04-02-14

The Mission: completed!

mission 012.JPG

mission 001.JPG

mission 005.JPG

mission 006.JPG

Verleden weekend zaten we onder andere een paar dagen op het N-VA congres en een nachtje in de prachtige penthouse van B&B "Aan de Leien" en een avond op een Flandriaboot en zelfs een paar keer in tram 7...

Maar we namen vooral deel aan The Mission (http://www.themission.be/news.php)... die, in Vlaanderen en verre omstreken, wereldberoemde en befaamde nachtdropping... waar ik tot voor kort eigenlijk nog nooit van gehoord had. 

Ik had al die voorgaande jaren - 25, om precies te zijn - ongelijk! Het is een prachtig opzet, aartsmoeilijk maar professioneel in mekaar gestoken... je dient er eerst en vooral al met je team voor te zorgen dat je mag meedoen... hetgeen betekende dat we de voorbije maanden regelmatig samenzaten om opdrachten op te lossen, urenlang het internet afspeurden naar mogelijke antwoorden op bizarre vragen en raadsels en wekenlang zeer druk mail- en SMS verkeer genereerden... maar we geraakten op trap 12, ontdekten waar de start was en mochten dus meedroppen!

De dropping zelf is bijzonder leuk om mee te maken... toch als je de eindmeet haalt(!)... hetgeen in de praktijk echt niet zo makkelijk bleek.

Een verslagje:

Zaterdagnamiddag wordt ik om half vijf opgehaald door Micheline en rijden we naar Kortenberg om daar samen met Geert en Sonja in te schepen met bestemming Rummen. Onderweg halen we - wreed toevallig - de tweede 10PK-auto in en het hele team rijdt om kwart voor zessen de parking op van de sporthal waar de start plaats gaat vinden.

mission 020.JPG

mission 021.JPG

Terwijl de zon bloedrood ondergaat, laden wij uit en trek ik alles alvast aan: mijn zware lederen motojas, een warm mutske (met nieuwe koplamp van bij Blokker), mijn handschoenen, een fluo vestje en de rugzak met reservekousen... én schoenen, een verzameling blikjes energiedrank van allerlei soort en merk, een doos muëslikoekjes, zwarte chocolade, mijn kompas, een rood knipperlichtje (ook gloednieuw), reservebatterijtjes, potloden, een bic met een lichtje in en nog wat onmisbare prullaria... we stappen de straat over, merken dat de inschrijving nog niet open is en trekken prompt de cafetaria van de sporthal binnen... waar ik alweer alles uit moet spelen wegens veel te warm!

mission 022.JPG

mission 023.JPG

mission 024.JPG

We maken een pot, nemen een frisse Duvel tot ons - om in de "mood" te komen - en trekken nog gauw een selfie met Sonja... we zijn er helemaal klaar voor... we weten wel niet goed voor wat... maar toch, we zien het absoluut zitten!

Terwijl buiten de groepen toestromen, schrijf ik ons in en krijg een paar documenten om te ondertekenen en om op de borsten te plakken en dies meer.

mission 026.JPG

Tegen half zeven is 10PK geregistreerd en trekt de hele bende de zaal in waar we in de juiste stemming worden gebracht door opzwepende muziek en lasers... en waar het zowat onmogelijk is om foto's te nemen, gezien iedereen van die fluo dingen aan heeft en het voor de rest pikdonker is in de zaal... maar we zijn hier niet om foto's te trekken... we gaan op dropping!

 mission 028.JPG

Ons team heeft route Delta Middle en moet op bus Delta... we zijn dus eigenlijk een soort "Delta Team"!

mission 030.JPG

mission 031.JPG

De sfeer is goed, de bus bomvol en na een rit langsheen donkere bochtige baantjes worden we om 20.15u gedropt... niet in bos of heide maar in het midden van een dorp, vlak voor een café. We blijken in het centrum van Alken te zitten.

