04-09-17

Senegal dag 10: naar Goree en Lac Rose... en tussendoor ook een beetje in de file!

Zaterdag de 22e zijn we vroeg uit de veren, want we gaan alweer op stap. Deze keer geen gewandel te voet in de buurt, maar gemotoriseerd - via Babacar aka Bob - naar Dakar en omgeving samen met onze ondertussen vaste reisgenoten Elisa en Michiel.

Om half acht hebben we afspraak aan de poort en iets er voor staan we dus al braaf en lichtjes ongeduldig te wachten op onze gids en chauffeur. Die komen er om half aan, zoals afgesproken, wij zeggen hartelijk dag en maken kennis met de chauffeur en vernemen dan dat je je paspoort moet bij hebben als je met de ferry naar het eiland Goree wil... en dat willen wij... maar dat hebben we niet bij!

Dus persen Elisa en ikzelf er een spurtje uit heen en terug, richting respectieve kamer en kluis!

'k heb er al een goeie kilometer joggen opzitten als ik even later hijgend en bezweet neerplof in onze "ride" van vandaag.

't Is deze keer een minibusje... zo van het soort waar ze hier vlotjes minstens 15 inboorlingen in proppen, dus wij met ons vieren zitten héél confortabel.

Met al dat gedraaf achter paspoorten is 't al wel 10 voor acht als we eindelijk weg zijn, maar naar Afrikaanse normen is dat zowat stipt op tijd.   

IMG_1074.JPG

We moeten weer helemaal rond de monding van de rivier en bijhorend natuurgebied en doorkruisen vlot La Somone, Ngaparou, N'guerigne Bambara, Nguekorh en Sindia... op een zaterdagochtend is er blijkbaar nog niet te veel verkeer op de baan.

IMG_1053.JPG

IMG_1061.JPG

Iets voorbij Sindia, waar de mango's al paraat liggen in de lange rijen kraampjes, draaien we de snelweg op richting Dakar.

IMG_1062.JPG

De weg ligt er bijna leeg bij, onze chauffeur duwt goed door en de enige momenten dat we een klein beetje oponthoud tegenkomen, is aan de tolpoorten.

De meeste Senegalezen zijn er duidelijk van overtuigd dat de laan net naast hen precies altijd dat ietsje rapper gaat dan hun eigen file en vertonen de onhebbelijke gewoonte om zich dus op het laatste moment tussen de wachtenden te wringen... hetgeen dan weer zorgt voor getoeter en onvrede bij de "slachtoffers". 

Ik begrijp meer en meer waarom er hier al wel eens auto's rondrijden met een blutske hier en daar. Maar echt zware ongelukken, dat hebben we eigenlijk nog niet gezien... tot nu toe! 

20170722_110752.jpg

Eén van de poorten staat trouwens geblokkeerd: een dikke slee met CD nummerplaat staat voor de slagboom en om één of andere reden is er iets niet in orde, want die blijft dicht... misschien wil die onschendbare niet betalen en weigert de bediende daarop het ding te openen... we gaan nooit weten wat er scheelt, maar een paar minuten later scheurt de CD ons met een rotvaart voorbij... als er al een probleem was, 't moet dan toch op één of andere manier opgelost zijn.

Om half tien rijden we de buitenwijken van Dakar binnen en doen een toeristisch ommetje langsheen een paar gebouwen en plaatsen.

IMG_1068.JPG

IMG_1070.JPG

DSC_0994.JPG

IMG_1080.JPG

DSC_1010.JPG

DSC_1003.JPG

 Bob vertelt onafgebroken en geeft uitleg bij alles wat we passeren, maar ik had graag eens gestopt bij het "Monument de la Renaissance Africaine", dat ik verleden week bij aankomst van aan het vliegveld heb zien staan... maar we hebben geen tijd om er een fotostop te houden en passeren er zelfs niet in de geburen.

Le_Monument_de_la_Renaissance_africaine.jpg

https://nl.wikipedia.org/wiki/Monument_voor_de_Afrikaanse... 

Wel een beetje spijtig, want dat had ik nu wel eens graag bezocht... maar we moeten de ferry hebben seffens... liefst die van iets voor 10.00u en hij moet nog tickets kopen en zo!

IMG_1081.JPG

We wurmen ons door het soms toch wel wat chaotische verkeer en parkeren in dubbele file, stappen vlug uit en terwijl onze chauffeur een plaatsje gaat zoeken in de buurt en op ons zal wachten tot straks, reppen wij ons de haven in.

20170722_114214.jpg

De rij aan de tickets valt mee en de rij naar binnen schuift ook vlotjes door.

IMG_1082.JPG

20170722_114420 (2).jpg

20170722_114700.jpg

Wij toeristen zijn dan misschien niet zo gedisciplineerd als Japanse of Engelse soortgenoten, maar toch... wij hebben niet echt de neiging om "voor te schieten"... en dan ben je in Dakar - en bij uitbreiding heel Senegal - een vogel voor de kat. Vooral de dames durven zich vrolijk en ongegeneerd langsheen de wachtenden te wurmen en wanneer we eindelijk binnen in het gebouwtje, vlak aan het toegangspoortje, zijn geraakt... tja, dan loopt het een beetje mis.

We hebben elk ons ticket en Bob staat een eind voor ons te wachten, naast de kerel in uniform die aan het poortje de passanten telt. Het is te zeggen, hij houdt nauwgezet het schermpje in de gaten aan de "tourniquet".

Ik voel me al gerustgesteld omdat ze blijkbaar toch redelijk precies bijhouden hoeveel volk er op elke ferry stapt, maar plots loopt er een hele troep ons naast de file voorbij en mag er gewoon langs.

Een aantal wachtenden in onze rij zijn daar niet gelukkig mee en er ontspint zich een zeer levendige discussie... met ander woorden... er worden verwijten geroepen en gedreigd, ik kijk vragend naar Bob en die legt uit dat het inwoners zijn van Goree... en die hebben voorrang.

Dat snap ik, we berusten en blijven braaf dremmelen in onze rij en de teller loopt ondertussen maar door en als het dan toch eindelijk onze beurt is, slagen ik en Martine er nog net in voorbij de geüniformeerde telopzichter te geraken maar dan is het maximum blijkbaar bereikt: de kerel beslist dat het genoeg is geweest en sluit het poortje af.

Ik kijk lichtjes ongerust naar Michiel en Elise, die nog iets ongeruster terugblikken van in de rij aan de andere kant en we zoeken dan naar Bob... die was al doorgestapt naar de boot en ik loop en roep hem achterna dat er een probleem is.

Hij komt terug gespurt en er ontstaat alweer een lichte woordenwisseling met de kerel van de telling, maar even later blijkt dat een volle boot toch nooit helemaal vol is... Er mag nog een man of vier vijf door en Michiel en Elisa horen net tot de gelukkigen.

Het was even spannend, maar we zijn terug compleet en zoeken ons een stoeltje op het dek. Niet dat we een plaatsje bij mekaar vinden... hij zit echt wel vol... de ferry!

, dus we berusten en schuiven

De overtocht duurt  20 minuutjes... 't is dan ook niet ver.

La Goree ligt op nog geen drie kilometer van de kust, vlak voor de haven van Dakar... we passeren een paar serieuze vrachtschepen en stevenen dan schuin op het eiland af, want daar moeten we met een omwegje rond het fort op de noordelijk punt, om vervolgens aan te leggen aan een steiger aan de "achterkant" van het eiland.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

DSC_1014.JPG

dus we berusten en schuiven

la goree

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

la goree

la goree

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

la goree

dus we berusten en schuiven

Wanneer we aanleggen, is 't al zoals op een vliegtuig: iedereen staat recht voor we er af mogen en begint te drummen naar de trap. Ik besluit om - zoals altijd - dat spelletje niet mee te spelen en installeer me aan de reling om de "landingsmanoeuvers" te bewonderen.

20170722_121338.jpg

la goree

20170722_121604.jpg

Beneden krioelen de toeristen, inwoners en de rest zich door mekaar richting eiland en de rest van mijn gezelschap wacht braaf op mij.

Als allerlaatste klant ga ik van boord... mmmjaaha, er moet iemand de laatste zijn nietwaar!

cool

Vanop de overzetboot was er al een ding duidelijk: echt groot is 't hier niet.

Van noord naar zuid is la Goree zowat 900 meter lang en 300m in het midden, op zijn breedste kant en een flink deel van het zuiden wordt dan nog bezet door een heuvel met fort. Eigenlijk meet het stadje - of dorp - zelf, maar hoop en al een 300 op 450 meter.    

dus we berusten en schuiven

We lopen het strand en aanpalende plein over en slaan de eerste straat in, een heel stemmig straatje...

dus we berusten en schuiven

20170722_122138.jpg

dus we berusten en schuiven

en beginnen aan de verkenning van het centrum, in de voetsporen van gids Bob... en van een héél, héél grote groep slaven... maar daarover seffens meer.

DSC_1048.JPG

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

De eerste stop is een parkje, ooit aangelegd door de Fransen en naar plaatselijke normen nog altijd vrij goed onderhouden.

dus we berusten en schuiven

Even verder ligt een hoekhuis, een beetje in de vorm van een boot en ooit bewoond door één of andere belangrijke zeeman, maar 'k weet begot niet meer wie... ik zou al die details beter opgeschreven hebben, maar Bob zijn Franglais is met zijn momenten al eens wat minder verstaanbaar en ik heb de neiging mijn aandacht dan wat te laten verslappen.

Aan de overkant staat een standbeeld ter herinnering aan de bevrijding van de slaven, geschonken door broeders/lotgenoten uit Guadeloupe.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

en de schone mens met buikzakske en klakske, naast het koppel dat zijn ketens afwerpt... dat ben ik!

cool

Achter het hoekje, in de Rue Saint Germain, ligt het hoogtepunt van ons eilandbezoek: het vroegere slavenhuis. Er waren er meerdere, want slavernij was hier ooit "big business", maar dit gebouw werd als enige helemaal gerestaureerd en kreeg het statuut van museum en wordt tegenwoordig beheerd door het ministerie van cultuur.

dus we berusten en schuiven   dus we berusten en schuiven

We staan er wel voor een gesloten deur... 't is nog geen half elf en dus nog net niet open, achter ons groeit de massa toeristen aan en stipt op tijd zwaait de deur open en wandelen wij als eersten binnen en kunnen dus alvast een paar foto's nemen zonder dat er al te veel volk door beeld loopt.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Op het gelijkvloers waren de slavencellen, donkere ruimtes waar ze werden "opgeslagen" in afwachting van het transport naar "de nieuwe wereld" en boven resideerde de handelaar en zijn personeel. Nu is er een museumruimte ondergebracht waar een tentoonstelling is over Robbeneiland... in Zuid-Afrika... één van de beroemde plaatsen waar we niet passeerden met Pasen en nu kunnen we dus rustig bestuderen wat we een paar maanden geleden allemaal hebben gemist. Beetje raar.  

dus we berusten en schuiven

Er staan eveneens een paar kijkkasten waarin onder andere originele kluisters worden tentoon gesteld.

Slaven... kluisters en geschreeuw... mmja... 't ware harde tijden!   

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Het terras biedt een prachtig zicht op de oceaan, maar je kan wel niet naar beneden tot op het strand.

Nu ja, veel strand is er niet: enkel een strookje rots en keien.

dus we berusten en schuiven

Onderin kan je wel tot aan het water, hoewel daar een donker kantje aan zit: er is enkel een kleine doorgang langs waar de slaven werden ingescheept richting Amerika.   

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

De rest van het gelijkvloers bestaat uit een aantal sombere ruimtes waar de slaven werden "gestockeerd", soort bij soort: de vrouwen apart, de kinderen apart en voor de mannen werd er een onderscheid gemaakt tussen exemplaren die bij aankomst al dik genoeg waren en te magere kandidaat-slaven. Die werden vetgemest tot ze hun streefgewicht hadden.

Het klinkt nogal overdreven en macaber, maar ik vind dat dus niet uit, die info komt van de plaatselijke gids in het museum: volwassen mannen dienden minimum 60 kilo te wegen voor ze op transport werden gezet en werden desgevallend bijgevoederd.

surprised 

Er zijn ook een paar kleinere hokjes waar "tegenstribbelaars" werden gestouwd... voor straf... een paar weken met een man of tien in een hokje zo groot als een toilet bij ons en een verdomd laag plafond... na een weekje liepen ze braaf weer in het gareel... als ze het overleefden. Hoewel ze niet echt doelbewust werden gedood: het was uiteindelijk handelswaar en een dooie slaaf bracht niks op!

Het is een redelijk luguber oord... we luisteren aandachtig naar de uitleg van de gids en zijn onder de indruk.

dus we berusten en schuiven   dus we berusten en schuiven

  

dus we berusten en schuiven   dus we berusten en schuiven

Miljoenen Afrikaanse inboorlingen werden in de loop de eeuwen ooit gevangengenomen, vooral door Arabische slavenjagers of door naburige Afrikaanse stammen. Die mannen vochten namelijk onophoudelijk stammentwisten uit en zagen er geen graten in hun overwonnen vijanden/buren te verkwanselen. Een groot gedeelte van de "vangst" haalde echter de kust en de verzamelpunten niet, maar volgens de gids werden naar schatting tussen 12 en 15 miljoen zwarten in de loop der geschiedenis als slaaf uitgevoerd vanaf de Westkust van het continent. De werkelijke dodentol lag dus een pak hoger.

Er passeerden hier in dit huis bijgevolg duizenden sukkelaars, de capaciteit van het huis was zowat 200 man (en vrouwen en kinderen) en de meeste schepen konden 600 tot 700 slaven stouwen. Ze betrokken hun vracht dus niet van één en dezelfde leverancier... hier op het eiland was slavernij "big business" en er waren verschillende huizen zoals dit, maar er is er, zoals hierboven gezegd, maar eentje bewaard en gerestaureerd.

We nemen nog een laatste kijkje door het deurtje... de "Door of no return"

dus we berusten en schuiven

Vier jaar geleden stond Barack Obama hier ook te kijken en voor hem stapten hier - volgens bepaalde redelijk betrouwbare historische bronnen - ongeveer 33.000 van zijn voorvaderen de loopplank op.

Er af springen was ook een optie, maar enkel als de betrokkene er zelf graag definitief een einde aan wou maken: vluchtelingen werden afgeknald door de bewaking en zij die er toch in slaagden min of meer heelhuids weg te komen, wel, dat werden hapjes voor de haaien. De dode slaven werden hier niet begraven maar in de oceaan gekieperd en er draaiden hier bijgevolg massaal veel haaien rond het eiland, wachtend op eten.

Het is - en was - maar een goeie 3 kilometer tot het vasteland, wel met redelijk wat stroming... er zijn geen gevallen bekend van slaven die het haalden.

De meesten kwamen dan ook uit de brousse in het binnenland en konden geen slag zwemmen.  

Na de rondleiding met uitleg lijkt het precies iets frisser... maar dat is perceptie: de zon bakt redelijk door de wolkensluiers heen en de temperatuur loopt tegen de 30 graden, denk ik. 

We drentelen nog wat rond op de galerij en merken dat er steeds meer volk toestroomt.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Ik neem nog een kiekje van een infobord naast de ingang, daarstraks zijn we dat voorbij gestormd toen we als eersten binnen geraakten en dan is het tijd voor een volgende attractie.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Twee straatjes verder ligt een soort café-restaurant... in een wat afgeleefd pand, zoals bijna alle huizen hier, behalve dan dat museum van daarnet, maar het is wel stemmig...

dus we berusten en schuiven

Er zit echter wel een pelikaan op het terras, vermoedelijk niet helemaal uit vrije wil en met zijn volle goesting, want met een touw vastgebonden aan een boom.

dus we berusten en schuiven

Dat ze hun schapen of geiten vastleggen tot daar aan toe, maar zo een vogel aan de ketting houden, dat is me iets te dieronvriendelijk... we hebben trouwens toch geen tijd om nu al een terrasje te doen! 

dus we berusten en schuiven

We laten de sukkel aan zijn lot over en reppen ons naar de overkant van de steeg waar Martine een klerenwinkel heeft gespot!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

't Zijn heel mooie frisse kleurtjes, maar ik moet echt geen "pareo" hebben... of een tafelkleed... of een lange sjaal... of waar die dingen ook mogen voor dienen... en 'k blief geen kabas ook niet!

dus we berusten en schuiven

Alweer een paar typische straatjes verder ligt de kerk Saint Charles Borromée.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

En een missiepost van de Orde van Malta.  

dus we berusten en schuiven

En er hangt was uit... niet die van de zusters, peins ik... er zit te weinig blauw tussen!

dus we berusten en schuiven

In de kerk zelf zijn vooral de luster en de wenteltrap de moeite waard om te bezichtigen... en wij vinden het vooral straf dat er hier nog katholieke gebedshuizen zijn én dat ze worden onderhouden. De Senegalese bevolking is voor het grootste deel islamitisch, maar duidelijk toleranter dan op veel andere door moslims veroverde plekken.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Maar daar hebben we het al over gehad, denk ik... dus we nemen een paar foto's en duiken dan weer de hitte in.

dus we berusten en schuiven

Als er één iets is waar ze er op Gorée genoeg van in voorraad hebben, dan zijn het stoffige steegjes en afgebladderde huizen... maar ik kan het niet genoeg herhalen: het schept wel sfeer!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Mijn madam trekt al eens graag andere madammen...

dus we berusten en schuiven    dus we berusten en schuiven

en soms zelfs ook al eens ondergetekende...  

dus we berusten en schuiven

Kortom, 't is best een leuke wandeling en je kan moeilijk beweren dat je geen kat tegenkomt op Gorée.

dus we berusten en schuiven

En dan komen we aan een cinefiel hoogtepunt van de eilandtocht: de kliffen aan de zuidwestkust.

Er stijgen hier basaltrotsen loodrecht op uit zee en deze plek werd in de vroege jaren 60 uitgekozen als één van de locaties voor de opnames van "De kanonnen van Navarone".  

Wanneer Gregory Peck en David Niven en hun maten redelijk in het begin van de film de rotskust van het fictieve Griekse eiland Navarone beklimmen, dan deden ze dat in de prakrijk hier op deze klif... nu ja, toch voor een stukje. Er werden hier maar enkele scenes opgenomen en er kwam bij die heroïsche beklimming trouwens ook redelijk wat trucage en studiowerk aan te pas.

In elk geval, ik heb het boek van Alistair MacLean thuis en vond de film ook schitterend, dus dit is volgens mij een leuke en toeristische plek en interessant om in het echt te bezoeken... alleen... de Senegalezen hebben daar een lichtjes andere gedacht over.

dus we berusten en schuiven

Vlak voor je aan de klif zelf komt ligt één van de oudste moskeeën van Senegal, maar je kan via een pleintje tot aan de rotsen en daar is... nu ja... daar is eigenlijk niks!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Het is te zeggen... niks is veel gezegd... er ligt vanalles. Aan de voet van de rotsen ligt de natuur gewoon - zoals overal - vol afval... en daarmee moet je het doen.

Het is een beetje een afknapper. Nu moete ze er voor mij geen frietkot en souvenirwinkel naast of boven zetten, maar dat stukje zouden ze toch op zijn minst kunnen proper houden... niet dus!

Mijmerend kijken we een tijdje naar Kaap Verde en Dakar, dat aan de overkant ligt te stomen in de hitte... met daartussen de zeestraat... en de haaien(?).

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

We zitten hier trouwens vlak bij het meest Westelijke punt van het Afrikaans continent, daar aan de overkant. Het schiereiland waarop het centrum van Dakar en onder andere de luchthaven ligt, steekt uit naar het westen en het uiterste puntje heet "Pointe des Almadies".

Eigenlijk wel bizar... in de Paasvakantie stonden we "beneden" op Kaap de Goede Hoop en nu zitten we helemaal aan de linkse kant. Volgend jaar misschien eens naar Somalië - aan de rechterkant - gaan... hoewel, 'k weet niet of ik dat zou zien zitten. 

We kunnen ook nog naar boven... naar Bizerte in Tunesië! 'k Ben daar ooit geweest, in Tunesië, maar nog niet aan de noordkust, wel op Djerba en in Medenine en Gabes... én in Matmata, waar trouwens ook ooit gefilmd werd, voor Star Wars.

Daar viel toen ook geen echte souvenir-industrie te bespeuren, maar we bleven wel in een ondergronds "troglodyte"  restaurant lunchen... een plek zo weggelopen van de planeet Tataouine, dat genoemd werd naar een dorp in die buurt, waar we trouwens na de noen ook passeerden.

't Was in Matmata leuk zitten onder de grond en ze serveerden daar toen heel lekkere couscous met schapenvlees en kip en worstjes én er was één groot voordeel voor mij en mijn soortgenoten: we kregen véél... héél veel!

Uitbundig gebruik van water of zeep viel was geen prioriteit. Zulke frivoliteiten maakten voor het personeel toen duidelijk geen absoluut onderdeel uit van de afwas. Het serviesgoed en bestek lagen er dus wat vettig bij.

De meeste dames uit ons reisgezelschap - mijn eigen madam incluis - bestudeerden met afgrijzen hun borden met de aangekoekte restjes van vorige klanten en pasten daarop categoriek en massaal voor de lunch.

Ik deed me - samen met enkele hongerige reisgenoten van mannelijke kunne - bijgevolg zeer enthousiast tegoed aan een héél lekkere couscous... en met zoveel stukken schaap en kip als ik maar op kon!

Als een mens in zijn jonge jaren bij "den troep" is geweest en je ooit zelf je eetgerei dag en nacht diende mee te zeulen én zelf proper te houden en je op kamp - bij min 10 - een week lang met je gamel stond aan te schuiven voor een kwak groentenstoemp van ondetermineerbare afkomst, veredeld met een schijf gebakken vlees uit blik... en dat toen nog lekker vond ook... mjaaa... dan ben je de rest van je leven niet al te rap vies meer van een veegje gedroogd vet op je bord.

wink

Maar we wijken af!

We laten de "filmset" liggen waar hij al jaren ligt en wandelen terug richting centrum.

dus we berusten en schuiven

We komen daarbij best fotogenieke hoekjes tegen, maar wat vooral opvalt is de verwaarloosde staat waarin het hele eiland verkeert.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Op een eiland van een voorschoot groot liggen de dingen niet echt ver van mekaar... 5 minuten en 200 meter verder staan we in het centrum waar het vroegere paleis van de gouverneur ligt... 't is blijkbaar nu het gemeentehuis, maar 't ziet er al even vervallen uit als al de rest. Op het dorpsplein voor de - ooit statige - residentie, laat de jeugd het allemaal niet aan zijn hart komen en speelt voetbal.

dus we berusten en schuiven

De match concentreert zich vooral voor één goal en mijn gezelschap kuiert vrolijk dwars over het veld... tja... als een paar forse bomen binnen de lijnen geen beletsel betekenen voor een partijtje shotten, vormt de passage van een paar toeristen-zonder-al-te-veel-spelinzicht vermoedelijk ook geen onoverkomelijke hinder.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

We geraken heelhuids het veld over en duiken aan de overkant een soort winkelcentrum binnen: in een oude hangar zit een hele verzameling winkeltjes die allemaal ongeveer dezelfde kleren en aanverwante prullaria aanbieden. Martine is vastbesloten om zich hier een exotisch hemd aan te schaffen voor onze Jan, dan hebben we gelijk een leuk cadeautje voor het thuisfront en het is alsof de dames ruiken of voelen dat er een klant is binnengekomen die zo goed als zeker iets gaat kopen.

dus we berusten en schuiven

Ik krijg net de tijd om één fotootje te nemen en daarna worden we zowat bestormd door de verkoopsters die ons allemaal in hun eigen "winkeltje" willen binnenkrijgen. Ik word letterlijk bij de arm heen en weer getrokken en moet willen of niet een paar hemden passen, terwijl de dames van de andere standjes ons sieraden en doeken en dies meer willen aansmeren.

