17-01-13

Gorgonia Beach - Marsa Alam 30/12/12: Qulaan

de congé is al half... 't is te zeggen, we hebben nog één hele week voor de boeg en gaan daar maximum van profiteren... dus niet al te laat opstaan, samen gaan ontbijten en dan buiten goed op tijd klaar staan voor de bus... wij hebben wel het voordeel dat we een uurtje later moeten opstappen dan de rest...

IMG_8369.JPG

stipt om half tien - Gorgoniatijd - rijdt het busje voor... het zit zo te horen - en te zien - al meer dan half vol met Russen en aanverwante Oostblokkers maar die wilden duidelijk allemaal goed voorin zitten... we palmen dus gezamelijk de achterbank in... elk jaar lees je wel in de krant iets over bus- of andere botsingen in Egypte... als er dan al een frontaal ongeluk mocht gebeuren, zitten we daar het veiligst... peins ik... behalve als ze in ons gat rijden!

IMG_8372.JPG

Maar die kans is klein... het enige andere verkeer op de baan zijn een paar vrachtwagens... meestal van respectabele leeftijd en topzwaar geladen... we steken er dus onderweg wel enkele voorbij, maar worden zelf niet ingehaald... het tempo van onze chauffeur - volgens mij verre aangetrouwde familie van de Schumachers - is dan ook vrij stevig te noemen en de kans dat een nog rappere weggebruiker in onze achterkant zou vliegen bijgevolg quasi nihil... witte lijnen dienen in Egypte bovendien enkel ter verfraaiïng van het wegdek... je mag duidelijk naar believen aan deze of gene kant van zulke lijn rijden... zeker in bochten... ook in onoverzichtelijke exemplaren en zelfs vlak voor hellingen... dat mag daar allemaal... vermoed ik!?   

behalve misschien aan de checkpoints... daar moet je wat inhouden en braaf tussen de tonnen blijven...  

IMG_8373.JPG

bij het binnenkomen en buitenrijden van de schaarse dorpen moet je aan de Rode Zee namelijk bijna steeds en overal een soort controlepost passeren... meestal een paar militaire bouwsels met wachttoren en een wegversmalling met prikkeldraad en olievaten, waar standaard dan een tros soldaten in de lommer vanop een stoeltje het verkeer monstert en dan doorwuift... vandaag moeten we twee zulke "posten" voorbij... vlak voor en na Abu Ghusun, een zo goed als uitgestorven gat zo een dertig kilometer ten zuiden van het hotel... we mogen door... maar 't is volgens een bordje wel streng verboden er van foto's te maken...

Onschuldig

na een klein uurtje rijden zijn we in Port Hamata, maar vooraleer naar de boot te gaan stoppen we nog even aan een kantoortje waar je snorkelgerief kan huren... ik heb mijn gloednieuwe duikbrilletje en snorkel mee en Bruno is ook helemaal uitgerust... maar blijkbaar is de rest van het gezelschap vertrokken zonder eigen gerief... terwijl wij wat zitten te wachten onder een afdakje doen de Russen uitgebreid boodschappen en even later stappen de meesten op met een bonte verzameling vinnen, brillen, tuba's en zelfs zwemvesten...  

IMG_8376.JPG

IMG_8374.JPG

de dames gaan nog even naar het toilet op de wal... en wij ook... je weet nooit hoe die dingen er op zo een boot gaan uitzien...  

IMG_8377.JPG

de rest van het gezelschap is ondertussen met fikse pas de pier afgemarcheerd en de boot op... en wij wandelen op ons gemak ook naar daar... ze gaan hoegenaamdniet vertrekken zonder ons peins ik... het is hier momenteel trouwens heel rustig... vorige keer stonden er verschillende grote bussen en zat onze boot goed vol... nu zijn wij de enige groep... hoop en al 20-25 man... nog geen halve boot vol en de andere liggen leeg te wachten... 't is toch wel een beetje crisis denk ik... 

IMG_8378.JPG

IMG_8382.JPG

we vinden een plaatsje bovenaan op de achterste banken en installeren ons daar half in de zon, half in de lommer en leggen alvast ons gerief klaar...

IMG_8379.JPG

IMG_8381.JPG

we krijgen een uitgebreide exposé over het verloop van de dag... in een redelijk soort Engels en alles wordt dan door één van de Russische dames simultaan vertaald voor diegenen die geen knijt Engels verstaan... in de verte zie je de eerste eilandjes al bovensteken, die liggen minder dan 4 kilometer ver... maar als ze nog steeds dezelfde trip doen, gaan wij normaal eerst naar het verste, zo een tien kilometer varen...   

