wiewetda

ze was nochtans goed begonnen...

zondag:

communiefeest in Mariadal... schitterend weer... iets voor de middag ons zondagse goed aangetrokken, de madam ingeladen in de rolstoel en zo goed en kwaad als het lukte naar de oma gebold... onderweg wel gemerkt dat sommige voetpaden op de Steenokkerzeelstraat niet echt "rolstoelvriendelijk" zijn, dat de boordsteen aan de brug toch wel heel hoog is en dat op zowat 50 meter voor de ingang van het politiekantoor plots gewoon het voetpad er mee ophoudt... je moet wat scheef verder over een berm met rode steentjes... gelukkiglijk staan er geen auto's die zondag en is het droog, we kunnen dus vrij vlot over de parkeerstrook verder tot aan het zebrapad...

de toegangsweg tot het gebouwencomplex Mariadal ligt er tegenwoordig wreed proper bij sinds de sporthal helemaal af is... een voetpad is er hier wel helemaal niet, maar 't is een privéweg... veel doorgaand verkeer zou er niet mogen zijn... en is er dus ook niet... toch niet op een zondag zo vlak voor de noen.

We vieren eerst bij oma moederdag met een glaasje champagne... of twee... en bollen dan door naar de feest... 

het wordt stilaan warm, maar 't is bergaf... het lukt me dus om niet al te zweterig tot in brasserie Mariadal te geraken... waar we Martinneke met rolstoel parkeren op het terras voor het aperitief... een zeer goede lokatie: de kelners komen steeds langs daar buiten met hapjes en flessen... de cava stroomt rijkelijk en uiteindelijk zijn we dan toch redelijk zweterig tegen dat we aan tafel gaan!

de communiefeest is een voltreffer... veel en plezant volk, een handig plaatsje op de hoek van de tafel vlak bij het buffet, leuke buren en toffe ambiance...

het BBQ-buffet is eveneens heel lekker, maar halfweg slaag ik er lompweg in om op iets te bijten dat eigenlijk niet echt bijtbaar was... mijn tand kraakt en later zal blijken dat een stuk van een vulling afgebroken is... op het moment zelf trek ik het me niet te veel aan... ik ga nog een bord vullen en spoel de eerste pijn weg met een glaasje wijn... de namiddag verloopt dus nog redelijk vlot en rimpelloos, tot één of andere onnozelaar - duidelijk opzettelijk! - een drets ijsroom smost op mijn hemd en das... ik ken de mens - een smal exemplaar met een brilleke - absoluut niet, noch zijn diepere beweegredenen, maar vermoed dat het olympisch hoge promillepeil er voor iets zal tussenzitten en ga niet in discussie... het hemd ligt ondertussen nog altijd bij de vuile was en de das moet eens naar de droogkuis... maar we geraken goed thuis met rolstoel en al en slapen 's avonds voor TV los door zowat alle programma's heen... zelfs "Scheire en de Schepping"... en dat is wel spijtig! 

maandag:

we staan op zonder kater... 't was blijkbaar toch een deftig soort wijn gisteren... en trekken naar de wekelijkse markt... gisteren was er veel over van dat buffet, maar een mens durft zo niet direct zijn tupperwarepotjes mee te nemen nietwaar... toch niet naar een feest van iemand anders...  we doen dus onze inkopen en voelen ons tegen de middag aan wat belabberd... de tand doet wreed zeer en de dafalgan helpt maar matig... 's avonds trek ik als toeschouwer naar de gemeenteraad en krijg daar een zware hoestbui, toevallig strategisch welgekomen, want midden in het wauweldiscours van één of andere UF-er die weeral de taalwet aan zijn laars lapt... maar zelfs de gratis pint nadien smaakt mij niet en ik rep mij al voor donker huiswaarts om in de zetel wat te liggen zweten en vooral zagen over mijn tand.

dinsdag:

het is onze allerlaatste werkdag... we zorgen er voor dat alles voor Martinneke geregeld is vóór ons vertrek, nemen dan een trein rond de negenen, die prompt een kwartier vertraging heeft... en geraken toch nog aan de BGC-torens... we zeggen dag tegen de schaarse aanwezige bijna ex-collega's, betalen bij de restaurantbeheerder de uitstaande poef van het afscheidsfeest van 3 weken geleden en krijgen op de koop toe van een collega een paar fotootjes van toen doorgestuurd:

We sluiten de PC definitief af en regelen de teruggave van abonnement en sleutels en dies meer... en we voelen ons ondertussen hoe langer hoe ellendiger... na de noen staat er normaal nog een feestje van een collega aan de laadkaai op het programma en ik heb afspraak in de "Laatste Minuut" achter het Noordstation: er komen speciaal een paar anciens af...  maar ik zie het echt niet zitten! 'k zie niet uit mijn ogen en voel me zo mottig als een pier, neem in alle stilte afscheid van de paar mannen die op dat moment in de buurt zijn en stap rond één uur op de trein naar huis...

het zit er op... dit is het einde van mijn professionele "carrière"... 'k had het mij dat moment iets glamoureuzer voorgesteld, maar ja... eigenlijk wil ik maar één ding nu: nog een dafalgan en dan in kamerjas mijn zetel in... of naar bed...

thuis mail ik om mij te verontschuldigen voor de bestuursvergadering van 's avonds en bel dan naar de tandarts... die vertrekt woensdagnamiddag op lang weekend maar ik mag eerst nog even langskomen... om 11 uur!... en met die "opbeurende" gedachte kruip ik in mijn zetel en lig de rest van dag namiddag rillerig naar TV te loeren!

woensdag:

de tandarts heeft goed en slecht nieuws... het slechte is dat ik dus een stuk vulling kwijt ben onderaan een kies en dat er daaronder een serieuze ontsteking zit... het goede is dat ze nu het gat voorlopig zal dicht pleisteren en even 5 dagen op en af naar Spanje gaat en tegen dat ze terugkomt zou die ontsteking moeten beter zijn en kan ze al de rommel er uit boren, de tand ontzenuwen en opnieuw "plomberen"... ik bol naar huis met een voorschriftje voor antibiotica en een post-it met mijn nieuwe afspraak

de rest van de dag tracht ik het huishouden wat te beredderen, help mijn madam waar het kan en bedenk dat ik mij mijn eerste echte pre-pensioendag precies anders had voorgesteld...

donderdag:

normaal zou ik een hele dag gaan motorijden met Ulrich en co naar de "dijken van Zeeland"... maar de tandarts heeft het me afgeraden: een hele dag rondhossen op een motor gaat geen goed doen aan mijn tand en ik voel me zelf trouwens ook niet lekker genoeg voor zo een toestanden... we houden ons dus in de plaats daarvan bezig met wokken en eten en afwassen en zweten en dies meer... en in de late namiddag is er plots heel goed nieuws: volgens de verpleegster is het gat in mijn been eindelijk dicht! Na precies 40 dagen verzorging moet er eindelijk geen wiek meer in... hoera... 'k ben gematigd enthousiast, want nu komt een mogelijke operatie weeral plots dichterbij... maar dat zien we later wel...

vrijdag:

ik neem braaf mijn dafalgans en antibiotica voel me al wat beter... we beginnen ook al wat in een routine te zitten thuis... kussens verhuizen van bed naar zetel, trap afhelpen, koffie zetten, ontbijten, afwas, opruim, stofzuigen, de krant lezen... het gaat al best vlotjes en na de middag besluit ik wat mee te helpen schilderen in Stalsstudio... het dekor voor het examen is bijna af... en nadien eten we de wok-restjes van gisteren op en steken dan een donkere was in!

zaterdag:

vandaag zonnig weer: we hangen de was in de tuin, halen een reisgids van de Spaanse Pyreneeën in de bib en 's avonds gaan we samen kijken naar het examen "Literaire Creatie" in Stalstudio... de kroost doet ook mee, hij leest één van de examenwerken voor. Wij geraken met Martinneke naadloos de trap op... weliswaar met de lijfelijke hulp van Geert Jan, scenarioschrijver voor soaps op TV en na zijn uren mannetjesputter en helper van dames in nood... het examen is prachtig... de cava lekker en mijn oud-studiegenoot Erik trots... en met reden: hij haalt 87% voor zijn kortverhaal... schitterend!

zondag:

en zo zijn we een week verder... een speciale en vooral rare week... een heel gevulde week... maar toch een week om liever niet over te doen... hopelijk geraakt dinsdag mijn tand gevuld en Martinneke volgende week aan een nieuw en handiger model plaaster... en gaan de eerstvolgende weken van mijn pre-pensioen veel plezanter en minder koortsig verlopen!