Maar het systeem werkt: na 10 minuten zweten en passen en keuren en afbieden stappen we buiten met een leuk hemd voor Jan en een mooi halssnoer voor Monika... en dat alles voor een schappelijke prijs.

Iedereen is blij en Bob meldt dat het tijd is voor de lunch.

Die gaan we nemen op het terras van de "Hostellerie du chevalier de Boufflers"

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Het is alweer een oud en lichtjes verkommerd pand, maar op het terras is het wel gezellig zitten, met als toemaatje een prachtig uitzicht op het strand naast de aanlegsteiger.

dus we berusten en schuiven

De lunch - drie gangen - is inbegrepen in de reis en het menu ligt vast, maar we mogen wel kiezen wat we drinken!

wink

dus we berusten en schuiven

De rosé blijkt koel en bijzonder lekker en dan is het wachten op het voorgerecht... en wachten... en wachten...en ondertussen kijken we wat naar de uitgelaten bende zwemmers... én de redder.

dus we berusten en schuiven

Er staan er echt een "maître nageur sauveteur" en dat is geen overbodige luxe: op hoop en al 50 meter van het strand komen de ferry's aanleggen en dat geeft vermoedelijk wel wat gevaarlijke stroming... de zwemmers mogen dus niet te diep en worden bij overtreding prompt teruggefloten.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Wij zien een boot aankomen en weer weggaan en vervolgens een nieuwe aanleggen en ondertussen wachten we op ons voorgerecht... en wachten we... en trachten het hoofd te bieden aan de ambulante verkoopsters van juwelen en zo... het zakje met ons hemd en halssnoer tonen helpt... maar niet echt veel.

dus we berusten en schuiven

En verder op het strand liggen de niet-zwemmers massaal in de schaduw, onder een hele verzameling dicht opeen gepakte parasols. Tja... bruinen hoeven de Senegalezen niet echt te doen, ze blijven dan ook liever uit de zon zo te zien en eigenlijk is dat veel slimmer dan hetgeen wij plegen te doen. 

dus we berusten en schuiven

En plots - na een kleine drie kwartier - zijn ze er daar mee: traditiegetrouw bestaat het voorgerecht uit een bord gebakken garnalen, pittig en lekker... echt lekker en het brood is ook heel vers en smakelijk   

dus we berusten en schuiven

En dan is 't weer wachten... ik besluit om een ommetje te doen in afwachting van onze kip met rijst en stap op mijn gemak de dijk af richting fort. Er ligt namelijk op de Noordelijke punt van het eiland een fort dat de baai en de aanlegsteiger vroeger beschermde tegen allerhande potentiële veroveraars, dit eiland lag en ligt nog steeds op een strategische plaats langs de Afrikaanse Westkust.

Tegenwoordig valt er wel niet zo veel meer te vrezen van die kant, enkel hordes toeristen bestormen hier dagelijks het grondgebied... maar die druipen na de middag normaal gezien allemaal weer af.  

Het fort d'Estrées werd in 1852 gebouwd door de Fransen en is nu een historisch museum. Volgens de met Bob gemaakte afspraken - die ik mijn vaag herinner - gaan we dit straks bezoeken...   

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Het plein voor het fort wordt heraangelegd en 't zal schoon zijn... als het af is.

Momenteel vorderen de werken echter op een laag pitje, denk ik, want veel beweging valt er op de werf niet te bespeuren... enkel een paar mannen vullen heel rustig een kruiwagen vol zand, om die dan een beetje verder uit te kappen. 

dus we berusten en schuiven

Ik bestudeer de mannen heel even, besluit dat ik evengoed thuis naar Zaventemse gemeentearbeiders kan staan gapen en wandel verder tot op de rand.

Ze hadden hier op de borstwering rond het plein vroeger stukken zwaar geschut staan... nu ja, ik vermoed dat toch, want anders zie ik niet in waar al de kanonnen, die nu op een hoop tussen de rommel liggen, ooit voor hebben gediend.

Ik denk toch dat het kanonnen zijn...

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

De hele zone naast de waterkant wordt tegenwoordig - net zoals het strand - ingepalmd door parasols en tenten van alle slag, waaronder ook hier de lokale bevolking - of de vaste bezoekers uit Dakar? - beschutting zoekt tegen de zon.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Ondertussen volgden de leurders mekaar op aan de rand van het terras, dat heb ik dus even gemist...

tongue-out

Maar 'k ben wel net op tijd terug aan tafel voor het hoofdgerecht!

dus we berusten en schuiven

Een - goed doorbakken - kipfilet met ajuinsaus en rijst... en gezien Martine absoluut geen uien lust, heb ik even later een dubbele portie saus!

En terwijl we genieten van onze lunch, strijkt er plots een rare sjofele kerel neer, in groezelige djellaba en met een soort bloempothoedje op zijn hoofd. Hij stopt pal naast mij aan de andere kant van de balustrade en maakt heel samenzweerderig een zak open en diept daaruit een vuil en stoffig houten masker van zowat 40 cm groot.

Heel discreet vertrouwt hij me toe dat het een unieke en antiek stuk betreft én dat ik geluk heb want dat het kleinood voor slechts 500 euro seffens het mijne gaat zijn.

Ik loer verbluft naar het ding en dan naar hem en dan terug naar het ding... en ben even - tegen mijn gewoonte in - compleet sprakeloos. Het ziet er in elk geval oud uit... maar antiek, uniek of waardevol... dat weet ik nog zo niet... 500 euro lijkt me in elk geval toch wel heel veel... en dat vertel ik hem dan ook vriendelijk en de prijs zakt prompt naar 300 euro... een waar koopje.

Ik leg de brave man vervolgens uit dat unieke stukken eigenlijk thuishoren in een museum en beter niet verkwanseld worden aan buitenlanders en vertrouw hem discreet toe dat ik hoe dan ook geen 300 euro op zak heb!

Hij laat zich echter niet uit het lood slaan door dat feit en blijft het masker aanprijzen... ik van mijn kant zeg hem dat we totaal geen interesse hebben in maskers, maar hij blijft aandringen en ik blijf het been stijf houden.

De prijs zakt bij elke onderhandelingsronde iets meer en na 5 minuten mag ik het hebben voor 100 euro. De rest van ons gezelschap volgt met een brede glimlach de hele toestand op en ik begin het een beetje beu te worden en besluit hem te negeren en begin een praatje tegen Martine.

Hij blijft nog wat staan en ik voel en hoor dat hij uiteindelijk kwaad zijn uniek stuk weer in de zak propt en hij stapt weg richting strand.

Net als ik tegen de anderen aan tafel uitgebreid aan het uitleggen ben dat deze kerel toch wel de meest volhardende verkoper van de dag - en bij uitbreiding de hele vakantie - was, zie ik in mijn ooghoek dat hij zich plots omdraait en weer in onze richting stevent.

We zijn er dus nog niet van verlost.

Hij haalt weer zijn masker uit de zak, schuift het op de reling naar mij toe en meldt - een beetje bitsig - dat ik het dan maar moet kopen voor 50 euro, maar dat dit werkelijk zijn laagste prijs is. Ik kijk verbluft en leg voor de elvendertigste keer uit dat ik geen - ik herhaal GEEN - masker moet hebben, dat we er thuis al genoeg hebben van vorige reizen en dat we dit exemplaar zelfs niet mooi vinden en dát had ik precies niet mogen zeggen: hij haalt verdorie een tweede exemplaar uit de zak... vermoedelijk even uniek en antiek en zegt dat ik moet kiezen... 't is het deze of het andere... meer heeft hij er nu niet bij.

Mijn andere reisgenoten aan tafel liggen innerlijk vermoedelijk in een deuk en ik word horendol van zijn onverschrokken verkoopstrategie.

Tot nu toe ben ik beleefd gebleven, maar nu snauw ik hem toe dat ik géén masker koop... nu niet, straks niet en vanzeleven niet... voor geen 500 én voor geen 50 euro!

Hij loert onverstoorbaar naar mij en vraagt dan hoeveel ik wil geven.

Op dergelijke momenten begint een mens bijna te denken aan een grap met verborgen camera, maar 't is bittere ernst... ik ga duidelijk nooit van die mens vanaf geraken en besluit nog eens te proberen om gewoon te doen alsof ik hem niet meer zie staan.

Hij staat een tijdje roerloos te kijken en doet dan een nieuw bod: 30 euro... voor een antiek en uniek museumwaardig stuk is dat géén geld... dat besef ik ten volste maar besluit toch om hem te blijven negeren. Hij haalt uiteindelijk bakzeil, steekt zijn schat weer weg en meldt -als voorlopig afscheid - met luide stem laconiek dat hij thuis precies heeft wat ik wil... voor minder dan 30 euro! Hij gaat het nu halen... en komt seffens terug!

Ik drink het laatste klutske rosé op, om op mijn effen te komen en hoop dat hij ergens ver weg woont, hoewel... 't is een piepklein eiland. 

We blijven nog een tijdje zitten voor het dessert (een mango, zoals overal) en praten wat na bij de koffie, als ik plots - te laat - besef dat ik mijn onderhandelingen had moeten filmen, want anders gaat niemand dat geloven... 'k heb zelfs geen foto genomen van die brave mens... maar het bloempotpotske zien we niet meer terug... gelukkig maar!

dus we berusten en schuiven

We rekenen af, gaan even een bezoek brengen aan de toiletten die er vrij proper bij liggen, loeren eens binnen in een zaaltje op het eerste waar aan de muren te zien precies een soort kunsttentoonstelling doorgaat en wandelen dan met Bob langs een achterstraatje richting fort.

Een bezoek aan het museum staat echter plots niet meer op het programma... geen tijd voor. Tja, als je bijna twee uur kwijt geraakt om te lunchen blijft er inderdaad geen overschot om musea te bezoeken. Eigenlijk hadden we gerust vooraf het kasteel boven op de klif én nadien nog het museum kunnen doen. Nu zaten we al om 12.00 aan tafel en was 't eten maar klaar tegen enen, maar 't is nu zo... zeuren gaat niet helpen.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

We doen een ommetje door de drie straatjes die op de strook voor het fort/museum liggen en staan 10 minuten later weer aan het strand en Bob besluit dat het eilandbezoek wat hem betreft er op zit, 't is nu nog enkel wachten op de volgende boot.

dus we berusten en schuiven

Iedereen blijft braaf wachten op de dijk maar ik besluit om nog een toer te doen. Ik zal wel de zaak in het oog houden en naar de aanlegsteiger komen tegen dat de ferry er is.

Eerst en vooral wil ik eens tot boven de strandparasols op de omwalling gaan kijken. Ik passeer opnieuw het voetbalveld, waar de match ondertussen al lang gedaan is en loop ook weer langs de koterij met de winkeltjes, wuif de toesnellende dames vakkundig weg, neem "en passant" een foto van het monument ter ere van de dokters en verpleegsters die "sneuvelden" tijdens de zeer dodelijke epidemie van gele koorts in 1878 en snel de trappen op tot boven op de vesting waar de kanonnen nog wel naar zee wijzen.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Beneden zitten mijn madam en de jongelui nog altijd braaf op het muurtje en op zee is nog geen overzetboot te zien... ik wandel dus op mijn gemak weer naar beneden en bespeur onder een boom een raar bouwseltje dat we daarstraks niet hebben opgemerkt.

dus we berusten en schuiven

Het blijkt het restant van een vroegere kiosk... het ding dateert uit 1881 en werd in 2005 helemaal gerestaureerd met behulp van een Franse hulporganisatie... http://sni-pam.fr/

'k Weet wel niet of ze momenteel in Pont-à-Mousson onverdeeld gelukkig zijn met de huidige staat van hun troetel, maar op die 12 jaar is er niet veel onderhoud meer gebeurd.  

dus we berusten en schuiven

Terwijl ik kiosken bestudeer is de boot blijkbaar stilletjes binnengelopen, want als ik een paar minuten later weer op de kade aankom, staat er een immense rij te wachten om in te schepen. Een hele kinderkolonie mag voorgaan op de pier, maar wij slagen er in om vlotjes bij de eersten aan te monsteren en gezien die jeugd onderin wordt gestouwd, vinden wij deze keer makkelijk een plaatsje bij mekaar op het bovendek.

dus we berusten en schuiven

Iets voor half drie vaart onze ferry het haventje uit en zet koers naar Dakar.  

We zijn een goeie vier uur op Gorée geweest, waarvan de helft op een terras voor de lunch. Misschien was een "plaatselijke" gids inhuren toch niet zo een goed idee, maar 't was toch plezant en wat we zagen was de moeite waard.  

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Om kwart voor drie staan we weer aan wal, het busje komt zo en even later draaien we de snelweg op en zetten met flinke vaart koers naar onze volgende bestemming: de "Lac Rose"  

dus we berusten en schuiven

Van de haven tot het beroemde roze meer is het in vogelvlucht 30 km, maar er loopt geen kustweg, dus dien je een serieuze omweg te nemen en zodoende bedraagt de trip in de praktijk ongeveer 47 km, waarvan zowat 27km op de snelweg.

Normaal duurt de rit minder dan een uurtje, een beetje afhankelijk van het verkeer... iets na half vier zouden we er dus moeten aankomen en daar wacht ons een trip met een jeep en een zwempartij - eigenlijk meer drijfpartij  - in het meer... en hopelijk een terrasje met frisse pinten en koele wijn... en liefst géén verkopers van antikwiteiten met onnozele hoedjes op het hoofd!   

Tot aan de verkeerswisselaar met de snelweg naar de luchthaven vlot het verkeer heel goed en kijk ik vooral gefascineerd naar het voertuigenpark op en naast de snelweg...

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Maar na een kilometer of tien is het plots uit met de pret: we rijden ons vast in een file... een eindeloos lange file... 

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Een file waarin we uiteindelijk bijna 50 minuten aanschuiven... de chauffeur vordert gelaten en stapvoets en Bob belt naar ik weet niet wie, maar meldt ons even later dat er een zwaar ongeluk is gebeurd een paar kilometer verderop. Een minibus type "car rapides" is erbij betrokken... eentje met 37 man aan boord... lichtjes overladen dus... en alles zit nu propvol... er is geen doorkomen aan... we kunnen dus enkel wachten en aanschuiven... 

en daar hebben we een filmpje van gemaakt.

laughing


 

dus we berusten en schuiven

Het is bijgevolg 4 uur als we eindelijk de plaats van het ongeluk passeren en we moeten dan nog 20 km langs "gewone" wegen om tot aan het meer te geraken.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Onderweg zien we nog wel een en ander in panne staan en we sukkelen hier en daar ook al eens in ietwat drukker verkeer en dienen op te letten voor overstekend vee en zo, maar waar mogelijk geeft onze chauffeur flink gas en we geraken er toch: tegen half vijf zijn we er... met maar een uurtje "retard" op het schema.        

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Het initiële plan was om mee te gaan met een andere groep in een grote 4x4 camion, maar blijkbaar is die trip ondertussen al gepasseerd... 't ziet er nochtans een mooie camion uit.

dus we berusten en schuiven

Bob gaat één en ander "regelen" en wij staan op een kluitje te wachten...

dus we berusten en schuiven

Maar het alternatief blijkt even later schitterend: we gaan op stap in een oude open landrover... misschien iets minder comfortabel maar eigenlijk veel leuker dan in zo een camion!

dus we berusten en schuiven

De bedoeling is dat we eerste een toertje rijden rond het meer en onderweg de zoutwinning gaan bezoeken en daarna een stukje parcours doen van het vroegere Paris-Dakar... en de eerste stop is bij het nieuwe gedenkteken voor Thierry Sabine... tot mijn verbazing lezen we daar dat die mens ondertussen al meer dan 30 jaar dood is.

dus we berusten en schuiven

En dan volgt - tegen een gezapig gangetje - een tocht doorheen het zout... bergen en bergen zout!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

We doen zelfs een wandeling doorheen het zout... 

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

en leren dat het meer roze kleurt door algen en dat die kleur beter te zien is als de zon anders staat en dat de zoutwinners, die met bootjes op het heel ondiepe meer varen en met de hand de brokken zout opvissen, betaald worden per kilo... en in zout. 

En dan kruipen we - een beetje zilt ondertussen - weer de Landrover in en zetten de tocht voort... langs nog meer bergen zout.     

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Na 5 kilometer hobbelen tussen de bergen zout is het plots gedaan met de zoutwinning. Er groeit hier zelfs gras en ze kweken groenten... we rijden nu langs de andere kant van het meer terug in de richting van ons startpunt, maar de tocht is bijlange niet gedaan: plots draait de chauffeur een zijweg in en komen we door een dorpje van de Peul... Bonaga ligt tussen het meer en de duinen en een beetje verder komen we - volgens Bob - op het originele parcours van de Paris-Dakar.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Onze chauffeur schakelt krakend een versnelling hoger en geeft flink gas en de ouwe Defender haalt alles uit de kast om ons een rally-gevoel te geven... en ze slagen er gezamenlijk nog in ook... hotsend denderen we door het zand, duin op en duin af... tot we ons vastrijden op een iets te steile helling.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Even wat lucht uit de banden laten (puur voor de show, denk ik persoonlijk) en bij een tweede poging gaan we de top over en racen dan weer naar beneden en een paar minuten later staan we boven op een andere nog hogere duin, eentje met prachtig uitzicht op de kust.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Door het bos laveren we vervolgens rakelings langs bomen en struiken naar beneden tot op het strand, waar het tijd is voor een fotostop!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

We zijn danig tevreden over onze rit... en hebben daar dan ook maar een filmpje van gemaakt!


 

 

Na de stoffige rit langs duinen en strand is het de hoogste tijd voor een verfrissing! Bob heeft ons beloofd dat we na het stukje Paris-Dakar hier in het meer kunnen zwemmen.

dus we berusten en schuiven

Nu ja, echt zwemmen gaat eigenlijk niet: 't is redelijk ondiep en het zoutgehalte is zo groot dat je vanzelf blijft drijven... maar dat mag geen bezwaar zijn. Bob verzekert ons dat we nadien een douche kunnen nemen om het zout af te spoelen, dus ik ga alvast een duik wagen! 

dus we berusten en schuiven

De dames installeren zich op het terras van een soort cafeetje aan het water en ik ga onder het afdak van de "bar restaurant" kijken of er soms geen kleedhokje voorhanden is. Dat is er duidelijk niet, maar er valt ook geen mens te bespeuren in het hele etablissement.

Terwijl ik me afvraag hoe we hier seffens aan drank gaan geraken, besluit ik om me alvast rap om te kleden... en 't is alsof ze achter een hoekje stond te wachten, want net als ik "in mijne pure" op één been sta te worstelen met mijn zwemshort, komt er een forse zwarte dame vanachter de coulissen het restaurant in gestevend. We bekijken elkaar even en ik knik vriendelijk - maar toch wat ongemakkelijk - goeiedag... tja... wat moet een mens anders doen in dergelijke situatie. Ze knikt terug, monstert me even van kop tot teen, koeltjes en niet echt onder de indruk, stapt dan vastberaden naar buiten en neemt de bestelling op.

Voor mij mag dat een pintje zijn... meld ik even later... in short en dan rep ik mij gauw naar het meer om even af te koelen.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Wat echter niemand mij op voorhand heeft gezegd, dat is dat een gepekeld meer van hoop en al een meter diep er in dit klimaat niet kan fris bij liggen! Ik schat dat de watertemperatuur zowat ergens tussen 25 en 30° moet liggen... op de bodem ligt een dikke laag al even hete blubber en het water zelf voelt bizar glad aan... alsof je in gelatine stapt.

Ik leg mij voorzichtig op mijn rug en ja hoor... 'k blijf inderdaad gewoon drijven. Het is heet en het stinkt en 't smaakt verschrikkelijk zout... maar dit is plezant... ongelooflijk plezant. Je roeit zachtjes met je armen en drijft dan langzaam weg... Michiel ziet er eerst wat tegen op, maar legt zich uiteindelijk ook plat en samen dobberen we een tijdje rond terwijl vanop de graskant de dames foto's staan te nemen... weliswaar van een beetje ver, maar ze hebben geen zin om in de blubber te komen staan... ik geniet en drijf een kwartiertje rond, het bovenlaagje van het water is iets frisser, hoewel fris is relatief, dus als je roeit met je armen spoelt de iets minder hete gelei over je buik...

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

In de verte hebben ze mijn pint gebracht en na een kwartiertje besluit ik dat we genoeg gepekeld zijn, geraak met enige moeite terug recht en waad door de blubber weer naar de kant... om te douchen!

De douche die Bob ons heeft beloofd, blijkt echter "basic" te zijn, maar dan ook héél basic. Ik verwachte mij nu niet aan een badkamer in witte marmer, met een regendouche, zeepjes, douchegel en grote sponshanddoeken... maar dit is toch wel het andere uiterste. 

Er loopt een klein beekje uit het struikgewas naar het meer... een beekje met zoet water en vlak tegen het groen, tussen een winkeltje en een scheve boom, heeft er zich een kleine poel gevormd. Dáár mogen we zeker niet in, want de zoetwatervisjes die er zwemmen zouden het niet overleven als we daar met onze pekelvoeten in begonnen te dabberen.

dus we berusten en schuiven

Iedereen die uit het meer komt, dient een meter of 5 verder te gaan staan, op een stukje gras en de badmeester van dienst gaat dan in de poel een emmer water scheppen om je af te spoelen... nen "douche Sénegalais", quoi!

laughing

Ik ga braaf op de aangewezen plek staan en krijg prompt een emmer water over mijn kop... fris water;.. heel fris water! 

dus we berusten en schuiven

Met één enkele emmer is een mens van mijn volume echter de pekel op zijn vel niet kwijt. Ik weet niet of er een echte limiet op staat, maar krijg alles bij mekaar toch een emmer of vijf zes over mij heen en alle onderdelen worden vakkundig gespoeld... ook de meer intieme!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Als al het zout en ongeveer af is en ik uitwendig opgefrist ben, is het de hoogste tijd om eindelijk ook de inwendige mens te verfrissen!

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

En dan zit onze tijd er weer op. Het is ondertussen al half zeven... 't is nog meer dan 70 km tot het hotel en deze keer kunnen we blijkbaar niet langs de "Péage". Waar de baan vanaf lac rose de snelweg kruist, kan je er enkel op richting Dakar... rare jongens toch, die Senegalezen... hoewel, 't zijn de Fransen die het hebben aangelegd... rare jongens dus, die Fransen... het resultaat van deze ietwat bizarre verkeersplanning is wel dat we langs de N1 naar huis moeten. Maar Bob zegt dat we er zeker tegen acht uur gaan zijn! Net op tijd voor het aperitief!