IMG_8383.JPG

Om precies tien uur - Egyptische tijd - varen we van de pier weg... voor ons is het al elf... en eigenlijk tijd voor een aperitief... terwijl een paar crewleden de toeristen vermaken met oregami van handdoeken en onze madammen een dutje doen in de zon, ga ik op verkenning... aan de bar in de cabine kan je je vrij van drankjes bedienen... koffie, spa, cola, limonade... vanalles... en zoveel je maar wil...

IMG_8384.JPG

IMG_8393.JPG

IMG_8385.JPG

gin-tonic staat echter niet op de kaart en pinten zijn blijkbaar ook verboden wegens niet halal genoeg... 'k sta dus rap terug buiten en wandel eens tot aan de boeg...

IMG_8387.JPG

IMG_8392.JPG

de eilandjes zijn omgeven door ondieptes, zandbanken en riffen die soms net onder de oppervlakte liggen en de boot laveert behoedzaam tussen al die obstakels door en ik ga dan ook eens boven kijken bij de stuurman...    

IMG_8391.JPG

tot mijn verbazing navigeren die mannen gewoon op zicht, de boot beschik over geen radar of sonar... er staan eigenlijk helemaal geen metertjes op het dashbord... het enige hulpmiddel is een opstapje... daar gaat hij op staan wanneer hij goed moet kunnen zien waar de doorgangen zijn... 't is even slikken en ik denk al even aan de Costa Concordia, maar deze mannen kennen natuurlijk de omgeving beter dan wij en we geraken na een uurtje inderdaad vlot bij de eerste snorkelhalte, een rif en bijhorend zandstrand vlak voor het meest noordelijke eilandje 

IMG_8397.JPG

terwijl een aantal snorkelaars in de rubberboot worden geladen om afgezet te worden aan het uiteinde van het rif, ga ik alleen snorkelen aan de kant van het strand... 'k heb vorige keer dat tochtje al gedaan. Toen in 2010 mocht je trouwens absoluut niet naar de binnenzijde van het rif voor het strand en zeker niet aan land... nu wel... daar moet ik van profiteren... je krijgt niet alle dagen de kans om op een onbewoond eiland rond te lopen... Martineke zal mijn landing vanaf de boot volgen en in beeld brengen, belooft ze. 

IMG_8399.JPG

IMG_8401.JPG

 IMG_8402.JPG

IMG_8405.JPG

IMG_8409.JPG

IMG_8410.JPG

ik kom als eerste aan op het eiland... 't heeft wel iets... het enige gezelschap dat ik een kwartier lang heb zijn een familie zeearenden die even verder een enorm nest hebben op een duintje en twee jonge(?) arenden scheren een paar keer rakelings over het strand... ik geniet met volle teugen maar na een kwartiertje zijn de snorkelaars onderweg langs de buitenkant van het rif en is de rubberboot het volk gaan oppikken dat nog aan boord was... Martine wordt afgezet... dat is fijn... maar met haar ook de lichtjes volumineuze russische dames... het eilandje lijkt direct véél voller...

ik zwem dan maar terug om op mijn beurt een paar fotootjes te maken vanaf de boot 

IMG_8411.JPG

IMG_8412.JPG

er staat op het strand een bordje "no landing" maar dat is duidelijk van dezelfde "familie" als die witte lijnen op de wegen... vermoedelijk ooit met heel goede bedoelingen geplaatst, maar volkomen overbodig gebleken wegens compleet genegeerd door zowat alleman...

IMG_8413.JPG

ondertussen is er een tweede boot toegekomen, daar zit zo te zien nog minder volk op dan op de onze, maar die worden even later ook gedropt op het strand... echt ongerept kan je het eiland dus niet echt meer noemen en die zeearenden hebben de laatste tijd duidelijk hun rustigste jaren gehad...

IMG_8415.JPG

Nu ja, als die Egyptenaren hun natuurgebieden hier willen openstellen voor de mens, 't zal misschien spijtig zijn voor de beestjes, maar goed voor de commerce... ik laat het niet aan mijn hart komen... 'k ben niet van "groen!" of "gaia" en 't is uiteindelijk mijn eiland niet... ik lig lekker in het zonnetje te kijken naar de zee, de natuur, de eilandjes en even later naar de madammen die terug worden aangevoerd en soms al wat moeizaam het trapje op klauteren... (maar dat laatste heb ik niet digitaal durven vereeuwigen!)...

 IMG_8416.JPG

IMG_8417.JPG

wanneer iedereen aan boord is geraakt, krijgen we bericht dat de lunch is opgediend... lekker, best lekker... ik heb grote honger... 't is dan ook al half één... en dan nog in Egyptische tijd!