Sinds gisteren zijn we de tijdelijke - doch gematigd gelukkige - bezitter van een rolstoel... gezien de madam na een week wel eens een keer buiten wou en sowieso straks toch naar de communiefeest van Lien in Mariadal diende "getransporteerd", hebben we via de "mutuel" een rolstoel geleend voor een paar weken... ik mocht hem 's morgens gaan afhalen en gisterennamiddag pleegden we alvast eens een testrit met dat ding...

't is er ene met grote wielen - volgens de kerel van de mutuel véél makkelijker om mee te bollen... jahaa... in normale omstandigheden misschien... maar volgens onze bescheiden mening toch niet direct in Zaventem dorp: de voetpaden liggen er op heel veel plaatsen bij ons heuuu... hoe zal ik het zeggen... niet zo direct rolstoelvriendelijk bij... putten, palen, scheve trottoirs, niveauverschillen, hobbelige klinkers, hoge stoepranden, uitstekende deksels, kiezel- en/of slijkstroken, hondestronten... je komt onderweg alle mogelijke soorten hindernissen tegen... en dan spreek ik nog niet van de miseriesituatie op het Heldenplein en in de Stationstraat... daar kan je wegens de werken momenteel met zo een ding gewoonweg niet door... grote wielen, kleine wielen, dikke of dunne wielen... 't s allemaal eender daar... 'k vraag mij af of er geen rolstoelen bestaan met rupsbanden... daarmee zou het misschien net te doen zijn... volgende keer vraag ik zo een electrisch "benidorm-bastards-karretje" aan... eentje met 4x4 tractie, sperdifferentieel en een veldvitesse!

Nu ja... we geraakten toch in ons leenexemplaar tot aan en in de bloemenwinkel en nadien het GB-ke ook in en uit en wilden dan een terrasje doen... hetgeen op zaterdag tegenwoordig ook niet evident is in ons dorp... de horeca floreert hier vermoedelijk dusdanig welig tijdens de werkweek, dat de cafebazen op zaterdag allemaal uitrusten... we zijn via de markt terug naar huis gebold - om de wegenwerken te omzeilen - en onderweg vijf cafés gepasseerd... die allemaal potdicht waren... vier zijn er blijkbaar tegenwoordig op zaterdag gesloten en eentje is al maanden definitief(?) toe... Zaventem... een waarlijk bruisend oord... er zit meer "sprits" in een kleine cola light (met een muntebolleke), dan in ons gans dorp bijéén!  

Uiteindelijk ben ik met de madam tot achter de sporthal gehobbeld... nat in het zweet van het duwen... en met bijna het begin van een lumbago: de handvatten van dat verdomde ding staan iets te laag voor mij om het geheel vlot te kunnen duwen en "besturen"... 't is er ene met grote wielen, maar voor kleine mensjes... of voor grote mensen met heel lange armen... hetgeen bij nader inzien misschien normaal helemaal geen probleem is voor de standaard gebruikers... een lange arm... 't is er uiteindelijk eentje van een socialistische mutuel...

nu ja, we geraakten toch tot op het terras van de tennisclub... waar we ons in het zonnetje installeerden en een "verfrissing" tot ons wilden nemen en tot onze verbijstering merkten dat die hele Zaventemse tennisclub blijkbaar zowat ééntalig franstalig is... de kerel achter de toog verstond nog net mijn bestelling... één rode wijn en een Blonde Leffe... "how hard can it be?"... dat had hij inderdaad begrepen... maar de afrekening kwam er enkel in het Frans uit... 't was "cinq euro dix"... 'k weet niet of de mens buiten tappen ook kan tennissen, maar polyglot is hij alvast niet... zelfs tot tien tellen kan hij duidelijk niet in het Nederlands... in je eigen dorp niet in je eigen taal bediend kunnen worden... 't is godgeklaagd... de rest van de "sporters" aan de toog en op het terras bleken trouwens ook unaniem Frans te babbelen... 