Fris en monter kruipen we in de minibus en zetten koers naar de "Route Rufisque-Niaga-Lac Rose"... en trekken onderweg een paar kiekjes... zomaar.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

We schieten goed op tot we na 25 minuten in een dorp passeren dat luistert naar de naam Keur Ndiaye Lo... waar blijkbaar de hele bevolking op de been is... het zijn - zoals gezegd - binnenkort parlementsverkiezingen en Bob legt ons uit dat één of andere minister, van wie ik de naam kwijt ben, uit deze streek afkomstig is en net vanavond hier campagne komt voeren. Van heinde en ver zijn de dorpelingen aangevoerd met cars rapides en ander transport en blazen verzamelen op pleinen en langs de grote baan.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

De lievelingskleur van de excellentie - of van zijn partij - blijkt precies roze te zijn... gelijk het meer wink      

dus we berusten en schuiven

Maar 't kan ook grijs met streepkes zijn...

dus we berusten en schuiven

Of toch roze?!

Het is in elk geval heel druk en we moeten stapvoets de file volgen en plots is er nog meer commotie... hij komt er aan... de minister...  vergezeld van een heel uitgebreid gemotoriseerd gevolg... en wij zitten op de eerste rij en zien de ganse stoet van heel nabij passeren... en dat hebben we dan ook maar - en passant - gefilmd!

cool


De pick-up waarop zijne excellentie in een zetel heeft plaatsgenomen, staat er net niet meer op. Bob verwittigd mij namelijk net voor die voorbij komt, dat politiekers van dat allure niet zo heel graag worden gefilmd vanuit voertuigen... ik wil echt geen kweddelen met de Senegalese veiligheidsdiensten en steek dus net op tijd mijn smartfoon weg.

Even later is de weg weer vrij, maar nog geen 3 kilometer verder hebben we alweer prijs. Deze keer staat er geen file omwille van een minister of zo, maar wegens een ongeluk.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Een dikke SUV is vrolijk op een veel kleiner autootje gebotst en de weg wordt zeer vakkundig afgesloten door een horde ramptoeristen... het is ondertussen kwart na zeven en we zijn zelfs nog niet voorbij de afrit van de autosnelweg... 't is nog ver... nog heel ver en ik denk niet dat we er tegen acht uur gaan zijn.

Een paar minuten later - het stukje voor en na de snelwegbrug gaat heel vlot - draaien we op de rotonde de N2 op... vanaf nu is het 6 km rechtdoor tot we op de N1 komen aan de volgende rotonde.

dus we berusten en schuiven

Zes minuten later zijn we daar ook heel vlot geraakt... vanaf hier is 't ongeveer 40 km tot de afslag naar de kust en La Somone.

Als alles goed vooruit gaat zijn we tegen half negen zeker in het hotel... maar alles gaat vandaag precies niet echt goed vooruit! 

dus we berusten en schuiven

Nog geen 5 minuten later rijden we ons alweer vast in de staart van de zoveelste file van de dag.

Ik vraag me af wat er nu weer scheelt... een accident? Een betoging? Wegenwerken? De eerste minister die op stap is?

De oorzaak is véél simpeler en eigenlijk structureel: zoals we de eerste dagen vernamen moet alle zwaar verkeer over deze weg en al die camions moeten gewogen worden... en de enige weegbrug is hier op dit stuk van de N1, een paar kilometer verder. Er staat dus een lange file camions te wachten... elke dag... en elke nacht... hier en daar zelfs twee rijen dik... en het doorgaand verkeer sukkelt hier continu heel moeizaam voorbij. 

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Honderden vrachtwagens schuiven aan... 't is te zeggen, staan gewoon in de kant en op het rechter rijvak geparkeerd en wachten hun beurt af... volgens mij staan die mannen hier dagen en dagen lang!

Drie kilometer verder passeren we de installaties en de parkings en bermen voor en na het complex staan goed vol... en op de parking zelf zijn ze werken bezig.

Manmanman... je zal hier maar chauffeur internationaal transport wezen.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Vanaf hier gaat een wat rapper vooruit, maar in elk dorp is het toch wel even aanschuiven... de avondspits duurt hier op zaterdagavond duidelijk tot in de late uurtjes.

dus we berusten en schuiven

dus we berusten en schuiven

Rond acht uur zitten we ergens tussen Mbourouk en Sindia als de avond valt. die valt snel in Afrika en 't is nadien donker... maar dan ook heel donker! Als je in Zaventem woont, vlak naast de luchthaven, dan heb je geen idee meer wat "donker" wil zeggen. Vooraan is de straat hel verlicht en achteraan zorgt het schijnsel van de luchthaven er voor dat ik ook 's nachts mijn hof kan zien liggen... en bij mistig weer is het zelfs nog klaarder! 

Hier in Senegal wordt duidelijk minder energie versmost! Straatverlichting kennen ze niet echt en de meeste chauffeurs rijden rond met enkel standlichtjes en zelfs de "cars rapides" steken enkel de grote lichten aan als ze willen voorbijsteken of als ze stoppen...

dus we berusten en schuiven

Hier en daar moet je dan nog goed opletten voor overstekende voetgangers... ook midden op kruispunten!

dus we berusten en schuiven

De dames bekijken het allemaal wat gelaten en in stilte, Michiel krijgt serieus honger en ik dorst... en het fototoestel in mijn gsm blijkt - nadien als ik thuis de onscherpe rommel bekijk - niet echt geschikt om iets te trekken zonder flits uit een rijdende minibus in het pikkedonker!

undecided

Het is uiteindelijk al bijna kwart na negen als we voor het hotel stoppen... we hebben er zowat 2 uur en half over gedaan om de 73 km van het meer tot hier af te leggen...

Bob verontschuldigt zich voor de vertraging en wij verzekeren hem dat het allemaal niet erg is en dat we - hoewel een heel lange - toch een fijne dag hebben gehad en ik geef de chauffeur een dikke fooi. 'k weet niet hoeveel pree die mens krijgt, maar hij heeft dat goed gedaan. 

Het jonge koppel spoedt zich naar het buffet, maar wij laten ons buiten op het terras toch eerst een glaasje wijn en een gin-tonic serveren... en praten nadien nog even na tijdens het diner... 

dus we berusten en schuiven

De uitstap was de moeite, maar 't kon vermoedelijk beter. We zijn vandaag vooral veel onderweg geweest en hebben eigenlijk van Dakar weinig of niks gezien en op Gorée ook wel wat toeristische "hoogtepunten" gemist.

Via de agent van Thomas Cook boeken, was iets duurder, maar niet veel en hoewel iedereen in de file stond vandaag zou het misschien net dat beetje vlotter en informatiever zijn geweest met een bus en gids van een officiële reisagent... misschien!?

In elk geval, ik heb Bob/Babacar beloofd om thuis wat "reclame" te maken voor zijn winkel, dus doen we dat!

dus we berusten en schuiven

Ik durf bij deze ten zeerste aanbevelen om vooraf uitgebreid te onderhandelen over de prijs! (tot ongeveer de helft van het bedrag) wink

 

18:30 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) | Tags: dus we berusten en schuiven |  Facebook |

20-08-17

Senegal dag 9: alweer wandelweer

Het is vandaag 21 juli... in Senegal is dat gewoon een dag als een ander... en dat vinden wij opperbest!

wink

't is zelfs een druk bezette werkendag voor de mannen van de maintenance, want voor dag en dauw zijn ze met vereende krachten bezig aan onze trap naar het strand.

Onder het alziende oog van een kerel - de ploegbaas? -  in een ander kostuum, die druk bezig is met een smartphone, scheppen vier mannen zich nat in het zweet.

20170721_105418.jpg

Ze graven en meten en prutsen met stenen tot de houten planken ongeveer recht liggen en slepen dan een zeil aan waarop de cement wordt gemengd en ik bekijk het allemaal vanop mijn terras en hou nauwgezet de ploegbaas in de gaten.

Zodra hij het eindelijk aftrapt, ga ik de mannen dag zeggen en bedanken voor de moeite en vraag of ze iets kunnen aanvangen met een bic? Dat kunnen ze, dus even later zijn we weer 4 van onze stock Belgacom-stylo's kwijt.

20170721_114953.jpg

Na het ontbijt gaat Martine zich op onze vaste stek installeren en ik doe een duik in het zwembad om met frisse kop de dag te beginnen, monster de lucht, besluit weer op stap te gaan, maar check het toch even bij onze zwarte Armand Pien achter de toog en mijne maat van de baobab-pap bestudeert de lucht en zegt dat ik gerust kan vertrekken. 

Ik verzeker Martinneke dat ik niet te ver en te lang ga wandelen en trek dan blij gemoed door het park naar de poort. 'k Heb het misschien al gezegd, maar 't is echt een mooie tuin...

20170721_120918.jpg

20170721_121051.jpg

20170721_121104.jpg

20170721_121239.jpg

Ik geraak langs het poortje tot op de parking voor de receptie, zonder dáár te passeren en mijn "vriendin" heeft dus de kans niet om te zagen over de 60 euro poef die ik nog staan heb.

Ik zeg beleefd dag tegen de securitymannen en sla linksaf naar het strand.

Eigenlijk weet ik nog niet goed waar ik vandaag heen ga... een beetje zoals de ezel die even verder wat staat te staan... het beestje is in diepe gedachten verzonken en wacht op... ja... op wat eigenlijk?

Hopelijk is 't niet op Godot.

Ik trek er alvast een foto van: 't is de eerste keer dat ik een ezelskar zie met een buitenboordmotor!

20170721_121714.jpg

Ik zeg dag tegen de ezel en stap door tot onder aan het straatje, waar de weg stopt en het natuurgebied begint.... en waar je desgevallend je auto kan parkeren tegen betaling en iets kan eten in een "stemmig" restaurantje... allemaal dingen die ik al zeker niet ga doen.

20170721_121747.jpg

20170721_121803.jpg

Het strand aan de lagune laat ik voorlopig liggen, daar zijn we al genoeg geweest.

Ik besluit plots om weer richting dorp te stappen en daar dan een zijstraat in te draaien en zo verderop aan de lagune uit te komen.

'k heb geen gps mee en mijn telefoon staat veiligheidshalve nog altijd op vliegtuigstand: In Zuid-Afrika had ik op een half uur surftijd 50€ aan mijn broek. Maar dat heb ik al allemaal uitgelegd bij het verslag van de eerste dag.

Kortom, we zullen op ons geografisch geheugen, puik oriëntatievermogen en buikgevoel moeten vertrouwen en zien straks dan wel waar we uitkomen.

Ik sla op de hoofdbaan de eerste zandweg in, wandel voorbij alweer een paar ooit mooie maar verlaten villa's en passeer zowaar een soort openbaar fitnesstoestel.

20170721_122206.jpg

20170721_122220.jpg

Het ding naar beneden trekken is goed voor een hele boel spieren, van buik over schouders tot armspieren... peins ik. Het zweet loopt nu al van mijn rug, zonder fitness, maar de goesting om het eens te proberen is te groot en het lukt me nog ook... maar na vijf keer trekken stop ik er dus mee... en wandel doornat verder.    

20170721_122639.jpg

Na 500 meter komt de weg inderdaad uit op de lagune.

20170721_122911.jpg

Het is laag water en het valt me op dat er een massa wielsporen in het slijk lopen... er is geen kat nu, maar blijkbaar is er hier onlangs toch druk verkeer geweest... raar! Heel raar.

Maar ik herinner me plots dat Davy vertelde dat zij hier ook zijn gepasseerd met een ezelskarretje en een gids en dat deze plek een geliefkoosd oefenterrein is bij iedereen die leert met de auto rijden en zich voorbereidt op zijn examen. 

Wie had dat nu gedacht, dat er hier een autorijschool bestaat... met lessen en examens en al.

Technische controle, dat is er alvast niet... denk ik toch.

20170721_122926.jpg

Ik volg een paar bandensporen naar rechts... in de richting van enkele grote villa's aan de oever.

20170721_123251.jpg

20170721_123215.jpg

Er staat ook hier weeral veel leeg en/of te koop... op het hele pad naast de lagune valt er geen spoor van leven te bespeuren... zonde, want het zien er prachtige gebouwen uit. Sommigen zijn wel wat verkommerd, maar je kan er nog iets heel moois van maken volgens mij... mits een beetje kosten, onder andere aan de elektriciteit... want helemaal conform is de installatie meestal niet!

20170721_123416.jpg

Ik loop op goed geluk een zandweg in en hoor stemmen... er wonen dan toch nog mensen in deze buurt 

20170721_123504.jpg

Het rare is dat het enige pand van de wijk met enige bewoning, zo te horen een bouwval is, van een huis dat nooit afgeraakte.

Het is een wat onwezenlijke buurt.

Maar... ik kom ook mooie plekjes tegen.  

20170721_123549.jpg

Na een half uur zwetend slenteren doorheen stoffige zandwegeltjes, kom ik plots op een grotere baan uit, weliswaar ook een onverharde, maar toch al een breed exemplaar... bijna een laan, want met bomen omzoomd.

En er zijn mensen... 'k ben dus terug in de bewoonde wereld.. en stap fluks door tot ik op de asfaltweg uitkom, vlakbij het centrum van La Somone.  

20170721_124030.jpg

20170721_124039.jpg

Het is nog maar net een uur of elf, dus is er meer dan genoeg tijd om nog eens een ommetje te maken tot aan de markt... waar ik weeral géén foto's durf te maken van de kramen, maar wel van de straat en de zijwegen onderweg er naar toe.

20170721_125055.jpg

20170721_124854.jpg

20170721_125209.jpg

Het intrigeerde me al op de eerste wandeling: "van wie zouden die schapen zijn?" vraag ik me ook nu weer af. Zouden dat "wilde" exemplaren zijn of eigendom van één of andere schapenhoeder?... eentje die zijn beesten dan toch wel veel loopruimte geeft.

Later kom ik te weten dat alle schapen inderdaad toebehoren aan dorpelingen, maar dat het de gewoonte is ze gewoon tijdens de dag te laten loslopen in het dorp en 's avonds vindt elk beest blijkbaar moeiteloos zijn eigen stal terug.  

Op het plein achter de markt heb ik een leuke ontmoeting met twee jongedames die op een ouwe bulldozer zitten te spelen. Ze poseren ongevraagd en gewillig voor de lens en vragen wie ik ben en van waar ik kom en vinden het duidelijk prachtig dat een "toubab" zomaar een babbeltje komt doen.

20170721_125335.jpg

20170721_125415.jpg

En als ik ze allebei een stylo cadeau doe, kan hun dag helemaal niet meer stuk. 

Ik sla een willekeurig pad in en ontdek tot mijn verbazing dat er hier inderdaad een rijschool is. Het zal dus wel kloppen dat ze aan de lagune komen oefenen.

20170721_125623.jpg

De bakker even verderop is dicht en bij de B&B(?) bekennen ze kleur! 't Is binnen een paar weken verkiezingen en hier maken ze reclame voor een kerel die zijn kiezers belooft te ijveren voor "Un Sénegal debout et indépendant"!

20170721_125639.jpg

20170721_125836.jpg

Nu ben ik redelijk zeker dat ze zich hier al van in 1960 hadden afgescheurd van Frankrijk... tssss.... 't is met die politiekers al blijkbaar net dezelfde miserie als bij ons: ze beloven vooraf "n'importe quoi" en de gewone burger trapt daar dan met zijn twee voeten tegelijk in en is daarna meestal dik gezjost!

Hoewel, iets beloven dat er al meer dan een halve eeuw is... da's natuurlijk wel slim gezien!

Net als ik een fotootje heb gemaakt, komt er een lichtjes wantrouwige dorpeling uit de poort piepen en ik zeg vriendelijk goeiedag, wijs hem naar de affiches en vraag of dat een goeie kandidaat is en of hij er dan voor gaat stemmen... dat blijkt inderdaad twee keer juist.

Maar even verder passeer ik een paar ouwere mannen die tegen de muur zitten te babbelen en die hebben me bezig gezien en één van hen roept me met een brede grijns toe dat zij alvast niet gaan stemmen voor die gast van op de affiche...

tja... ieder zijn goesting nietwaar. Ik vraag dan wie er wel hun voorkeur heeft, maar dat weten ze nog niet want... "ce sont tous les mêmes"!

Wie ben ik om dát tegen te spreken.

undecided

Tegen half twaalf ben ik - een goeie kilometer verder - weer aan het hotel en val alweer in verbazing: ze hebben hier dus toch vuilkarren... 'k had er vooraf geen euro op durven verwedden, want het landschap geeft je niet direct de indruk dat er aan intensief aan dat soort fantasietjes wordt gedaan, maar in het hotel houden ze dus in elk geval hun afval bij en wordt dat opgehaald door de gemeente. 

20170721_131150.jpg

In de schaduw zit de traditionele groep mannen op vinkenslag maar ik wimpel alle voorstellen voor gidsen, taxi's, Marlboro-pas-chèr en andere "services" af en steven de hotelpoort in, word grondig gecheckt door de security, schenk die mannen elk een stylo en rep mij dan naar de bar in de lobby voor een aperitiefje.

20170721_131730.jpg

Wandel dan de 600 stappen tot aan het andere zwembad en neem samen met de madam (nog) een aperitiefje en vertel uitgebreid over mijn wandeling en tegen één uur zakken we af naar het terrasje onderin, waar ik mij eens laat trekken met mijne maat van de bbq.

20170721_144922.jpg

't is vandaag als voorgerecht tonijn-met-tomaten-sla en een soort kipsla met pompelmoes en olijven en daar dan wat gezonde omkadering bij en nadien geroosterde vis met twee soorten dressing en frieten en als toemaatje een schep warme groenten uit de bak binnen. 

20170721_145256.jpg

20170721_150235.jpg

En een karafke rosé!

20170721_145235.jpg

En daarna nog dessert... en dat allemaal met schitterend uitzicht op zee en strand... meer moet dat niet zijn!

De rest van de namiddag lees ik verder in mijn boek en rond half vijf - als de zon wat achter de wolken schuilt - besluiten we een wandelingetje te doen tot aan de lagune en terug en merken onderweg dat onze trap gegoten is. de mannen hebben flink gewerkt en met dit weer droogt beton redelijk rap... denk ik toch... nu ja, toch zolang het niet te veel stortregent.  

20170721_183007.jpg

Aan de lagune is 't rustig. Ik heb ondertussen ook een feilloos systeem ontwikkeld om kandidaat-gidsen te doen afdruipen: zodra er zich eentje aanbied, haal ik mijn verzameling kaartjes boven, verwijs naar "Shortboy" en meld met vaste stem dat we verder niks nodig hebben... en het werkt!

20170721_190248.jpg

20170721_190717.jpg

Aan het "drukke" zwembad is het even later alweer tijd voor een verfrissing... 

20170721_191741.jpg

Maar echt lang blijven plakken, dat durven we niet goed: de lucht wordt plots héél dreigend en al onze rommel ligt open en bloot aan het andere zwembad... een halve kilometer verder... als we hier nu een wolkbreuk op ons dak krijgen, is alles ginder seffens zeiknat!

20170721_191733.jpg

We gieten onze gin-tonic dus in twee teugen binnen en haasten ons naar de andere kant van het domein, om dan de rest van de namiddag vast te stellen dat er geen drup regen uitvalt.

Tegen zeven uur is het alweer tijd om op te kramen en ons klaar te maken voor het diner en de roofvogels maken zich ook klaar voor hun avondmaal: rond de bomen waar die honderden wevervogeltjes in huizen, cirkelen in de late namiddag telkens tientallen vogels... op zoek naar een prooi... 'k peins dat het een soort haviken zijn... of toch iets van die strekking. We zien ze in elk geval regelmatig een duik nemen en ik supporter in stilte voor de zwart-gele wevertjes... macht der gewoonte, peins ik.

cool 

20170721_213342.jpg

Het is vrijdag, dus voorstelling van de staf en aperitief, maar we laten die rare gekleurde drankjes links liggen... eigenlijk rechts staan en bestellen aan de bar ons gewone recept: een witte vin blanc pour la gazelle en een gin-tonic pour le toubab.

En een week nadien - thuis dus - kom ik weeral maar eens tot de vaststelling dat zo een fototoestel in een smartfoon echt maar alleen deftige foto's trekt als er veel licht is... zoals in volle zon... 's avonds - met of zonder flits - trekt al wat ge trekt op niks!

20170721_213902.jpg

20170721_214218.jpg

en daarmee bedoel ik wel de (zeer povere) beeldkwaliteit... niet het onderwerp!

20170721_214922.jpg

20170721_221837.jpg

We sluiten onze vrijdag af met een optreden en een druppel in de bar en beseffen plots: oeps... over halfweg... volgende week deze tijd zitten we alweer thuis!

Hoera dus... we hebben nog bijna een hele week congé en daar drinken we graag nog eentje op... de laatste... van vandaag!

wink     

 

            

 

20:44 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

12-08-17

Senegal dag 8: op wandel

Op donderdag sta ik monter en enthousiast op: wreed goed geslapen en een hele nacht van niks last meer gehad. Voor achten neem ik al een kijkje buiten op ons strand en zie dat het een prachtige dag gaat worden. 

20170720_101323.jpg

De lucht is blauw, maar dat wil hier niks zeggen. Op een half uurtje tijd kan het plots stijf bewolkt zijn... of weer opklaren.

Er is ook weeral nieuws van het bouwfront: gisteren met al die commotie heb ik het zo niet in het oog gehouden, maar ze hebben flink gewerkt aan de trappen want die van de buren zijn gegoten en bij ons is de bekisting ook klaar!

20170720_101235.jpg

20170720_101440.jpg

We gaan ontbijten, waarbij ik toch nog - onder lichte druk van Martine - een beetje oplet wat ik allemaal binnenspeel: liever nog geen rauwe groente of fruit en zeker géén mergueze-sossiskes, spek (hier is 't weliswaar gebakken hesp) of bonen in tomatensaus of zo... maar een stukje stokbrood met wat beleg moet kunnen.

20170720_112821.jpg

Als we aan ons zwembad de handdoeken open leggen, is het weer ondertussen alweer helemaal overtrokken en hangen er dreigende wolken over de zee. Ik ga dag zeggen tegen de barmannen, bedank mijne maat uitgebreid en vertel hem dat het een krak is, want dat mijn binnenwerk precies weer optimaal functioneert.

Hij neemt de lofbetuigingen in ontvangst met een air van " 'k heb het u toch gezegd"... maar ik ben hem innig dankbaar en neem me voor hem één dezer een dikke fooi toe te stoppen... liefst stoemelings... anders moet hij het misschien afgeven voor een pot of zoiets.   

We polsen gelijk even naar het weer, maar volgens hem gaat het niet regenen. Sinds de stunt met het baobabsap van gisteren, heeft hij in mijn ogen dusdanig veel geloofwaardigheid opgebouwd, dat ik hem op zijn woord geloof.

We besluiten - nu ik me weer vlotjes ver van een sanitaire installatie durf te verwijderen - een lange wandeling te doen langs het strand, helemaal tot voorbij de landtong die we zien liggen.

20170720_114018.jpg

20170720_114450.jpg

20170720_114517.jpg

20170720_114929.jpg

20170720_114938.jpg

Het is eb, dus makkelijk stappen in het natte zand en na een kwartier ligt de "vissershaven" al achter ons en marcheren we richting La Somone.    

20170720_115438.jpg

We weten ondertussen dat het strand hier enorm te lijden heeft van erosie en dat de zee deze kust stilletjes aan het "opeten" is.

20170720_113958.jpg

De oeverbewoners trachten allemaal hun voorzorgen te nemen en bouwden of bouwen muren, om bij hoog water de boel droog te houden en veel buitenlandse eigenaars van de chique villa's aan de waterkant hebben er genoeg van en proberen hun eigendom te verkopen, terwijl sommige opportunisten(?) toch nog een nieuw optrekje laten zetten.