IMG_8418.JPG

IMG_8419.JPG

na de lunch kappen de dames zich af en zet de stuurman koers naar het volgende eiland...

IMG_8421.JPG

IMG_8423.JPG

IMG_8424.JPG

dat eilandje - kleiner dan het eerste maar rotsachtiger en met een mangrovebosje middenin - ligt maar 2,3 km verder, maar door de riffen moeten we een hele omweg maken... een half uurtje later ankeren we voor de kust... hier mogen we niet aan land... we gaan enkel snorkelen rond een prachtig rif waar onder andere een hele familie murenen woont en je ook verschillende anemonen en bijhorende clownvisjes kan spotten...

en effectief: ik zie de murenen zitten en kom op drie plaatsen anemonen tegen... en clownvisjes... en nog honderden andere soorten vis... en dat allemaal zonder één druppel water in mijn brilletje te krijgen... wel verdorie weeral géén zeeschildpadden te bespeuren, maar toch... mijn dag kan niet meer stuk!  

IMG_8428.JPG

IMG_8427.JPG

IMG_8432.JPG

IMG_8436.JPG

na een half uurtje snorkelen heb ik er genoeg van... ik klauter fluks het trapje op en Martine neemt een foto... waarop ik later zal ontdekken dat we na een week precies toch weer al wat meer bruin zijn... en verdikt ook!      

een half uurtje later zijn we aan de derde stop... een nog kleiner eilandje met een strand maar waar we ook niet aan land mogen... dit is trouwens een speciaal geval: er ligt één of andere kerel begraven... die stierf toen hij in de buurt was aan het vissen of zoiets en werd dan maar op het eiland bijgezet...   

IMG_8439.JPG

we ankeren enkele tientallen meter van het strand af en als je goed kijkt - en inzoomt - kan je het bewuste graf zien liggen...

IMG_8441.JPG

 IMG_8442.JPG

één ding is zeker: de brave man ligt hier rustig... maar hoe het dan moet met bijvoorbeeld hun versie van Allerheiligen - of wat ze hier ook plegen te doen om de doden te herdenken - dat weet ik niet goed... vermoedelijk zetten de islamieten nooit bloempotten op hun graven(?)

IMG_8440.JPG

ondertussen is de tweede boot ook toegekomen... en het wordt hier druk want we gaan vermoedelijk allemaal hetzelfde toertje snorkelen rond een mooi stukje rif...  

en hier is er nog een "toemaatje" te bewonderen... vlak onder onze boot ligt een wrak... zelfs van boven op ons dek kan je de contouren van de brokstukken goed onderscheiden en al snorkelend is het al helemaal een speciale belevenis... 

IMG_8445.JPG

IMG_8443.JPG

IMG_8446.JPG

wij bestuderen de andere boot naast ons, die boven water... van hetzelfde model maar toch anders... en Bruno vindt het wrak onder ons "graaf" en blijft tot het laatste moment rondploeteren...

't is kwart na drie  - Egyptische tijd - als we uitgesnorkeld zijn en iedereen terug aan boord begint te komen... wij genieten in het namiddagzonnetje... en ik zit in eerste instantie rechts naast Elke aan de reling te kijken met één been opzijgeplooid op de bank...

IMG_8447.JPG

tot er een volslanke Russische dame komt bijzitten en haar omvangrijke derrière pardoes op mijn been parkeert... ik loer eerst verbouwereerd naar haar nek en denk "dat moet ze nu toch voelen, dat er iets onder haar gat zit!?", maar het mens beweegt geen vin... en ik ook niet... 'k wil wel, maar kan het zo direkt niet... na een volle minuut of zo - die voor mijn gevoel veel langer duurt - begin ik zachtjes met mijn been te wrikken, kwestie van er onderuit te geraken voor het seffens slaapt... maar er komt geen enkele reactie van de dame... in zo een oppervlakte moeten toch een massa zenuwen zitten... ik kan dus echt niet goed geloven dat haar kont helemaal gevoelloos is, maar mijn been gaat het seffens wel zijn als het nog lang duurt... 'k verzamel dus al mijn moed en mijn krachten en trek dan met een fikse snok mijn geplette ledemaat onder haar achterste uit... dát heeft ze blijkbaar wel gewaar geworden, ze bekijkt me plots met een rare en wat smalend ontgoochelde blik en ik vraag me af of ze nu liever gewoon op mijn been was blijven zitten dan wel deugd had van mijn gefriemel... mijn Russische taalkennis is echter te zeer ontoereikend om een vruchtbare discussie over het onderwerp in te zetten... ik "degageer" en zij schuift voldaan op richting Elke en ik tracht dan de bloedsomloop in mijn been terug op peil te krijgen en ga vervolgens discreet mijn toestelleje halen om wat foto's te trekken van het mens... als bewijs voor later mocht ik er iets aan overhouden...