'k vraag mij af of die gasten gemeentelijke subsidies krijgen voor hun sportclub... 'k ga dat toch eens navragen... in elk geval, 't is effenaf hallucinant hoe onaangepast de fransdolle medemensen in onze regio meestal wel zijn... manmanman... al even hallucinant als de staat van sommige trottoirs!

Niet dat het u waarschijnlijk wat kan schelen, maar gisteren hebben we een witte was ingestoken... met de juiste zeep in het juiste bakske... helemaal alleen(!)... en nadien alles op de (redelijk) juiste manier opgehangen... er is maar één probleem... het droogt niet... buiten niet, wegens regelmatig een mals regenbuitje... en in de kelder ook niet... wegens het heersen aldaar van een Afrikaans aanvoelende soort luchtvochtigheid... zo rond de 85% schat ik... maar 't kan ook natter zijn... de gewassen was drogen is dus momenteel een probleempje, maar in de kunst het wassen van de was zelf... dáár begin ik na een kleine week toch al een heel klein beetje klaarheid in te zien...

hoewel... er staan op dat ding 8 knoppen: her en der zeven kleintjes en één centrale grote... en die laatste heeft 21 standen... éénentwintig standen... en dat heeft allemaal zijn belang... één klikske te naar boven of onder en uw was is nadien tot de helft gekrompen of gekleurder dan tevoren... of zoiets...

En op de droogkast ernaast heeft de grote knop wel iets minder standen... vijftien, als ik ze goed geteld heb... maar daar staan dan weer alles bijeen tweeëntwintig (22!) lichtjes op... manmanman... er staan op die dingen verdorie meer knoppen, schakelaars en verklikkerlichtjes dan op het dashboard van mijne Peugeot 308CC... en dáár ken ik na een jaar nog alle functies niet van... 't zal dus nog even duren vooraleer ik naadloos en blindelings die wastoestanden onder de knie ga hebben... 

en verder gaat het met de gebroken voet opperbest... nu ja... ze kan niet uit de voeten, strompelt van de zetel naar de tafel en tracht met een verzameling kussens overal de ideale houding te vinden... maar morgen mogen we een rolstoel gaan afhalen op de mutualiteit... dan kan ik er al eens buiten mee rondrijden... als de zon schijnt en het niet regent... maar te droog moet het nu ook weer niet worden... want dan moet ik eerst de huidige was in de kelder van den draad halen en buiten in de hof hangen en dan beneden een nieuwe gaan insteken en zo...

't is zoals ze zeggen: het leven van een pre-gepensioneerde is véél drukker dan dat een gewone, rustig voltijds werkende mens zich kan inbeelden!

Het weekend zit er op... en 't was er eentje om in te kaderen: vrijdagmiddag op de VUB de camera's gaan oppikken en in de vooravond vertrokken naar Destelheide in Dworp... voor de voorbereiding van het FVJ-weekend... 't is te zeggen: eerst een klein uurtje file gedaan op de binnenring van Zaventem tot de "Leonard", daarna een groot pak met zigeunerstick en een "cervola" verorberd (dat was lang geleden!) aan een frietkot onderweg in Rode en de rest van de avond getracht om in Destelheide de computerapparatuur aan mekaar te koppelen voor het filmje van zaterdag en zondag... na een paar uur prutsen en proberen sloegen we er toch in om de camera te laten herkennen door de PC en een project op te starten in Adobe Première... MS toestanden op PC's ... echt vlot werken die dingen toch nog niet.. vind ik... toch niet bij mij... maar dat kan aan mij liggen natuurlijk... 't was half elf door toen we eindelijk met de rest van de "voorwacht" iets konden drinken in de bar... 

en daarna tot half twee raadselspelletjes bleven doen... waarbij duidelijk is gebleken dat ik véél straffer ben in het oplossen van rare en soms vergezochte raadsels dan in het in orde krijgen van computertoestanden...

de dag nadien waren we vroeg op, namen een stevig ontbijt en zegden dan uitgebreid en enthousiast dag tegen de rest van de toestromende begeleiders die prompt de administratie in orde brachten... er komt wat bij kijken, bij zo een "Feest Vrijzinnige Jeugd"... honderdvijftig twaalfjarigen uit tientallen verschillende scholen, die allemaal dienen regeristreerd en dan in groepen ingedeeld, elk met zijn eigen kleurtje... en zijn eigen begeleiders... die op hun beurt zorgen voor een eigen zakje met materiaal en documenten... de kamerverdeling mogen de jongeren zelf kiezen... wel jongens bij jongens en meisjes bij meisjes en daarnaast dient rekening gehouden met sommige wensen... speciale dieetvoorschriften... of privacyregels en zo... 