Ik krijg een documentenmap toegestopt, verzamel het team, check mijn "materiaal" en we kunnen er aan beginnen... we verdelen de documenten, steken de noodenveloppen diep weg en riemen de rugzak goed vast... de eerste opdracht is via "bolleke-pijl met kompas" tot aan een plaats te geraken waarvan we een fotootje hebben, dan via een blinde kaart naar een andere foto te stappen en van daar het laatste stukje weer bolleke-pijl naar checkpoint 4, waar we de oplossing op de eerste vraag moeten vinden en dat antwoord dan doorsturen per SMS...

Hoe moeilijk kan dat zijn?

We zetten er een fikse pas in, volgen braaf de aanwijzingen, draaien af waar we denken dat we moeten afdraaien, passeren de brouwerij van Alken en komen na een klein kwartiertje in een wijk waar de gegevens niet meer kloppen... de voorziene T-splitsing blijkt onvindbaar... we lopen de hele wijk rond, zoeken in steegjes en voetwegen en zelfs achter hagen en struiken naar de juiste route, vinden niks wat er op trekt en houden krijgsberaad... maar komen er niet uit... er klopt iets niet!

Na een klein half uurtje aanmodderen en rondjes lopen besluiten we een inboorling om raad te vragen...

Een héél slecht idee, zoals later zal blijken, maar op dat moment lijkt het ons best opportuun. Guido stapt binnen bij een vriendelijke mens, die de foto's grondig bestudeert en besluit dat het een boomgaard betreft die enkele kilometers verder ligt in oostelijke richting... 

't is er eentje van daar, dus we geloven de brave man op zijn woord en stappen welgemoed de wijk uit en slaan een lange rechte weg in... richting Wimmertingen...

mission 032.JPG

Het principe bolleke-pijl was mij voor vandaag niet echt bekend en mijn teamleden bezweren me dat er verschillende soorten zijn en dat je in dit geval gewoon geen rekening moet houden met zijstraten en kruispunten maar dient door te stappen tot op de volgende T...

Ik verzuimde vooraf om mij te verdiepen in de theoretische aspecten van de mogelijke procedes en word dus niet gehinderd door enige kennis terzake... een grove en schier onvergeeflijke tekortkoming, zal later blijken!

Vrolijk babbelend stappen we door tot op die volgende T... 't is te zeggen... meer dan vier kilometer lang stappen we zonder enige T te bespeuren en komen dan plots uit op de Hasseltsesteenweg, vlak naast de kerk van Wimmertingen en daar slaan we rechts af... zoals bolleke-pijl aangeeft(!) en beginnen aan een trip in de goot van die steenweg... op naar Kortessem!

Op dat moment begin ik te denken dat we een beetje fout zitten... ik kan me niet indenken dat de organisatoren ons langsheen zo een drukke baan zouden laten marcheren... we houden weer beraad en merken dat de gegevens eigenlijk weer niet kloppen, keren na een halve kilometer op onze stappen terug en slaan aan de kerk een zijstraat in, die met een beetje moeite op de juiste kompaskoers ligt.

We merken prompt dat de volgende aanwijzingen helemaal niet meer kloppen en beginnen dan toch lichtjes ongerust te worden... als we de instructies en deze straat volgen, komen we seffens weer op die lange rechte weg - de Grootstraat - uit en dat lijkt ons onwaarschijnlijk!

Ik besluit om zelf ook eens mijn licht op te steken en stap even verder binnen in het enige establissement van de buurt... het chique restaurant "Vous lé Vous". Die mensen zitten midden in de avondservice en de klanten kijken vreemd op als er plots een zwaar bepakte, doch licht bezwete kerel met een zwarte muts-met-lampje op, in een motofrak, fluo hesje, rugzak en legerbottinen binnen davert... een juffrouw kijkt heel even verbluft, zet dan haar (lege!) borden neer en komt vriendelijk vragen waarmee ze mij van dienst kan zijn... ik leg uit dat ik op zoek ben naar een boomgaard met een slijkerig wegske en daar een klein fotootje van heb... ze knikt, kijkt, denkt even na en haalt er dan een meerdere bij... die bestudeert al even vriendelijk de foto, besluit dat hij het ook niet weet en zegt dat hij er de chef zal bijhalen... 