IMG_8448.JPG

(ondertussen zijn we alweer bijna twee weken thuis en gaat het opperbest met al mijn ledematen!)

de terugreis verloopt zonder verdere incidenten... we moeten nog wel allemaal op een kluit zitten voor de groepsfoto... waarbij Elke deze keer schaamteloos wordt in de schaduw gewrongen... door dezelfde dame!

we vullen een enqueteformulier in, steken een cent in de "tip box" van de crew, bestellen het filmpje van de tocht, recupereren ons schoeisel en trachten dan zonder ongelukken de rest van de tocht te overleven... met andere woorden, we blijven zo lang mogelijk boven zitten want beneden heeft de crew een muziekje opgezet en zijn de Russen uitgebarsten in een enthousiaste dans... ook de dames... en dát vinden we toch wat te gevaarlijk voor lijf en leden...     

IMG_8451.JPG

IMG_8388.JPG

(op het filmpje - dat we later thuis grondig hebben geëvalueerd - blijkt dat wij hier en daar ook wel eens even figureren, maar dat de hoofdrol toch is weggelegd voor o.a. alweer dezelfde russische dames, die werkelijk kamerbreed een zeer prominente plaats opeisen... zowel aan het strand, in het water als op de boot!)         

IMG_8450.JPG

't is precies 4 uur als we terug aanleggen aan de pier van Hamata...

IMG_8452.JPG

we gaan de laatsten van boord en kijken op het einde van de pier nog eens letterlijk en figuurlijk achterom... 't was al bij al een heel leuke dag... prachtige tocht, mooi weer, schitterende snorkelplekken, lekker gegeten... kortom een dagje om in te lijsten... maar wel nog altijd geen zeeschildpadden tegengekomen... tommetoch...

wat we even verder wel tegenkomen is rommel... Egyptenaren hebben een heel simpel systeem voor hun afvalverwerking: als iets niet meer kan dienen, gooien ze het gewoon weg...

IMG_8454.JPG

IMG_8453.JPG

die pier naar de toeristenboten ziet er uit alsof hij dagelijks wordt geborsteld, maar de rest van de haven is één grote stortplaats... en zeggen dat we hier midden in een natuurgebied zitten en dat je voor de rest geen schelpje op die eilanden mocht rapen... natuurbehoud... 't is allemaal nogal relatief...

als we aan het busje komen, staat de hele bende buiten druk te tateren... we kunnen niet weg want het ding staat met een platte band...

IMG_8457.JPG

IMG_8456.JPG

IMG_8455.JPG

terwijl de chauffeur zich geweldig vuil maakt, zijn helper zich een ongeluk wringt om het wiel los te krijgen, de buurtkinderen van alle kanten toestromen en de Russen gezamelijk iets gaan drinken, sta ik met een brede glimlach zwaar geïnteresseerd op hun handen te kijken... tot ze me vriendelijk doch gedecideerd sommeren om op het terras in de haven zelf te gaan wachten... tesamen met de rest van mijn goepje...

't is bijna half vijf - plaatselijke tijd - als we eindelijk op onze achterbank geraken waar de rest van de bende alvast een dutje tracht te doen... en ik tracht een foto te trekken... Abdel Schumacher aan het stuur wil echter de verloren tijd duidelijk inhalen en gaat er met een rotvaart vandoor... ik hoop dat het reservewiel bestand is tegen dergelijk baangeweld en neem ondertussen dan maar een redelijke gebougeerde foto van onseigenzelf!

IMG_8459.JPG

IMG_8460.JPG

IMG_8462.JPG

we denderen na een kwartiertje al weer voorbij Abu Ghusun, vertragen even aan de checkpoints - waarvan je dus absoluut geen foto's mag nemen maar geen hond die het ziet als je het toch doet - en staan iets voor vijven weer op het bordes van Gorgonia Beach.. moe maar tevreden... 't is bovendien voor ons plots zes uur geworden... hoogste tijd voor een aperitiefje... en dan douchen, nog aperitieven, uitgebreid eten en nakaarten in de bar... en het niet te lang trekken vandaag... morgen is het oudejaarsavond en gaat het al laat genoeg worden... peinzen we toch!     

  

11:34 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.