Wij zorgden dat de camera klaar stond voor de eerste beelden van de aankomst van de eerste "feestelingen" op zaterdagmorgen... en het afgewerkte filmpje werd zondagnamiddag wel vertoond op de plechtigheid in de VUB zelf... maar meer foto's gaan  we hier dus niet posten... er was namelijk één van die gastjes die absoluut niet wilde dat ze in beeld zou komen... 'k heb enkel geen idee wie het was... dus komt er niemand in beeld! Voila.

Ondertussen ontvingen we zaterdagvoormiddag van het thuisfront een onheilstijding: de madam was vrijdag op stap geweest met enkele vriendinnen, misstapte haar aan een opstapje - toen ik haar opbelde notabene om te vragen hoe het zat met die bende vrouwen - en brak een beentje in haar voet... tot drie uur in de ochtend met de vriendinnen op spoed gezeten... 't is weer eens iets anders dan in de Uiver blijven plakken of zo... maar ik kan u dus bij deze officieel melden: we zitten sinds dit weekend dus thuis met een breuk in het huishouden!

Zondag kwam ik vroeger naar huis... niet om gezwind de thuisverpleging van de madam op mij te nemen, maar om met de kroost naar Walibi te trekken... mijn teerbeminde werkgever had het pretpark afgehuurd voor een dagje en 't was de laatste keer vóór mijn definitieve afscheid (dat is namelijk volgende week dinsdag 15 mei) dat ik nog eens met de collega's mee kon en mocht...

We lieten spullen die overkop gaan, zoals de "cirkelzaag" op de foto en nog wat rollercoasters, over aan de kroost... maar kropen dus wel in een wildwesttreintje, haalden een nat pak in de boomstammen, deden drie kwartier file om in een wagentje met een laserpistool op Egyptische lichtjes te schieten en schoven even lang aan om op de grote houten achtbaan te geraken, aten 's middags onze 30 euro bonnetjes helemaal op... in de vorm van enkele chickendingen en (weeral) frieten en een grote cola met een dekseltje en vertrokken dan spoorslags naar huis... naar onze zwaar geïmmobiliseerde eega... 

De voet is dik en gezwollen en blauwachtig en het doet wreed zeer... woensdag moeten we naar de kliniek voor controle en (hopelijk) een andere gips... eentje waar je kan mee staan... want vermoedelijk wordt het minstens 6 weken "plaaster"... en niet uit de voeten kunnen... 

we trachten zo goed en zo kwaad als het gaat te zorgen dat het huishouden vlot blijft verlopen... zij heeft krukken en legt haar voet op de strijkplank naast de tafel en ik kan ondertussen al een gekleurde was insteken... en nadien ook uithalen en ophangen... weet met welk knopke de droogkast in gang gaat en op welke draad in de kelder de grootste lakens moeten hangen... ik leer elke dag bij... 't is nog niet allemaal evident maar we doen ons best... en boodschappen en koken, dat deden we al... stofzuigen konden we al en voor de rest... heuuu... afstoffen en dweilen en zo zien we later wel... we zoeken nu nog dringend iemand om de strijk te doen... want toen ik mij daar jaren geleden eens aan waagde, heeft de brandwonde aan de vouw van mijn duim nadien zeker zes maanden zeer gedaan!

't is met mij al zoals met de rest van de pré- en andere gepensioneerden: drukdrukdruk... 'k ben vandaag precies één week thuis en heb nu pas tijd - en ambitie en gelegenheid - gevonden om nog eens even te bloggen... 't was kermis en jaarmarkt in Vilvoorde, er was een verjaardagsfeestje tussendoor en 'k heb vooral een week met mijn neus voor de electriciteitsmeters gehangen om te kunnen vaststellen dat de zon dringend meer mag beginnen schijnen en... 'k heb mij urenlang zoet gehouden met de voorbereiding van onze campervakantie begin juli... de reis gaat via de Franse Atlantische kust tot in Baskenland... en daarna via Lourdes en de Limousin en (liefst rond) Parijs terug naar huis... 