Ik ben zwaar onder de indruk... zoveel behulpzaamheid had ik niet verwacht... het ruikt er heerlijk en de mensen loeren geamuseerd naar mijn bizarre verschijning maar ik zweet me te pletter... even later komt de chef uit de keuken... speciaal voor mij... geeft een hand en bestudeert eveneens grondig mijn documenten en foto's... ik bestudeer hem en ontdek tot mijn verbazing dat er een BV voor mijn neus staat... 'k kan de man niet direct thuisbrengen, maar later zal blijken dat Giovani Oosters in hoogsteigen persoon zijn potten en pannen heeft laten staan, om te trachten mij op de goede weg te zetten... niet dat hij dát op dat eigenste moment kan hoor... de mens weet zeker dat die fotootjes niet in de buurt zijn genomen, maar waar dan wel, dat kan hij ons absoluut niet zeggen... spijtig... echt geholpen zijn we er niet mee... maar 't is de bedoeling die telt!

Ik bedank hem uitgebreid en stap even later de frisse nacht weer in... we weten nog steeds niet waar naartoe... ondertussen heeft de rest van het team bevestiging gezocht en gevonden en ontdekt dat bij "bolleke-pijl" altijd elke zijstraat wordt aangegeven!!! We zijn dus al héél lang mis!

Hoogste tijd om de eerste noodomslag te openen! 

Terwijl ik per abuus de verkeerde omslag openscheur, bedenk ik dat onze missie tot nu toe geen hoogvlieger was, maar dat we in elk geval een echte sterrenchef hebben ontmoet!

'k Ben er dus nog niet gaan eten en dat zit er ook niet direct in, peins ik, maar kan in elk geval wel het volgende bevestigen: het ruikt er bijzonder lekker in die "Vous lé Vous" en de chef en zijn personeel zijn uiterst behulpzaam en vooral bijzonder vriendelijk.

In de noodomslag zit een kaart met aangeduide route en dan komt de ontnuchtering: we zitten gewoon een dorp te ver! Helemaal in het begin zijn we in het centrum van Alken bij de zesde of zevende "bolleke-pijl" aanduiding gewoon rechts afgeslagen, als de opgegeven kompaskoers blijkbaar links aangaf... we zijn doodgemoederd 180° verkeerd afgeslagen en dus pal in de foute richting gestapt...

We moeten bijgevolg helemaal terug tot voorbij de brouwerij in Alken centrum... heel die lange rechte Grootstraat weer af... gadverdegadver... maar er is niks aan te doen! 

Met fikse pas marcheren we weer naar Alken en om half twaalf staan we terug aan de brouwerij. We zijn drie uur en tien minuten bezig en zijn in vogelvlucht al hondervijftig meter ver geraakt... dat moet beter... of we gaan er vannacht niet meer geraken!

Eén van onze dames is ondertussen de uitputting nabij... ze heeft pijn aan voeten en benen en nog wat spieren hier en daar en vreest dat ze maandag op het werk geen mens gaat zijn als ze nu niet stopt... de uitdrukking "op het werk" is voor mij als pregepensioneerde een wat virtueel begrip, maar ik begrijp haar.

We verwittigen de cavalerie, die haar zal komen oppikken en haar vriend gaat haar gezelschap houden, terwijl wij met vereende krachten oprukken naar ons eerste checkpoint!

We komen onderweg plots nog een aantal groepen tegen die in meer of mindere mate verloren aan het lopen zijn... en beseffen nu pas dat we daarstraks urenlang helemaal géén andere deelnemers tegenkwamen... dat had ons op zijn minst moeten doen voelen dat er iets scheelde, maar gedane kilometers nemen geen keer!

Als we eindelijk ongeveer op de juiste route zitten, krijgen we plots een onverwacht toemaatje: een stralend heldere meteoor trekt een vrij lang spoor door de nacht en spat even later uit mekaar... mooi... heel mooi! 