20170720_122706.jpg

20170720_120811.jpg

20170720_122530.jpg

20170720_123109.jpg

20170720_123333.jpg

En de hotels en restaurants staan zowat allemaal leeg... op een uitzondering na.

20170720_123755.jpg

Afgezien van ons "all-inclusive" hotel is het hier dus tegenwoordig een redelijk dooie boel en dat 't is heel spijtig voor de bevolking, want veel valt er hier echt niet meer te verdienen.

20170720_115618.jpg

20170720_115718.jpg

We wandelen een kilometer of twee langs de kust, zitten wat te bekomen op een bankje en gaan dan terug.

20170720_121605.jpg

20170720_124241.jpgJe merkt hier en daar duidelijk dat het strand langzaam kleiner - of lager - wordt!

20170720_120246.jpg

Na een anderhalf uur wandelen hebben we er genoeg van om verlaten villa's en bouwwerven te bekijken.

Het is hier precies een kruising tussen strandvakantie en "Urban Exploring"!

We passeren opnieuw onze vissers en staan tegen de middag weer aan ons hotel.

20170720_124505.jpg

De rest van de middag en achternoen is gewoon "business as usual": ik waag me aan een gin-tonic, die er vlot in gaat... en blijft... en de tweede ook.

We gaan eten bij onze maten van de bbq, houden nadien een siësta in de lommer van de parasol, doen een zwemmeke en lezen wat en tegen zessen blazen we verzamelen in de bar!

20170720_201109.jpg

Het is donderdag, dus koopjesdag: elke week staat er hier dan een "artisanaal" marktje op het strand voor de lounge en dat willen de dames niet missen!

20170720_202548.jpg

20170720_202555.jpg

20170720_202645.jpg

Er zijn schoon dingen te koop... héél schoon dingen... maar ik laat deze kelk aan mij voorbij gaan en beperk mijn bijdrage tot foto's maken van al dat fraais en besluit...

Den Davy staat goed... met een hoed!

20170720_203123.jpg

Na het diner - waarbij ik alweer kamerbreed in de buffetpotten durf te graaien - blijven we naar de show kijken en daarna nog lang hangen in de bar... met een whisky... en ik kan er maar één ding van zeggen:

Congé... 't is toch veel plezanter als een mens alles mag eten en drinken!    

cool 

 

  

10:02 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-08-17

Senegal dag 7: leve het sap van de baobab

Over de woensdag, daags na ons avondlijk diner op het strand, kunnen we vrij kort zijn: YVES BEETJE ZIEK!

Ik heb vannacht noodgedwongen een soort abonnement genomen op ons toilet en geen oog dicht gedaan en bij het ontbijt word ik al mottig van naar eten te zien en voor de rest verga ik van de krampen!

F***ing Soirée Langouste!       

We installeren ons aan het zwembad en ik lig de ganse morgen onder de parasol te zweten en spurt regelmatig naar de kamer. een chance dat die maar drie huisjes verder ligt!

Tegen de middag wordt onze vaste kelner er puur wat ongerust van. Het is een vriendelijke jongen, die regelmatig een Marlboro komt "lenen" bij Martine en ons normaal gezien stijf in de watten legt in zijn bar.

Gezien ik niet op mijn uur aan de toog sta voor een eerste gin-tonic, komt hij polsen of alles in orde is en wij leggen hem uit dat we een beetje ziekjes zijn in de buik. Hij vraagt wat we daartegen nemen en Martine laat hem mijn (slinkende) voorraad  Imodium en Enterol zien. 

De andere - oudere - ober komt nu ook poolshoogte nemen en ze zijn alle twee oprecht bezorgd, maar volgens hen werken die westerse pillekes hier niet goed, integendeel, je wordt er soms nog zieker van. Ik kijk hoe langer hoe meer bedrukt en zeg dat we niets anders meehebben van medicatie. 

Onze maat overlegt even met zijn oudere collega en beslist dan dat er dringend dient actie ondernomen: hij belt één of andere familielid op en komt even later melden dat het in orde komt: ze gaan hem een paar vruchten van de baobab brengen en hij gaat daarmee een drankje brouwen dat zeker zal helpen.

Ik vertrouw het zaakje maar half en half, maar laat hem doen... erger kan het niet worden.

Een uurtje later komt hij trots een serieus grote zak tonen vol met witte bessen en verdwijnt dan achter de coulissen en plots staat hij naast mijn zetel met een glas en een karaf, waar een wat drabbig spul in zit. 

Het ziet er niet uit, maar hij verzekert mij dat als ik dát binnen heb... "le robinet va être fermé"

20170719_142713.jpg

Ik zet mijn verstand op nul en begin voorzichtig aan het eerste glas en kom tot de verbazingwekkende vaststelling dat het spul er weliswaar uitziet als iets dat de kat heeft uitgekotst, maar dat het drankje toch wel verdomd lekker smaakt.

In drie teugen kap ik de hele karaf binnen en bedank de mannen, die vanachter de toog de hele operatie nauwgezet in het oog hebben gehouden.   

20170719_142913.jpg

Op woensdag is ons BBQ-restaurantje dicht en moeten we normaal naar het grote buffetrestaurant aan de andere kant van het domein, maar ik blijf braaf liggen en wacht wat de baobab gaat geven en Martine gaat lunchen met de andere Vlamingen.

Michiel is trouwens ook ziek, die steekt in zijn bed met koorts en heeft vanmorgen ook al een glaasje baobabsap gekregen van een andere kerel... maar dat zag er veel waterachtiger uit, volgens Elisa.

De dames hopen dat het allemaal rap en goed gaat werken en ik lig de rest van de dag te liggen, hou de werf aan de andere kant van de muur in het oog, waar geen beweging valt te bespeuren en loer wat naar het zwembad, dat er ook al verlaten bij ligt en vooral... 'k blijf braaf van alle drank af... ik krijg van mijn bezorgde madam enkel tussendoor een glaasje platte cola... zonder ijs!

20170719_185012.jpg

Het heeft één voordeel, tegen 7 uur 's avonds ben ik 250 pagina's verder geraakt in mijn boek uit de bib.

EN... mijn binnenwerk is precies aan de beterhand: geen krampen meer en geen overdadige nood aan toiletbezoek!

Bij het diner laat ik groente, frieten, fruit, pizza en andere culinaire verlokkingen links liggen en beperk mij tot een stukje geroosterde vis met rijst... en water... veel water...

t' Is niet te geloven, maar tegen dat we naar bed gaan is mijn "robinet" inderdaad "fermé"!

surprised

 LEVE HET SAP VAN DE BAOBAB!    

10:19 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

09-08-17

Senegal dag 6: dinsdag sportdag... en zo!

Dinsdag, de dag na onze grote uitstap, is het droog als we opstaan en het ziet er naar uit dat het gaat droog blijven... toch wat betreft het weer.

Voor de deur van onze Vlaamse buren Davy (en niet David zoals ik op deze blog eerder verkeerdelijk heb vermeld) en Vanessa zijn er grondwerken opgestart. Nu vonden wij de eerste dagen ook al wel dat het strand precies lager ligt dan bedoeld, toen ze die terrassen aanlegden. Het was een flinke op- of afstap tussen strand en laagste trede van de terrastrap.

Ondertussen werden er eergisteren al een heleboel kruiwagens zand aangevoerd, maar dat zal vermoedelijk geen definitieve oplossing zijn... het zand erodeert hier aan een razend tempo. Dus blijkbaar heeft het hotel nu beslist dat er een paar betonnen treden meer moeten komen.

Wie een put graaft voor een ander... zijn deur... wel, dat is een werkman van de dienst "maintenance"!

wink  

20170718_121000.jpg

20170718_112612.jpg

We laten de mannen graven en marcheren monter onze halve kilometer naar het restaurant voor het ontbijt en nadien installeren we ons aan het rustige zwembad... waar het plots niet zo rustig meer is.

Een paar animatoren zeulen een tiental hometrainers naar de rand van het zwembad en ik ga mijn licht opsteken: seffens is er een sessie aquafietsen/fitness of zoiets... je diende je vooraf in te schrijven, maar er is één plaatsje vrijgekomen en als ik wil mag ik mee doen.

Even later zit ik op mijn fiets tot borsthoogte in het water... ik heb ooit in Egypte al meegedaan met aquagym en dergelijke toestanden, maar 't is wel de eerste keer dat we "fitnessgewijs" gaan fietsen onder water.

20170718_131645.jpg

20170718_131755.jpg

Het volgende uur ben ik dus druk bezig...

Een uur duurt de sessie... een héél uur! Met de armen zwaaien en allerhande strek- en rekoefeningen doen en draaien met je heupen (in mijn geval, met de buik) en pompen op je stuur en ondertussen op tempo blijven peddelen op die fiets... als het niet was dat dát onderdeel de hele tijd onder water zit, het zweet zou van mijn gat lopen!

Ik krijg van Arthur onderweg wel een gin-tonicske binnen gegoten, in de wielrennerij is een goede verzorging en tijdige aanvulling van calorieën van levensbelang!

20170718_131915.jpg

Van elf tot twaalf geef ik hem van jetje en hou vol... het laatste kwartier vooral op karakter.

Pal op de middag kruip ik van het ding, sukkel half en half uitgeput naar de kant en neem me voor alle verloren vocht zo snel mogelijk aan te vullen door middel van gin-tonic en een paar panaché-pintjes!

Na een uitgebreide aperitief-sessie zakken we gezamenlijk af naar ons restaurantje voor de lunch. 

20170718_152007.jpg

20170718_153603.jpg

Ik neem als voorgerecht een visje vanop de bbq met wat gemengde sla en hou het bij de hoofdschotel ook gezond... denk ik bij mijneigen... broccoli is volgens de boekskes namelijk heel voedzaam en bevat een relatief hoge concentratie vezels, bèta-caroteen, calcium en vitamine C !

innocent

Ik ga nadien nog eens bijvullen met een stukje vlees... maar dat is vooral omdat mijn vriendinnetje "Mauw" komt dag zeggen. 't Is een mager scharminkel van een poes die de hele dag loopt te miauwen... volgens mij heeft ze ergens een nest katjes zitten in de tuin. Ik noem ze "Mauw" en stop haar stoemelings hapjes toe als ik de kans heb en het beestje wéét dat ondertussen.

20170718_154201.jpg

De rest van de middag verloopt heel bezadigd... dutje doen, zwemmetje placeren, beetje lezen en tussendoor aan de bar iets consumeren en voor je het beseft zit de dag er alweer bijna op. Als we iets voor zeven naar de kamer afzakken, zijn de werkzaamheden op ons stukje strand al goed gevorderd.

Wij hebben nu ook een put voor onze deur en bij de buren is de bekisting voor het beton klaar. 

20170718_204742.jpg

20170718_204809.jpg

20170718_204844.jpg

Ik zit net op het terras te mijmeren over de voorbije dagen en wacht op mijn beurt om te douchen, als de telefoon in de kamer gaat. Ik vraag me verbaast of wie mij nu hier zou kunnen bellen en neem wat wantrouwig op, maar 't is de receptie die mij redelijk assertief meldt dat we onze "soiree langouste" van vanavond nog niet hebben betaald en dat we zulks dringend moeten komen doen of dat we anders geen langouste gaan krijgen!

Ik denk niet dat ik dat al verteld heb, maar één keer per week kan je inschrijven voor een speciaal dineetje op het strand, de "Soiree Langouste". Er wordt dan een feestelijk gelegenheidsrestaurantje opgebouwd en mits reservatie én betaling van 30 euro per persoon vooraf, kan je dus een avondje rustig genieten van een exquise maaltijd.

Nu ja, dat is de theorie!

Ik ben dat eergisteren gaan reserveren, maar toen ik de rekening - zoals gevraagd - ter plaatse aan de receptie wou vereffenen, bleek dat hun datalijn nogal kaduuk was en er geen betalingen met Visa of andere kredietkaart mogelijk waren.

Ze hebben toen drie pogingen gedaan en mij zelfs met mijn kaart meegetroond naar het winkeltje aan de overkant van de lounge, maar nergens bleek hun lijn te functioneren. De dame achter de toog maakte zich toen al dik, deed alsof het mijn fout was dat hun rommel niet werkte en eiste op vastberaden toon prompte cash betaling van mijnentwege!

Alleen al omdat ze zo ambetant begon te doen, heb ik het been toen stijf gehouden én volgehouden dat ik op datzelfde moment géén euro's mee had in mijn buikzakje, laat staan CFA's... en heb haar toen beloofd dat ik later wel zou terugkomen om het nog eens te proberen... quod non!

Ik ben het rats vergeten, met die uitstap van gisteren... maar zij duidelijk niet.

Nadat we ons heel op het gemak hebben gedoucht en aangekleed, rep ik mij spoorslags naar de receptie met mijn Visakaart.

cool

En hetgeen te verwachten was: dat gedoe functioneert nog steeds niet.

We doen opnieuw drie pogingen zowel aan de balie als in de winkel en bij elke poging wordt ze iets kribbiger, maar allen zonder resultaat... géén verbinding!

Ik hou mij van de onnozele, hetgeen mij bij momenten goed af gaat, monster haar vriendelijk en vraag welke oplossing ze ziet voor haar probleem.

Ze wordt daardoor nog ambetanter en blijft maar herhalen dat ik moet betalen, maar ik blijf staalhard beweren dat ik niet genoeg cash op zak heb om die 60 euro in contanten te vereffenen.

Eigenlijk klopt dat nog ook: we hadden vooraf gerekend op betaling met Visa voor de uitstappen en bijkomende kosten in het hotel, zoals huur van de kluis en andere onverwachte uitgaven.

Daarom hebben we niet te veel cash mee, maar gezien we hier in het hotel blijkbaar huur van de kluis en speciale uitgaven en dies meer telkens direct moeten vereffenen en we buiten het hotel alles met plaatselijke gidsen gaan doen en die mannen ook geen Visa accepteren, is mijn budget aan liquide middelen daardoor misschien wat juist afgemeten en ik wil liever niet te rap zonder cash zitten.

Ik vraag poeslief of er soms ergens een ATM of zo in de buurt is, goed wetende dat er in heel La Somone geen bank of bancontact voorhanden is... je moet al helemaal naar het centrum van Saly, dik 10 kilometer verder, daar zouden er naar het schijnt wel ergens eentje zijn.  

Ze loert ongemakkelijk naar mij, maar kan er geen zinnig antwoord op verzinnen en besluit een hulplijn in te roepen. Even later staat de chef van de speciale reservaties naast ons.

Het is een minzame gedistingeerde en al wat oudere Fransman, die hier al jaren een soort PR verzorgd.

Hij vond duidelijk de job van zijn leven, want loopt de hele dag rond in een smetteloos wit met bijpassend hoedje en vraagt aan iedereen of alles in orde is en de reservaties voor het speciale restaurant en het diner op het strand worden ook door hem verzorgd.

Ik leg beleefd uit wat het probleem is en hij besluit direct dat er hoegenaamd géén probleem is: we dienen enkel een papier te ondertekenen dat we de zaak nog 60 euro schuldig zijn en kunnen dat gevalletje dan later - bij het uitchecken - afhandelen.

De juffrouw achter de toog haalt bakzeil, laat ons een ter plaatse opgemaakt en handgeschreven document - in drievoud! - ondertekenen en 't is in orde: we mogen seffens aan tafel.

Ik bedank iedereen hartelijk voor het begrip en de hulp... maar één ding is zeker, die achter de toonbank is duidelijk niet echt zinnens deze congé mijn dikste vriendin te worden.  

20170718_215209.jpg

Ondertussen zakt de zon en zijn de voorbereidingen voor de "soiree" druk bezig en gaan wij ons wat ongemakkelijke avontuur aan de receptie doorspoelen in de bar!

20170718_215941.jpg

Vanaf 20u mogen we aan tafel!

20170718_232648.jpg

20170718_221201.jpg

20170718_223232.jpg

Het is zo in het zand best gezellig en vooral rustig zitten, de sfeer is goed en de schuimwijn als aperitief goed fris en lekker... en de wijn ook en ze komen zelfs een streepje muziek spelen aan tafel.

20170718_230503.jpg

20170718_230551.jpg

20170718_223140.jpg

20170718_223402.jpg

We klinken op de mooie avond en op een perfecte afsluiter van alweer een heel leuke dag...          

En dan loopt het plots grondig fout!

Ik ga er niet te veel over uitweiden, maar één ding is zeker: je eet best nooit zeevruchten - en zeker geen carpaccio van vis - als en wanneer die al meer dan een uur in deze zwoele warmte op een buffet op een strand hebben gelegen.

Het voorgerecht - met onder andere die carpaccio dus - gaat nog vlot binnen en de vissoep even nadien ook... maar als ze na een half uurtje met de "langousten" afkomen, ben ik ondertussen al zo mottig als een pier.

20170718_230842.jpg

Ik proef - tegen beter weten in - een beetje van mijn schotel, pruts wat in die bruine saus en lepel de staarten met lange tanden leeg... maar dan lukt het helemaal niet meer.

Eten gaat me plots echt niet meer af...

We laten de kelk van het dessert aan ons voorbij gaan en trekken naar de bar waar zelfs een whisky mij er niet bovenop helpt.

Het is wel godgeklaagd... tot nu hadden we geen enkele opmerking over de restaurants en de buffetten en nu loopt het mis, net die ene keer dat we een "specialeke" willen doen... eentje dan nog waarvoor we 30 euro per kop moesten ophoesten... nu ja, niet moesten... moeten!   

Soit, betaald of niet... die nacht doe ik zo goed als geen oog dicht! 

frown   

         

 

            

16:02 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-08-17

Senegal dag 5: solidair op stap!

't is maandag dus onze eerste "uitstapdag" en om zeven uur stappen we met fikse tred de tuin door, met camera en tropenhoed, Imodium en muggenmelk in de aanslag én gepast geld in euro op zak: de "plaatselijke" gidsen hebben wel allemaal mooie visitekaartjes en smartfoons en zo, maar kredietkaarten aanvaarden ze (nog) niet! En 'k heb ook nog ergens een paar tienduizend CFA weggestoken, mocht er onderweg "kadootjesgewijs" wat te vinden zijn. 

DSC_0765.JPG

De lucht ziet er vrij veelbelovend uit... blauw met nog wel wat wolkjes, maar die gaan straks wel verdwijnen, zeggen de plaatselijke specialisten ter zake (de obers dus)... en zij, zij kunnen het weten!

DSC_0766.JPG

We nemen een stevig ontbijt, want wie weet wat gaan ze ons vanmiddag opsolferen als lunch en vergeten ook onze fladderende vriendjes niet. Er woont een hele kolonie mussen in en rond het restaurant en iets verder in de tuin staan een paar hoge bomen waar massaal zwartgele vogeltjes in huizen.... een soort wevervogels denk ik, aan de nestbouw te zien. 

Er hangen er honderden dicht bij mekaar en je hoort de bewoners van ver oorverdovend kwetteren. Ik ben zeker dat ze hun nestjes mooi weven van rietblaadjes en dergelijke, want door de hevige regen zijn er gisteren een paar nesten - of delen van nesten - uit de bomen gedonderd.

Ze zitten dagelijks aan het restaurant op vinkenslag... of mussenslag... en pikken gretig alles mee dat van tafel is gevallen en wij vertroetelen ze dan ook - als de obers het niet zien - en gooien zelf dikke kruimels!

DSC_0764.JPG

DSC_0763.JPG

Om kwart voor 8.00u hebben de vogels en wijzelf een stevig ontbijt binnen en wat de mussen en zo gaan doen weet ik niet precies, maar wij staan met zijn vieren én een hoop bagage aan de poort van het hotel. Arthur en zijn vrouw hebben ons gisterenavond nog een paar zakken kinderkleding gegeven om uit te delen en wij hebben onze zak met zeepjes en een pak stylo's en nog wat andere spullen mee. 

Het weer klaart meer en meer op... 't gaat een hete dag worden, maar wij zitten seffens lekker in een 4x4 jeep... met airco!

DSC_0768.JPG

Iets voor 8.00u komt Arthur persoonlijk een kijkje nemen, om te checken of alles in orde is en stipt op tijd komt een vriendelijke zwarte medemens, met een gebreid mutske op, de poort binnengewandeld. 

We worden voorgesteld aan Babacar - roepnaam Bob - en zijn chauffeur en even later stouwen we al onze spullen achterin een Toyota Avensis Verso. ' t Is geen 4x4 zoals afgesproken, maar in deze is meer plaats en de wegen liggen er goed bij, volgens Bob, dus we gaan overal vlot geraken. Hij is te koop ook, maar daar hebben we echt geen interesse in. Het jonge koppel kruipt op de 3e bank, in de koffer, en wij installeren ons op de achterbank... 't zit al bij al redelijk comfortabel! 

Iedereen tevreden? Vanuit de koffer beamen ze dat, dus we zijn weg!

IMG_0973.JPG

IMG_0974.JPG

Onze chauffeur ziet er een rustige mens uit en volgens Bob is het er eentje die "très bien sait conduire!". Ik hoop in stilte van hetzelfde en bestudeer het dashbord en tot mijn geruststelling werken de meeste dingen precies nog... 't is dus naar plaatselijke normen een héél deftige auto, alleen... airconditioning... dát zit er precies niet meer in... als hij blaast, blaast hij enkel hete lucht.

In de plaats van airco is dit een model met ARKO: Alle Ramen Kunnen Open!

cool

Tja... we hadden slechter kunnen vallen: er rijden hier taxi's rond die - alvast aan de buitenkant - in veel lamentabeler staat zijn dan onze Toyota!

IMG_0972.JPG

We rijden La somone uit, passeren Saly en rijden daar een paar kilometer naar het binnenland tot we op de beroemde N1 komen en draaien rechtsaf richting Mbour... het verkeer is rustig. 

IMG_0975.JPG

IMG_0976.JPG

IMG_0979.JPG

We passeren de nieuwe moskee van Mbour, de Serigne Saliou Moskee, in vergelijking met de rest van het stadje ziet die er héél proper en net uit, maar ze werd dan ook nog maar twee jaar geleden - in juni 2015 - ingehuldigd en het is veruit de grootste uit de streek.

Net als we die gepasseerd zijn, draaien we plots een zijweg in en stoppen na het draaien om een paar hoeken in een stoffig wegeltje: Bob moet even bij hem thuis iets gaan oppikken of regelen of zoiets... wij wachten braaf aan de auto en nemen tussendoor een kiekje van het alledaagse leven in een straatje in Mbour.

IMG_0981.JPG

DSC_0778.JPG

DSC_0779.JPG

DSC_0777.JPG

DSC_0773.JPG

Om 10 voor negen zijn we weer op weg, rijden via de N1 Mbour uit en volgen die - volgens de schaarse wegwijzers onderweg - richting Fatick... wat en waar dat oord ook moge wezen... en onderweg vergapen we ons vooral aan de rommel naast de weg... manmanman, echt ecologisch leven ze hier niet... het blijft verbazen hoeveel spullen gewoon langs de grote baan worden achtergelaten... van keuken- en gewoon huishoudelijk afval over autobanden tot complete camions... die wel een accidentje hebben gehad. 

IMG_0982.JPG

IMG_0978.JPG

Om half tien zijn we 30 km verder aan onze eerste echte stop van de dag: we gaan een markt bezoeken en die van Tiadiay is op maandag de grootste van de regio!

IMG_0984.JPG

Onze chauffeur parkeert zijn Toyota ergens in een zijstraatje, blijft bij de wagen en komt ons straks oppikken... als het ding tegen dan niet verkocht is!

wink

We kunnen dus rustig alle bagage in de auto laten en trekken enkel gewapend met een camera én met mijn tropenhoed, achter Bob het dorp in. 