daar kruipt best wat werk in... een paar reisgidsen gehaald in de bib en daarnaast op enkele campersites op internet mooie overnachtingsplaatsen opgezocht en bezienswaardigheden voor onderweg... en strandjes waar de madam kan zonnen... en gecheckt of we op de Col du Tourmalet en aanverwanten toevallig niet in de wielen van de Ronde van Frankrijk gaan verzeilen... zelfs mogelijke restaurantjes en terrasjes en grote magazijnen bekijk ik... met dank aan "streetvieuw" van Google Earth... ik check vooral of je er wel terecht kan met een 7 meter lange camper... 't is een hobby zoals een andere (hoop ik) en eigenlijk maak je de reis al eens in je hoofd en op je laptopschermpje op voorhand... plezant... heel plezant!

Baskenland dus... een regio met quasi onuitspreekbare namen - ik blijf een dagje zonnen in Hondarribia en ga dan via Gaintxurizketa en Errenteria naar San Sebastian en daarna via Andoain en Lekunberri en Pamplona naar Auritz Burguete... daar wil ik even verder Roncevalles bezoeken, een belangrijke stopplaats op de Camino naar Santiago de Compostella en de plaats waar - volgens de overlevering - in 778 de achterhoede van het leger van Karel de Grote - die zelf al verder Frankrijk binnen was getrokken - in de val werd gelokt en strijd leverde met zo ongeveer honderdduizend "Saracenen". Ridder Roelant  - in een soort misplaatste heldhaftigheid - weigert om hulp te toeteren op zijn hoorn... en wanneer zowat al zijn manschappen zijn gesneuveld, toetert hij toch om hulp, maar 't is te laat... Karel komt nog wel terug om te helpen, maar vindt tussen de lijken dat van Roelant "ter aarde liggend, de hoorn onder het lichaam, het gezicht naar Spanje gewend"       

In werkelijkheid is er daar naar het schijnt inderdaad in die periode een veldslagje gevochten, maar waren het een paar honderd Basken die een afdeling van Karel de Grote's leger in de pan hakten, die was op veroveringstocht geweest in Spanje maar dat bleek niet echt succesvol en hij was al lang terug naar huis gesukkeld met zijn hoofdmacht... er waren in de slag om Roncevaux dus zeker géén honderduizend saracenen of moslims bij betrokken... toen waren er daar gewoon nog niet zoveel van peins ik... nu ondertussen wel, vermoed ik... nu ja... legendes en helden dienen gekoesterd... wij gaan dus in elk geval de "Monolito a Roldan" in Ibañeta bekijken... weer of geen weer!

En van weer gesproken... 't is nu nog enkel te hopen dat het begin juli warm en zonnig gaat zijn in dat hoekje van de golf van Biskaje... héél warm mag zelfs ook, want we hebben airco aan boord... maar vooral met veel zon... héél veel zon... 'k heb op het dak van de camper namelijk ook al een zonnepaneel(tje)... die 17 exemplaren thuis op het eigen dak brachten de eerste maand van hun bestaan nog niet al te veel op... ze gaan ons in de congé toch weeral niet opschepen met alle dagen wolken zeker? Anders trek ik verdorie de andere kant op... naar Duitsland en Denemarken en de Oostzee voor mijn part... als de zon er maar schijnt... want dat is het voordeel van een camper... je bolt naar waar je wil... en 'k heb nog twee maand de tijd om ook van die streken de camperplaatsen en dergelijke in kaart te brengen...   't is toch geen weer om in de hof te liggen! 

't was zalig vanmorgen... hoewel we de 15e mei nog één keer moeten optrekken naar Brussel om badge en sleutels binnen te leveren, voelde ik mij aan de ontbijttafel al helemaal in "prépensioen"... we hadden geen kater overgehouden aan het afscheidsfeestje gisteren op kantoor en lazen rustig de krant... waar verdorie wel een stukje in ontbrak... de kroost had vanmorgen héél vroeg blijkbaar zijn oog op iets heel interessants laten vallen en het artikeltje prompt uitgeknipt... wij hadden het raden naar welke info ons op deze onstichtelijke wijze werd onthouden... tot vanmiddag... toen kreeg ik per mail mijn ondertussen blijkbaar ingescand stukje gazet toch nog onder ogen...

