05-06-14

Rome: musea, pizza, pasta... en colomba - dag 1 in Domus Sessoriana

Hoewel het  nog niet helemaal duidelijk is wat we met de overwinning gaan bereiken, waren voor de beste, de mooiste en meest Vlaamsgezinde partij de verkiezingen vrij succesvol te noemen, het N-VA arrondissementsfeestje nadien zéér zwaar en de sfeer opperbest... we stonden maandag de 26e ook al druk afficheborden bijeen te plooien en op te halen, terwijl de rook - of roes - eigenlijk nog niet helemaal rond mijn hoofd was verdwenen. Een licht beschadigd hoofd, vooral langs buiten en van boven, dat echter goed geneest... want het jeukt!

In elk geval was het de hoogste tijd om al die politieke toestanden even te vergeten en ons bezig te houden met echt nuttige dingen... zoals daar zijn... ne keer op reis gaan!

De citytrip werd maanden geleden geboekt en de valiezen staan al enkele dagen gepakt als het dinsdagnamiddag 27 mei eindelijk zo ver is. We vertrekken voor 5 dagen naar Rome!

Ik zet mijn vliegangst enkel uren "on hold" en trek blij en welgemoed met de madam en de bus naar Zaventem-luchthaven waar we in de late namiddag vlotjes inschepen en na een rustige vlucht landen in Rome.

Fiumicino blijkt een enorme luchthaven, na de landing rij je nog minutenlang langs taxibanen tot je het verdomde ding eindelijk uit mag en de bus in moet en een eind verder afgezet wordt op één van de terminals... er zijn er 5 geloof ik en ons droppen ze op T1. De valies is wonderwel al na een paar minuutjes daar en gezien we vooraf via Jetair een transfer boekten gaan we in een ik en een gij aan het hotel in Rome staan... peinzen we.

ROME 003.JPG

Op het eerste zicht valt het goed mee. Tussen de horde mannen met briefjes ontwaren we een kerel die duidelijk staat te wachten op "LAMBRECHTS"... en op nog een andere klant... met een Italiaanse naam... Di... en nog iets.

(geen Di Rupo, dát had ik wel onthouden!) 

Wij stappen naar de kerel toe, een lange elegante jongeman met flair... in hemdsmouwen. Hij checkt de voucher en alles blijkt in orde, we moeten enkel nog wachten op een ander koppel, de Di Dinges. Gezien ondertussen zowat iedereen van ons vliegtuig ongeveer gelijk buiten kwam en er trouwens maar een paar een valies mee hadden, moet dat dus volk zijn dat met een andere vlucht is of direct gaat toegekomen en vermoedelijk naar hetzelfde hotel gaat. Tof, dan kunnen we kennismaken in het busje. We speuren het bord af om te gokken van waar ze komen... ze hebben wel een Italiaans klinkende naam, maar kunnen evengoed van Marseille of Parijs komen... of 't zijn misschien Duitsers.

ROME 001.JPG

Maar ze komen maar niet en wij wachten en wachten... onze toekomstige chauffeur staat druk te SMS'en en weet blijkbaar ook niet goed wat er scheelt... we gaan na 20 minuten uitleg vragen, maar hij wacht ook... en weet niet meer dan wij.

ROME 002.JPG

Na iets meer dan een half uur komt er toch een koppel aangewandeld dat beantwoordt aan zijn papiertje, we zeggen dag en trekken naar buiten om daar te merken dat het busje van onze chauffeur vakkundig is ingesloten door een dubbelparkeerder. Hij maakt zich echter geen zorgen... de volgende dagen gaan we trouwens merken dat iedereen in Rome zich parkeert waar hij goesting heeft en dat dit vreemd genoeg bijzonder weinig strubbelingen of ambras veroorzaakt. Hij laadt ons in, kruipt achter het stuur en begint te toeteren en als uit het niets verschijnt de andere chauffeur, zet zijn wagen een paar decimeter opzij en de onze wringt zich de baan op... niks aan de hand! Terwijl we wegrijden en ik met grote ogen de verkeerssituatie bestudeer, bedenk ik: Op Zaventem zou deze zelfde "chaos" vermoedelijk aanleiding geven tot minstens 500 boetes en een urenlang durend orgasme van de schrijfgrage dienders van dienst!

Zodra we de snelweg opdraaien, geeft onze chauffeur kwistig plankgas en met een rotvaart stuiven we richting Rome. Het is intussen pikdonker en het verkeer redelijk druk, dus ik neem geen foto's want ben te ingespannen bezig met verbluft staren door mijn venstertje... bumperkleven, rechts voorbijsteken, heel kort inhalen en snijden en ondertussen vrolijk en onophoudelijk toeteren... het mag hier allemaal... of in elk geval... ze doen het allemaal.

We bollen vrij snel de buitenkant van Rome in, waar er plots nog een factor bij komt: scootertjes... ze duiken op langs alle kanten, scheren rakelings langs je heen en snorren met ware doodsverachting door gaatjes waar ik met mijn moto absoluut zou voor passen.