IMG_0985.JPG

Een marktbezoek in Senegal is echt wel een heel aparte beleving: druk en stoffig, maar ook heel kleurrijk en op een bepaalde manier mooi. Je ondergaat een onwaarschijnlijk gamma aan reuken en indrukken... enkel wel oppassen bij het nemen van foto's!

Sommigen - de kinderen - hebben het heel graag en komen zelfs poseren, de meerderheid negeert je en laat gewoon betijen, maar hier en daar is er iemand die absoluut niet wenst gekiekt te worden... 't Is dan een kwestie van respect en diplomatie en vooral... zorgen dat je een "plaatselijke" gids - in ons geval Bob - mee hebt, die desgevallend moeilijke situaties kan ontmijnen.

Voor de rest kan ik enkel zeggen dat je het moet meemaken want dat foto's of film niet kunnen weergeven wat je echt ervaart... de hitte, het lawaai, de exotische geuren van kruiden en fruit... en de stank van vis... en andere dingen... 

Maar foto's - zeker in dit geval - zeggen toch nog iets meer dan al mijn blabla.smile

IMG_0986.JPG

IMG_0987.JPG

DSC_0785.JPG

DSC_0786.JPG

IMG_0988 (2).JPG

IMG_0990.JPG

DSC_0790.JPG

DSC_0788.JPG

DSC_0789.JPG

IMG_0994.JPG

DSC_0792.JPG

DSC_0793.JPG

IMG_0995.JPG

DSC_0794.JPG

DSC_0796 (2).JPG

DSC_0797.JPG

DSC_0799.JPG

IMG_0998.JPG

IMG_0997.JPG

IMG_0999 (2).JPG

DSC_0802.JPG

DSC_0803 (2).JPG

IMG_1001.JPG

IMG_1003 (2).JPG

DSC_0806 (2).JPG

IMG_1007.JPG

Na een dik half uur zijn we rond... niks gekocht, maar veel gezien en lichtjes onder de indruk... vooral de kledij van de autochtone dames is zwaar in de smaak gevallen bij onze eigen madam.

Nu ja, 't moet gezegd... onze kledingstijl en kleur is redelijk saai in vergelijking met deze exotische stofjes.

We kruipen tevreden in onze Toyota en draaien de "arko" volledig open!

laughing

En onze chauffeur zoekt zich voorzichtig een weg naar de grote baan, omzichtig laverend tussen ezelskarren, winkelende dames en pompende heren.  

IMG_1009.JPG

IMG_1010.JPG

Maar even verder op de N1 stoppen we alweer, aan de beestenmarkt, naast de grote baan... Bob gaat inkopen doen. We hebben weliswaar al een hoop spulletjes mee om straks te "doneren", maar hebben afgesproken per persoon 5 euro samen te leggen, om rijst en koekjes en (gewone) zeep te kopen voor de families die ons straks zullen ontvangen... en blijkbaar gaat Bob liever alleen om boodschappen. Wij blijven braaf wachten in en aan de auto... en ik doe een wandelingetje en neem nog een paar kiekjes. 

IMG_1013.JPG

IMG_1019.JPG

IMG_1020.JPG

IMG_1012.JPG

IMG_1011.JPG

Er wil al wat volk naar huis na de markt en de "cars rapides" en "taxis brousse" worden vol gestouwd met marktgangers en hun boodschappen, maar aan de overkant is de markt van de beestjes nog goed bezig... ik vraag me dan stilletjes af of die geiten en schapen straks ook allemaal mee gaan moeten met de bus... waarschijnlijk wel. 

DSC_0811.JPG

IMG_1016.JPG

IMG_1017.JPG

DSC_0810.JPG

IMG_1014.JPG

Tegen 10u20 is Bob terug daar met een zakje rijst en een aantal zakjes met droge koekjes en enkele brokken zeep... op naar een dorp!

Een kwartier later draaien we de weg af en hobbelen over een pad naar een soort nederzetting, bestaande uit een verzameling aftandse stenen bouwsels en een aantal ronde hutjes, omringd door rommelige afsluitingen...

Het "dorpje" heeft geen naam en 't wordt denk ik bewoond door één heel grote familie.

Bob polst even of we welkom zijn en we worden doorverwezen verder naar achteren in het "dorp": we zijn inderdaad welkom en het eerste ontvangstcomité bestaat uit een paar kinderen... dat op korte tijd aangroeit tot een hele troep!

DSC_0870.JPG

IMG_1029.JPG

20170717_125522.jpg

DSC_0816.JPG

DSC_0814.JPG

DSC_0821.JPG

IMG_1022.JPG

IMG_1025.JPG

DSC_0812.JPG

DSC_0830.JPG

20170717_125510.jpg

IMG_1024.JPG

We mogen - indien gewenst - binnen een kijkje nemen... maar ik heb beslist van die foto's niet te publiceren: fotootjes van kinderen en mensen, daar heb ik geen probleem mee, zeker niet als ze het zelf leuk vinden om gekiekt te worden en dat was hier het geval, maar het publiceren van hun armoedige interieurs, huisraad en beddengoed geeft echt geen toegevoegde waarde.

embarassed

Ik beperk me dus tot een paar sfeerbeelden van de mensen en vooral kinderen die ons enthousiast ontvingen en zelfs gelijk een feestje bouwden om het bezoek van de "toubabs" te vieren.

DSC_0825.JPG

DSC_0827.JPG

IMG_1031.JPG

IMG_1033.JPG

IMG_1034.JPG

DSC_0832.JPG

DSC_0833.JPG

De djembés worden buiten gehaald: tijd voor een dansje!

DSC_0835.JPG

DSC_0840.JPG

DSC_0846.JPG

DSC_0850.JPG

DSC_0852.JPG

DSC_0853.JPG

DSC_0857.JPG

DSC_0861.JPG

20170717_124232.jpg

DSC_0863.JPG

DSC_0864.JPG

We hebben er zelfs een filmpje aan over gehouden!

cool


 

Na al die uitgelatenheid is het tijd voor de "serieuze" zaken: we gaan naar de auto de spullen halen die we uit dankbaarheid voor de uitbundige en prachtige ontvangst die we hier kregen.

20170717_124826.jpg

Het halve dorp drentelt opgetogen mee!

20170717_124841.jpg

laughing

DSC_0868.JPG

DSC_0869.JPG

DSC_0871.JPG

DSC_0872.JPG

DSC_0873.JPG

Bob legt uit dat we heel blij zijn dat we hun dorpje mochten bezoeken en dat we uit erkentelijkheid voor die gastvrijheid enkele giften wensen te doen...

IMG_1038.JPG

IMG_1039.JPG

IMG_1040.JPG

En dan is het tijd om verder te reizen... we wandelen naar onze ARKO-Toyota en terwijl het hele dorp ons uitwuift, hobbelen we het pad weer af naar de grote baan en draaien daar rechts de weg richting Diofior en Ndangane.

Onderweg legt Bob ons uit dat het droge seizoen nog maar net voorbij is, de regen valt nog niet echt uitbundig, maar toch al voldoende om alles weer een beetje groen te kleuren, maar het vee loopt er dus nog heel mager en hongerig bij.

IMG_1041.JPG

Rijden "op den buiten" in Senegal is niet echt moeilijk.... 'k weet niet of je met een gps veel kan aanvangen en Google Streetview is hier ook nog niet overal gepasseerd, maar er loopt in deze hele streek maar één verharde hoofdbaan naar het zuiden, die de dorpen verbindt... zolang je daar niet van af gaat, kan je niet verloren rijden... peins ik toch.

Een half uurtje later staan we aan het einde van de weg in N'dangane.

20170717_134721.jpg

Hier stopt de baan gewoon: voor ons ligt de delta van de rivier Saloum, een enorm natuurgebied dat zich van Noord naar Zuiden meer dan 50 km ver uitstrekt langs de kust en op de rivier zelf ligt de eerste brug in Kaolack, zowat 120 km van Mbour en in vogelvlucht 80 km van de monding. De brug ligt op de Gambia Highway, die daar vanaf de N1 afbuigt naar de grens.

We gaan hier straks eten in een restaurantje aan het water, maar eerst een tochtje doen met een "piroque".

DSC_0874.JPG

20170717_134552.jpg

Bob vraagt wel alvast voor we inschepen te kiezen welke menu we willen: vis of kip?

Dan regelt hij dat voor afvaart met het restaurant... gezien de taferelen aan de viskramen op de markt vanmorgen nog heel vers (wat heet vers tongue-out) in het geheugen liggen, is het maken van een keuze héél gemakkelijk: 4 x kip! 

20170717_134530.jpg

20170717_134833.jpg

20170717_134949.jpg

DSC_0880.JPG

We klauteren in het wankele bootje, zoeken een plaatsje en ik zorg dat mijn hoed goed vast staat... en varen dan de rivier op.

DSC_0877.JPG

DSC_0881.JPG

20170717_135539.jpg

20170717_135636.jpg

En na een paar minuten en nog geen kilometer varen, draaien we alwaar naar de kust en varen resoluut op een strandje af...

DSC_0894.JPG

De rest kijkt gefascineerd naar de vissen, maar ik denk bij mezelf" "dat was echt wel een kort tochtje", maar onze schipper moet gewoon eerst voltanken.

20170717_135748.jpg

DSC_0895.JPG

Nu ja, voltanken... hij koppelt zijn benzinetank (een ouwe jerrycan) af van de motor en zeult met het ding naar een benzinepomp en komt even later terug... met een klein klutske meer dan daarnet... ze is bijlange niet vol.

Het is een beetje vergelijkbaar met een trip die we ooit in Gambia maakten, daar hadden we wel een jeep met chauffeur gehuurd, maar die ging 's morgens ook net genoeg tanken om de dag door te komen... niet meer en - gelukkig voor ons toen - ook niet minder. Gezien die mens geen garage had en er geen slot op zijn (open) jeep of op zijn naftenbak zat, was dat de enige optie... anders pikten ze 's nachts zijn overschot. 

Het zal hier vermoedelijk hetzelfde systeem zijn.

Even later zijn we weer weg en varen anderhalf uur lang doorheen een prachtig natuurgebied met veel water en veel vogels en een baobab... ééntje!

DSC_0904.JPG

DSC_0914.JPG

DSC_0918.JPG

DSC_0921.JPG

DSC_0902.JPG

DSC_0909.JPG

DSC_0911.JPG

DSC_0912.JPG

We komen zelfs onderweg nog een boot tegen - een cabrio - en toevallig zijn er daar ook klantjes van de Royal Decameron Baobab... veel hotels zijn er natuurlijk niet in deze streek en dit is blijkbaar een vaste bestemming van alle uitstappen, zowel met lokale als met officiële gidsen.

DSC_0917.JPG

Ik weet niet wat ze aan die anderen wijsmaken, maar onze Bob vertelt uitgebreid over de mangrove en planten en de vogels en wij ontdekken dat het verdomd moeilijk is een deftige foto te trekken van een vogel van dichtbij... die beesten hebben de onhebbelijke gewoonte net te gaan vliegen als je eindelijk bijna hebt scherp gesteld.

DSC_0927.JPG

maar soms lukt het toch... een beetje!

DSC_0931.JPG

DSC_0933.JPG

we nemen dan maar een paar kiekjes van ons eigen zelve en van mekaar en van Elisa en Michiel... en van Bob...

20170717_143904.jpg

DSC_0886.JPG

DSC_0925.JPG

DSC_0935.JPG

DSC_0937.JPG

20170717_144805.jpg

Tegen één uur zit de boottrip er op en is het eten vermoedelijk gereed, we wenden de steven naar het strand van Ndangane, meren even later aan, slagen er in uit het ding te geraken zonder een nat pak en schuiven aan tafel op het terras van Point De Mire... een restaurantje aan de waterkant, waar we vandaag de enige klantjes blijken.

DSC_0942.JPG

DSC_0943.JPG

DSC_0938.JPG

Als voorgerecht zijn het garnalen, gebakken in olie en redelijk pikant... maar overheerlijk! Ik vergeet op slag dat garnalen ook uit zee komen en misschien ook wel via één of andere vismarkt zijn hier geraakt... maar we zijn alle vier unaniem in ons oordeel: ze smaken bijzonder lekker!

Het hoofdgerecht is dus kip... met ajuin en rijst én frieten... weeral bijzonder lekkere frieten trouwens. Ze zien er niet uit maar smaken delicieus. het is misschien de sfeer onder dat terrasje aan het water, maar zo eens een dagje weg uit all-inclusive , het geeft een heel andere beleving... we vinden het zalig zitten en ik ben zo slim om maar een heel klein beetje saus van Sonia op mijn rijst te kappen... kwestie van gewoon eens te proberen, want eigenlijk ken ik die Sonia van haar nog pluim.

20170717_152642.jpg

20170717_152108.jpg

Wel een licht ontvlambaar dametje peins ik... die Sonia.

embarassed

Als even later - als uit het niets - twee muzikanten opduiken en ons prompt een serenade brengen, loopt het zweet van mijn rug... 't was nochtans maar een heel klein dretske saus, op mijne rijst. 

20170717_153958.jpg

DSC_0940.JPG

DSC_0941.JPG

Die mannen maken een liedje terwijl je er bij zit... even de naam vragen van een dame en ze zijn vertrokken voor een soort jamsessie en wij, wij vinden het prachtig!

DSC_0949.JPG

Ik stop de muzikanten een paar duizend CFA in hun pollen, hetgeen zeer wordt gewaardeerd, we rekenen af voor de drank en even later wandelen we terug richting auto.

DSC_0952.JPG

Ik doe een ommetje langs de andere kant van de haven en nadien bestuderen we de winkels op de grote baan...  

DSC_0950.JPG

DSC_0951.JPG

DSC_0953.JPG

DSC_0954.JPG

Onze chauffeur heeft niet meegegeten op het terras... hij is niet bij de auto en eigenlijk is er op dit uur helemaal geen kat te bespeuren op straat... enkel een paar geiten, maar na een paar minuten duikt hij op uit één of andere "gelegenheid" langs de baan en even later zijn we weer weg, op zoek naar een dorpje van de Peul... een nomadenvolk.

We vragen ons af of het eigenlijk nog wel nomaden zijn, als ze in een dorp wonen, maar volgens Bob zijn ze half en half sedentair. Ze bouwen tijdelijke dorpen in functie van de graasmogelijkheden van hun vee.  

Drie kilometer verder laat Bob de auto vertragen, speurt het landschap af en vraagt te stoppen. Er ligt een kleine nederzetting een paar honderd meter van de weg af, enkel een paar rieten hutjes en een kraal... en hij beslist dat we daar naartoe gaan. 

DSC_0959.JPG

Er is maar één vrouw thuis met een paar kinderen, de rest is met het vee weg... maar we zijn welkom en mogen gerust even een kijkje nemen.

Blijkbaar heeft deze familie zich hier definitief - of toch voor langere tijd - gevestigd, de behuizing is nog niet echt "sedentair", maar er werd verleden jaar een waterput geslagen en ze zijn van plan hier te blijven, zolang er water is en groen voor de beesten.

20170717_163751.jpg

20170717_163709.jpg

20170717_163817.jpg

DSC_0970.JPG

We staan er wat onwennig op te kijken, maar deze kleine familie heeft zo mogelijk nog minder "luxe" dan de mensen van vanmorgen. De natuur rondom is mooi, maar daarmee is alles gezegd!

20170717_164029.jpg

20170717_163804.jpg

DSC_0955.JPG

DSC_0967.JPG

DSC_0971.JPG

We vragen via Bob aan de vrouw of ze even mee komt naar de auto, want we willen haar graag wat schenken en de hele familie wandelt mee naar de weg, we laden de rest van onze kledij en koekjes en zeepjes uit en even later trekken ze alle vijf terug naar hun "compound"... 

20170717_164631.jpg

20170717_164720.jpg

20170717_164807.jpg

Ik ben er even stil van... dit was heel confronterend.

Op dergelijke momenten snap je al iets meer dat er families - maar vooral jongemannen - zijn, die hun lot in handen van mensensmokkelaars leggen en hun leven riskeren om door de woestijn te trekken en nadien in een gammel bootje de Middellandse Zee trachten over te geraken.

Maar 't is geen oplossing voor de situatie ter plaatse. Persoonlijk worden die gasten er zeer waarschijnlijk beter van... vooral materieel, maar daarmee wordt er niks structureel opgelost in Afrika zelf.

Als je beseft dat er verschillende westerse NGO's zijn die tegenwoordig gewoon overzetboot spelen, in de plaats van ter plaatse steun te geven aan projecten die de bevolking ten goede komen... 'k weet het zo niet...

Er moeten beter manieren zijn om de mensen hier te helpen, peins ik toch.

Maar 'k wil hier niet aan "politiek" doen en ga me beperken tot het vertellen van ons reisverhaal.

Onze volgende stop is deze keer geen dorp meer, maar een boom.... wel een hele dikke boom. 

20170717_170856.jpg

Vlak naast de piste (tegenwoordig een geasfalteerde weg) van Samba Dia naar Joal Fadiout staat een baobab van zeer respectabele afmetingen: zijn stam heeft een omtrek van 32 meter, hij is ongeveer 850 jaar oud en binnenin zit een serieuze holte.

Dat van die holte weten ze omdat hij een gat heeft, langs waar je er in kan kruipen. De ruimte in de boom is zowat even groot als de gemiddelde slaapkamer van een modern appartement bij ons, maar het gaatje lijkt me net iets te nauw voor mijn "carrure."

DSC_0976.JPG

20170717_171037.jpg

20170717_171048.jpg

20170717_171302.jpg

DSC_0980.JPG

DSC_0981.JPG

Ik kruip er dus niet in, hoewel de goesting groot is... groter dan het gat... maar ik kan mij beheersen en beperk me tot het nemen van kiekjes van de boom en van ons jong koppel en van de bloemen en vruchten en erger me tussendoor lichtjes aan de "commerçanten" die hier massaal hun waren wensen te slijten.

20170717_171728.jpg

DSC_0985.JPG

20170717_170915.jpg

20170717_172033.jpg

Rond de boom heeft men een heus "souvenirshoppingcenter" gebouwd: een hele rij betonnen hokjes waar een heel peloton handelaars overal krek dezelfde spullen tracht te verpatsen aan de passerende toeristen.

Ze zijn hier trouwens zeer volhardend, dringen aan, gebruiken alle mogelijke trucs en worden zelfs halvelings handtastelijk als je blijft weigeren om bij hen een souvenir te kopen.   

Wij houden echter voet bij stuk, maar Elisa en Michiel kunnen niet weerstaan aan de druk en zijn even later de trotse eigenaars van een paar houten beeldjes. Ze zijn er blij mee, want zochten toch nog iets voor het één of ander familielid op het thuisfront en daarmee is dat ook weeral in orde, dus iedereen gelukkig... meer moet dat niet zijn. 

Na een 20 minuten kunnen we ontsnappen en 10 km verder naderen we de kust en merken dat het hier toch al wel wat heeft geregend... het natte seizoen is duidelijk begonnen en riolering of afwatering is hier - even duidelijk - niet echt voorhanden.

20170717_173830.jpg

Joal Fadiout - waar we op de kustweg komen - is vooral bekend voor zijn schelpeneiland-met-kerkhof.

Het oude stadscentrum ligt - gelijk Venetië, maar dan véél bescheidener - op een eilandje in de lagune en even verder ligt het kerkhof op een eiland bestaande uit miljoenen schelpen. Het is een vrij bizarre beslissing geweest volgens mij om hun doden te begraven in metersdikke lagen schelpen, en op de koop toe liggen hier zowel christenen als moslims als animisten... allemaal door mekaar, vredig tussen de kokkels, trompetten, hoorntjes en mosselen.   

Rare jongens toch, die Senegalezen.

Je kan een aparte uitstap doen naar deze rare plek, maar wij stoppen hier niet: 't is niet voorzien in het programma van Bob en uiteindelijk zitten we niet te dringen om op een kerkhof rond te struinen, al ware het dan eentje met een zeer speciale ondergrond. We zien de brug liggen naar de eilanden in de lagune (er zijn er drie blijkbaar), maar rijden de kustweg op en gaan die volgen tot Mbour, 35 km verderop.

Hier worden we zelfs geconfronteerd met een zeer westers zomerverschijnsel op de weg: "file wegens wegenwerken!"

20170717_175148.jpg

Nu ja, file is veel gezegd. 't is zoals in héél Frankrijk tijdens de zomermaanden "circulation alternée". Toen we enkele jaren geleden met de camper nog door Frankrijk bolden, meestal langs een route departementale, hebben we uren verscheten met in files staan wachten aan wegenwerken, tot onze kant eindelijk door mocht. 

Hier staan we moederziel alleen te wachten tot er één tegenligger is gepasseerd. Er verder in de verste verte geen ander verkeer meer op komst, maar we blijven lijdzaam staan tot de brave mens met zijn rode vlag dat na een tijdje ook door heeft.

20170717_175335.jpg

De kustweg is hier onder constructie, ze leggen een nieuw wegdek aan en dat geeft een beetje kiezelslag en stof, vooral stof... maar meer hinder ondervinden we er niet van en we bollen fluks langsheen Nianing en stoppen nog een laatste keer in Ouoran ofte Warang.

Daar bevindt zich namelijk een likeurstokerij... waar je kan gaan proeven... GRATIS!

20170717_180623.jpg

Dát kunnen we zomaar niet laten liggen!

20170717_180634.jpg

Het is een familiaal bedrijfje dat in een stemmig gebouwtje met prachtige tuin een tiental soorten likeur stookt met verschillende smaken, van fruitmengelingen tot cacao... heel lekker!

We blijken de enige bezoekers, maar dat is geen probleem, we zijn zeer welkom! 

20170717_180727.jpg

Voor meer (maar niet echt veel meer) info: http://www.au-senegal.com/les-liqueurs-de-warang,2073?lan...

Je kan er rustig degusteren in de schaduw van een baobab aan een lange toog en ze zijn niet te zuinig! We proeven van elke soort - behalve de "fraise" geloof ik - en maken een grondige vergelijkende studie, die in mijn geval resulteert in de aanschaf van twee flessen eentje met Passievrucht en een "Goyave". Een pittige versie, op basis van vruchten van een soort cactus... of zoiets.

20170717_181202.jpg

20170717_181738.jpg

DSC_0991.JPG

20170717_181138.jpg

DSC_0989.JPG

Een titseltje meer uitbundig dan voorheen kruipen we weer in de auto en ik stouw mijn aanwinsten veilig weg en de rest van de route nemen we nog wel een paar foto's onderweg van winkels en geparkeerde auto's en rotondes waarop in het verkeer duidelijk het recht van de sterkste geldt en het dagelijkse leven langs de baan en nog eens de moskee in Mbour...

IMG_1042.JPG

IMG_1046.JPG

IMG_1051.JPG

IMG_1047.JPG

IMG_1052.JPG

IMG_1049.JPG

IMG_1050.JPG

Tegen half zes zijn we weer aan het hotel, zeggen dag tegen Bob en de chauffeur, bedanken hen voor een heel fijne dag en geraken dan - na oppervlakkig nazicht van onze tassen - de poort in en stevenen zo goed als kaarsrecht op de bar af, voor een grote gin-tonic en dito glas witte wijn: je hebt geen idee hoe dorstig een mens kan worden van het likeurproeven.