Eerst een echte sterrenchef en nu een vallend ster... mijn nacht kan alvast niet meer stuk!   

Rond middernacht zit het eerste deel van onze tocht er eindelijk op, we vinden vlot de oplossing op de vraag, geven het door en marcheren iets later naar de volgende controlepost... waarbij we wel weeral ergens vermoedelijk een foutje maken en over de vangrails van de expressweg N80 dienen te kruipen om in de juiste richting te geraken... niet helemaal voetgangerveilig en zeker niet droppingsgewijs deontologisch correct, vermoeden we toch, maar er is op dit uur weinig of geen verkeer!

mission 033.JPG

De tweede etappe gaat bijzonder vlot, niet in het minst omdat we een beetje spieken: 'k heb daarstraks toch al die noodomslag open gescheurd, zij het dan per abuus, maar dan kunnen we er evengoed eens in loeren. We snijden een hoekje af om alvast een beetje van de verloren tijd in te halen en staan een half uurtje later aan checkpoint 3 (we lopen blijkbaar de Delta Middle route achterstevoren en gaan dus van 4 naar 0!)

Daar krijgen we de volgende opdracht voorgeschoteld: een route uit te tekenen op een soort doolhof en die dan braaf volgen tot aan een huis met nummer 55 - ergens ten velde - waarvan we de naam moeten doorgeven als controle!

De sfeer is opperbest, want we komen hoe langer hoe meer groepen tegen... ze duiken van overal op onderweg... het is duidelijk dat wij absoluut nog niet bij de laatsten dienen gerekend en dat de anderen hier en daar ook al eens even de weg kwijt waren... of zijn... nu misschien niet direct ook 3 uur en 10 km lang, maar toch... er is nog hoop voor ons en met die opbeurende gedacht draven we aan een hels tempo verder over een nachtelijke en zeer verlaten asfaltbaan, ergens tussen de in diepe nachtrust verzonken plaatsjes Terkoest en Hulsen... onooglijke nederzettingen en/of gehuchten waar ik tevoren nog nooit van gehoord heb, nog nooit geweest ben en waarschijnlijk ook nooit meer ga passeren na vannacht!   

Op een kruispunt een kwartier verderop staan twee groepen te beraadslagen... elk op zijn hoek... er zijn nog twee hoeken vrij, dus wij zetten ons ook aan de kant om de situatie en het doolhof eens grondig te bekijken en merken dan plots tot onze kamerbrede verbijstering dat we pal voor een hoekwoning staan met huisnummer 55, en boven de deur staat in 't groot de naam "huis Punie", dat bouwsel heeft een naam begot!

We zijn er... zonder het zelf te beseffen, zijn we pal op de juiste plaats terecht gekomen... grote opluchting stijgt op uit de groep... als we zo verder doen, gaan we uiteindelijk toch nog voor het ochtendgloren aankomen... waar dat dan ook moge wezen straks.

Ik geef de juiste gegevens door en we trekken rechtdoor.. op naar de volgende controlepost en dit wordt al helemaal makkelijk: we hoeven gewoon een route op een kaart te volgen... rechtdoor en dan een baantje linksaf en dan nog een paar bochten... 't is een blinde kaart weliswaar, maar kaartlezen, daar weet ik alles van... denk ik altijd... ik knip mijn koplampje uit, steek de kaart weg en zet er de pas in... de schaal is niet echt duidelijk maar 't is in elk geval eerst een eind rechtdoor!

We stappen en stappen en tateren honderduit en bestuderen de architectuur van de bouwsels onderweg en geven commentaar en letten eigenlijk niet zo goed op de zijwegeltjes en komen na een kilometer of twee op een grotere weg uit... en tot het besef dat we de afslag hebben gemist. We moeten zeker een kilometer terug! Tommetoch... dat zijn er weeral twee te veel die we aan het doen zijn plus een half uur voor niks gemarcheerd!  

Eens we het wegeltje hebben gevonden gaat het weeral wel vlot en vinden we moeiteloos de volgende controlepost... en doen daar een babbeltje met een andere ploeg... die duidelijk ook nog bijlange niet binnen is. 