't is een wat omslachtige manier om de krant te lezen... en eigenlijk heb ik niet graag dat er in geknipt wordt vóór ik hem uit heb... maar we begrijpen de dader volkomen... je doet maar één keer je eindexamen op de academie en trouwens... je komt niet alle dagen in de krant nietwaar!

nog een maandje hard werken (voor hen)... en geduld oefenen (voor ons) maar één ding is zeker... we zijn er nu al apetrots op!    

hoera... 't is in de "sakosjch"... we hebben uiteindelijk toch nog een camper kunnen versieren om mee op reis te gaan in juli... 't heeft wel wat speurwerk gevergd op het internet...maar als een mens al eens wat vrije tijd heeft, kan hij kamerbreed alle advertenties uitpluizen newaar... we hebben er dus eentje gevonden... in de kempen... dus ben ik gisteren naar Grobbendonk gebold om kennis te maken met de eigenaars... en de huur officieel te bevestigen... en enkele afspraken te maken... en een voorschot te betalen... en een paar fotootjes te nemen! 

't is een vrij nieuwe en ruime (zeker voor ons tweetjes) en bovendien heel luxueuze... met een grote frigo en aparte diepvries - die we vermoedelijk allebei intensief zullen gebruiken - en een flatscreen TV - die we waarschijnlijk helemaal niet gaan gebruiken - en op het dak een zonnepaneel(!) - dat we hopelijk héél veel gaan kunnen gebruiken - en met een heel grote koffer achterin... die we dan onderweg lekker vol kunnen stouwen met lekkers... de reis gaat - als het weer daar meevalt! - naar Baskenland... via Normandie en de Calvadosstreek en dieperweg de Limousin en de Vendée en de Bordeauxstreek en zo... een mens durf zich dan al wel eens - en passant - wat "mondvoorraad" aan te schaffen voor onderweg... en voor later!

zondag 1 juli is het zover... in afwachting nog zowat zesenzestig keer slapen... en twee keer werken... nu ja werken... morgen ga ik uitgebreid mijn afscheid vieren op kantoor... wreed feestje bouwen dus... en de 15e mei moet ik badge en sleutels en dergelijke gaan binnenbrengen... en dat is 't!

Echt werken kan je dat niet meer noemen... 'k heb er ook niet echt veel zin meer in, in werken... toch niet op kantoor en zeker niet nadat ik daar mijn laatste "evaluatie" kreeg... maar dát, dat was vertrouwelijk... dat ga ik hier niet vertellen... "privacy", weet u wel!

Verleden zondag zaten we zoals eerder gezegd in Dilbeek, op de "strijdmeeting" van de VVB... er was redelijk wat volk en ik luisterde aandachtig naar de zeer mooie inleiding van VRT-journalist Wilfried Haesen (de tekst was van Anton Aldi) en interessante uiteenzettingen van oud-journalist Marc Platel, Kurt Moons (van de Eddy Merckx koersfietsen) en Guido Moons, onze eigen voorzitter... zelfs ons BMR-Paard van Troje was opnieuw van de partij... het stond toch maar wat te verkommeren in Gooik en naar het schijnt was de plaatselijke tjevenburgemeester "hij-die-ooit-meevocht-voor-de-Vlaamse-zaak-vóór-hij-zijn-kazak-keerde" maar wat blij dat hij er weer vanaf was...   

Voor meer info over dit evenement verwijs ik graag naar de website van een Vlaamse vriend: http://www.johanslembrouck.be/  die kan het veel beter verwoorden dan ondergetekende!

Zo rond half één zat de meeting er op en bleven we nog even iets drinken in de bar... deze keer wel uit eigen zak en niet op kosten van Michel Doomst... tja... 't kan niet elk weekend zondag zijn... hoewel... 

we waren in elk geval schoon op tijd thuis en zijn dus niet blijven hangen...