Ondertussen vangen we hier en daar een glimp op van Rome: we hebben geen enkel idee waar precies we zitten maar in de verte herken ik de koepel van Sint Pieters, we steken de Tiber over, bollen door een tunnel en een tijdje later rijden we vlak langs het "Vittoriano", dat enorme monument voor Victor Emmanuel II, daar kan je gewoon niet naast kijken. Na een heftige slalom doorheen smallere straatjes staan we plots voor een hotelletje... ergens in de wijk Campo Marzio denk ik bij nader inzien.

Het andere koppel zit dus niet in dat van ons, waarom we dan in hemelsnaam op hun vlucht moesten wachten is me niet helemaal duidelijk. Die transfer was "persoonlijk" dacht ik, maar blijkbaar moet je toch transport delen en vullen ze bovendien hun auto's op zoals het hen uitkomt. Je betaalt daar dan vooraf - via Jetair - 40€ voor. Voor een paar euro meer heb je je eigen taxi, moet je niet wachten op andere vluchten en wordt je rechtstreeks naar je hotel gebracht. En voor 12 euro minder neem je de trein. Dat gaat al bijna even rap.

Volgende keer ga ik dat toch beter uitvlooien voor ik vertrek en Jetair krijgt in elk geval een slecht punt voor dit stukje dienstverlening. Maar we geraken uiteindelijk toch aan Domus Sessoriana, ons hotel... en dat ziet er imposant uit, zelfs in het donker.

Het is een oud klooster en maakt deel uit van een echte kerk: de" basilica di Santa Croce in Gerusalemme".

Hier wordt een echt stukje van het heilige kruis bewaard... en gaan wij 5 dagen logeren! Amaaaii... Geweldig!   

ROME 004.JPG

't is een paar minuten voor 22u als we onze opwachting maken aan de receptie. De dame van dienst is bijzonder vriendelijk, registreert onze aanwezigheid, checkt documenten en overhandigt ons een elektronisch kaartje van kamer 50… en een gewone sleutel en stuurt ons daarop naar een vleugel aan de andere kant van de kerk.

Er blijken namelijk twee "wings" te zijn, eentje rechts van de kerk, waar de receptie is en een andere aan de linkerkant. Daar hebben we een kamer op het vijfde vertelt ze ons en voor de bar en eetzaal is het rechtdoor, die zijn aan deze kant. Ze geeft ook nog een toelichting maar we verstaan haar Engels niet altijd helemaal. We bedanken haar beleefd en vertrekken met onze valies naar de andere kant, dwars doorheen het kerkportaal en vinden daar een deur die uitgeeft op de hal van onze vleugel.

ROME 206.JPG

Aan de lift hangt een bordje dat ons er aan herinnert dat we in een historisch gebouw zitten en dat we onze gordijnen moeten dicht houden en zeker geen was mogen buiten hangen... wassen zijn we niet echt van zin, toch geen kleren bedoel ik, dus duiken we de lift in en gaan helemaal naar boven... tot op het 4e.

ROME 013.JPG

Daar komen we toe in een gangetje waar vlak voor onze neus de linnenkar staat geparkeerd. 

Ik bestudeer het bordje met de kamernummers en de plakkaat aan mijn sleutel en besef dat kamer 50 er niet bij staat... we loeren wat verbaast de twee gangetjes in, maar vinden geen nr. 50. En snap ik het, ze heeft iets gezegd over "stairs"... we moeten blijkbaar ook nog een trap op!

ROME 014.JPG

ROME 012.JPG

Er loop inderdaad een smalle trap rond de liftkooi verder naar boven. We slepen onze bagage dus dat trapje op en arriveren op zolder, waar achter het hoekje, naast een soort opslagplaats, nog een deur blijkt te zijn.

ROME 011.JPG

Kamer 50 ligt wat weggestopt op de zolder, achter en onder zware houten balken en heeft weliswaar een elektronisch slot, maar dat werkt niet, de deur gaat enkel open met de bijgeleverde sleutel, maar gaat dan ook niet meer dicht zonder. Ik pruts wat aan het slot, maar nee hoor, dat pakt gewoon niet: we moeten dus onszelf opsluiten met de sleutel, anders zwaait de deur automatisch open. We hebben zo te zien nu wel niet directe buren, maar leuk is dat niet. We sluiten onszelf dan maar vakkundig binnen, maar ik vraag me wel af of dit in overeenstemming is met de brandbeveiliging.

Ik draai de deur terug los en ga op verkenning: er is op die 5e verdieping maar één kamertje, het onze, maar ik vind nog wel een soort opslagplaats, vlak naast onze deur.

ROME 207.JPG

Voor de rest is er géén nooduitgang of brandtrap te bespeuren, wel een grote brandhaspel in het gangetje.