Ik check de kompaskoers en we nemen de juiste baan, slaan even later de juiste veldweg in en komen in de eerste slijk van de avond terecht... de tocht loopt doorheen boomgaarden en langs boerderijen... we slaan af waar we denken dat we moeten afslaan, volgen dan een soortement bosweg en passeren een hangar... helemaal volgens de beschrijving... een beschrijving die trouwens in de vorm van een erotisch stripverhaal is gegoten...

Nu ben ik van huize uit al decennia lang een stripfanaat ("strip" in de zin van boekskes, niet van dames in staat van ontkleding) en ik tel in mijn collectie ook een aanzienlijk aantal exemplaren van het "erotische" genre, maar dat belet ons niet, om toch ergens weeral de mist in te gaan...  

Niet dat er mist hangt... de hemel is helder en droog, maar we vinden de volgende controlepost niet... vermoedelijk zijn we ergens foutgelopen... maar 'k heb geen idee waar... en de rest weet het ook niet.

We zoeken tot in brievenbussen naar een Maria, maar zonder resultaat... het loopt ondertussen al een eind na drieën, we zijn zes uur en half onderweg... zonder noemenswaardige rustpauze en eigenlijk beginnen we stilaan uit te kijken naar een kommeke soep... of een dikke pint... en vooral een stoel!

Na ampele beraadslaging nemen we een doortastende beslissing: we doen nog maar een omslag open... 't is normaal gezien de laatste, want als alles goed gaat is het volgende doel ook het eindpunt!

Ik bestudeer de kaart die we uit de envelop halen, snap absoluut niet waar we hadden moeten zitten, maar vind wel het kruispunt waar we staan - mijn "kaartleesskills" kennen dan toch een soort opflakkering - en vanaf dan is het gewoon weer stappen... een kleine drie kilometer doorstappen...

En om iets voor vier uur marcheren we Kozen binnen, waar wij de wachtende bus aan de kerk straal negeren en waardig doch vermoeid Ter Cose binnen schrijden!

De documenten worden overhandigd, dan even poseren voor een officiële foto en daarna een plaatsje zoeken in de zaal... rugzak en dikke frak uit, eerst een kommeke soep met een boterham en dan een Ommegang... om de aankomst in stijl te vieren!  

mission 035.JPG

mission 036.JPG

10Pk is niet meer voltallig en de manier waarop we er geraakten is waarschijnlijk niet helemaal koosjer te noemen, maar we zijn er geraakt en dát, dat telt! Van puur kontentement over mijn eigen trek ik nog een selfie!

mission 034.JPG

Hoewel ik er bij nader inzien wreed serieus opsta, is de algemene tevredenheid binnen het team overweldigend en de vreugde groot en ze wordt - in mijn geval - bij iedere Ommegang groter! Tot Geert ons voorzichtig te kennen geeft dat het tijd wordt om te gaan... we moeten met de bus nog tot in Rummen om de auto op te pikken en nadien nog een uurtje rijden naar huis en 't is bijna half vijf!   

Uiteindelijk geraken we zonder problemen via Rummen en Kortenberg weer in Zaventem... 't is iets na zessen als Micheline mij op het hoekje afzet en ik mij de laatste meters ietwat krammikelig tot aan de voordeur sleep.

Moe maar tevreden zet ik mij even later in de zetel om te bekomen en tracht verwoed mijn bottinnen uit te krijgen, waar ik na een tijdje zelfs in slaag en terwijl ik even later zit te genieten van een single malt slaapmutske, is er één allesoverheersende gedachte die mij nog eventjes wakker houdt: 't was ongelooflijk tof dus... bij leven en welzijn doe ik volgend jaar weer mee! Zeker weten!            

14:52 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

Wereldberoemd van Zaventem tot in Poepkapelle :-)
http://www.themission.be/fotoindex.php?dir=/fotos/2014/10%20PK

Gepost door: Stef | 04-02-14

De commentaren zijn gesloten.