wat er tegenwoordig blijkbaar wel blijft hangen, dat is mijn "elentriekmeter"... sinds we zonnepanelen hebben, hou ik dat ding nauwgezet in de gaten en merkte gisteren dat bij de omschakeling van nacht naar dagtarief het pijltje bleef hangen ergens halfweg... en dat bijgevolg blijkbaar ook de teller niet meer draaide... niet meer terugdraaide dan nog... in mijn nadeel dus begot... want de zon scheen vollenbak... straf... dan maak je eindelijk eens je eigen groene stroom en word je toch wel gesaboteerd door die teller zeker... 'k durf te wedden dat het omgekeerd zeker niet zal zijn... dat hij nooit gaat blijven hangen zodra de zon weg is 's avonds en ik sowieso terug zelf zal opdraaien voor mijn nachtverbruik... 10 kWh ben ik dus gisteren "kwijtgeraakt"... gratis weggegeven aan die mannen... 't is zo nog niet duur genoeg... toen ik er rond de noen genoeg van had heb ik eens geprobeerd of een doef op de meterkast niet zou helpen... en dat hielp: het pijltje "versprong" en de teller liep terug... achteruit... maar 'k heb geen zin om alle dagen te gaan checken of alles wel deftig werkt...

'k heb dus die mannen van Eandis gebeld en ze vrolijk wijsgemaakt dat het ding vermoedelijk ook blijft hangen in hun nadeel...  ZE GINGEN ONMIDDELLIJK KOMEN KIJKEN!... vanmorgen nog... en een kwartier later stond er hier daarnet al een technieker aan de deur, die prompt mijn meter heeft vervangen... als dát geen service is! Volgens mij hadden ze de daver op het lijf dat ze een paar verbruikte kWh gingen missen... maar mijn 10 kWh "groene stroom" van gisteren ben ik wel kwijt! 

en wat er tegenwoordig óók blijft hangen... dat is de plaat van Erik... die van Sterrebeek... ooit gemeentelijk kartelpartner en tegenwoordig de trotse broer van de president...  ik volg zeer regelmatig zijn schrijfselen op zijn website en die mens klopt tegenwoordig steeds op dezelfde nagel... in zowat elk artikel dat hij pleegt, wordt op één of andere manier de N-VA erbij en erdoor gesleurd... "waar het hart van vol, is loopt de mond van over" peins ik dan... en eergisteren klaagde hij dat er tegenwoordig effenaf een ware mediahype draait rond de persoon van BDW en in uitbreiding zijn ganse partij... ik citeer:

De Wever hult zich weer in een slachtofferrol van de media en de politiek terwijl die media hem elke dag belangrijker maken. Waar gaat dit eindigen? Ik begin die mediahype beangstigend te vinden voor onze democratie. Het is alsof heel onze samenleving nog draait rondom de ambities van één persoon.

tja... als je al dat geschrijf over Bart De Wever zo geangstigend vindt, zwijg er dan zelf ook over nietwaar... babbel dan over je eigen project... als daar al over te babbelen valt!     

Mijn boterhammetje opeten zie... en zodra de verpleegster is geweest, het dak af, de Ring op en naar Dilbeek bollen!

Ze zijn hem daarnet komen halen... hij stond al een paar jaar stilletjes in een hoekje van de garage... een beetje gehavend nadat hij in de lente van 2008 per abuus van de laadkaai van CC het Bolwerk donderde... 't was zijn eerste en enige glansrol op de scène... hij schitterde in de "Bende van Moemoe"... enkel bij het opruimen na de voorstelling liep het grondig fout... over kop, linker pinklicht foetsie, spiegel weg, kilometerteller kapot... manmanman... miserie... hij deed het nog wel, maar 'k heb hem sindsdien nooit meer uitgehaald... wel vage plannen gekoesterd om hem ooit wel eens in orde te zetten... dus niet...

daarnet hebben we hem met vereende krachten naar boven geduwd en in een bestelwagen gefoefeld... hij is dus weg... definitief... wel even slikken... 't was mijn eerste en 'k heb er enkele zomers veel plezier aan beleefd... maar hij stond tegenwoordig wat in de weg...

't is nog vlot gegaan... hoop en al een weekje geleden op het internet gezet... een vijftal biedingen binnengekregen en dan plots een mailtje van iemand die hem absoluut wou komen bekijken... en hem prompt helemaal zag zitten... en zonder discussie de prijs gaf die ik vroeg... tja... op zo een moment kan je niet meer terug... 

hij is dus weg... verkocht... mijn ouwe Suzuki 450GS... 

toen...

en nu...

 wat rest zijn herinneringen... en een pluchen beertje!