ROME 007.JPG

We zijn lichtjes onder de indruk van de kamer: het is er muf en snikheet, maar het kaartje geeft binnen wel elektronisch contact, zodat we licht hebben in de kamer… en airco, zo te zien!

De badkamer is vrij klein en nog benauwder, dus trachten we die airco aan de praat te krijgen: de bak zit onder het raampje, maakt wel een hels lawaai en doet het hele paneel rammelen, maar koelt voor de rest eigenlijk niks af.

Ik heb nadien eens rondgekeken op reisbeoordelingen van andere klanten van dit hotel en blijkbaar is dat ding in kamer 50 al stuk sinds 2011! Manmanman... we beseffen op dat moment echter nog niet hoe erg we in de aap zijn gelogeerd. 

Een raam openzetten blijkt de enige manier om wat frisse lucht te krijgen en voor inkijk hoeven we niet echt te vrezen: het raam is bijzonder klein (70x80cm) en zit zo hoog onder het dak dat enkel de duiven vanop de steunmuur ernaast kunnen binnenkijken.

ROME 008.JPG

Er is wel een kluisje, dat perfect werkt en de douche is ook redelijk, de antieke TV heeft ook zeer modeste afmetingen en serveert enkel een zestal Italiaanse zenders. We komen echter niet op Citytrip om TV te kijken, dus wat er op is zal ons een zorg wezen.

Bij nader inzien hebben we echter geen minibar… eigenlijk helemaal geen frigo… dat staat anders wel in de kamerbeschrijving en lijkt me een onmisbaar meubel in deze omstandigheden.

Maar dat zijn zorgen voor morgen, we pakken uit en gaan op verkenning want volgens diezelfde beschrijving is er wel een bar/restaurant en die is open tot half elf.

We hebben dus nog net de tijd om iets fris te drinken. We dalen "onze" trap af, nemen de lift en doorkruisen het kerkportaal en na enig speurwerk ontdekken we in de andere vleugel de bar, die er - op één enkel koppel na - compleet verlaten bij ligt.

We horen wel gerinkel van afwas en gebabbel, ergens in de keuken(?), maar vinden geen enkel ober die ons kan bedienen.

Het loopt tegen sluitingstijd en ik bedenk dat er ’s avonds misschien geserveerd wordt op het dakterras, dus nemen we de lift, die aan deze kant wel tot helemaal boven gaat, maar het terras ligt er somber en verlaten bij en geeft niet de indruk dat er dit seizoen al enige activiteit is geweest.

ROME 005.JPG

Terwijl we toch bezig zijn, gaan we ook eens loeren op de verdiepingen in deze vleugel en ja hoor, dat komt me bekend voor: de foto's van de website van het hotel en van de reisorganisaties zijn duidelijk allemaal hier genomen. Ons gangetje op zolder ziet er een pak minder aanlokkelijk uit... je weet natuurlijk niet of de airco hier wel werkt en of ze allemaal wel een frigo/minibar hebben... maar voor hetzelfde geld  - letterlijk - zitten ze hier toch schoner dan wij... denk ik zo! Ik voel me al een heel klein beetje bekocht... een gevoel dat de dagen nadien alleen maar gaat intenser worden... maar dat beseffen we dan nog niet!  

ROME 006.JPG

Als we weer beneden komen, zijn de laatste twee klanten verdwenen en horen we niks meer in de keuken. Een drankje zit er dus niet meer in, maar ik heb op het gelijkvloers van “onze” hal een automaat zien staan.

Dat verdomde ding werkt wel, maar is dusdanig ingesteld dat je stukjes van 5 cent moet hebben: de prijzen zijn afgerond op 2,05 €! Wie verzint zoiets?

Ik slaag er in ons één klein flesje water aan te schaffen, dan zijn mijn kleine muntjes op.

Nu ja, een grote fles zou onzin zijn: we kunnen ze op de kamer toch niet koel houden, wegens geen frigo!

Terwijl we ons douchen en installeren om een zwoele nacht in te gaan bedenk ik dat wij in elk geval géén rekening moeten houden met het plakkaat naast onze lift...

"please keep always the curtain closed"  hà... we hebben geen gordijnen!

Onbeslist  

Martine slaapt redelijk goed, die doet oordopjes in en zet een soort floeren slaapbrilletje op en heeft dus weinig of geen last van licht of geluid... maar ik doe geen oog dicht die eerste nacht... 't is veel te warm en benauwd, zelfs in mijn bloot vel boven op het bed met het venstertje open... en vermoedelijk is er in de buurt een kliniek: de halve nacht hoor ik om de haverklap ambulances passeren met gillende sirenes... tot het ochtendgloren... want dat wordt het geluid overstemt door druk verkeer van auto's... en miljoenen scootertjes.  

 

11:58 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Ja man dan zal je het over enkele weken bij http://www.lelitquidanse.com/ beter hebben, ze staan klaar om jullie te ontvangen!

freddy [freddy1503@coditel.net]

Gepost door: freddy | 06-06-14

De commentaren zijn gesloten.