De flessen krijgen nadien een ereplaats in de kamer en wij gaan uitgebreid douchen en doen iets minder stoffige kleren aan en wandelen dan naar de bar voor een aperitiefje en na het diner blijven we nog even nakaarten met onze jonge reisgenoten en het besluit is unaniem: dit was een heel fijne en leerrijke dag... we gaan dat nog eens doen, eind van de week of zo gaan we samen op stap... naar Dakar en Goree en de Lac Rose!

20170718_001149.jpg

Ik slaap die nacht heel goed en droom van likeur met baobabsmaak!

laughing     

     

           

        

 

19:48 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

04-08-17

Senegal dag 4: zondag... regendag... rustdag... toch een beetje!

Onze 4e dag begint dreigend... nu ja, de lucht ziet er wat somber uit, voor de rest ligt het strand er zeer vredelievend en vooral verlaten bij. Geen joggers of wandelaars te bespeuren. Het is weliswaar privédomein en verkopers en would-be gidsen en andere plaatselijke neringdoeners mogen voor onze stranddeur geen commerce doen, maar je mag wel als wandelaar ongehinderd langs dat strand passeren, om bijvoorbeeld naar de lagune te wandelen of te lopen, want die is niet privé.

Elke morgen heb ik dus al stoere jongeren gezien die al joggend of fitnessend passeren... en als toemaatje een paar keer pompen of zo - vooral als ze Martine zien zitten op het terras - maar vandaag slapen ze precies nog! 

20170716_095348.jpg

20170716_095445.jpg

Ik monster het wolkendek en denk bij mijneigenzelf "het zal precies alle momenten gaan regenen, maar tien tegen één trekt het weeral over" en 'k ga Martine wakker maken. We maken ons klaar en net als we vertrekken naar het restaurant, krijg ik ongelijk... want begint het toch wel te druppelen zeker.

20170716_103222.jpg

We zetten een stapje door en geraken aan het ontbijt net voor de bui echt losbreekt.

20170716_103239.jpg

Een beetje regen kan geen kwaad, 't is uiteindelijk het seizoen ervoor en tegen dat we helemaal uitgegeten zijn, is 't alweer bijna over. Ik ga een kijkje nemen op de esplanade aan de kant van de lagune en die ligt er ook wat vochtig bij, ondanks het feit dat het laag water is!

laughing

20170716_110150.jpg

20170716_110123.jpg

20170716_110139.jpg

20170716_110206.jpg

Aan het "drukke" zwembad naast het restaurant is 't vanmorgen ook al heel kalm... geen vroege zwemmers of zonnebaders en géén handdoekleggers!

wink

20170716_110531.jpg

We gaan toch maar naar de kamer de strandtas halen en tegen dat we aan ons zwembad geïnstalleerd zijn is de regenbui helemaal voorbij getrokken, het blijft weliswaar overtrokken, maar droog.

We besluiten hier te blijven vandaag en wat te lezen en luieren aan het "kalme" zwembad... maar 't is zondag, dus de jaarlijkse retraite van de bank is nog vollenbak aan de gang.

20170716_140933.jpg

Wij denken dan bij ons eigen... alles is relatief en die klein mannen kunnen er maar geniet van hebben!

Na de middag keert de rust weer voor een paar uur en de zon komt er zelfs halvelings weer wat door en we vinden van onszelf dat we toch iets of wat beweging moeten hebben... van al die gin-tonics (voor mij) en wijntjes (voor haar) en tussendoor een panaché (want het bier heeft anders niet veel smaak) en lekkere BBQ en dies meer gaan we anders gruwelijk verdikken als we zo verder doen!

We besluiten dat we toch eens een toertje gaan maken... eens tot aan de lagune en terug... 't is niet ver - hoop en al een kilometer - maar alle beetjes helpen!

20170716_173431.jpg

20170716_173443.jpg

20170716_173450.jpg

20170716_173631.jpg

20170716_173913.jpg

Tegen een uur of vier zijn we helemaal uitgewandeld en de trotse (sic) bezitter van twee nieuwe geplastificeerde kaartjes van excursieorganisatoren/gidsen/schippers/shop-owners en besluiten dat het de hoogste tijd is om weer onze ligstoel op te zoeken voor een welverdiende platte rust.

Lang duurt dat nietsdoen echter niet: een uurtje later komen alle dames van onze nieuwe kennissen heel toevallig samen aan de bar en blijven daar plakken met Arthur... de mannen sluiten even later aan en we blijven babbelen en babbelen... eigenlijk tot die poolbar in de vooravond sluit!

20170716_205115.jpg

We leren mekaar een beetje beter kennen en overlopen de afspraken met Elisa en Michiel voor onze excursie van morgen en vernemen onder andere ook dat David en Vanessa - het andere koppel - vandaag net 7 jaar getrouwd zijn! Een wollen bruiloft begot... en dat in dit klimaat!

Het moet passend gevierd worden, daar is iedereen het over eens en Arthur neemt resoluut het heft in handen.

In een ik en een gij regelt hij naad- en moeiteloos dat we straks allemaal samen kunnen zitten voor het diner en als we later op de avond aanschuiven in het restaurant heeft hij op de koop toe als toemaatje voor een verrassing gezorgd!

IMG_0971.JPG

De keuken heeft speciaal voor het koppel een gepersonaliseerde taart gebakken... een héél lekkere taart... en met kaarsjes en al... zeven!

Maar dáár ben ik verdorie helemaal vergeten een foto van te trekken... en van de rest van de avond bestaan vermoedelijk ook geen kiekjes... en dat is misschien maar best ook!

cool

              

18:18 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

03-08-17

Senegal dag 3: La Somone "centre"

Juli en augustus zijn volgens de statistieken de natste maanden in Senegal. Half juli is hier het begin van het regenseizoen. Nu ligt het land wel in een soort overgangsgebied: in het noorden leunt het aan tegen de Sahara en 't is daar wel iets droger, maar meer zuidelijk valt er redelijk wat regen. De voorbije twee dagen hadden we nog geluk, maar vandaag hangt er echt regen in de lucht... vinden wij... 't is zo vochtig dat mijn brilglazen aandampen als ik 's ochtends een kijkje neem op het terras.

Het voelt precies nog iets klammer aan dan gisteren, maar na het ontbijt besluiten we toch om eens een langere wandeling te maken. We zijn gisteren maar een paar honderd meter ver geraakt langs het strand en willen vandaag minstens tot aan de "vissershaven" die we zien in de verte. Geen echte haven, maar de plek waar de boten op het strand worden getrokken.

Om negen uur en een klets, slagen we er met enige moeite en een fikse ruk in om onze terrasdeur dicht te krijgen, trekken de voordeur van ons huisje zachtjes toe en wurmen ons door een gangetje van bloemen tot op het pad doorheen het park. Onze voordeur ligt namelijk aan de achterzijde, aan de tuinkant en bijgevolg wat verscholen in het groen!  

IMG_0935.JPG

IMG_0936.JPG

IMG_0937.JPG

Er is nog niet echt veel volk op stap en 100 meter verder lopen we naast het terras van "ons" restaurantje het bijna helemaal verlaten strand op.

IMG_0938.JPG

Het is laag water, er blijft dus redelijk wat zand over om te wandelen en op het natte, harde zand ligt er zelfs niet te veel rommel... alles spoelt aan op de hoogwaterlijn... maar daar ligt het dan ook - net als gisteren - weer vol met afval.

IMG_0939.JPG

Maar er zit hier vermoedelijk ook wel vis!

IMG_0941.JPG

IMG_0940.JPG

Halfweg de "haven" liggen er al een paar prauwen en ik denk die eerste dag dat het wrakken zijn die niet meer worden gebruikt... maar later op de week gaan we tot onze verbazing merken dat ze nog altijd met die dingen op zee gaan om te vissen... en dat bij sommige boten één van de mannen zijn handen vol heeft met onophoudelijk water te hozen!

Een kleine kilometer van het hotel is er wel bedrijvigheid... niet echt veel, maar er loopt net een boot binnen.  

IMG_0942.JPG

IMG_0943.JPG

Ik durf niet goed gaan kijken naar de mogelijke vangst en één van de kerels komt prompt naar ons toe om te melden dat hij ons wat graag wil - en zal - rondleiden en of we soms geen schelpen willen kopen? En hoe we heten? En waar we vandaan komen? En of het onze eerste keer is in Senegal? En of we seffens naar zijn shop willen komen in het dorp?

Terwijl Martine het hoofd tracht te bieden aan de "bestorming" en een antwoord zoekt op de onophoudelijke vragen, muis ik er discreet vanonder en neem een paar kiekjes van de vissersvloot die hoger op het strand ligt.

IMG_0944.JPG

IMG_0945.JPG

De dames zijn onder een afdak - buiten beeld - vis aan het kuisen en de mannen zijn bezig met aan hun boten te werken iets verderop en iedereen laat ons dus goed gerust... op die kandidaat-gids, visser en winkeluitbater na... maar er lopen wel een paar kindertjes die zeer geïnteresseerd zijn in twee nieuwe "Toubabs".

IMG_0946.JPG

IMG_0947.JPG

Na een half uurtje geraken we toch min of meer verlost van de diensten van "Shortboy", maar krijgen wel eerst nog een geplastificeerd kaartje in de handen gestopt met zijn gegevens.

Als we met de boot de lagune op willen of een andere uitstap willen doen of iets wensen te kopen aan zéér voordelige prijzen... of soms sloffen marlboro blieven... aan zowat de helft van de normale Senegalese winkelprijs(!)... één adres! Ik steek het kaartje alvast goed weg.

We beloven dat we zeker aan hem zullen denken als de gelegenheid zich de volgende twee weken mocht voordoen!     

Via een zandweg die achter de vissersboten door het dorp richting binnenland loopt, komen we na 400 meter uit op de hoofdbaan, de "Route Ngaparou-Somone" en eigenlijk de enige geasfalteerde weg van de hele streek.

Het is iets na tienen als we aan die hoofdweg staan te kijken en zien dat er nog niet te veel leven is in La Somone centrum.

IMG_0949.JPG

IMG_0950.JPG

IMG_0951.JPG

Maar even verder gonst het al wel van de activiteit. In Senegal valt het bouwverlof duidelijk niet in juli... met vereende krachten zijn ze een gebouw aan het zetten en daar komt redelijk wat handarbeid aan te pas!

IMG_0948.JPG

IMG_0952.JPG

We merken dat de meeste Senegalezen precies een beetje de neiging hebben alle rommel te laten liggen waar het valt en de leveranciers van zand en dergelijke kappen hun lading hier dan ook maar gewoon op de baan... het rijvak wordt gewoon iets smaller en de auto's tuffen rakelings langs de bouwvakkers... maar signalisatie of zo hoeft niet... iedereen toetert luidruchtig vooraleer de zandberg al dan niet halvelings te ontwijken en 't is in orde.

De meeste vervoermiddelen halen vermoedelijk ook geen echte topsnelheden meer en hebben trouwens hun beste tijd gehad, ze zijn zo te zien meestal afkomstig uit Frankrijk én uit de vorige eeuw en over een blutske hier en daar wordt niet moeilijk gedaan... maar er zitten ook vrij nieuwe en zelfs redelijk futuristische exemplaren tussen. 

IMG_0953.JPG

IMG_0954.JPG

Even verder snappen we waar de - tot nu toe precies spoorloze - bevolking zich ophoudt: 't is markt!

We komen zelfs andere "witten" tegen!

De dreigende wolken zijn ondertussen weggetrokken en de zon komt er door en we besluiten zweterig een kijkje op de markt te nemen.

20170715_121537.jpg

IMG_0955.JPG

Ik heb binnen in de markt zelf geen foto's genomen... 't is wat delicaat en bovendien niet echt beleefd om mensen van te dichtbij te trekken, maar we kijken wel onze ogen uit. Een kluwen van kraampjes en mensen... meestal heel kleurrijk geklede dames die onder een groot afdak elk aan een kraampje - of op de grond - hun groente, fruit en andere waren aan de vrouw brengen... en aan de zijkant bevinden zich de viskramen en slagers... en hier en daar zitten ook al wel eens een paar vliegen op... een paar!

Ik neem me stilletjes voor om deze vakantie nooit - maar dan ook nooit ofte nimmer! - buiten het hotel vis of vlees te consumeren ... en Martine is van hetzelfde gedacht!

yell

20170715_121354 (2).jpg

Aan de achterzijde van de markt lopen we een stoffig pleintje op, wandelen langs een andere zandstraat weer naar de grote baan en komen onderweg hier en daar al eens een typisch tafereeltje tegen. 

Het is ondertussen half elf en flink heet... we besluiten niet terug naar het strand te gaan maar via de weg naar het hotel terug te keren. Het is een omwegje van een kleine kilometer maar dan komen we hier en daar misschien iets leukers tegen dan al die plastieke afval op het strand.

20170715_121622.jpg

Even verder ligt aan de ene kant een soort Senegalese Gamma... of Brico... voor bouwmaterialen en ijzerwaren moet je hier zijn en ze hebben van alles in de aanbieding: van zware ijzeren hekken en kruiwagens tot bezems en geiten... hoewel die laatsten misschien toevallig een rustig schaduwplekje vonden voor het etablissement en niet echt tot het assortiment behoren...

Aan de andere kant van de straat doen ze met de overschotjes van de metalen(?) iets creatiefs.

20170715_121720.jpg

Dit is echt een plezante zaak waar ze best mooie en originele spullen verkopen... alleen, hoe krijg je zo een enorm metalen beeld mee op het vliegtuig?

20170715_121914.jpg

20170715_121945.jpg

Die bruine gestileerde metalen baobab om aan de muur te hangen, die ziet Martine helemaal zitten... ik heb geen idee hoeveel het ding kost en weegt... maar met al onze bagage samengeteld kwamen we op nog geen 45 kilo en we gaan sowieso een hele hoop zeepjes en kleren hier laten... ik schat dat we ons dus voor minstens 50 kg aan cadeaus mogen aanschaffen... maar die boom past wel niet in de valies, zelfs niet in onze grote harde. 

We gaan er nog eens over nadenken... we hebben nog een zee van tijd om te beslissen waar, wanneer en waaraan we ons budget wensen te besteden.

En zo een kleurrijk "car rapide" camionetteke zie ik ook helemaal zitten! 

IMG_0956.JPG

We laten bar en pizzeria links liggen en wandelen rustig door en nemen een kijkje in een klerenwinkel waar ze de betere merken aanbieden(!)

cool

IMG_0958.JPG

Quadrijden, dat pleeg ik met graagte al wel eens te doen op congé, maar deze is niet te huur en zoals u weet (of misschien niet weet, maar dan weet u het nu) ben ik zwaar allergisch voor paarden en tracht sowieso altijd en overal ver uit de buurt van die beesten te blijven, maar hier in La Somone blijkt dat niet echt evident.   

IMG_0957.JPG

Een kapper heb ik de laatste tijd ook niet echt meer nodig...

IMG_0959.JPG

Veel gaan ze hier dus vandaag niet verdienen aan mijn passage en de meeste andere barakken langs de baan zijn trouwens nog dicht... behalve dan toevallig die ene zaak van de zus van Shortboy, onze gids van daarstraks op het strand!

De tamtam heeft zijn werk gedaan: iedereen van de familie is op de hoogte dat er vanochtend twee nieuwe witte toeristen naar het dorp zijn gekomen en we ontsnappen er niet aan... we moeten en zullen een bezoek brengen aan hun shop!

en de andere winkeltjes zij

Ik ontsnap weeral redelijk vlot aan die verplichting... "om foto's te trekken nietwaar!"... maar Martine wordt onder lichte druk gezet om zich alvast één of ander artisanaal kleinood aan te schaffen... of een slof smoor... of iets anders... als we maar iets kopen... want we zijn de eerste klanten van de dag "et ça porte bonheur!  

't Is dat we géén geld mee hebben... anders zaten we er nu nog te onderhandelen.

Eén ding moet je de Senegalezen wel nageven: 't zijn volhoudertjes! 

Even verder worden we alweer door een andere kerel meegetroond in één of ander winkelcomplex.

en de andere winkeltjes zij

Rond een wat rommelige binnenkoer baten een hele groep vrouwen een artisanaal dorpje uit... 't is te zeggen, ze hebben allemaal een winkeltje van vier vierkante meter en verkopen zowat allemaal hetzelfde.

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

Ondertussen zijn we al iets meer bedreven geworden in het zakendoen... of het ontwijken ervan: met de argumenten "nog maar net aangekomen", "geen CFA's (Senegalese munt) op zak" en "we komen later wel eens terug", geraken we al iets vlotter buiten dan daarnet.   

en de andere winkeltjes zij

We moeten er nadien even van bekomen op een bankje en beginnen dan aan de laatste rechte lijn naar het hotel. De Route Ngaparou-Somone loopt dood aan de laguna, eigenlijk vlak voor de deur van ons hotel, en in het laatste stuk liggen er verschillende restaurants en hotels... die stuk voor stuk momenteel leeg staan... sommigen definitief, peins ik en bij de anderen zijn ze druk bezig met opfrissingswerken.

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

Het is duidelijk: directe concurrentie hoeft de Royal Decameron Baobab hier niet te vrezen! En 't is een chance dat we "all-inclusive" zitten, want veel keuze om buitenshuis te gaan eten is er hier ook al niet.   

We nemen even verder nog een kijkje op de sportvelden van ons hotel, aan de overkant van de weg.

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

Sporten in meer dan 30 graden celsius lijkt me echter niet gezond en daarbij... ik kan niet tennissen!

Hoogste tijd dus om terug binnen te wandelen en een aperitiefje te nemen. We worden eerst wel vrij grondig gecontroleerd aan de ingang - zelfs mijn buikzakje moet open! - en dat vinden we eigenlijk best een geruststellende zaak.

Het land is voor meer dan 80 % islamitisch, we hebben bij ons ervaring met de mogelijke "uitwassen" van die gasten, maar hier leven ze  - tot nu toe - probleemloos samen met een minderheid van animisten en christenen.

Tja... er moet echter maar ene zot tussen zitten nietwaar!

We mogen echter weer binnen en stevenen met fikse tred recht op de dichtstbijzijnde bar af - die boven tegenover de receptie - en bestellen dorstig een gin-tonic en een wit wijntje.   

Op het strand onderaan de trappen tussen bar en lounge heerst er ondertussen plots een drukte van jewelste: er is blijkbaar een hele troep geland van één of ander bedrijf, allemaal enthousiastelingen die zo te zien vrolijk de verplichte speechen en spelletjes ondergaan.

en de andere winkeltjes zij

We vernemen dat het hotel tijdens de week niet echt vol zit, maar dat hadden we al willen merken.

Tijdens het weekend verandert de bezetting lichtjes, want dan wordt het overspoeld door de betere klasse uit Dakar, die hier één of meer dagen komen uitblazen.

Het heeft ook een vrij groot congrescentrum, aan de overkant van de weg naast de lagune en is bijgevolg heel populair bij firma's om seminaries, congressen, familie-weekends en teambuildings te organiseren.

Vandaag en morgen zitten er zo te zien minstens twee firma's: de mannen met de witte T-shirts horen bij "ONE" of zoiets en er lopen er ook nog een paar honderd rond met oranjegele polo's van BHS.

De Banque d'Habitation de Senegal houdt hier tot zondagavond zijn jaarlijkse "retraite"... een jaarlijks uitje voor personeel en hun ganse familie en dat zullen we geweten hebben.

Ons rustige zwembad wordt vandaag overspoeld door families met kindertjes en de rest van de middag liggen we wat verbluft vanonder de parasol te kijken naar dat gejoel.

En als toemaatje zijn ze ook bezig met beton gieten op de werf vlak naast de deur... daar wordt op een paar meter van de scheidingsmuur een vrij hoog gebouw opgetrokken. 't zal schoon zijn als 't af is... maar 't is nog bijlange niet af... ze gaan wel een prachtig uitzicht hebben op "ons zwembad".

Op gebied van stedenbouw mag hier precies al even veel als bij ons?

undecided  

en de andere winkeltjes zij

en de andere winkeltjes zij

Nu ja, die bouwvakkers met zicht op het zwembad storen me niet en al de anderen in en rond het zwembad amuseren zich kostelijk... en wij eigenlijk ook.  

We gaan lunchen in ons restaurantje onderin en BHS wordt blijkbaar tegen 13.00u verwacht in het grote restaurant en ze nemen - met al die klein mannen erbij - nadien duidelijk een lange siesta in hun kamer.

De lucht is wat omsluierd, maar het blijft wennen aan de hitte en wij luieren de rest van de middag vrij rustig onder de parasol tot de hele bende weer opduikt en wij versassen naar de toog.

Tegen 4 uur geraken we in die poolbar aan de praat met een paar andere Vlamingen, waaronder Arthur... zeer joviale kerel, ex-para, Afrika-kenner en levensgenieter.

Hij komt hier al bijna tien jaar lang zowat elk jaar op vakantie, is hier dus zeer tevreden over accommodatie en service, kent zowat iedereen en bezweert ons dat we beter af zijn om via zijn contacten excursies te boeken. We krijgen dan sowieso meer voor minder geld en aangezien Elisa en Michiel - een ander Vlaams koppeltje (maar wel veel jonger dan wij) - ook interesse hebben, besluiten we prompt om met zijn vieren samen een uitstap te boeken.... bij Bob, plaatselijke gids en goeie vriend van Arthur. 

Een kwartiertje later is alles telefonisch geregeld: maandagochtend gaan we met zijn vieren op stap... naar een pittoreske markt en een "echt" dorpje in de brousse (waar we spullen kunnen doneren) en nadien naar een andere - tijdelijke - nederzetting van de Peul, een nomadenstam, en we passeren onderweg nog aan een heel dikke baobab en gaan ergens in een typisch restaurantje eten (géén vlees of vis, denk ik bij mezelf!) en dat allemaal in een 4x4 met airco... voor 50€ per persoon, alles inbegrepen... er wordt alleen nog een kleine bijdrage verwacht om onderweg rijst en snoep te kopen voor de dorpsbewoners.

Tegen dat we aan onze 4e aperitief beginnen, is alles geregeld. Maandag om 8.00u moeten we aan de poort staan... en Arthur heeft Bob verwittigd dat het in orde moet zijn! Wij, wij zijn er gerust in.

smile 

De rest van de middag en avond maken we beter kennis met onze nieuwe kennissen en babbelen zo honderduit dat ik vergeet van een fotootje te nemen.

Die kans krijgen we nog wel... Arthur vertrekt volgende dinsdag al naar huis, maar de anderen - David en Vanessa en Elisa en Michiel - blijven nog wel even.

We zijn uiteindelijk al twee volle dagen hier, hebben nog geen spat regen gehad en als we gaan slapen besluiten we dat het natte seizoen precies toch wel best mee valt.

        

 

 

   

12:55 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (2) | Tags: en de andere winkeltjes zij |  Facebook |

01-08-17

Senegal dag 2: (kleine) vergadering, (beetje) verkenning en (veel) verfrissing!

Het is een goed en groot bed, mijn hoofdkussen kan er ook mee door en het achtergrondgeluid van de branding buiten was rustgevend.

We hebben dus goed geslapen, maar om 6 uur - plaatselijke tijd - ben ik wakker. Bij ons is 't dan al 8 uur en gezien we er vrij vroeg in lagen, lijkt me dat niet echt abnormaal... 'k heb mijn uren gehad, dus 'k ben wakker!

Het is wel nog wat duister buiten en naast mij in bed is er nog niet veel beweging... mijn madam slaapt lekker uit.... nu ja, als je "blijven liggen tot na zessen" kan bestempelen als uitslapen.

