768.JPG

De blonde Waterloo blijkt een fris en smaakvol biertje... we blijven nog wat nakaarten, maar rond half drie is het welletjes geweest... we moeten nog de bus op tot aan de parking en dan nog een half uurtje naar huis rijden... tijd om een punt te zetten achter deze missie!

De bus geraak ik nog redelijk vlot op en af en in de auto van Tjob kruipen, lukt me ook nog net... maar tegen dat we in Zaventem zijn, doet mijn halve lijf pijn... de adrenaline van onderweg is vermoedelijk helemaal opgebruikt en nu ik zit worden de spieren hoe langer hoe stijver... ik geraak met veel steunen en zuchten toch in mijn Peugeot en strompel even later thuis van de garage naar de voordeur en dan moeizaam de keuken in... slaag er na enig hijgend gefrutsel toch in om die verdomde bottinnen uit te krijgen en gooi de frak de rugzak en de andere rommel in de veranda... da's iets voor morgen.... nu wil ik enkel nog even in de zetel bekomen en dan slapen...

The Mission... de organisatie was onberispelijk, de pre-mission spannend en de tocht zelf zat bijster goed in mekaar, dikke pluim voor die mannen... echt waar!

Afgezien dan van dat "paardenuitschuivertje"... maar dat konden ze onmogelijk weten nietwaar, dat ik algerisch ben voor die beesten, bedoel ik.

Kortom, het was weeral heel plezant en spannend en fysiek een uitdaging... want als bijna zestigjarige in een vrij modderige conditie moet je echt wel alles uit de kast halen... maar 'k ben toch blij dat ik mee mocht... mijn limieten liggen precies toch nog iets verder dan dat ik dacht... want het is weeral gelukt!

Harry Callahan zei het al in 1973... "A mans's got to know his limitations"!

Op naar editie 2016!

Yesss

Stoer       

 

15:29 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Proficiat, gij kunt ,het zou niks voor mij zijn maar ja 4 jaar verschil he EN dat telt .

Gepost door: Freddy | 10-02-15

De commentaren zijn gesloten.