Ik kijk wat TV en merk dat er 's ochtends al even veel - of even weinig - op is als 's avonds. 

Zodra het licht wordt buiten neem ik een douche, hijs me in een short en probeer voorzichtig de terrasdeur open te wrikken. Die klemt namelijk wat en helemaal geruisloos kregen we het ding dus niet dicht gisteren, hebben we ondervonden... open doen gaat iets beter... na een flinke trap onderaan tegen de kant van het slot schiet ze plots open.

Binnen zoemde de airco een ganse nacht lang en hield de kamer op 18°, buiten op mijn terras slaat de vochtige warmte me nu direct om de oren...'t loopt nog maar tegen zevenen, maar ik schat dat het een graad of tien warmer is dan binnen en het zweet loopt al van mijn rug voor ik goed en wel op het strand sta.

Dat strand ligt er op dit matinaal moment heel rustig bij...

20170714_085724.jpg

Het enige leven dat ik kan bespeuren is dat van een "security guard", die onder een parasol op een stoeltje de wacht houdt.

Veel beweging zit daar trouwens ook niet in, in die bewaker, want vermoedelijk heeft die mens daar de halve of hele nacht gezeten... als ik van het terras af kom en naar het water loop, kijkt hij heel even in mijn richting maar besluit vermoedelijk - en geheel terecht - dat ik geen imminent gevaar beteken voor het hotel en zijn ingezetenen en hij tuurt weer roerloos naar de einder.

Ik besluit maar geen foto's te trekken van die bewaker of van zijn collega's... wie weet hebben ze het graag en 'k wil liever geen ambras met die mannen vanaf het eerste moment.

Martine is door mijn gestommel met die deur blijkbaar toch ook wakker geworden en om half acht zijn we klaar en trekken we de voordeur van onze "strandhut" nr 19-32 achter ons dicht (die klemt niet!), wandelen een kleine halve kilometer doorheen het park en langs de kinderclub, de balie van de animatie, de grote trap naar de lounge en het terras met podium en het grote zwembad tot aan het hoofdrestaurant en zitten al een eind voor acht uur aan het ontbijt!

20170714_095749.jpg

20170714_095804.jpg

Een héél uitgebreid ontbijt!

Waarschijnlijk zullen er wel weeral ergens commentaren op Zoover en Tripadvisor en zo te vinden zijn van lieden die vinden dat het eten hier niet lekker is of te weinig gevarieerd of te warm of te koud of te veel of te weinig... maar wij vragen ons dan af wat dat soort "zageventen" thuis op zijn bord krijgt.

Gisterenavond was er bij het diner zeer uitgebreide keuze tussen vanalles: vermoedelijk worden er alle dagen vis, vlees, pizza en pasta's "a la minute" klaargemaakt en gisteren serveerden ze aan één "specialiteitentoog" nog versgerolde en gefriteerde nems ook en nog iets anders oosters, dat ik niet geproefd heb en daardoor vergeten ben wat het juist was.

Vanmorgen neem ik (nog) geen foto's van het buffet... daar hebben we nu geen tijd voor want we hebben een klein hongertje en er is véél te veel om te smikkelen: je hebt keuze tussen een paar soorten charcuterie en kaas en allerhande modellen van cornflakes en wel zeven soorten yoghourts maken in pottekes en warme bakken met gebakken aardappelen, "gescrambelde" eieren, warme tomaten, "éminence" van kip, merguezworstjes, bonen in tomatensaus, iets bruinachtig van onbestemde afkomst... een soort humus peins ik... en warme erwten en wortelen(!) en aan de koude toog vier soorten gemengde slaatjes + losse tomaten- en komkommerschijfjes en sla en geraspte wortels en sausjes en zo, ook een heel assortiment fruit, al dan niet voorgesneden en er worden aan de pasta en pizzatoog van gisteren nu verse wafels en pannenkoeken en gewonnen brood gebakken en je kan kiezen welk soort ei of omelet ze voor jou maken, er staan manden met koffiekoeken en croissantjes en kommen met honing en confituur (mango blijkt héél lekker) zeker 4 soorten stok- of gewoon brood en een assortiment kleine broodjes en drie soorten fruitsap (uit een karton, dat wel!)... maar je moet al een moeilijke eter of complete zeur zijn om je gading niet te vinden.

Ik ga vermoedelijk maar één probleem hebben: mijn lijn! 

Mijn dokter heeft me al heel dikwijls gezegd dat ik te dik ben en dus dringend op mijn eten moet letten... dat doen we dus de laatste maanden en nu ook: ik let heel goed op alles wat ik eet... elk rijkelijk gevuld bord wordt door ondergetekende nauwgezet in het oog gehouden!

innocent

Maar 'k ga het allemaal niet opsommen, kwestie van me niet te veel te compromiteren, want ik ben niet helemaal zeker dat mijn huisdokter deze blog niet kent of volgt!

wink   

Om kwart na acht zijn we voldaan. Het was dan ook rustig, nergens file aan het buffet, want we zaten zowat alleen in het restaurant. De meeste klantjes slapen blijkbaar nog... die hebben misschien géén last meer van jetlag!?

Op het terras is een nijvere poetskerel aan het borstelen tussen de tafels en zetels en op een gegeven moment denk ik al dat de rommel hier blijkbaar niet graag wordt opgeruimd: 't is precies of hij jacht maakt op iets dat op de grond ligt en niet direct in zijn bakje wil geveegd worden.... en er staat bijna geen wind!

Nu ben ik niet nieuwsgierig, maar 'k ben graag van alles op de hoogte... dus ga ik even poolshoogte nemen. Trots laat de man zijn vangst zien: een grote krab!

Ik loer verbluft naar het toch wel forse beest en hij legt uit dat het hier 's avonds en 's nachts vol krabben zit... er wonen er duizenden in holletjes op het strand én in de tuinen en tussendoor zit er al eens een dapper en avontuurlijk aangelegd exemplaar tussen dat zich tot aan - of zelfs in! - het zwembad waagt.

20170714_100825.jpg

Ik neem me voor telkens vooraf goed de bodem af te speuren als ik hier kom zwemmen.   

IMG_0932.JPG

   

Het weer is wat overtrokken... maar warm... drukkend warm!

IMG_0931.JPG

We hebben nog meer dan een uur de tijd voor onze samenkomst met Moussa van Thomas Cook, dus besluiten we op verkenning te gaan naar "de andere kant", naast en achter het restaurant. Daar loopt het strand uit op een mooi soort schiereilandje in de monding van La Somone, de rivier die hier een lagune vormt en 300 meter verder uitmondt in zee.

Het strand voor het hotel wordt beschermd door rotsen en dat is blijkbaar nodig: door de stroming wordt het zand weggevreten en zonder die golfbrekers zou er op termijn niet veel strand meer overblijven.   

20170714_095852.jpg

20170714_102818.jpg

20170714_102420.jpg

20170714_102428.jpg

Dat strand naast de monding heeft duidelijk minder of geen last van erosie en ligt er om 08.30u bijzonder rustig bij. Er lopen maar een paar verkopers/gidsen/schippers rond, maar er liggen wel tientallen bootjes klaar, waarmee je de lagune kan bezoeken.

Blijkbaar verwachten de inboorlingen zo vroeg op de ochtend nog geen toeristen: we worden maar één keer lastiggevallen door een kerel die ons prompt een boottocht wil aansmeren.   

Wij houden de boot af!

laughing

20170714_102907.jpg

Op een half uurtje zijn we rond en terwijl er nu plots meer en meer "handelaars" toekomen (die mannen hebben een zesde zintuig, peins ik), besluiten we om ons terug te plooien op het hoteldomein (daar mogen die verkopers niet op), eens een toertje te maken langs het strand voor de huisjes en helemaal tot aan het andere uiteinde van het domein te wandelen.. tegen dan zal 't juist tijd zijn om naar onze Moussa te trekken.   

Ons strand is ongeveer 500 meter lang en wordt bewaakt... en vooral gekuist! Het verschil is duidelijk!

We passeren onze kamer en het "stille" zwembad met bbq-restaurantje onderin en wandelen even een stukje het publieke strand op in de richting van het dorp.

20170714_110353.jpg

Zodra je uit het privédomein bent, passeer je een aantal verlaten en verkommerde hotels en barretjes... het was hier ooit vermoedelijk gezellig en leuk, maar buiten ons Royal Baobab hotel is alles hier precies verlaten... en vooral rommelig en vuil.

20170714_110412.jpg

20170714_110526.jpg

20170714_110513.jpg

't is zonde... want sommige locaties zien er best stemmig uit... we hebben geen idee waarom alles hier leeg staat, maar 't is onze eerste ochtend, dat komen we later nog wel te weten.

Na een halve kilometer ongeveer besluiten we terug te wandelen... 

20170714_110402.jpg

Tegen half tien komt de zon er door en wordt het (nog) iets warmer... ik puf dan ook al uitgebreid als we een kwartier later boven aan de trappen geraken voor onze afspraak... op de koop toe gaat de bar in de lounge pas open om 10.00u.

20170714_113452.jpg

Onze "meeting" met Moussa, een stevige en heel vriendelijke kerel met een brede glimlach, verloopt vlotjes. Hij legt een aantal dingen uit over het hotel, sommige financiële "details" hebben we gisteren al aan de lijve ondervonden, maar we vernemen toch een aantal nuttige tips en krijgen een lijstje met overzicht van mogelijke uitstappen.

Bij hem kunnen we wel met kredietkaart betalen en hij komt bijna alle dagen langs op ongeveer hetzelfde tijdstip, dus we mogen rustig onder mekaar bespreken welke excursies we willen boeken en dan één dezer langskomen om alles te regelen.

We melden dat we spullen mee hebben "om weg te geven" en hij vind dat fantastisch en legt uit dat er speciale "solidair" excursies worden georganiseerd, waarbij de toeristen de mogelijkheid krijgen in een typisch dorp ontvangen te worden en daar dan een aantal spullen kunnen doneren als bedanking voor de gastvrijheid.

Als ik zeg dat we ook zeker 100 stylo's mee hebben, vraagt hij wel of hij er zelf een paar mag hebben, om hier en daar iemand plezier mee te doen. Ik beloof dat ik er zeker voor zal zorgen.                      

Die mens is dus volgens mij véél te braaf, maar dat leg ik later nog uit!

Om half elf zijn we helemaal "op stroom"!

We zeggen dag tegen Moussa en bedanken hem hartelijk voor de info.

Ondertussen zijn er beneden aan de animatiebalie drukke voorbereidingen bezig voor de feestelijkheden van vandaag. 't Is vandaag "quatorze juillet", Senegal was een Franse kolonie en het zit hier vol Fransen... dus dat moet en zal uitbundig gevierd worden!

20170714_121458.jpg

20170714_121517.jpg

Het ziet er allemaal heel kleurrijk en leuk uit, maar we denken niet dat de Fransen ons gaan missen... en wandelen toch liever terug door de tuin - of het park - naar de kamer, pikken de strandtas op met de handdoeken en ander gerief en installeren ons aan het kalme zwembad.

20170714_121631.jpg

Volgens het huisreglement is het zwembad naast het restaurant de plaats waar de "activiteiten" plaats vinden: aquagym, waterpolo en andere wedstrijdjes en aperitiefspelletjes rond het zwembad en luide muziek... kortom, daar moet je zijn voor de ambiance... aan de andere - onze - kant ligt het kalme zwembad, daar heerst een verbod op spelletjes, luide muziek, duiken en dies meer en is het de bedoeling dat je in alle rust kan zonnen en zwemmen.

't is niet dat we niet houden van ambiance, maar zeker de eerste dagen wensen we het rustig aan te doen... en bovendien ligt het veel dichter bij de kamer... en vlak naast een stemmige poolbar!

undecided

20170714_131143.jpg

20170714_131114.jpg

De rest van de ochtend genieten we van de zon en doen een zwemmeke en drinken een gin-tonic als apero... en daarna nog eentje... en gaan dan eten onderin... waar het schitterend zitten is en ze weliswaar een beperkt buffet aanbieden, maar heel lekkere BBQ serveren!

20170714_150007.jpg

De jonge chef-kok heeft op de juiste momenten wel iets meer oog voor het passerende moois achter hem dan voor zijn friteuse, maar dat belet hem niet een heel mooie en smakelijke lunch uit zijn korte mouwen te schudden!  

20170714_145222.jpg

20170714_145243.jpg

Als de ober merkt dat ik een foto neem, wil hij absoluut een kiekje nemen waar we allebei op staan.

Een vriendelijke jongen en bovendien heel gedienstig... die is alvast goed op weg om regelmatig een fooi toegestopt te krijgen, denken wij bij onszelf... de service is perfect... ook zonder fooi en de wijn is lekker, het koude buffet ook en de geroosterde vis delicieus!  

Vandaag staat er haai op het menu. Haai!

Heerlijk van smaak, perfect geroosterd en met een pikant sausje en wat rijst erbij... als hoofdgerecht... meer moet dat niet zijn!

20170714_150416.jpg

Martine is echter wat wantrouwig als het vis betreft: na eerdere faliekante avonturen in Lissabon (waar ze ooit doodziek werd van bedorven vis... in een notabene heel chique restaurant, warm aanbevolen door Trotter) tracht ze vis en schaaldieren te vermijden als we "in den vreemde" zijn. Mijn eigen vis - traditioneel op maandag op de Zaventemse markt gekocht - lust ze gelukkig wel! 

Nu vermoed ik wel dat de vis hier verser is dan die van dat kraam in Zaventem, maar zij opteert vandaag liever voor een bizarre combinatie: een koolslaatje met ham en pizza en spruitjes... je waant je bijna in strip van Guust Flater, maar 't smaakt... zegt ze... en meer moet dat ook niet zijn, nietwaar!     

20170714_145842.jpg

20170714_151913.jpg

Tegen beter weten in wil Martine een fotootje van mij trekken ook... ik bezweer haar dat ze met tegenlicht gaat zitten, maar 't is vooral de achtergrond die ze wil vereeuwigen: we zitten niet alle dagen op een dergelijke mooie locatie te lunchen... hoewel... we besluiten om hier onze vaste stek te maken voor 's middags.

De rest van de namiddag brengen we door in complete rust... nu ja, we puffen ons vanonder een parasol doorheen de krant van gisteren en doen op tijd een plons in het zwembad, drinken regelmatig iets aan de bar, want je moet bij dergelijke tropische temperaturen goed opletten dat je niet uitdroogt(!) en maken alvast beter kennis met de barjongens... ook heel vriendelijke en pientere kerels die al na een halve dag door hebben wanneer ik meer goesting heb in een pintje of in een gin-tonic en vrij snel beseffen dat Martine geen ijs in haar witte wijn wenst en na de noen de voorkeur geeft aan rode. 

Die rest van de dag en avond valt er niks speciaals te melden: luieren, lezen, genieten, zweten, zonnen en zwemmen tot een uur of zes... een eerste (en tweede) apero aan de poolbar tot hij dicht gaat om zeven, naar de kamer douchen en omkleden, dan door de tuin naar bar aan de lounge voor een verse gin-tonic en tegen half negen aan tafel... 

20170714_221800.jpg

't is vandaag "seefood" thema: ik neem een paar oesters en garnaaltjes en de voorzie mij in de benodigdheden om zelfhespenrolletjes met asperges te rollen... en een half eitje als garnituur... allemaal als hapje vooraf... de rest van het diner staat niet meer op de foto.

innocent

Maar één ding is zeker... manmanman... we zijn nog maar net toegekomen, maar als we zo voort doen gaan we zwaar verdikt zijn tegen dat we hier vertrekken!

    

  

19:17 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

30-07-17

Senegal dag 1: vertrek (hier) en aankomst (daar) en een beetje van tussenin :-)

Misschien doet u - toevallige passant/lezer of vaste volger - het niet... maar voor diegenen die het zich wel mochten afvragen: ik vertel steeds mijn verhaal over onze reizen naar al dan niet uitheemse oorden in "uitgesteld relaas" en post ter plaatse absoluut géén bijdragen op mijn Facebook of op deze blog... en dat alles heeft enkel en alleen te maken met het zeer volwassen kostenplaatje dat daar anders aan vast hangt.

Blijkbaar hebben mijn vroegere (Belgacom/Proximus) collega's, toen ik op pensioen ging, en dus helemaal zelf mijn telefoon- en internetrekening diende te bekostigen, mij een vrij onnozel soort abonnement aangesmeerd én dito smartfoon. Telkens ik in pakweg Afrika of ergens anders ver weg durf het verdomde ding te gebruiken om te surfen of zelfs maar even te bellen of sms'en, heb ik prijs.

Ik ontvang prompt - al na een paar minuten - boodschappen vanwege mijn teerbeminde oud-collega's om me veiligheidshalve te melden dat ondergetekende "dear Proximus customer" zijn monthly limit for surfing abroad heeft reached, dat mijn internet connection therefore be cut off en dat het zaakje me alvast de ronde som gaat kosten van 50€ (met Pasen in Zuid-Afrika na een kwartier) of 60€: nu onlangs in Senegal na 5 minuten, waarbij ik zelfs nog geen megabitje had gesurft... enkel de boel even aangezet, zie uitleg hieronder!

Ik heb ter plaatse in ons hotel mijn meer jeugdige medereizigers uitgebreid mijn smartfoon laten nakijken, maar aan de instellingen scheelt volgens hen niks, die stonden allemaal juist! Ik zou normaal geen verbinding kunnen maken met betalende mobiele hotspots of 3 of 4 G toestanden. In principe stond het ding op "uitsluitend wifi gebruiken", indien voorhanden natuurlijk.

We hadden - enkel in de buurt van de receptie - gratis wifi, maar daar zaten we vlakbij, bij die receptie, dus normaal zou het moeten gelukt zijn op dat internet te geraken zonder stoemelings mogelijke bijhorende exorbitante rekeningen op te bouwen... maar nee hoor, 't was weeral van dat: ik kreeg sowieso na een paar minuten twee berichten vlak na mekaar om mij te verwittigen dat de kosten hoog opliepen. Ik heb het ding dus gauw weer op vliegtuigstand geschakeld en zo laten staan tot we thuis waren!

Vandaar dus mijn twee weken lange afwezigheid alhier en de noodzaak pas na terugkeer verslag te geven van onze buitengaatse avonturen!

Proximus is echter wel zo vriendelijk(!) een mens te verwittigen dat hij over de schreef aan het gaan is. Waarvoor dank... denk ik toch.

In hun boodschap staat op het einde ook vermeld dat je voor more information kan call free naar 0032 475 15 6030... dat hebben we thuis - een weekje nadien dus - gedaan, maar op dat nummer krijg ik tot mijn stomme verbazing enkel een bandje te horen dat je de keuze laat om in te haken (!?) of een ander nummer te ontvangen waar je wel kan naar bellen... raar en niet echt handig volgens mij... en als je daar dan vervolgens naar belt - 0800 22 800 - krijg je, na enkele tientallen voorkeuzes te hebben gemaakt, een vriendelijke kerel aan de lijn, die je probleem braaf aanhoort en je vervolgens vlakaf zegt dat hij niet kan nakijken wat er precies scheelt, dat je best dient te wachten tot je de volgende factuur krijgt en die dan desgevallend kan contesteren en dat je ook beter eens met je toestel naar de shop gaat om die instellingen te laten nakijken.

Nu moet u - toevallige surfer of aandachtige lezer - weten dat ik dus onlangs, een paar weken voor we vertrokken, naar hun shop in Vilvoorde ben gewéést, om mijn abonnement te laten checken, omdat mijn internetverbinding thuis ook al niet echt stabiel was... en dat de jongeling van dienst daar toen heeft gemeld dat ze ter plaatse niks konden doen aan mijn "probleem", maar dat ik best eens contact kon opnemen met de klantendienst op - hou u vast, 't is godgeklaagd! - het nummer 0800 22 800!

EN NU GIJ!

ZUCHT! Zo blijven we dus bezig... 't is weliswaar een bedrijf dat zich onledig houdt met communicatie, maar dat wil daarom nog niet zeggen dat ze je eeuwig en zes dagen dienen heen en weer te laten bellen en bollen om die communicatie tot een goed einde te brengen!

Het heeft één voordeel: zowat half het centrum van Vilvoorde ligt open... door werken of door het verkeers- en parkeervrij maken van straten, vermoedelijk om de steeds schaarser wordende klantjes van de steeds schaarser wordende winkeliers te pesten, denk ik persoonlijk... ze hebben daar U-place echt niet nodig om de middenstand naar de kloten te laten gaan, er staan in de Leuvensestraat en omgeving meer uitstalramen leeg, dan dat er nog winkels open zijn.

Maar zoals gezegd, het heeft een voordeel: ik ga tegenwoordig zoveel mogelijk met de fiets naar mijn geboortestad... da's 8 km op en 8 km terug... met een paar hellinkjes onderweg in Diegem-Lo en zo... 't is dus goed voor de lijn en conditie, maar je moet duidelijk wel beschikken over een rustig karakter, een zekere graad van volharding én een zeer optimistische ingesteldheid, als je bij die mannen van Proximus een probleempje wil opgelost krijgen.

Soms zou een mens nog met weemoed beginnen terugdenken aan mijn beginjaren... in de tijd van de RTT... dan liep alles ook niet echt vlotjes... maar je wist tenminste vooraf dat het traag en moeizaam zou gaan... 't waren de mannen van den telefoon, die kenden hun job wel maar er was geen concurrentie en er liep voor relatief weinig werk heel veel personeel rond... en allemaal vast benoemd!

In sommige streken van bijvoorbeeld Oost-Vlaanderen werkte er in iedere familie wel iemand voor de RTT, de PTT of een andere parastataal, met dank aan de ministers uit diezelfde regio die hun dankbare kiesvee massaal aan een vaste job hielpen. RTT was volgens de anderen (vermoedelijk gewoon jaloerse lieden die geen ambtenarenjobke konden versieren) synoniem voor "Rap Tegen den Toog" of die TT stond gewoon voor Tentje zetten en Tukje doen... dat hoorde zo!

wink

Nu is de boel gedigitaliseerd en gaat alles oneindig veel "rapper"... 't is een soort vooruitgang: je wordt nu dankzij het glasvezelnetwerk tegen de snelheid van het licht van de ene naar de andere contractuele(!) pipo gestuurd... als je er al geraakt, na alle voorkeuzes: voor Nederlands, druk 1... voor internet, druk 2... voor een vraag over uw factuur, druk 3... voor problemen met uw verbinding, druk 7... wenst u een medewerker aan de lijn te krijgen, druk 9... voor "uw kas op te vreten", druk elvendertig

Ondertussen hebben ze verleden vrijdag - nu ik ze toch aan de lijn had - er toch al van geprofiteerd telefonisch mijn abonnement aan te passen: ik mag nu ongelimiteerd downloaden (mijn netflix-films gaan tot het einde van de maand scherp zijn!) Dat kon dan weeral wel direct en heel vlotjes worden veranderd!

Het gaat me maandelijks wel iets meer kosten, maar hoeveel, dát kon die brave contractuele mens aan de andere kant van mijn - nu duurdere - lijn wel niet zeggen... want ik krijg korting als oud-personeelslid van de boite! Hoeveel korting, dat is dan weer niet duidelijk... dat gaan we pas weten na ontvangst van onze volgende factuur... die we dan waarschijnlijk eerst en vooral zullen moeten contesteren, wegens die 60€ van Senegal! 

cry

Oeps, we wijken af... op deze manier gaat het een lang reisverhaal worden... trouwens, ooit gaat het allemaal in orde komen... ik voel het aan mijn water... of aan mijn gin-tonic... maar daarover later meer... over gin tonic!

 

Nu eerst het vertrek van de reis, op die zonnige zomerochtend van 13 juli!

De vlucht is volgens onze reisdocumenten voorzien voor 11u, dus om iets voor achten staan we zwaar geladen aan de bushalte achter de hoek te wachten op een exemplaar dat richting Zaventem-luchthaven bolt... drie haltes verder.

Zwaar geladen dus, want we mogen veel bagage meenemen... héél veel... bijzonder veel!

Het stond al op de voucher vermeld, maar ik dacht dat het een drukfout was en ben het dus speciaal lijfelijk gaan navragen in het Zaventemse reisbureau van Neckermann. Ja hoor, we mogen elk twee valiezen meezeulen van telkens 23 kg + handbagage! Elk twee stuks!

Dat is in totaal 92 kilogram... tweeënnegentig! Zegge en schrijven 46 kilogram per kop. Ik wil me niet uitspreken over de kleerkast van mijn lieftallige eega, maar ik denk gewoon niet dat ik 46 kg aan zomerkleren heb... als ik er de winterfrak en mijn motorpakken bij tel, dan kom ik er misschien... maar het is in Senegal gemiddeld tussen 25 en 35 graden in de zomer... en anders trouwens ook niet veel minder.

Eén jeans, een paar shorts en afritsbare broeken, een stapeltje zomerhemdjes en T-shirts en nog wat min of meer hopelijk nuttige spullen... meer neem ikzelf niet mee... denk ik toch, want Martine heeft mijn valies gemaakt. De zwaarste stukken zitten dan nog in mijn handbagage: de "grote" camera met tas en een paar dikke leesboeken uit de bib.

We kunnen dus wel een paar kilootjes aan spullen mee nemen om ginder "kado" te doen. Al mijn vroegere "Belgacom" T-shirts gaan we bijvoorbeeld uitdelen. Op dat moment weet ik nog niet welke telefoonperikelen ik ginder en nadien ga hebben, maar er we zijn van alles vanaf geraakt en er lopen sinds onze doortocht aldaar een heleboel kerels rond in La Somone die vrolijk publiciteit maken voor allerhande vroegere diensten en projecten van Belgacom... in het zwart en/of alle kleurtinten van blauw en vooral in maat XXL! 

cool     

Ik heb ook een heel pak kleine zeepjes mee! In Kampenhout verleden winter verzameld in functie van mijn laatste theaterproductie "Oscar" bij de Anjelier en ook nog een honderdtal stylo's en zo... volgens Afrikakenners hebben ze ginderachter nood aan dat soort gerief. We hebben dus drie valiezen mee... eigenlijk nog eentje te weinig, maar meer kregen we echt niet vol!      

Om iets na achten staan we op de luchthaven, checken in tussen een hele boel zwarte medemensen die duidelijk allemaal tot de laatste gram profiteren van de maximaal toegelaten tonnagebovengrens. Het is gewoon niet te geloven wat er van hier uit via een gewone lijnvlucht allemaal verscheept wordt naar Zwart Afrika.

We staan er wat verbouwereerd op te kijken maar de rij schuift eigenlijk redelijk goed op en na een half uurtje is 't aan ons, we geraken onze valiezen vlot kwijt en krijgen onze instapkaart en staan dan even later nog iets meer verbouwereerd te loeren naar die kaartjes: Martine zit op 31A en ik op 42G. Dat is zelfs niet in hetzelfde "compartiment", zij zit links aan een venstertje en ik in het volgende gedeelte achteraan rechts in het middenstuk. We checken onze andere papiertjes en na grondige lezing valt mijn euro: ik heb verdorie vooraf verzuimd om een "seatreservatie" in te leiden tijdens de online check-in! Het staat nochtans op pag 17 (coupon 12 van 23) van de reisdocumenten.

We hebben géén online check-in gedaan... en dat blijkt tegenwoordig de enige manier om vooraf te zorgen dat je zeker samen zit.  

'k ben daar faliekant tegen... tegen dat online gedoe! Omdat ik vermoed dat we zo het werk van de hostessen gaan afpakken en die meiskes op termijn overbodig gaan worden... en hun opzeg gaan krijgen.... want volgens mij zijn die niet vast benoemd! 

We zitten echter nu wel met de gebakken peren... en dan nog zeker twaalf meter van mekaar ook en met een vliegtuigkeukentje tussen!

Nu ja, het zal wat eenzaam worden, 6 uur lang daarboven en ik maak me vooral zorgen welke onverlaat straks misschien Martine haar overschot gaat kunnen opeten... als ze iets niet lust... tommetoch!

En je zal zien dat ze mij vlak naast een vriendelijke dame gaan zetten... eentje met een kamerbrede glimlach en een nog veel uitgebreidere onderkant... aan de volumes in de rij daarnet te zien is de kans op zulke buur groter dan dat het een hele smalle gaat zijn.

't is met een verzwaard gemoed dat we door het venster naar het vliegtuig van SN zitten te kijken.

20170713_095724.jpg

Normaal gaan we ter plaatse ontbijten of minstens iets drinken in afwachting van het boarden, maar we hebben deze keer broodjes mee met overschotjes uit de frigo en de eetlust is trouwens niet helemaal wat het zijn moet!

We blijven dus braaf wachten, lezen de krant en geraken tussendoor probleemloos door alle controles, met broodjes en al en niemand vraagt tot nu toe naar mijn gele vaccinatiekaart!

Die was verlopen, maar is sinds verleden jaar plots goed voor altijd... een chance dat een mens dat ding op de vroegere vervaldatum niet direct heeft weggesmeten!

We zijn dus blij, opgeruimd en ingeënt en maken er het beste van: de reis is nu begonnen en dat is sowieso plezant.... straks zien we wel waar en hoe we terecht komen.

En ik stuur een fotootje naar FB... nu het nog kan!

20170713_100359.jpg

Om half elf begint het boarden, we passeren de hostess aan de deur, die checkt onze kaartjes, vraagt of we een koppel zijn en als we dat beamen, beloofd ze ons dat ze zal zien of we niet kunnen wisselen... wij bedanken haar alvast hartelijk, Martine kruipt ergens op rij 31 tegen een raampje en ik schuifel dus helemaal door naar achteren en vind mijn seat 42G nog leeg, bestudeer prompt het audiovisueel gedoe in de zetel voor mij, zie dat het goed is en klaar zelfs nog meer op als blijkt dat er naast mij een zwarte jongedame neerstrijkt van heel modeste afmetingen.

20170713_105431.jpg

De vlucht zit bomvol... en het plaatsjes zoeken en zitten verloopt niet echt naar wens. We zijn duidelijk niet de enigen die geen online zitje kozen en al die soortgenoten zitten dus ook familiaal verspreid. Er staat bijgevolg een massa volk te dremmelen en rond te kijken, maar ik stouw mijn koffertje boven mijn hoofd, installeer me en kijk rustig met ingetogen leedvermaak naar de min of meer gecontroleerde chaos.

Na een paar minuten komt één van de airhostessen checken hoe het zit, ik beaam dat ik goed zit, maar ze bevestigt dat we een plaatsje naast mekaar gaan krijgen: Martine is ondertussen haar zit al kwijtgeraakt om een familie samen te kunnen zetten... er dienen nog wat andere wissels te gebeuren maar 't komt in orde... zegt de hostess.

Tussen al dat geschuif en gefoefel met valiezen komen er nu nog twee andere hostessen rond die navraag doen naar een paar mensen met een onuitsprekelijke naam. Het klinkt Afrikaans maar geen van de aanwezigen geeft thuis... er zitten er nochtans veel tussen die aan een Afrikaans profiel beantwoorden, maar de twee gezochten blijken onvindbaar.

Ik zie in de verte mijn madam verwachtingsvol staan kijken... iedereen geraakt uiteindelijk min of meer aan een stoel, maar zij blijft staan.

Plots dien ik ook te verhuizen want ze hebben een andere gegadigde gevonden voor de 42G. Het vliegtuig zit wel vol, maar zelfs als je iederéén zou verhuizen moet er normaal toch nog plaats genoeg zijn... dat is echter niet het geval.

Hoe de hostessen ook hun best doen, ze slagen er niet in voor ons twee zetels naast mekaar te versieren. De bijzonder ijverige en héél vriendelijke dame die onze zaak al een tijdje behartigt, legt me uit dat er twee passagiers niet zijn opgedaagd en dat er trouwens nog een incidentje was, zodat er normaal zitjes over zijn, maar de enige plek waar ze ons kan samen zetten is op één van de achterste rijen, voorbehouden voor de bemanning.

Ze gaat bij haar collega's polsen of die bezwaar hebben, dat blijkt niet het geval, dus even later zitten we op zitjes "CREW" te blinken... naast mekaar!

20170713_113051.jpg

Als we vertrekken hebben we iets meer dan een half uur vertraging... dat valt best mee en 't is zeker onze fout niet: we hebben ondertussen al een hele babbel gedaan met de behulpzame hostess, vertellen dat we van Zaventem zelf zijn en dat mijn madam nog ooit bij Sabena heeft gewerkt en ik er ook lang geleden examens deed en we krijgen iets meer zicht op de situatie!

Ze hebben wat probleempjes gehad vóór de start van het boarden met een onwillige uitgewezen zwarte medemens die niet echt wenste rustig te blijven, de begeleiders hebben hem dan maar discreet van boord gehaald en hij zal later met een andere vlucht vertrekken en nadien hebben ze de bagage van twee niet opgedaagde passagiers moeten zoeken en uit het ruim halen... tja... kan gebeuren.

Ik denk dan (met mijn slecht karakter) dat het misschien weer twee onnozele rode of groene politiekers waren, die wilden protesteren tegen de gedwongen repatriëring en verzaakten aan hun vlucht toen het onderwerp van hun geplande ambras al van boord bleek gebracht... maar zoals gezegd, dat zijn loze bedenksels, volledig toe te schrijven aan mijn ongebreidelde fantasie.

20170713_134354.jpg

De vlucht zelf verloopt heel rustig... om kwart voor twee krijgen we ons diner... we kunnen kiezen uit vis of vlees en opteren voor - lekkere! - vis. We hopen dat hij verser is dan de exemplaren die ze ons opsolferden bij Emirates, op de terugvlucht vanuit Zuid-Afrika met Pasen.... toen was de halve groep een week ziek van die rommel.

Deze keer... geen centje pijn! We zullen in Senegal vermoedelijk nog wel beroep moeten doen op Imodium of Enterol... maar SN serveert alvast een puik diner!    

20170713_140118.jpg

Terwijl dik 12 km lager de Costa del Sol voorbij schuift laten we het ons smaken en tussen mijn vis met puree en het dessertpasteitje in, vliegen we de Straat van Gibraltar over...  

20170713_141049.jpg

Het is op de foto niet echt duidelijk en er hangt een serieus wolkendek net tussen beide continenten, maar rechts net boven die wolkenlijn ligt Gibraltar, de punt die je vaag ziet in het midden (op de hoek van de wolken) is Tarifa en links ligt Noord Afrika.   

20170713_140221.jpg

We eten verder braaf alles op, hoog boven Noord-Afrika... Martine smost per abuus wel haar halve glas rode wijn over haar - gelukkig al lege - etensbakjes, krijgt prompt een vers vol glas aangeboden en verder kijk ik naar een film of twee, doe een spelletje en voor we het beseffen zetten we de daling in naar Dakar.

De formaliteiten aan de douane daar blijken zeer formeel maar gaan bijzonder vlot: ze bestuderen mijn paspoort alsof het een spannend avonturenverhaaltje is, nemen mijn vingerafdrukken én een digitale foto... zetten een visumstempel en een klein half uurtje later staan we met onze bagage buiten in de hitte te puffen, waar een vertegenwoordiger van Thomas Cook ons opwacht met een naambordje en ons op de parking naar een Toyota SUV loodst.

We zijn de enige klantjes voor la Somone - hotel Decameron Royal Baobab en krijgen dus een soort privé-vervoer!

De valiezen worden achterin gestouwd en we zijn weg... met een vaartje de luchthaven uit en de snelweg op... buiten is het hier nu nog maar pas 4 uur - ze lopen 2 uur voor op ons - en de temperatuur ligt een stukje boven de 30 graden, maar wij zitten in de airco!

20170713_181649.jpg

Onderweg kijken we de ogen uit: de eerste tien minuten rijden we over een soort stadsautosnelweg... het verkeer is niet echt druk maar langs de kant varieert dat nogal... we passeren desolate stukjes grond en dicht bevolkte stroken en maken kennis met de verschillende soorten openbaar vervoer.

20170713_181817.jpg

20170713_181900.jpg

20170713_182014.jpg

20170713_181940.jpg

Je hebt zwart/gele taxi's en veelkleurige en vooral heel oude Renault camionetten, bij de eerste soort vermoed ik dat de airco meestal niet echt goed meer gaat werken, maar bij die laatsten is het zeker, die hebben natuurlijke airco: er zitten achteraan zo te zien gewoon geen ramen in! 

Later zullen we nog veel meer soorten minibussen, gewone bussen, taxi brousse en ander gerij tegenkomen... maar na een kilometer of tien staan we plots aan een péage. De snelweg tussen Dakar en de nieuwe internationale luchthaven Blaise Diagne werd aangelegd met behulp van Fransen en Frans kapitaal en ze hebben blijkbaar gelijk hun betaalsysteem mee geïmporteerd. Het nieuwe vliegveld is al enkele jaren af, maar nog niet operationeel... ze spreken al een paar jaar over openen, maar er zijn nog een paar dingetjes die moeten opgelost en afgewerkt worden... maar tegen 6 december 2017 is de plechtige en officiële ingebruikname voorzien... als alles goed gaat en in orde komt...  hopelijk geloven ze in Sinterklaas!

Onze gids babbelt ondertussen onophoudelijk... toen hij ons onder mekaar bezig hoorde, dacht hij dat we Engelstalig waren, maar zijn Engels is soms nogal ingewikkeld en moeizaam verstaanbaar, we bezweren hem dat we ook frans spreken en daar staat zijn verstand van stil. We praten dus Nederlands en Frans én Engels... parbleu... als ik er nonchalant aan toevoeg dat we ons desnoods ook in het Duits kunnen behelpen en een klein mondje Spaans babbelen... is het even helemaal stil. 

De chauffeur ondertussen weet soms niet goed welk rijvak te nemen... op de snelweg zelf vormt dat geen echt probleem, iedereen doet daar maar wat... men steekt rechts voorbij, slingert van links naar rechts over verschillende rijstroken, beschouwt witte lijnen - als die er al wezen - als een soort onbenullige en vooral overbodige versiering en snijdt zonder verwittigen of aanleiding vrolijk het andere verkeer al toeterend de pas af... de claxon is hier een zeer belangrijk onderdeel dat drukker wordt gebruikt dan remmen en richtingsaanwijzers... maar aan de smalle toegangetjes naar de slagbomen van de péage ben ik er toch even niet helemaal gerust in. 

wink

20170713_182655.jpg

We slagen er echter naadloos in alle hindernissen te omzeilen, houden een redelijk hoog tempo aan en iets voor vijven, zowat 60 km en drie tolpoorten verder, moeten we de snelweg af...

Het is niet dat we er al zijn, maar hier stopt hij voorlopig, de snelweg... ergens midden in "den Bled".

In de buurt van Sindia komen we op een gewone weg terecht. Sindia ligt hemelsbreed een kilometer of negen van ons hotel af, maar er zit een groot natuurgebied tussen, een rivier die uitloopt in een langwerpige lagune en vlak naast het Royal Baobab uitmondt op het strand. We moeten dus een ommetje maken van een kilometer of twintig en rijden even verder Sindia binnen via de N1.

20170713_185816.jpg

Het eerste stadje op onze route wordt omringd door uitgestrekte plantages van mangobomen en bijgevolg tracht dus zowat de halve bevolking mango's te slijten aan de passanten... 

20170713_185822.jpg

20170713_185937.jpg

Wij zitten straks voor twee volle weken in all-inclusive en laten het initiatief over aan de chauffeur en gids, maar die blieven ook geen mango's... tot groot ongenoegen van de toestromende dames.  

20170713_190124.jpg

Het valt wel direct op: de ambulante handel van fruit is een taak exclusief voorbehouden aan de plaatselijke dames... de heren houden zich bezig met... nu ja... vermoedelijk met iets anders, maar vooralsnog is me  dat niet helemaal duidelijk.  

20170713_190632.jpg

We maken ook kennis met een andere soort vervoersvorm: oude Mercedes busjes doen ook dienst als openbaar vervoer... De felgekleurde renault-oldtimers type GOËLETTE van daarstraks dateren vermoedelijk uit de vroege jaren 80 en heten Car Rapides. Ze verzorgen vooral stedelijke trajecten in en rond Dakar.

De dorpen en steden verder weg gelegen op het platteland worden echter vooral aangedaan door die Mercedes exemplaren en heten "Ndiaga Ndiaye"... maar ik ben er nog niet zeker van of er veel onderscheid op zit, afgezien van de kleur dan, want die - meestal witte of toch wit geweest - Mercedes busjes T2, types 406 en 407 en dies meer rijden ook met honderden (duizenden?) rond in Dakar. (zullen we later op uitstap merken)

Volgens mij is in elk geval een aanzienlijk deel van de Duitse productie, nadat ze in Europa niet meer door de technische controle geraakten, naar hier verscheept en leven die dingen nu eeuwigdurend voort als Taxi Brousse of Car Rapide!

Het verkeer op de "gewone" weg is vrij druk op een donderdag in de avondspits... we zitten volgens onze gids nu dus op de N1, de belangrijkste verkeersader tussen Dakar en het binnenland. Deze weg loopt tot Mbour ongeveer langs de kust en buigt dan af naar het oosten, geeft 100 kilometer verder aansluiting op de Trans Gambia highway en loopt zelf verder naar het Senegalese binnenland tot in Tambacounda en daarna verder naar Mali tot helemaal in Bamako, duizend kilometer verderop. Al het vrachtvervoer van Dakar naar het binnenland, Gambia en Mali loopt dus hierlangs en er zijn zelfs camions die tot in Ouagadougou bollen in Burkina Fasso.

Ik durf niet te schatten hoe lang die mannen onderweg zijn en in welke staat de voertuigen en mensen zich bevinden... maar één ding is zeker: ze rijden hier "op het scherp van de snee"... dat wil zeggen dat de chauffeurs (vooral van busjes en vrachtwagens) regelmatig gaatjes zoeken die er eigenlijk niet zijn en dat er soms niet echt veel plaats is tussen de voor- achter- én tegenliggers! 

SLIK!

tongue-out 

20170713_191120.jpg

Wij zien er onderweg regelmatig oude minibussen in panne staan en op de snelweg daarstraks hing er zelfs eentje scheef in de kant omdat zijn voorwiel was afgebroken... de hele inhoud... mensen, geiten, schapen en een berg bagage wachtte gelaten op... tja... op wat eigenlijk? Alleszins niet op de VAB pechdienst.

Zelf geraken we zonder dat er wielen of andere onderdelen afvallen heelhuids in La Somone en stoppen stipt om half zes plaatselijke tijd (half acht voor ons gevoel) voor de streng bewaakte parking van het hotel. De valiezen moeten open en worden gecontroleerd vooraleer het hek opengaat, maar we hebben geen verboden spullen bij... enkel veel te veel kleren... mijn gedacht (maar we plannen dus er een heel boel hier te laten!)

20170713_193241.jpg

De ontvangst aan de receptie is redelijk professioneel maar koeltjes, hoewel het zweet mij van mijn rug loopt: vanuit de frisse auto de stomend vochtige hitte in, het is even wennen, zelfs al worden je valiezen voor jou uitgeladen en meegezeuld tot aan de balie.

Ik stop onze babbelgrage gids een biljet euro's in de handen en hij vertrekt vrolijk zwaaiend.

We vullen de klassieke soort steekkaarten in, overhandigen onze voucher, krijgen een rood all-inclusive bandje om en een kamersleutel (ééntje maar) en worden prompt 28 euro lichter gemaakt. De kluis in de kamer is betalend, kostprijs 2 euro per dag, en dient vooraf vereffend!

Ik vraag om het op de rekening te zetten, dat lijkt me handiger, gezien we vermoedelijk toch nog wel wat uitgaven zullen doen en dan alles de laatste dag tegelijk kunnen afhandelen met mijn visakaart, maar aan dat soort wilde fantasietjes doen ze hier niet... direct betalen en liefst cash!      

Ik tel dus een biljet van 50 euro neer... maar wisselgeld blijkt niet in voldoende mate voorhanden en dus moeten we het bedrag zien te passen maar onze stock munten zit veilig en ver weggeborgen in de handbagage.

Ik schraap uit zak en portefeuille kleinere coupures en muntjes bij mekaar om de rekening te vereffenen.

De kruier heeft geluk: 'k heb nog los een stukje van 2 euro op zak als hij onze valiezen afzet in kamer 19-32... de TV opzet, uitlegt hoe de airco werkt en ons een prettig verblijf toewenst.

IMG_0927.JPG

IMG_0928.JPG

Het is een mooie ruime kamer, met een groot en goed bed én een ligzetel, we hebben veel kastruimte, een kluis (!), een lange tafel om aan te zitten en indien gewenst veel rommel op uit te stallen, een aparte wc en een grote badkamer met aparte douche in halve maanvorm... het ziet er allemaal proper en leuk en gerieflijk uit én de airco werkt perfect... maar vooral het uitzicht is schitterend.

We opteerden voor een kamer "pied dans l'eau": ze ligt dus op het strand en we hebben bijgevolg ons eigen terras aan het strand en eigen ligstoel en parasol 5 meter verderop.

20170714_085629.jpg

20170713_200601.jpg

20170713_200638.jpg

Het strand zelf bestaat uit fijn zand en strekt zich een halve kilometer ver uit. Wij zitten bijna aan de zuidelijke rand... twee huisjes verwijderd van het "kalme" zwembad en een gezellige bar... waar op dit uur bijna geen mens zit.

20170713_203612.jpg

We drinken een gin tonic - de eerste van een lange reeks - aan die poolbar, pakken dan een beetje valiezen uit, bestuderen het papier met de uurregeling van bars en restaurants en andere info en wandelen tegen etenstijd naar het restaurant, helemaal aan de andere kant van het domein... 350 meter ver door een prachtige tuin. 

Die avond heb ik geen fototoestel meer mee: we gaan nog genoeg de kans hebben om al die dingen te vereeuwigen. We blijven, na veelvuldige passages aan een uitgebreid buffet, nog even kijken naar een show, drinken nog een glaasje aan de bar naast de receptie en gaan dan vroeg naar bed... Nu ja... 't is iets na elf uur, maar voor ons duurde de dag twee uur langer en voelt het aan als was het een eind na middernacht!

Morgen zullen we alvast eens na het ontbijt kort op verkenning gaan want tegen 09.45u worden we verwacht in de lounge aan de receptie, dan komt Moussa, de vertegenwoordiger van Thomas Cook, een woordje uitleg geven!

Voor ik naar bed ga is er toch nog één ding dat ik ontdek: op die TV staan weliswaar een paar Franstalige posten, maar niks om van wakker te liggen... de airco zoemt zacht, de golven ruisen tegen de rotsen, buiten op de achtergrond en wij, wij vallen als een blok in slaap!  

19:54 Gepost door yvesken | Permalink | Commentaren (5) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende